En hop, daar zijn ze alweer, de geschifte kerels van King Gizzard & The Lizard Wizard, het ziet er naar uit dat ze zich zullen houden aan hun belofte om dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen.
Na de Oosterse uitstapjes van ‘Flying Microtonal Banana’ en de heavy gitaren van ‘Murder Of The Universe’ is dit al de derde release dit jaar. De opgefokte en extatische psych-rock van die twee voorgangers is even naar de kelder verwezen. Deze keer mag er lekker achterover geleund worden in een vintage relaxzetel uit de late sixties of vroege seventies. Filmische soundscapes, jazzy geluiden, lome funky baslijntjes, een fladderend orgeltje, tintelende gitaartjes en wederom een flinke portie gekte maken hier het mooie weer. ‘Sketches Of Brunswick East’ klinkt als een soundtrack van een vintage movie waarin VW busjes en minirokjes met fleurige bloemmotiefjes weelderig floreren. En overal sijpelt die herkenbare in psychedelica gedrenkte stijl door, dit is immers een band die als een gedrogeerde kameleon zichzelf steeds een ander kostuumpje kan aanmeten en daarbij steeds herkenbaar blijft klinken.
Ook deze keer is dit eigenlijk een soort van conceptplaat die als één lange trip over 13 bedrijven is uitgespreid. Alles vloeit vlotjes in elkaar en het geheel wordt, hoewel het deze keer doorheen luilekkerland fladdert, steeds spannend en avontuurlijk gehouden. King Gizzard & The Lizard Wizard presenteert zich op dit album als een stelletje neo-hippies die zich rot amuseren met al die fraaie hooks en grooves uit de late sixties en vroege seventies.
De plaat doet ons zowel qua artwork als qua sound ook wat denken aan ‘The Grand Wazoo’, één van onze favoriete Zappa platen. Iets luchtiger dat wel, maar met een gelijkaardige geschifte genialiteit en een fijne zin voor humor. Ook de grootstadsluiheid en de Hawaii-hemdjes van Fun Lovin’ Criminals komen ons voor de geest.
Dit is tegelijkertijd relaxen en plezier maken, een mens wordt hier blij van, en zelfs een beetje high. Te consumeren met een kloeke zomerse cocktail.

Pukkelpop 2017 – zaterdag 19 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-19
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse

Op deze derde dag hadden we in het uitgestippeld parcours een goed evenwicht tussen de verschillende stages …

De Britse emo van Moose Blood zit compact goed in elkaar . De band wenst zich hier te ontdekken ,  wil zich duidelijk bewijzen en trekt de aandacht met snedig , vaardig materiaal. Toergegeven, niks nieuws onder zon , maar de songs staan er wel en kregen een verdiende respons .

Intussen stroomt de kleine Lift vol voor het uit Luik afkomstige Cocaine Piss , die live al een ferme reputatie heeft opgebouwd . In de belangstelling kwamen ze via het programma Pop-o-rama en klopten ze aan bij producer Steve Albini . De smerige punk hardcore/noise klinkt los uit de pols. Een muzikale pletwals is het, onstuimig, rauw , scherp , ontregeld . Deze middag klonk het allemaal iets beheerster . Zangeres Aurélie Poppins krijst , schreeuwt met een hoog stemmetje de frustraties van zich af . Haar handen waar ze haar lichaam mee aftast , of wat dan ook ,de sensuele danspasjes , het geeft de act elan .  Ze brengen korte , krachtige , stevige nummers in vele tempowissels , die we soms ervaren als muzikale schetsen  . Al gauw is ze in het publiek . Dit contact is belangrijk , ze baant zich een weg tot aan de PA … tot de microkabel niet meer verder kan . En dan ‘poef’ , de micro knalt op de grond en Cocaine Piss voorbij geraasd . Dit was hels kabaal uit vervlogen tijden van Crass en Black Flag en recent van een Rolo Tomassi. Deze wervelwind liet niemand onberoerd.

Het Australische D.D Dumbo van Oliver Hugh Perry haalt dwarsflut , blokfluit en trompet maar ook andere tuig boven om hun sfeervolle psychedelische indie rootspop kleur te geven . De percussieve ritmes geven er een aangename, gemoedelijke world groove aan . Zijn  stem , doet ergens denken aan Sting . We maakten kennis met hen door het nummer “Walrus”. Het kwartet versmelt verschillende stijlen die ons dansend deden wegdromen .

Pvris is één van die bands die hun materiaal  mooi hebben afgestoft . Een catchy combinatie van electro , alternatieve en  mainstream rock. Ze zijn mooi afgelijnd en gaan nergens uit de bocht . Amerikaans op en top. Arena allures. Inwisselbaar. . Zangeres Lynn Gunn doet haar uiterste best en port het jonge publiek aan zoveel mogelijk mee te springen. In november kun je er helemaal warm voor lopen , want dan komen ze naar de Trix.

De sfeervolle , onstuimige , broeierige indie van Car Seat Headrest , Will Toledo,  zagen we in het voorjaar sterk presteren in de Bota. ‘Teens of denial’ werd de terechte doorbraak. De Weezer college sing/songwriter springt nu niet direct in het oog , hoeft ook niet , samen met z’n band geeft hij het materiaal een dynamische boost en gaan ze lekker loos. De songs zijn uitgediept , uitgesponnen en intrigeren door een elegante , melodieuze schoonheid , repetitieve ritmiek  en verrassende wendingen. “Destroyed by hippie powers” , “Fill in the bank” , “Drugs with friends” , “Drunk drivers/Killer whales” krijgen een gevoelig, fel , verbeten jasje aangemeten.  Killer trippende songs die nazinderen .

