Saturday Heroes is een melodische punkrockband uit Zweden. Ze presenteren ons met ‘Pineroad’ hun derde album. Daarop staan twaalf makkelijk in het gehoor liggende punkrocksongs. De refreinen zijn heel meezingbaar en bevatten veel ‘aho’ en ‘aha’s’ wat het meezingen nog moet verhogen. Erg verrassend of vernieuwend kan je ze moeilijk noemen maar hun muziek bevat een zekere levensvreugde alsook pretentieloosheid waardoor het bij momenten aanstekelijk werkt. Alles is fijn geproduceerd en klinkt glashelder. Geen ruige of vuile punkrock dus. Als ik enige vorm van kritiek mag geven dan is het dat het wat eenvormig klinkt. Misschien mede door de productie maar een aantal songs zijn een beetje inwisselbaar.
‘Pineroad’ is een hommage aan de straat waar twee van de muzikanten opgroeiden en waar hun repetitieruimte zich nog steeds bevindt. Een nieuwe bassist vervoegde hun rangen om dit album helemaal af te werken. Wie houdt van Green Day, Bad Religion, Janez Detd of een Europese versie van Blink 182 zal dit waarschijnlijk ook wel smaken…
Op ‘No Grave But The Sea’ krijgt de luisteraar alles wat je op een vijfde album van Alestorm mag verwachten: licht verteerbare folkmetal, vlot meezingbare refreinen en een karrevracht verhalen over piraten, drinken, vrouwen en vechten. Valt er ook iets nieuws te vertellen? Misschien dat er een paar metalcore-invloeden in de muziek van Alestorm geslopen zijn. Die zijn het sterkst op de nummers “Pegleg Potion” en “Alestorm”.
Voorts valt het contrast op tussen een paar wel heel ‘cheape’ nummers als “Mexico” en “Fucked With An Anchor” en de ijver en kunde waarmee tracks als “No Grave But The Sea”, “To The End Of The World” en “Man The Pumps” zijn opgebouwd. “Mexico” is een discodeuntje met een aaneenschakeling van gratuite clichés over Mexico. “Fucked With An Anchor” is dan weer een platte scheldtirade op de tonen van wat we in Vlaanderen een schlager noemen. Cliché-accordeonmelodie incluis. Leuk als tussendoortje op een festival, maar was het nodig dit ook op een CD te persen? Dergelijke nummers bevestigen de kritiek dat Alestorm meer een carnavalsact is dan een metalband.
Daartegenover staan dus enkele barokke, bombastische tracks waarop Alestorm toont dat het toch heel wat talent in huis heeft. Mooi tekstueel en muzikaal opgebouwd, bijna zoals ze dat in de prog-metal doen, maar dan zwaar met synths en trompet aangezet. Op die tracks schemert ook de invloed door van Running Wild, de grondleggers van de piratenmetal. Al hadden die minder extraatjes nodig om relevant te zijn.
Die spreidstand tussen de ‘verstand op nul’-nummers en de meer doorwrochte werkstukjes maakt van dit album een tweekoppig monster. Het toont tegelijk de sterkte van deze band: voor iedereen wat wils. Maar het album is vooral een voldoende reden voor Alestorm om nog een paar jaar extra de festivals en concertzalen te kunnen afschuimen.
Pop/Rock
EP Charlie Cello/Ferocious
Eigen Beheer
The Waltz
2017-08-17
Sam De Rijcke
Dubbel singletje van een nieuw Belgisch tegendraads bandje dat zich begeeft in het woelige water waarin ook groepjes als The Guru Guru en Hypochristmutreefuzz rondzwemmen. We maken kennis met twee songs met hyperkinetische trekjes, een stel rake tempowisselingen en een portie gecontroleerde noise. Afremmen, zijwegje proberen en dan terug de hoofdweg op en nog eens flink optrekken. Zo gaat dat bij The Waltz.
Smaakt naar meer.
Conor Oberst & M. Ward - Bloedbroeders in het park
Conor Oberst
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-14
Nick Nyffels
Twee folkies voor de prijs van één stonden er op de menukaart in het Rivierenhof vanavond. Het voorgerecht werd verzorgd door M.Ward, van wie het al een tijdje geleden was dat hij nog in België passeerde, en het hoofdgerecht werd geserveerd door Conor Oberst, ex- Bright Eyes.
Matt Ward houdt niet zo van toeren, zijn laatste plaat, ‘More rain’ is al meer dan een jaar uit, en het was pas nu dat hij de plas overstak, voor een veel te korte set van nauwelijks dertig minuten. Conor Oberst kwam vroeg al een stukje meezingen, maar voor de rest stond Ward alleen met zijn akoestische gitaar, wat toch wel een spijtig was voor een festivaloptreden, ook al laat de setting van het Rivierenhof een intiem concert toe. We houden van de mans hese stem, en hij kan ook verdomd goed op gitaar spelen, zoals hij liet zien in een instrumentaaltje van grote klasse.
Van zijn nieuwe nummers onthielden we “Girl from Conejo Valley”, maar het was toch vooral het oudje “Chinese translation” dat kerfde in de ziel met de lijn: “What do you do with the pieces of a broken heart”. Een veel te kort optreden dus, maar dat kwam ook omdat Conor Oberst 25 minuten vroeger dan gepland aan zijn set begon.
Conor Oberst bracht onlangs twee platen op korte tijd uit: “Ruminations” een solo-plaat met enkel gitaar, piano en mondharmonica, wat eigenlijk bedoeld was als demo-versie maar door de platenmaatschappij zo goed bevonden werd dat ze toch uitgebracht werd, en het finaal product met dezelfde nummers , “Salutations” dat met de bandleden van The Felice Brothers opgenomen werd. Die laatste band zouden we een tijdje terug gaan bekijken in de AB-club, maar op het laatste moment cancelden ze.