… Hartverscheurende keuzes moeten we maken bij zo’n optreden, gezien Vuurwerk optreedt aan de andere kant van het terrein . De getalenteerde Brusselaars opereren nu van uit Londen en  hebben een gastvocalist en rapper bij zich . Hun popelektronica wordt opgehitst door percussie en krijgt een warm gevoel door de zangpartijen. We ervaren een clubgevoel . Hun live elektronica intrigeert en werd sterk gewaardeerd . Mooi!

(KH) In oktober komt Jake Bugg  solo naar de Arenbergschouwburg. Nu kon hij het publiek overtuigen met full band. Het ingetogen pubertje van enkele jaren geleden is niet meer. Bugg veranderde in een man met een typische Britpop présence. Hij wist perfect hoe het publiek in te palmen. Eigenlijk had hij niet meer nodig als zijn gitaar, zijn stem en zijn hele palmares aan hits om te entertainen. “Slumville Sunrise”, “Two Fingers”, “Lightning Bolt”, en zo kunnen we nog doorgaan. Jake Bugg stal zelfs ons hartje een beetje tijdens het laatste stukje van zijn set toen hij het wondermooie nummer “Broken” akoestisch op gitaar speelde. Wat een held, die man!

… Zucht terug van die keuzes die moeten gemaakt worden Preoccupations – First aid kit en Afghan Whigs op hetzelfde moment …

Ons hart smelt het meest bij Dulli en de zijnen . Trouwens, een mooi zicht op de mainstage was het wel, The Afghan Whigs rond Greg Dulli , steevast in zwarte tenue , die de ondergaande zon op zich laten schijnen . Voor wie een uur nostalgie opteerde , zat hier verkeerd . In de AB hoorden we het al, een handvol oudjes en veel nieuwer materiaal , die een intense spanning hebben en een geluidsmuur optrekken, gedragen door die doorleefde soulrockende  stem van Dulli. Een weerbarstige set. “Arabian heights” en “Matamores” tekenden voor een verschroeiende aanvangsronde . Ook “Algiers” en “Demon in profile” onderhouden een broeierige intensiteit . Een stomende band is hier aan het werk! Blazers, violen vullen aan .  Intimiteit als Dulli schuifelt achter de keys en piano, met een knipoog naar hun overleden gitarist! “Debonair” bleef vanavond opgeborgen  , “John the baptist “ en “Somethin hot” vulden het op . Dit was meer dan een ‘summer kiss’! Afghan Whigs zijn scherper dan ooit en we hebben het geweten .

(KH) Preoccupations is steengoed. Is de naam je nog onbekend? Dan zegt de naam Viet Cong je misschien meer iets. De Canadezen werden beschuldigd van racisme en veranderden hun naam. Muzikaal gaan ze verder in hetzelfde elan als Viet Cong. Hun donker dreigende postpunk/indiewave rock blaast je gewoon weg . Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning,  door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound.
Eigenlijk kunnen we u voor zo een optreden maar één tip geven: pint in uw handen en gaan, dat is wat wij ook gedaan hebben. Sterk staaltje dus!

Het Britse Bear’s den heeft heel wat volk op de been gebracht op de mainstage ; terecht zijn ze uitgegroeid tot de geliefkoosde bebaarde schoonzonen met hun gevoelige indiefolk en 70s retro. Andrew Davie en Kevin Jones verstaan er zich steeds nog niet aan , tegen wil en dank de kleine clubs te zijn ontgroeid. Ze hebben het hart op de juiste plaats , koesteren hun publiek en zorgen voor een samenhorigheidsgevoel  met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm materiaal  , die een aangename groove hebben , het hoofdpodium waardig.
De handvol singles van hun twee platen zitten mooi verdeeld in de set . De songs zijn mooi uitgekiend , het is een kleurrijke sound door de gitaren , tokkelende banjo , keys en trompet , die allemaal hun plaatsje hebben , zonder een geitenwollen sokkengevoel. De amicale uitstraling , de verhaaltjes van de twee spilfiguren en de songs waarborgen een goed gevoel. Uiterst genietbaar op dit uur van de avond , “Isaac” (die even moest gereset worden), “Emeralds”, “Auld wives” , “Dew on the vine” en “Agape”.
Een cover zit steevast in het aanbod. Bryan Adam’s “Heaven”, die de StuBru’s  warmste week nog warmer maakte , klinkt pakkend door de elegante akoestische gitaren en stemmenpracht. Een zonnige smile kon niet ontbreken , Bear’s den was beregoed!

(KH) Een portie beukwerk kregen we geserveerd van de gestoorde Amerikanen van Ho99o9. De shows van dit experimentele punk-hiphop-duo zijn harder dan ooit. Al vanaf de eerste noot werd de eerste circle pit opengetrokken. De rest van het optreden was geschiedenis. Met een debuutplaat om U tegen te zeggen, optredens waar je niet anders kan dan je kapot amuseren en nog veel meer, is Ho99o9 klaar om misschien wel een van de grootste ter wereld te worden.

Het tempo werd dus ferm opgedreven in de avond … At the drive-in begon eraan in de Marquee . Vorig jaar was in mum van tijd hun reünie in de AB uitverkocht . Iets later waren ze te zien op Rock Werchter en kijk een goed jaar later op Pukkelpop . Met de reünie kwam er ook nieuwe cd van het combo rond zanger Cedric Bixler-Zavala en gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez.
At the drive in- gaf het scream/emogenre elan , ‘Relationship of command” werd een  wereldplaat , ijkpunt van hun hectisch ,chaotische sound. Ondanks de lovende kritiek , een kruising van stijlen , ingenieuze, verrassende wendingen , een strak spelende band en een losgeslagen zanger,  was de belangstelling en respons matig . Invloedrijk waren ze , godvergeten worden ze bij een jonger publiek . Wij houden van hun muzikale stroomstoten, “Arcarsenal” , “Pattern against user” en doorbraak “One armed scissor” waren tekenend voor hun snedige , driftige hyperkinetische sound , hun hardvochtige power en  tomeloze energie .

Aai … dilemma’s opnieuw in de avond … Mumford & Sons die de gevoelige indiefolk in een rockend world jasje stopten , de dynamiek, explosiviteit,  maniakale gekte van de hardcore/hiphop potpourri van het alternatieve Death grips of de monotoon beukende stoner ‘desert’ psychedelica van Moon Duo .
Kiezen is delen … Moon Duo hebben we persoonlijk al een tijdje niet meer gezien, dus even lekker loos gaan op die weerkerende drijvende ritmes van Eric Ripley Jonhnson (tevens ook fromtman van Wooden Shjips) en echtgenote Sanae Yamada . Door de galmende gitaar/basriedels , de keys en de roffelende drums,  tuimelen we hier in de wereld van Hawkwind , Suicide en 70s retro , een oud vertrouwd patroon door de eindeloos repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Luister zeker naar hun recentste ‘Occult architecture’ platen .Een bezwerend, heerlijk genietbaar  trance gevoel wordt verwezenlijkt. In deze psychedelicarock hoorden we een eerbetoon aan Stooges en natuurlijk Suicide, hoogtepunten in deze denderende , rollende , aanstekelijke , sfeervolle tunes . Moon Duo doet eigenlijk al jaren goed .. waar ze goed in zijn …

Na een leuke babbel met Mauro die iets later kwam met een van z’n projecten Gruppo di Pawlowski in diezelfde kleine Lift , maakten we ons op voor de afsluitende act in de club Band of Horses , een even amicale band als de twee grotere broers die even voordien optraden, Bear’s den en Mumford & Sons. Een paar maand terug zagen we hen nog een uiterst aangename liveset spelen in de AB, het combo rond Ben Briswell . Even enthousiast , aantrekkelijk , verrassend , leuk , gretig , gedreven , extravert  klonk het kwintet opnieuw . Letterlijk werden na een vermoeiende driedaagse trip uitgewuifd . Die broeierige , snedige , sfeervolle rootsamericana , gedrenkt in melancholie en gevoeligheid , deed deugd. ‘Why are you OK’ is hun vijfde plaat , die net als hun eerste platen charmeert . Band Of Horses overtuigde als closing act . We hadden een handvol pareltjes die dit gevoel bevestigden, “No one’s gonna love you” , “The great salt lake” en de rootsclassics “Is there a ghost” en “Funeral” waren weergaloos sterk .

Hier eindigde onze Pukkelpoprit . Nog wat ‘oohs en aahs’ van het mooie vuurwerk en stof tot napraten  …

… Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois van genres en ontdekkingen te bieden had. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop

Pukkelpop 2017 – vrijdag 18 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-18
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse


Een breed publiek kon zijn hart ophalen op de intieme sound van London Grammar en de hitgevoelige muziek van Bastille . We werden de ruimte ingestuurd op Flaming Lips en kwamen ‘back to earth’ voor ons verslag …  Volgend parcours legden we op de tweede Pukkelpopdag …

Op de Mainstage werden we meteen wakker geschud met het opkomend van talent van Brutus . ‘Beloftevol’, ‘talentrijk’ is het trio zeker, balancerend tussen postrock , postmetal en  hardcore/noise , hard - zacht , fel, intiem . We voelen naast de hyperkinesie de schoonheid aan als de gitaareffects , de gaspedalen niet meer ingedrukt zijn en de percussie strelend is; er borrelt zelfs een bluesy tune op . … Zangeres Stefanie zingt , schreeuwt de zaken van zich af , ondanks haar vermoeide, hese stem; het gaf nog meer zompig- doorleefdheid aan hun rock’n’roll.
Het album ‘Burst’ is meer dan de moeite en ze leveren met “Bye Julia”, “Bird” , “Child” en “All Alone” een paar heerlijke, intens beklijvende, stekelige pareltjes af . Op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts) , worden we op dit vroege uur definitief feestelijk uitgewuifd. Zo zie je maar hoe alles muzikaal te relativeren is. Brutus speelde een adembenemend tripje van lekker scheurend gekletter.

Regenbuien trotseerden we voor het Britse Oh Wonder - kind . Hun dromerige, gevoelige  electropop is fris , aanstekelijk, melancholisch, hartverwarmend, sprankelend en straalt optimisme, happy feelings  uit . Ze zitten ergens tussen The xx , James Blake en London  Grammar in. Ze hebben een nieuwe plaat en de enthousiasmerende drie op elektronica, gitaar, drums gingen door de set met “High on humans”, “Lose it” en de prachtsingles “Ultralife” en “Drive”.

(KH) Oh Wonder tekenen voor een ‘wonder’ mooie set. Het duo uit de UK stuurden het heel jaar lang singles op de wereld af. Resultaat? Een goed gevulde weide voor de mainstage die één voor één aandachtig luisterde naar de muziek die Oh Wonder bracht. Zowel “Drive” als “Lose It”, nummers van hun oude plaat , als “Ultralife”, een nummer van hun nieuwe plaat werd gespeeld. Anthony en Josephine, want zo heet het duo, pakten met gemak de Pukkelpop weide in. Op 12 december staat de band in de Ancienne Belgique om dat nog eens over te doen.