Oberst had dus gelukkig de volledige band meegebracht wat een meerwaarde was voor het optreden, en waardoor de nummers die hij solo bracht ook beter uit de verf kwamen. Die band kleurde de klank van zijn nummers met viool en accordeon, laverend tussen folkrock, americana en country. De harmonica en de uitgesponnen teksten van Oberst, in de beste verhalende traditie, riepen het beste van Bob Dylan op, met de snik in de stem van Oberst als opvallendste element. Veel nieuwe nummers uit de nieuwe platen dus, onder meer “Barbary coast” en “Till St Dymphna kicks us out”, een nummer over Oberst’s stamcafé, dat hij aankondigde als zijn versie van “Cheers”, de Amerikaanse sitcom.
Zijn maatje M. Ward kwam meedoen met een nummer van Monsters of Folk. Even ontspoorde het optreden met een richtingloze tirade gericht tegen Donald Trump als bindtekst, wat hij in het daarop volgende nummer goedmaakte met relevante observaties over working poor die dubbele shifts draaien en nog niet rondkomen, muzikaal vertaald in fluitende feedback van zijn gitaar.
In de bis kwam Oberst eerst solo terug, waarna bloedbroeder M. Ward en de volledige band nog een stevig loos mochten gaan.
Anderhalf uur was het fijn toeven in de bespiegelingen of “Ruminations” van Oberst, dit was folkrock zoals die moet zijn.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Alcatraz Metal Festival 2017 – een overzicht van de driedaagse – Een 10e verjaardag op z’n best!
Alcatraz Metal Festival 2017
Lange Munte
Kortrijk
2017-08-11 t/m 2017-08-13
Fredde Lambrecht
Alcatraz kon hun 10e verjaardag niet beter vieren – de organisatie kan terecht fier zijn!
Dit jaar waren we toe aan de 10e editie van Alcatraz Hardrock & Metal Festival en dit moest zonder twijfel gevierd worden! De organisatie had weer alles perfect gepland en hadden enkele verrassingen in petto waaronder een verlenging van het festival, want ook op vrijdag konden de toeschouwers genieten van enkele bands, er werd een nieuwe tent toegevoegd en voor de kampeerders die geen zin hadden om vroeg in hun tent te kruipen was er een ‘Landing-tent’ - om bij te praten en nog wat alcohol of andere dranken te nuttigen. Een nieuwe tent hoor ik je zeggen? Yes, de Swamp tent was een voltreffer, want naar mijn inziens speelden daar de bruutste bands van het festival. En ook heel handig was het feit dat er geen 2 bands op het zelfde moment hun show speelden, dus iedere band kon je aanschouwen indien gewenst. Qua bands was het weer likkebaarden, en hieronder vindt je mijn relaas…enjoy!
dag 1 - vrijdag 11 augustus: Accept blijft de mensen boeien!
Op vrijdag moest ondergetekende nog werken overdag, maar bij aankomst ging alles heel vlot betreffende toegang tot de parking, camping en het festivalterrein en zodoende kon ik nog de helft van Krokus meepikken. Het eerste nummer dat ik hoorde was een cover van Neil Young, want “Rockin’ in the free World” schalde uit de boxen. Wat navraag leerde mij dat ze ook in het begin reeds een cover hadden gespeeld getiteld “American Woman” van The Guess Who. De zang was lekker zuiver en de rock werd gretig gesmaakt.
Denner/Shermann was niet volledig mijn ding, waarschijnlijk omdat ik mijn oor nog niet te luister heb gelegd bij hun debuutalbum ‘Masters of Evil’, maar de covers van Mercyful Fate scoorden bij mij hoge punten! Voor diegenen die het niet weten, Michael Denner en Hank Shermann zijn de originele leden van deze band gevormd rond zanger King Diamond, dus waren covers bij mij al een vereiste tijdens hun show.
Afsluiten deed ik met Udo Dirkschneider, alom gekend van zijn prestaties bij de band Accept. En ja hoor, net zoals op Graspop stond de setlist bol van hitjes van voornoemde band. Om maar te zeggen dat een ganse setlist van Accept het vuur aanstak in ‘The Swamp’. Een kleine bloemlezing van de songs: opener “Starlight”, meezingers “Princess of the Dawn” en “Metal Heart”, en uiteraard de topafsluiters “Fast as a Shark” en “Balls to the Wall”. Een topoptreden!!
dag 2 - zaterdag 12 augustus: Dio werd tot leven gebracht en Obituary & Testament deden meer dan hun werk
Na aan ietwat frisse vrijdagavond/nacht was het tijd om in mijn nest te kruipen om ’s anderdaags wakker te worden (al die chance) en stilletjes te ontwaken tijdens het optreden van Rage op het hoofdpodium. Deze band trok al redelijk wat volk naar de weide en ondanks het technische probleem van frontman Peavy (problemen met zijn gitaar) verveelde dit optreden geen moment. Het nummer dat lang bleef nazinderen was ongetwijfeld “Higher than the Sky”, waar trouwens een stukje Dio werd tussengevoegd, want de volgende ochtend waren we nog aan het meezingen hiermee…
Volgende band op mijn lijstje was Death Angel, een band die reeds 4x het podium mocht betreden op dit festival. De thrash van deze Amerikanen gaat er bij mij altijd in en ook dit optreden was van hoogstaande kwaliteit. Na 4 keer weten jullie ongetwijfeld ook wel dat ze alles geven op Alcatraz en ook iedere keer is de setlist enigszins aangepast, de ouwe gouwe als “Thrown to the Wolves” en “Seemingly Endless Time” buiten beschouwingen gelaten. Heel degelijke show dus!