Heel wat jong volk was op post voor Halsey, een van de nieuwe indiepopsterretjes in de voetsporen van Tove Lo en Lorde . Beweeglijke dancepop , met r&b , elektro motiefjes . Haar band stond op een verhoogde stage en vooraan deed zij de meisjesharten sneller slaan . Al veel gehoord en inwisselbaar , maar leuk was het wel.

London Grammar - Het Britse trio heeft hard gewerkt aan de nieuwe cd . Er wordt heel wat vereist van de hemelse stem van Hannah Reid , rode draad binnen de spaarzame , licht groovende sound van de band. In korte tijd groot geworden en dat willen ze nu wel behouden. Alles is mooi opgebouwd , minuscuul uitgewerkt . Dit is meer dan fluisterpop! Op de mainstage raakte Reid met haar stem diep , erg diep . “Wasting my young years”, “Big picture” bewezen dit al gauw . Plankenvrees blijft een gegeven , maar moedig staan en blijven ze op zo’n grote stage voor een even groot publiek, ook al moet eens een nummer “Non believer” opnieuw aangevat worden.
Krop in de keel kregen we op het zo goed als  a capella  gezongen “Rooting for you” , met minimale begeleiding . De Kavinsky cover ‘Nightcall’ triggerde de dansspieren door de beats. Sober, elegant en met een breder motief klonk het materiaal , “Strong” , “Oh woman , oh man” en Metal & dust” als apotheose .
De mooie visuals kwamen gaandeweg in de avondval beter tot hun recht . Je voelt het wel aan, London Grammar ligt me nauw aan het hart en heeft me volledig ingepalmd.

(KH) London Grammar - Hun eerste single “Hey Now” werd meteen een dijk van een hit, waardoor het voor deze band eigenlijk niet meer stopte. Eindelijk mochten ze voor het eerst op Pukkelpop staan, en daar kon het enthousiasme van de fans niet om heen. De weide voor de mainstage stond super gevuld en één voor één stond iedereen te luisteren naar de wondermooie muziek die het Britse trio brengt. Ook wij werden er stil van. London Grammar overtuigde zowel met hun oude als nieuwe nummers en zijn overduidelijk klaar voor hun wereldtournee dit najaar. Op 11 en 12 december staan ze in de Lotto Arena, een aanrader voor iedereen.

De hitgevoeligheid van Bastille - Pukkelpop is te strikken hiervoor - die ook op korte tijd een grootse band is geworden . Amper vier jaar na hun debuutalbum stonden ze afgelopen vrijdag als hoofdact op de mainstage geprogrammeerd. En net zoals in het Sportpaleis enkele maanden geleden ging ook in Kiewit het publiek gewillig uit de bol voor hun ‘feel good’ popmuziek. Dat het materiaal niet altijd even sterk is, werd met de mantel der liefde én extra bombast bedekt zeker wanneer hits als  “Laura Palmer”, “Warmth”, “Things We Lost In The Fire”, “Good Grief” en “Pompeï” op de setlist prijken. Daarbij komt het enthousiasme dat de groep steeds etaleert én als extra troef een niet onaardig ogende zanger Dan Smith. Voor vele fans kreeg hun aanstekelijke cover van Corona’s “ The Rhythm Of The Night” dan ook een extra betekenis. Handjes in de lucht en heen en weer zwaaien op die poptunes … (dank aan Erwin Vanlaere)

Op de achtergrond
Parov stelar rond de Oostenrijker Marcus Füreder en de bevallige zangeres Cleo Panther, brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats om het WE gevoel definitief in te zetten.

Op de andere stages staan we stil bij een rits ontdekkingen
* Marquee
Walking on cars kon aankloppen bij Bastille en Snow Patrol  . Het kwintet tekent voor dezelfde melodieuze zeemzoete hitgevoeligheid in de startfase. Hoewel de band ons nog ‘nobel’ onbekend is , hebben ze bij het jonge (vrouw)volkje al een aardige reputatie opgebouwd . De band helt over naar de emo kant en laat stevige gitaren doorklinken . Tja, als een soort “Speeding cars”.

Russ kreeg er veel extra volk bij in de tent door de fikse regenbui. Hiphop met soul, r&b  en een zangrap op z’n Eminems , maar zalvender, aangenamer en minder agressief , verbeten. Hij kreeg het publiek mee , er zijn veel huppelende mensen en het handjeszwaaien geeft elan aan de sound!

(KH) Hiphop fenomeen Russ kreeg een pak volk op de been in de Marquee . Afgelopen jaar zette Russ al eens een set van formaat neer, en dat mocht hij dit jaar gewoon opnieuw doen. Hierin slaagde hij met glans. Al de jeugd, want wauw hoe veel tieners zijn er fan van dit fenomeen, verzamelde zich samen in de Marque om het feestje van hun leven te bouwen. De tent daverde na 3 songs zo hard, dat er zelfs planken uit de vloer los kwamen. “What The Want”, “Ain’t No Body Taking Me Baby” en “Pull The Trigger”, elke hit kwam aan bod en zorgde er mede voor dat dit optreden zo een groot feest werd. Volgend jaar hattrick op Pukkelpop?

De nieuwe plaat van The Shins lijkt aan ons voorbij gegaan . Het zijn geen ‘simple songs’ , hun materiaal is goed opgebouwd , uitgewerkt, klinkt sfeervol en stevig. Een uitgebreid collectief is het, waarbij de zang van ‘man met de pet’ James Mercer , de psychedelische keys en viool , de sound verfijnder, kleurrijker maken. Het viel op dat ze luid konden klinken . Geen oneer, de  melodieus (indie) rockende , broeierige, zalvende nummers bleven overeind . “Australia”, “Phantom limb” en “Sleeping lessons” zinderden na … Een link met de huidige sound van Band of Horses is aanwezig.

Hoofdvogel in de Marquee waren Flaming lips. Muzikale herkenbaarheid zit ‘em in al de platen van 15 jaar terug , maar Wayne Coyne en C° laten hun fantasie de loop en experimenteren graag met de psychedelica . “Race for the prize”, “Yoshimi battles …” en “Do you realize” zorgden voor samenhorigheid in een weirde wereld van ballonnen, confetti, rookkanonnen en andere ‘floating into space’ toestanden . Pracht, praal, fonkeling en een flinke dosis kitsch zijn nooit veraf dus. Coyne, vandaag niet goed bij stem, is een performer. In het nieuwe en prachtige “There Should Be Unicorns” liet hij zich op een levensgrote eenhoorn door de zaal voeren. ‘Dark side of the moon’ van Pink Floyd (“Pompeii Am Götterdalmmerüng”) en “Space oddity” van David Bowie zaten ook in de psychedelische mallemolen. Twee oogbollen deden aan The Residents denken .En onder een opblaasbare regenboog werden we met nog meer liefde omringd! Creativiteit en gekte ten top!
Flaming Lips zijn wizards, en hun optreden is een B&B, een belevenis en beleven . Fuck Yeah Pukkelpop!

(KH) Feest, confetti, ballonnen en entertainment. Waar anders kon je al deze elementen vinden op een podium dan bij The Flaming Lips. Een band die hier heel vaak staat, maar die ons toch nooit weerhoudt te gaan kijken omdat het altijd zo leuk is. Een optreden dat je meeneemt op een trip door de hippie-tijden van vroeger, waar ‘unicorns’ bestonden. The Flaming Lips kleedde hun zelf ook helemaal naar deze periode, met dierenoutfits. Deze band draait al bijna 25 jaar mee aan de top van de psychedelische muziek, blijven telkens verbazen met goede albums en zijn telkens een aangenaam gezelschap om live naar te kijken. Zoals de ballonnen die ze bij hadden het zeiden: ‘Fuck Yeah Pukkelpop’, maar ook ‘Fuck Yeah The Flaming Lips’!

Elbow  houdt net als London Grammar van subtiliteit en finesse , maar geeft er live een extraverte draai aan . ‘Beautiful’ was het kernwoord,  het contact, de connectie van Guy Garvey, de spil van de band, met het publiek. Ook hij weet hen te charmeren , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties dus van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “One day like this” en “Grounds for divorce”, waarbij de ingenieuze gitaarpop een sterke orkestrale inslag kreeg door de strijkers .

Nicolas Jaar , ook al gekend van z’n werk van Darkside, stelde hier zijn werk voor van donkere , duistere, zweverige, slepende ambient/electro/techno. Af en toe zingt hij en gooit hij er een saxtune tegenaan op z’n Jimi Tenors . Eerst sterk vertimmerde elektronica, maar gaandeweg in de set prikkelde hij de dansspieren , en kwam zelfs Brasil/worldtrance bovendrijven . Mooi huiverend , griezelig, groovy en creatief.

* In de club horden we de rammelpop in een speelse onbezonnenheid van Parquet Courts . Pavement werd opgehoest . Ze speelden scherp, snedig , ontspoord, als zacht, ingetogen , psychedelisch, van “Borrowed time” naar “Instant disassembly”. De zangpartijen werden afgewisseld , maar klinken steevast onvast . Mooi hoe alles elkaar vindt , rechtdoorzee en  stoney.

(KH) Wanneer de award voor beste gitaarband op donderdag naar Ty Segall ging, ging deze op vrijdag naar Parquet Courts. Toegegeven toch wel een van de betere en meest spannende bands in het genre. Parquet Courts bracht, zoals altijd, een killer van een set die op geen enkel punt verveelde. Met hits als “Human Performance” en “Berlin Got Blurry”  zat de set niet mis. Dit deed ons eigenlijk beseffen dat we de laatste jaren een gebrek hebben aan goede garagerock bands. Daarom: Hoera voor Parquet Courts! Hoera voor gitaren!

Wie dacht overspoeld te worden door emoties bij Perfume Genius , was eraan voor de moeite . Vroeger legde Mike Hadreas z’n ziel bloot in barok ballads, nu is hij volledig open gebloeid als performer.  Hij was met band te zien en klinkt steviger, noisier , experimenteler, meer ontspoord dan ooit. Zijn breekbare stem maakt plaats voor overstuurde vocodervocals . Hier sijpelde de donkerte van Suicide door .

(KH) Onze award voor meest teleurstellende band ging op zijn volgende beurt naar Perfume Genius. Het deed ons wat denken aan de saaiheid van Solange haar optreden, maar dan in een ander jasje. Hij bracht dit jaar nochtans het veelbelovende album ‘No Shape’ uit, maar hier bleef live niet heel veel van over. Daarbovenop zat het geluid in de club op dat moment nog eens overdreven slecht, wat zorgde voor een volledig gedoemde set. Zelfs de hits “Queen” en “Slip Away” (wat overigens wel een meester single is) overtuigden ons niet. Of Perfiume Genius voor ons mag herkansen in de Trix zijn we nog niet uit, al is een tweede kans vaak wel het eerlijkst.