Last in Line aka Dio-tribute…maar dan met enkele oudgedienden die nog met the King himself hebben samengewerkt bewees waarom Dio een topmuzikant was. De nummers die zijn band destijds heeft neergepend blijven tijdloos en deze band maakte er een wervelend optreden van. Iedere nummer werd meegezongen en beleefd door de aanwezigen in Kortrijk. Pareltjes als “Stand up and Shout”, “Straight through the Heart”, “Rainbow in the Dark” met het prachtige middenstuk en “We Rock” zorgden voor een nostalgische terugblik en als je daar dan nog “Holy Diver” aan toevoegde dan weet je dat alleman genoten heeft! Dio zou trots zijn!
Volgende op mijn to-do-list was Iced Earth…de Amerikaanse power/thrash metal band rond bandleider Jon Schaffer vloog er direct in met een nummer van hun recentste album ‘Incorruptible’, maar de nummers die volgden namen mij terug naar een leuke bevlogen tijd. Stel je maar voor: “Burning times”, gevolgd door “Pure Evil” die voorbeeldig gezongen werd door zanger Stu Block, en hierna direct “Vengeance is Mine” en dan weet je al welke vette show het zal worden. Elk album is voorzien van een ballade en vandaag haalden ze alvast de beste van stal (“I Died for You” en afsluiter “Watching over Me”). De nekspieren werden nog meer door elkaar geschud met oude nummers “My Own Saviour” en “Hunter” en hiermee bevestig ik nogmaals de fantastische setlist. Dikke pluim trouwens voor de frontman, want op alle toonaarden bewees hij dat hij oudgediende zanger Barlow moeiteloos kan doen vergeten! Alcatraz kan alvast weer een puik optreden toevoegen in hun 10-jarig bestaan.
En toen was het tijd voor death metal…jawel ook Obituary mocht hun steentje bijdragen en man, was me dat een blok beton! De gebroeders Tardy bewezen opnieuw hun waarde in de death metal scene, en het klonk verdorie lekker smerig. Zo smerig dat zelf politiekers aan het podium meebangden op het geleverde materiaal! Een klein vechtpartijtje buiten beschouwing gelaten en 1 dommerik die mensen omver duwde tijdens het crowdsurfen, was het lekker moshen in de bomvolle tent. Slowly We Rot maar als dit gebeurt tijdens zo’n muziek, dan heb ik daar geen probleem mee!
En van de ene topper ging ik rechtstreeks naar een andere band die een voorbeeld is voor vele andere bands, want Testament stond paraat op het hoofdpodium. Thrash metal met de N van Niveau en met een geschiedenis waar velen trots op zouden zijn. En het stoof langs alle kanten, vooral dan bij krakers “Into the Pit”, “Dark Roots of Earth”, het vlugge “Over the Wall” en “Practice what You Preach”. Afsluiten deden ze in stijl en dan meer bepaald met “Disciples of the Watch” die insloeg als een bom en “The Formation of Damnation” van het gelijknamige album. De thrash titanen deden wat van hen verwacht werd en de afwezigen zullen zich dit ongetwijfeld beklagen.
Waren bands als Obituary en Testament in heel goeie doen, dan vond ik persoonlijk dat Venom helaas wat heeft ingeboet tijdens hun carrière. Oké, de oudjes weten nog altijd hoe ze hun instrumenten moeten hanteren, maar het beste lijkt mij er toch soms wat af. De vuisten gingen in de lucht bij “Welcome to Hell”, “Black Metal” en “In League with Satan”, toch vond ik het niet zo’n spetterende show. Aan het vuurwerk en lichtspektakel zal het niet gelegen hebben, maar soit, volgende keer beter dan maar??!
Vocalist/gitarist Abbath splitste enige tijd geleden van de black metal formatie Immortal, maar hij bleef niet bij de pakken zitten en speelde allereerst in de band I, maar ondertussen heeft hij al opnieuw zijn eigen band opgericht. Slechts 1 album werd uitgebracht (‘Abbath’) maar sindsdien heb ik nog niks opgevangen als zou hij bezig zijn met nieuwe nummers, en dat bleek ook duidelijk aan de setlist. Waarom geen nummers spelen van Immortal als je er ook de rechten op hebt en voor mijzelf was dit dus een dik cadeau J “Nebular Ravens Winter”, “Tyrants”, “One by One”, “In My Kingdom Cold” en “All Shall Fall” werden goed uitgevoerd en eventjes verbleek de zon met de kille sound van deze black metal.
Zaterdag sloten we af met Heavy metal van de Britten van Saxon. Helaas had ik al lang door dat ‘The Eagle’ niet ging mee zijn, daarvoor was het podium helaas wat te klein, maar qua performance heb ik deze band al beter gezien…was dit nu door het feit dat ze niet gewoon zijn om headliner te zijn of was het gewoon een minder avondje, maar het rekken van nummers is niet op hun lijf geschreven. Neen, deze mannen zijn hiervoor niet in de wieg gelegd, en dat bekoorde mij altijd bij Biff Byford en collega’s. Spijtig genoeg was het deze avond wel van dat en was dit een serieuze tegenvaller. Nochtans, indien je op voorhand de setlist in handen zou krijgen, dan zou je met een glimlach in de rij staan om hen te aanschouwen. Nummers als “Let Me Feel Your Power”, “Motorcycle Man”, het true metal neigende “Power and the Glory”, “Strong arm of the Law” en meezinger “Princess of the Night” stonden op hun lijst, dus deze nummer staan op zich - ware het niet dat laatstgenoemde op een sneltempo (onbegrijpelijk) werd afgerateld en dus aan inleving inboette.
Afsluiten deden ze met “Wheels of Steel” (die uiteraard te lang werd uitgerokken), het heldhaftige “Crusader” en “Denim and Leather” die mijzelf achterliet met een toch wat verdwaasde indruk van dit optreden.
Neen, Iced Earth, Testament of – waarom niet – Last in Line had een betere afsluiter geweest! Een gemiste kans. Laat Saxon volgende keer maar weer hun kunnen tonen net voor de afsluiter. Doch een gelukkige 40-jarig bestaan gewenst en niettemin zal ik volgende keer toch weer paraat staan voor deze Britten J
dag 3 - zondag 13 augustus: Carnation bevestigt, Asphyx – Morbid Angel – Amon Amarth hanteren het grof geschut en Korn sluit af in stijl
De eerste band die ik zag was niet zo gekend, maar was het huisorkest Blaas of Glory die klassiekers in een humoristisch jasje plaatsten…leuk om zo te ontwaken alleszins.
Maar toch gaat mijn voorkeur uit naar echte metalartiesten en zodoende begon ik mijn wandeling richting ‘The Swamp’.
Carnation was al top op Graspop, vandaag waren ze volgens mij nog dat tikkeltje beter. Old school death metal in de stijl van Entombed en een jeugdige band die er echt wel voor gaat, beter kan het niet worden. Gans de EP ‘Cemetary of the Insane’ werd gebracht en om ’s morgens aan de bak te moeten zat de sfeer er heel goed in. Zanger Simon Duson was opnieuw in het rood geschminkt en dat werkte als een lap op een stier waardoor zijn collega’s ook een tandje bijstaken! Ja, er zit talent in België en deze band zal nog hoge ogen trekken in de toekomst! Nice work!
De rockers van UFO stonden op het hoofdpodium geprogrammeerd, maar helaas ben ik enkel gekend met het nummer “Doctor Doctor” die Iron Maiden altijd opzet net voordat ze het podium opgaan. Op zich niet slecht, maar heb toch meer nood aan wat power op het podium. Maar die-hard fans zullen zich waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.
Een band om altijd naar uit te kijken is zonder twijfel Sacred Reich. Ondanks het tekort aan nieuwe platen (de laatste dateert dus al van 1996 getiteld ‘Heal’) kunnen en blijven ze teren op hun eerste albums ‘Ignorance’ & ‘The American Way’. Maar niets belet hen ervan om op een constant niveau te acteren en zichtbaar moeiteloos het publiek mee te sleuren in hun muziek. En het was gieren en brullen met bovengenoemde titelnummers en het razende “Deathsquad” en het sublieme “Surf Nicaragua” waarbij de surfplanken als luchtgitaren tevoorschijn kwamen…althans toch mijn surfplank haha.
Martin Van Drunen en zijn band Asphyx bliezen de tent omver (figuurlijk dan) voor mij persoonlijk, want ik kon mijn hoofd niet stilhouden op de tonen van deze doom/death metal. Als je alle albums in je collectie hebt, dan doet het er niet toe wat ze spelen want de meeste nummers hebben iets in zich. Maar toch zag ik uit mijn ooghoek dat het meeste plezier te beleven viel met nummers “Death the Brutal Way”, “Deathhammer” , “Last One on Earth” en de old school bom “The Rack” van het gelijknamige album.
Mijn inziens niet zoveel volk op de been in de tent, maar zodoende had ik meer plaats om mijn armen en benen te strekken op dit potje agressie. De strot van Martin is uniek, en misschien wel ene om ofwel te haten of van te houden, maar in combinatie met de muzikale uitbarsting was dit een pareltje van jewelste.
Life of Agony dan…zoals wellicht wel iedereen weet nu met Mina Caputo door haar geslachtsverandering, maar ik heb toch liever dat ze haar kleren aanhoudt tijdens een optreden – ja hoor, ze begon alleman op te geilen tegen beter weten in. Qua muziek bleven enkel nummers “Weeds”, “River Runs Red” en “This Time” overeind…voor de rest niet veel soeps mijn gedacht.
Onlangs werd het nieuws verspreid dat de tour van Morbid Angel werd afgelast, en bijgevolg bleven ook de fans in België in de kou staan…gelukkig heeft Alcatraz gezorgd voor een betere vervanging, want I Am Morbid kwam afgezakt naar Kortrijk. Wie? Wel, beter dan het origineel zul je niet vinden, of misschien wel, want I Am Morbid telt zowel oudgediende David Vincent en Tim Yeung in de gelederen. Beter dan Morbid Angel zeg ik? Wel, deze band speelt enkel nummers van de 1e vier platen, dus wie zou dit niet toejuichen. Het dak ging eraf, niet meer niet minder en de moshpits werden alleen maar heftiger! Topnummers: “Blessed are the Sick” en “Where the Slime Live”!!
Time for Doro. Altijd goedlachs, meestal getooid in een lederen pakje en nummers die iedereen in het hart raken, zo zal het altijd blijven volgens mij. De vuisten gingen in de lucht met “Raise Your Fist in the Air”, we waanden ons in oud Egypte bij “I Rule the ruins”, we scandeerden mee met de ballade “Fur Immer” en lieten ons pas volledig gaan bij “All We Are”. Neem er nog de Judas Priest cover “Breaking the Law” bij en het was een leuke portie Doro zoals de traditie het omschrijft. Was ze maar een beetje jonger, ik zou het wel weten J
Vikings, vikings en vikings, meer verwacht je niet als het over Amon Amarth gaat, maar toch kunnen ze meer dan enkel stoere taal uitbrengen. De lichtshow was adembenemend, de stageopbouw was weer dik en orde en de viking-vechtpartijen (geënsceneerd dus) gepaard met de reuze Vikinghoorns op de achtergrond maakten deze melodieuze death metal set compleet.
Deze Zweden zijn één van de beteren in hun scene en volgens mij een headliner voor de toekomst op de meeste festivals. Meebrullen was verplicht bij “First Kill”, “Deceiver of the Gods” en “Raise Your Horns”.
Bij de tonen van “Falling Away from Me” van de band Korn begon het veld al te daveren en deze band was toch een grote verrassing als headliner. Lang geleden dat ik deze band nog aan het werk zag, dus mijn verwachtingen waren groot. En ik moet toegeven dat mijn verwachtingen meer dan ruimschoots werden ingeleverd. De hitjes waren van de partij – “Shoots and Ladders” (met de vereiste doedelzakintro), “Here to Stay” met het geweldige drumwerk, “Got the Life” die op veel applaus werd onthaald en “Come Undone” die door 3/4e van de weide werd meegebruld.
Enkele minder gekende liedjes werden ook gebracht, maar voor mezelf waren voornoemde en de bisnummers toch diegene waarvoor een mens de moeite wil doen om hen te aanschouwen. Afsluiten deden ze met “Blind” en “Freak on a Leash” .
Alternatieve metal die een ganse weide doet ontploffen, zo zijn er weinig bands! Jonathan Davis, gehuld in Schotse rok, had zijn vrouwelijke microfoon (zie zijn statief indien je niet mee bent met mijn verhaal) dus weer van stal gehaald om Alcatraz in schoonheid te laten uitdoven. Een machtige show en dito festival!
25.000 toeschouwers een gans weekend, een 10.000 tal meer dan vorig jaar…waar gaat dit stoppen? Hopelijk niet te groot, want kleiner maar gezelliger is toch veel toffer mijn gedacht! Applaus voor de organisatie en tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Brussels Summer Festival 2017 – dag 9 – Feist – The Divine Comedy – Ozark Henry – Mountain Bike
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-14
Cis Vliegen
BSF kon niet beter wensen. Een week vol regen voorspelt en zij krijgen 100% zon op maandag 14 augustus. BSF is een uniek festival dat zich afspeelt op prachtige locaties langs het centraal station te Brussel. Zo geniet je niet enkel van de muziek, maar ook van de mooie omgeving die de stad te bieden heeft. Na een tour langs het Museumplein, de Kunstberg, La Madeleine en de vele foodtrucks en winkeltjes die deze podia met elkaar verbinden, eindig ik op het Paleizenplein. Een podium vlak langs het koninklijk paleis waar Mountain Bike, Ozark Henry, The Divine Comedy en Feist hopelijk het beste van zichzelf gaan geven.
Mountain Bike speelt hier een thuismatch. Het is een Brusselse band die het opneemt tegen een magere opkomst. Duidelijk iets wat de mannen koud laat, want spelen op deze unieke locatie is voor hen een eer. Kort samengevat zijn het vier zotten op een podium en is het een waar schouwspel om hen gewoon al bezig te zien. Ze trakteren het publiek op een goede dosis gekheid en niet te vergeten goede muziek. Zo vind ik hun sound live beter als op plaat.
Hoe moet ik hun samenvatten? De muzikanten zelf zijn ‘rock’n’roll’ en brengen een mix van indie, pop en rock, of in andere woorden: hun eigen ding. Mountain Bike heeft mij verrast.
De volgende op de lijst, Ozark Henry, had daarentegen een goed gevuld plein. Naar goede gewoonte is hij schoenloos en valt hij in zijn wit jumpsuite-achtige kostuum goed op ten opzichte van zijn zwart geklede muzikanten. Hij bracht een voornamelijk elektronische set waarin bekende hits als “Where is the love”, “This one’s for you”, “I’m your sacrifice” en de cover “Heroes” van David Bowie het plein wisten te overtuigen om mee te dansen op zijn beats. Piet Goddaer en zijn band gaven een pracht prestatie en kozen duidelijk voor de nieuwe levendige sound waarin Ozark Henry de voorbije jaren in geëvolueerd is. Meer beats en elektronica.
Ik persoonlijk mis op een nostalgische manier zijn pure piano klank in nummers als “At sea”. Aan de andere kant bewonder ik het feit dat de nummers meer elektronisch gekleurd worden om in de set te passen.
Ozark Henry bracht voor mij een vlakke set, maar wist het plein te overtuigen, te laten dansen en te laten genieten.
Next! The Divine Comedy is een band uit Ierland die zijn naam geïnspireerd heeft op het beroemde werk ‘La Divina Commedia’ van Dante Alighieri. Ze staan bekend om hun scherpe humoristische teksten die de spot drijven met actuele thema’s gegrepen uit het dagelijks leven
Frontman Neil Hannon staat er weer goed bij in zijn ‘Napoleon’ kostuum. Direct vanaf het eerste nummer “How can you leave me” tot het laatste “Tonight we fly” houdt Neil de sfeer erin met gevatte mopjes tussen liedjes. Zo komt hij na het lied “Generation sex” terug op in kostuum met bolhoed en vraagt hij het publiek of er werknemers van de EU aanwezig zijn. Hij voegt eraan toe dat ze iets kunnen leren van zijn volgend lied “The complete banker”.
The Divine Comedy geeft een opgewekte feel good show. Had jij een slechte dag, dan hadden deze mannen een glimlach op je gezicht getoverd.
Als afsluiter kunnen we rekenen op de Canadese schoonheid, Leslie Feist. Een eigenzinnige singer-songwriter wiens stem uit de hemel geplukt is. Ze brengt een gevarieerde set waarin ze zowel solo, als met band op het podium staat en ik kan maar één ding zeggen: wauw.
Ze is duidelijk baas over haar nummers, show en setlist en dat draagt bij aan de authenticiteit van het optreden. Bijna ieder nummer klinkt anders als op plaat, maar ook zoveel beter. Op die manier creëert ze een echte live ervaring. Ze spoort ook aan om mee te zingen, maakt wat mopjes en vertelt af en toe eens anekdote bij een nummer.
De show is gewoon af en is voor mij één groot hoogtepunt. In de bis trakteert ze het publiek na lange tijd nog eens op het nummer “1234”. Ook weer eigenzinnig, maar ook weer zo prachtig …
Feist is top!
Bedankt BSF voor de mooie affiche en goed georganiseerde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Brussels Summer Festival 2017 – dag 8 – Puggy – Jesus & Mary Chain
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-13
Bernard Dagnies en Phil Blackmarquis
Puggy is vanavond als headliner op het Paleizenplein gepland. Het Belgische trio heeft door de jaren op BSF alle parcours van het festival gedaan, van de kleine Magic Mirrors-zaal naar de Kunstberg tot het Paleizenplein. Er zijn veel kansen om Puggy in België live te zien maar deze keer is er iets speciaals op het programma : de band wordt omringd door een gospelkoor. We konden al een preview afgelopen juni op de persconferentie ontdekken. Het Paleizenplein is dus 'the place to be'.
Op de koop toe kunnen we Jesus & Mary Chain zien, in de hoop dat ze in een betere vorm zijn dan op hun concert in de AB. Dromen dus ...
Onderweg horen we het einde van de set van The Black Box Revelation. Blijkbaar is er weinig gewijzigd in vergelijking met hun laatste concerten. Het volume is krachtig. Volgens sommige collega's, behouden de twee, Jan Paternoster en Dries Van Dijck, nog steeds hun 'garage rock' en het hoogtepunt van het concert was de cover van « Heart of Gold », van Neil Young. De Canadese zanger is een van mijn favorieten, dus was het misschien beter dat ik niet op dat moment aanwezig was ...
Ik was aanwezig op het laatste Belgisch concert van Jesus & Mary Chain in de AB. Een teleurstellend concert, zonder punch, behalve op het einde. Op het Paleizenplein begon het goed, dank zij een broeierig "Amputation", een track uit het laatste album, ‘Damaged & Done’. Maar daarna kwam eenvormigheid opduiken. Gelukkig kwam de boost na twintig minuten terug. Na de twee singles, « Just Like Honey » en « Always Sad », Bernadette Denning zingt hier een duet met Jim Reid, was de rest van het concert veel beter.
De sfeer was als in de klassieke periode van de band, wild, ongezond, koud, spectraal, sensueel en cool tegelijk, in een broeierige , emotionele intensiteit, innerlijke kwelling en pure romantiek. De gitaren hebben een geweldige schoonheid, met hun kenmerkende feedback van melodieuze 'shoegaze'. De band speelt dan twee meer punk nummers, in de geest van de Cramps . William Reid staat op de achtergrond, voor zijn oranje luidsprekers en versterkers. Op « You trip me up » zorgt hij voor een ware gitaarlawine. En Jim's stem klinkt veel beter dan een paar maanden geleden. Op "Reverence" schreeuwt hij 'I want to die like Jesus Christ !' En "I hate rock'n'roll" in dezelfde geest. Eerlijk gezegd, hadden we zo'n een sterke return niet verwacht. De setlist zat goed in elkaar. Een mooie verrassing !
Set list : « Amputation », « April Skies », « Head On », « Far Gone and Out », « Between Planets », « Blues From a Gun », « Always Sad », « Mood Rider », « All Things Pass », « Some Candy Talking », « Halfway to Crazy », « Nine Million Rainy Days », « Just Like Honey », « You Trip Me Up », « The Living End », « War on Peace », « Reverence », « I Hate Rock 'n'roll »
In de speakers knalt er country muziek... die plotseling verandert in electro. Het Paleizenplein staat bomvol. Puggy komt tevoorschijn. De drie muzikanten worden vergezeld door hun trouwe toetsenist / percussionist en door een gospelkoor van acht, 4 mannen en 4 vrouwen. Dit is de ‘Wings Gospel Choir’ van Didier Likeng, een auteur / componist / arrangeur / docent uit Kameroen, die vele koren leidt. Hij werkte al voor tal van artiesten van de 'variétés françaises', vooral Axelle Red en Philippe Lafontaine. Het hele team is in het wit gekleed , behalve Matthew Irons, die een rood pak draagt. Matthew is ‘en plein forme’. Hij is erg beweeglijk. Hij communiceert voortdurend met zijn publiek. Soms als een DJ, maar dan is hij minder overtuigend. Op een bepaald moment bracht hij hulde aan Brussel : « Bruxelles, ma belle... ». Iets later, erg interessant, legde hij uit dat hij twee nummers gaat zingen uit de soundtrack van ‘Bigfoot Junior’, een animatiefilm. De band componeerde de muziek. En als je luistert naar de stem en de 'licks' van de zanger / gitarist, er bestaat geen twijfel : hij wordt door een andere Matthew, Matthew Bellamy, frontman van Muse, sterk beïnvloed. Tijdens « I’m still with you » denken we ook aan Jón Þór Birgisson (Jónsi), van Sigur Rós.
Maar terug naar de samenwerking tussen de groep en het gospelkoor. Ik moet eerlijk bekennen, zonder deze medewerking, was Puggy niet echt mijn prioriteit. Maar in hun pop/rock, verdienen de experimenten onze aandacht ... We beleefden tijdens dit concert echte magie. Vooral wanneer het combo en het koor een soort van homogeniteit bereikten. Genoeg om kippenvel van te krijgen . Het koor was minder transcendent toen het een stuk funk / r & b, zonder de band, aanpakte. Het idee met de collectieve beatbox was wel geslaagd.
Over het algemeen was er een uit-balans tussen het koor en de band, vooral als het meer elektrisch klonk. Dat was het moment waarop de fans wachten om te dansen en mee te zingen.
Laten we Puggy toch feliciteren voor dit experiment. Muziek evolueert en verdient experiment. Het zou waarschijnlijk meer opportuun zijn om het koor te laten optreden in een meer akoestische aanpak én in een meer intieme zaal. Dan zou het subliem zijn. Een suggestie...
Voor de rest, noteer ik dat de drummer een nummer zelf alleen zong en Matthew zong er ook één alleen op akoestische gitaar.
Uiteraard waren de vele aanwezige fans echt in de wolken vanavond, dat besloten werd met "When you know" : het nummer werd zoals verwacht door iedereen gezongen. En het klonk een beetje als eentje van Supergrass... Super Klasse dus!
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Brussels Summer Festival 2017 – dag 7 – Rinôcérôse – Goose – Allez Allez - Milow
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein + La Madeleine + Kunstberg
Brussel
2017-08-12
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Het grote podium aan het Paleizenplein is beschikbaar , het BSF-festival neemt op deze zevende dag een andere dimensie aan . Omwille van het minder goede weer is de site maar half gevuld, terwijl je anders over de hoofden kon lopen. Toch zijn de shows vanavond zeer interessant.
Het begint met de terugkeer van Rinôcérôse. "Het is meer dan 7 jaar dat we niet live hebben gespeeld", roept Jean-Philippe Freu in het begin van de set. Het is waar dat de band uit Montpellier (NDR: hun accent is herkenbaar als ze spreken) tussen 1997 en 2009 actief waren. Over het algemeen is hun set krachtig, zonder downtime en de kleine technische storing, door de zanger veroorzaakt.
Een sterke Bnann Watts noteren we , die van de ene naar de andere kant springt, zoals vroeger van de Infadels. De electro beats komen uit een klein synth, de grootte van een autoradio, die door één van de gitaristen wordt gecontroleerd. Verder worden ze geruggensteund door de (nog) charmante blonde bassist Patrice Carrié. Afwisselend wordt er door de bandleden gezongen. Het gevolg hiervan is dat je de indruk hebt hier meerdere bands aan het werk te zien. Je denkt aan Primal Scream, Oasis, LCD Soundsystem en soms ook aan prog rock in de instrumentale composities. Sommige van die werden trouwens voor Apple commercials of televisie generieken gebruikt. Jammer dat slechts een paar honderd toeschouwers aanwezig waren. Maar zoals men zegt: de afwezigen hadden ongelijk! We hopen tenminste dat we terug geen zeven jaar zullen moeten wachten voor het volgende optreden !
Goose heeft een grote populariteit in ons land. Als bewijs, hun uitverkochte concerten in de AB en Lotto Arena.. Niet verrassend dus dat de menigte zich heeft verzameld (eindelijk) op het Paleizenplein... die een dansvloer wordt. "So Long", "Control", "Call Me" of "Words" zijn eenvoudige maar uiterst effectieve composities, die zonder interruptie na elkaar worden gemixt. De basis van de muziek is natuurlijk 100% electro maar laat plaats voor enkele rock guitar-riffs en new-wave-achtige bass lijnen. Als je meer wilt weten over deze amicale band uit Kortrijk, binnenkort is er een interview van Goose door Philippe Blackmarquis beschikbaar op de site .
We vertrekken naar de Madeleine-zaal .. Terug naar de jaren '80 met Allez Allez. De zaal is logischerwijs voornamelijk door vijftigers bevolkt. Deze Belgische cult-band kende een bliksemsnelle carrière tussen 1981 en 1985. Hoogtepunten was het Virgin platencontract, het optreden op het Werchter-festival en het opnemen van een Peel Sessions.
Dan vertrok hun zangeres, Sarah Osborne, die verliefd was op de zanger van Heaven 17 en de muziek-wereld verliet. De groep werd vorig jaar opnieuw gelanceerd, toen Marka, de bassist, gasten uitnodigde voor een feestje op het Festival des Solidarités in Namen. Naast hem waren andere originele leden aanwezig, zoals Kris Debusscher of Roby Bindels op drums. Verder nog de charismatische Paul Curtiz en Thom Dewatt op keyboards. De twee blonde zangeressen, waarvan Kyoko Bartsoen, ex-Hooverphonic, proberen de plaats van Osborne in te nemen.
Sterk waren "Dance Marathon" en vooral "African Queen", toen de Afrikaanse percussionist naar voren kwam om te dansen en te zingen. En toen de set bijna ten einde was, na meer dan één uur, had het publiek niet genoeg en scandeerden ze het legendarische "Allez Allez !".
De band kwam terug en speelde het nummer in een furieuse finale. Nostalgie … naar de jaren van onbezorgdheid.
Onze avond werd in Kunstberg afgesloten met een andere , jongere Belgische artiest, Milow meerbepaald. In perfecte Frans, wist Jonathan Vandenbroeck met het (vooral) Franstalig publiek te communiceren. Hij was blijkbaar blij op het BSF terug te zijn. Milow is vooral in Vlaanderen populair maar is erin geslaagd een zeker internationaal succes te halen. Zijn stem is zacht, kloppend. Men vraagt zich zelfs af waarom hij een beroep deed op een blonde zangeres. Helaas voor Jonathan was de reactie van het publiek niet echt overdreven. De eerste rijen gingen ervoor , verderop ging het er rustig aan toe. We verlieten moe maar voldaan het festival op de tunes van Milow
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Lokerse Feesten 2017 – DAG 09 - J.Bernardt – Arsenal - Air - Leftfield
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-12
Sien Ranschaert
Na de topdag van vrijdag hadden we het vermoeden dat het vanavond iets rustiger ging verlopen vooral met de dreigende regendruppels in de lucht. Vanavond stonden J.Bernardt, Arsenal, Air en Leftfield op het appèl.
Eén van de Balthazar frontmanmen Jinte Deprez stond met zijn alter ego J.Bernardt als eerste op de line up. Adriaan Van De Velde op keys en Klaas De Somer op de drums geven extra scherpte en kleur aan de grooves. Openen deden ze met “On Fire” , het eerste nummer van hun debuut album ‘Running Days’. Met een mengeling tussen indierock en R&B aangevuld met elektronische samples kwamen ook “Wicked Streets” en “The Question” aangewaaid over het publiek die het wel kon smaken.
Als we spreken van een vaste gast op de Lokerse Feesten kunnen we niet om Arsenal heen. Al voor de 11de keer stonden ze aan de kaai. Dit keer met een voorstelling van hun nieuw komende cd en ook het enige festivaloptreden van 2017.
Blij dat we dit kunnen meemaken want we moeten eerlijk zijn, Arsenal is en blijft op de Lokerse Feesten beresterk. Met drie nieuwe nummers op de setlist “Low sun-long Shadow”, “Amplify” en “Sometimes” kregen we terug een optreden om duimen en vingers bij af te likken.
Met ondersteuning van Judith Okon en Mathues voor de backings, David Donnat op percussie en drums, Tim Bruzon op gitaar & keyboard en Akiko Nakayama voor live visuals.
De nieuwe nummers aangevuld met de hits “Estupendo”, “Saudade 1&2”, “Melvin”, “Lotuk” en “Black Mountain” die in een strakker jasje gestoken werden , bekoorden als vanouds.
Natuurlijk kunnen we er niet omheen dat Hendrik Willemyns en John Roan samen met Leonie Gysel het perfecte trio vormen om die warme sound over te brengen naar het publiek.
Maar één concert in België voor de Franse band Air dit jaar op de Lokerse Feesten. Voor veel toeschouwers waren Parijzenaars Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel nobele onbekenden. En ik vrees dat het ook zo zal blijven.
Stoïcijns stonden ze op het podium hun elektronische kunsten ten berde te brengen. “Venus” was de opener op zaterdagavond maar na het geweld van Arsenal konden ze de Kaai niet in lichterlaaie zetten. Daar is de sound van Air natuurlijk niet voor gemaakt . Een songs als “Don't Be Light” en de obligate ‘Thank You’ en ‘Merci Beaucoup’ kregen de sceptische toeschouwers niet over de streep.
De aandacht verdween. Enige herkenning bij “Cherry Blossom Girl” en “J'ai Dormi Sous l'Eau” maar alles was net dat tikkeltje te traag. “Alpha Beta Gaga” bleek wel goed uitgevoerd maar 5 jaar afwezigheid doet het nummer “How Does It Make You Feel?” ook geen goed. Met “Kelly Watch the Stars” en “Sexy Boy” kwamen ze terug op tempo maar het kalf was dan al lang verdronken.
Wat we onthouden van Air: goede sound en mooie witte pakjes, maar op een festival moet er toch wat meer interactie zijn met het publiek en net daar zijn ze toch wel de mist in gegaan.
Leftism de beste dansplaat allertijden. Het debuutalbum van Leftfield van de jaren 90. Na 22 jaar verschijnt dit album opnieuw met een pak nieuwe remixes. En dat moest gevierd worden, gelukkig op de Lokerse Feesten.
Neil Barnes liet zich volledig gaan op “Release The Pressure” , luid , en na een rustige set van Air waren de toeschouwers opgelucht met het geweld van deze band.
“Afro Lelt” stak erbovenuit met de mooie visuals en strakke beats. Daarna kwamen nog “Original”, “Inspection (Check One)”, “Black Flute” en “Space Chanty”. En de classic “Open Up” was echt wel perfect uitgevoerd en ik denk persoonlijk dat John Lydon wel even lachend meekeek.
Een geslaagde avond op de Lokerse Feesten waardoor we toch uitkijken naar de nieuwe cd van Arsenal en de remixes op 'Leftism' van Leftfield.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Bryan Adams: Get Up
Bryan Adams – K’s Choice
Festivalpark
Middelkerke
2017-08-11
Govaert Véronique
Aan de vooravond van het Nostalgie Beach Festival valt de eer te beurt aan Bryan Adams om het podium te in te spelen & het publiek alvast in een nostalgische mood te brengen. Het is al sinds 1985 dat we in België een boon hebben voor deze Canadees, toen deed hij ons land een eerste keer aan in het voorprogramma van miss Tina Turner.
Maar over Bryan straks meer, want eerst gaat al onze aandacht naar K's Choice, de support-act van deze avond. Het festivalpark is al van bij aanvang overvol & de sfeer zit helemaal goed. Aan de batterij gitaren te zien die on stage klaar staan plannen broer & zus Bettens samen met hun gevolg ons het komende uur het beste van hunzelf geven ! En dat doen ze dan ook met verve, ze vliegen er gelijk 'vollen bak in' met nummers als “Perfect Scar”, “Hide”, “Come Live the Life”, “Mr Freeze” en “Surrender”. Met haar heel aparte stemgeluid, beetje hees, sexy, rokerig , heeft ze ons helemaal in haar ban en dan die looks, zo stoer en fijn tegelijkertijd, beetje de ruwe bolster met het gouden hart wellicht ...
We krijgen pittige rock voorgeschoteld van een goed op mekaar ingespeelde band en we genieten van mekaar en de performance. De set loopt verder met “Believe”, bij “Almost Happy” krijgen we een uithaal van jewelste voorgeschoteld, heeft die vrouw een longinhoud ... Komen nog voorbij : “Cocoon crash” en “Echo Mountain”. Bij het nummer “I will carry you” is het aan broer Gert om frontaal met de gitaar de show te stelen, zus kijkt toe en ziet dat het goed is.
De 13de song is van bij de eerste noot raak, deze kon niet mankeren, de hit waarmee Sarah hun internationale doorbraak kon forceren, “Not an Addict” wordt luidkeels en integraal meegezongen terwijl alle smartphones de lucht in gaan en er 10.000 foto's worden genomen en evenzoveel filmpjes.
Ze vinden ons een lief publiek en we krijgen ook nog mee dat ze zelf ook fan zijn van Bryan Adams, zich vroeger ooit eens hebben gewaagd aan een cover van “Summer of 69” maar deze nu toch maar niet meer gaan herhalen ;-)
We krijgen nog “Woman” en “Everything for Free” als toemaatje en nadat