(KH) Hoogtepunt op vrijdag was ongetwijfeld Sampha. Inderdaad die ene met dat hitje “No One Knows Me Like The Piano”. Maar wacht, Sampha heeft meer in zich dan dat. Volledig bijgestaan door live band bestormde hij het podium van de Club, die tevens overvol stond. Met een album ‘Process’, dat een voor een hits bevat, kon het optreden niet anders dan goed zijn. Persoonlijke hoogtepunten waren “Blood On Me” en “Plastic 100 °C”. Al diegene die er niet bij waren hadden ongelijk, zeg dat wij het gezegd hebben.
STUFF. besloot in de Club . Zij gooien muziekstijlen door elkaar , pop, jazz, funk, psychedelica , elektronica enz worden op een hoopje gespeeld en zijn geïnjecteerd van frisse, aanstekelijke  ritmes . Ze geven  spannende, verrassende , onverwachtse wendingen aan hun freewheelstyle  . Een avantgardistische blik, die ergens Ozric tentacles , Battles , Caribou, BadBadNotGood en Taxiwars deed opborrelen, dicht bij elkaar opgesteld en zonder de melodie uit het oog te verliezen. Je wordt letterlijk meegevoerd, - gesleurd in die fusion.  Heerlijk. Sterk.

* Tot slot
(KH) Net zoals op donderdag was er ook op vrijdag weer Nederlandse rap te zien. Dit keer kwam die van Sevn Alias. De jongeren van tegenwoordig zijn enorm fan van Nederlandse fenomenen, dat werd opnieuw duidelijk toen de dancehall overvol liep om 14u. Sevn Alias die bekend is van zijn hits als “Slapend Rijk” (zijn colab met Boef) en “Gass” kreeg de tent al heel vroeg aan het dansen. Het was zelfs zo aanstekelijk dat ook wij onze benen niet konden stilhouden. Ideale opwarmer van de dag!
We stonden  stil bij de huiverende klankexperimenten en soundscapes van Forest swords, die door de gitaarlicks en loops en projecties extra dimensie  kregen .
Verder de aangename, onschuldige electropop van Tove Lo . De blonde Zweedse vamp deed de regen even vergeten door haar sensuele danspasjes en ‘tetten bloot’ . Muzikaal niks nieuws onder de … , maar leuk zijn en blijven “WTF Love”, “Say it” en “Habits”.
Newmoon in de Lift is één van de revelaties binnen het shoegwave/gaze genre . Jawel dit is Belgisch … Ze laten de gitaren ten gepaste gieren . Erg sterk wat ze speelden ; Ride, Slowdive, Swervedriver, Loop , Minor Victories en Jesus & mary chain plaatsten ze even opzij . Dit optreden zinderde met nummers als “Head of stone” en “Everything is”. Fier mogen we zijn, dit was verdomd sterk ..
(KH) Black Lips sloot af in de Lift . Nogal een late en vreemde spot voor zo een band, maar met de zovele bands op het festival, moet er altijd iemand de laatste zijn. Kent u het spreekwoord ‘de laatste zullen de beste zijn’ nog? Wel dit is exact wat Black Lips bewees met hun set. Van in het begin zat het er “boenk op”, en dit werd eigenlijk door getrokken over gans de lijn. Onze favoriete hit is “Boys In The Wood”, maar eigenlijk kan Black Lips bij ons wel scoren met elk nummer. Ook met hun nieuwe plaat ‘Satan’s Graffiti or God’s Art’ overtuigden ze moeiteloos. Wij weten waar ons op 9 november zullen begeven. Kleine tip? Trix in Antwerpen is the place to be!

Heel wat leuks zagen en ontdekten we op deze tweede festivaldag …
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop

Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse

Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden … Met de weergoden aan de kant van de festivalganger werd de 32ste editie er een om in te kaderen. Muzikaal werden Pukkelpoppers op een hele rits onvergetelijke hoogtepunten getrakteerd. En ook organisatorisch zat het snor...
Chokri Mahassine, festivalorganisator: "Alles is uitstekend verlopen, we zijn heel tevreden. Het werd een uitverkochte editie met een prachtige regenboog op donderdag en dappere waterzonnetjes op vrijdag en zaterdag. Dat zorgde voor een fijne relaxte sfeer, zowel voor de festivalganger als de vele duizenden medewerkers."

Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . O.m.  19 overheerlijke eetstanden in het immer smakelijke Food Wood , van de grond gaan in de 80m hoge View Tower en de adembenemende projecties op de containers van de Videowall

Pukkelpop maakt na al die jaren z’n naam van drie-vierdaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen.

Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … Pukkelpop was uitverkocht! 243.000 festivalgangers (waarvan bijna 100.000 unieke) vulden 4 dagen lang de wei in Kiewit (dagelijks 66.000 en 45.000 tijdens de openingsparty op woensdag) .
De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …

Sfeer, gezelligheid, beleving , comfort zijn belangrijk geworden naast de muziek en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Respect!

dag 1 – donderdag 17 augustus 2017
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag …  Een intens parcours legden we af op deze eerste dag in de verschillende stages

Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de mallemolen haalt . Elk optreden is letterlijk een katharsis , een ondergaan voor band als publiek . Meedogenloos gaat het combo te werken en zien instrumenten als lichaam , stembanden af . Energieke, heftige, gespierde nummers die je murw slaan .
Natuurlijk is een mainstage op dit vroege uur is niet direct uitnodigend om al meteen knock-out te zijn , maar het ging al aardig in de buurt . De roadies hadden hun werk op de stage en de moshpits vooraan waren een gegeven .
Enter Shikari heeft z’n plaatsje op elk festival , ook hier natuurlijk . Een ultiem beleven met o.m. “Radiate” en “Adieu” en een klein rustpuntje . Na al die jaren gaat Enter Shikari er nog steeds voor. Sjiek!

Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip en een ‘i wanna get high’ -gevoel . Vorig jaar zagen we hen nog eens in zaal , de AB, en begin de festivalzomer met leden van Public Enemy en Rage als de Prophets of Rage op Rock Werchter. En daar sijpelden ook een paar CH classics door .
Hun beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s .En die werden gespeeld! “When the shit goes down”, “How I could just kill a man” , “Insane in the brain” , “Tequila sunrise”, “Throw your set in the air” , “Ain’t goin’ like that” en “Rock superstar”. Hun mix van o.m. “Smoke it up, “I wanna get high”, “Dr greenthumb” en “Hits from the bong”, zijn classics in het genre en zorgen voor de nodige ambiance . De pupillen wijd open, handjes in de lucht , fun en feest, wat een gek vieruurtje.

Ryan Adams mag dan de ingetogen (grillige) sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band een potje classic ‘southern’ rock spelen;  roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig , potig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘Prisoner’ , “Do you still love me” en “New York , New York” klonken extravert en brachten ons in de juiste stemming. Het podium leek een echte saloon bar , met  aankleding van lichtjes rond de versterkers en tijgers als huisdier. Een intens broeierige set hadden we . Alle remmen werden door hem en zijn band losgegooid . De keys en mondharmonica waren psychedelisch, bluesy zalvend en kleurrijk.
Een beetje narcisme kon ook geen kwaad , hij maakte promo met z’n eigen t-shirt aan. Naar en op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , met wilde versies van “Cold roses” en “Shakedown on 9th street” . In die verdomd goede keuzes gooide hij –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Heerlijk genietbaar. Afgewerkte Amerikaanse show dus. Een band in bloedvorm!

R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour,  het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Hier konden een Lauryn Hill of Erykah Badu iets van opsteken . Daarenboven werd het débacle van Rihanna, vorig jaar, definitief doorgespoeld . We konden nog van een paar nummers genieten in ons  intense parcours, waaronder de prachtsingle “Cranes in the sky”. Een uitgebreide band heeft ze , danspasjes werden synchroon gezet. We waanden ons in de Motown/disco van de 70s.  Een rode gloed op de bol en op de pakjes scheen op het podium. Is hier een nieuwe Prince(-ess) opgestaan?!

(KH) Solange mag dan wel het zusje van Beyoncé zijn, op vlak van entertainen heeft ze toch nog heel veel te leren. Laat ons eerlijk zijn, de show van Solange had niet meer in zich dan wat gezaag door een micro. Waarmee we niet willen zeggen dat deze jongere Knowles niet kan zingen. Het is gewoon wat te vroeg allemaal. En kort gezegd: we snappen de hele heisa rond deze artieste gewoon niet. Misschien moet Solange nog even in een grot kruipen en er na 2 jaar terug uitkomen. We achten de kans groter dat ze de spot die ze nu had op Pukkelpop dan wat meer zal verdienen. Al kunnen we dat natuurlijk niet met zekerheid zeggen.

(KH) Altijd leuk om Editors nog eens te zien, al was dit waarschijnlijk ongeveer de 10^de keer. Toch verveelt deze band nooit en blijven de hele resem hits altijd boeien. Zowel de nieuwe als oude nummers zijn één voor één goed en zorgen voor een groot feest. Bij feest hoort natuurlijk vuurwerk en ook daar zorgde Editors voor. Ze droegen zelfs hun laatste nummer “No Sound But The Wind” op aan de slachtoffers van de aanslag in Barcelona. Een heel mooi eerbetoon. Van ons mag deze band elk jaar op Belgische festivals staan.

Nog iets meepikken van … Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … Een gevoelig “No sound but the wind “ (door de aanslagen in Barcelona) wuifde ons letterlijk uit …

The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . The xx maakt duiding , intimiteit met een minimum aan middelen en creëert een maximum aan intensiteit, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
The xx heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader. En die opbouw maakt nu net The xx groots!
Meteen zat het snor met enkele classics “Crystalised”, “Say somethin’ loving” en “Islands”: elk geluidje heeft z’n rol in het geheel , de synths, de beats , de drumtrics , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks en de diepe basstunes. De zangpartijen zijn op elkaar afgestemd . Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelen in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld. Je voelt het aan , we zijn vol lof over dit trio! .
Sober , elegant en groovy , extravert  zijn de termen die we graag plaatsen in de set. “VCR”, “Loud places” (van Jamie x x), “On Hold” en “Angels” volgden . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .

(KH) The xx - Wat begon als een ingetogen band is volledig uitgegroeid tot een band die muziek brebgt waar je niet kan op stilstaan. Zowel de versie van “VCR”, “Crystalized” als “On Hold” werden super dansbaar gemaakt. De invloeden van Jamie xx waren enorm te merken, maar dat vonden wij niet erg. The xx blies ons zo omver dat we er nog steeds niet goed van zijn. Bijna van overtuigd dat dit een van de beste optredens van Pukkelpop 2017 was. Chapeau!

* Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend  of als een full band klinkt . Hij doet het allemaal alleen . We waren wat verbaasd dat deze gast al zo’n warme , sterke respons verkreeg en dat teksten  zelfs werden meegezongen . Daar zal z’n eigenbereide versies van “Billie Jean” en “Hey ya” (Outkast) wel voor iets tussen hebben gezeten . Ergens tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille en dan weet je ‘t wel hoe pop , elektronica,  postdubstep en bombast elkaar vinden …

Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat ‘Nocture’. Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers , Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. Die energieke uitbarstingen maken de set compleet! De vroegere “Misses” , “Not dead” , “Rorscharch” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal , “This light”, “Walk”, “Indifference”  en “Upon the hill” klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .

(KH) Girls in Hawaii is helemaal terug. Duidelijk dat ook Pukkelpop naar deze comeback uitkeek, want de Marquee stond best vol in de vroege namiddag. Girls in Hawaii is een band met ballen aan hun lijf, of toch op hun manier. Rustige songs die recht uit het hart komen, opbouwen , durven te exploderen en waar je enkel van kan genieten. In december palmen ze de Ancienne Belgique in, een aanrader dus.

Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “Behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “Northern rd”, “Shewolf”, “Regrets”, “Islands”  en “Delay” . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , melodieus sterk en die live staan als een huis. De lichteffects doen de rest. De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Ze zijn erg blij dat ze hier , jawel , voor de eerste keer kunnen staan en dat een volle Marquee hen op handen draagt. Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium .Meesterlijke set!

Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter of in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet .  Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘Let England shake’ en ‘The hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual suspects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . We voelden het apocalyptisch, destructief  aan in haar muzikaal paradijs , beetje Morphine’s gewijs door de saxen, alsof de wereld ieder moment kan vergaan, “This is how the world will end”  … Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.

Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘Turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, zoals op de plaat van toen, en … wat klinkt die postwave plaat en de muziek goed als ze (nog eens) van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, de slepende, bezwerende, opbouwende percussieve ritmes en de grauwe zang. De twee populaire “Not even jaim” en “Evil” brachten ons in de juiste sfeer. Dan kwam hun debuut in de spotlights . Songs als  “Untitled” , “NYC” en de “Obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen.
Paul Banks en C° , nu niet direct entertainers, maar koele , onderhouden performers op een stage , genoten van het onthaal en enthousiasme . 

Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see …  de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . We werden in die sfeervolle , duistere wereld ondergedompeld, die mystiek, dansbaar  klonk met o.m. “Running” , ”Reminder”, “Rusty nails” en “Bad kingdom“, waarvan het galmende refrein “This is not what you want”  tussen de oren wordt geprent en  nazinderde . Het Berlijnse trio bracht het een laatste keer en brio . Archive borrelde op en heeft wel een link door de zang en instrumenten .

Nog veel moois …
* (KH) Nederlandse rap is tegenwoordig razend populair .Ook Pukkelpop was dit jaar mee met de rage. Tal van deze artiesten stonden op de verscheidene podia, waaronder ook de Amsterdammer Donnie. Rapt vooral in het Nederlands, maar neemt er soms ook wat andere talen bij. Hij werd onder andere geproduced door Bas Bron, de producer van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit valt ook te merken in zijn muziek. Live weet deze Donnie hoe hij een feestje moet bouwen. De Dance Hall stond helemaal vol en iedereen was razend enthousiast. Eentje om in de gaten te houden!

(KH) Die hiphop houden we in het oog … De Amerikaanse rapper Vince Staples heeft sinds juni 2017 zijn nieuw album ‘Big Fish Theory’ uit en dit kwam hij met veel enthousiasme aan het Belgische publiek voorstellen. Voor fans van Earl Sweathshirt en Schoolboy Q, die zin hadden om te dansen, was dit een van de betere optredens dat Pukkelpop te bieden had. Een razend opwindend publiek die met de nodige portie swag zijn nummers mee brulde. Ja Pukkelpop, graag meer van dat!

* In de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt . Een spring-in-t-veld- – een goede stem – toegankelijk - positive vibes – dus  kans om door te breken …

Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana, met diepe uithaals op “Goshen 97” en “Radio kids”.
Een heerlijke , genietbare gitaartrip.

Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en (garage) rock sierden . Een erg beweeglijke Ty , het lichaam onder spanning , en springend met de benen in de lucht . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. . In snelvaart, spontaan , los , speels werd het materiaal gebracht. Een à l’improviste indruk. Het kwintet ging er fors geschift tegenaan!

(KH) In het betere gitaarwerk is Ty Segall altjd wel iets bijzonders! Een optreden dat eigenlijk nooit slecht is. Zelf noemt hij zijn muziek al eens ‘Satan in Space’. Wij noemen het gewoon Garage Rock. Maar dan in een overdreven goede versie. Optredens als dat van Ty Segall zouden er meer moeten zijn op Pukkelpop, want gitaren gaan soms wat verloren in de vele hip hop beats die heersen in de muziekwereld van nu. Dat Ty maar snel met een nieuw album afkomt! (KH)

Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes .
Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Big for your booths” was een van de hoogtepunten . En “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Dit is UK talent in het genre  …

(KH) Rapper Stormzy bewees in mei al dat hij wist hoe hij een feestje moet bouwen toen hij de Ancienne Belgique volledig op zijn kop zette. Dit fenomeen deed hij opnieuw. De Dance Hall stond nok vol en laatkomers konden er, helaas, niet meer bij. Hits als ‘Shut up’ en “Big For Your Boots” werden moeiteloos meegezongen. Een ding werd ons nogmaals duidelijk, Stormzy is klaar voor de grote doorbraak en deze zou er wel eens sneller kunnen komen dan u denkt. Een gewaarschuwd man is er twee waard. (KH)

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop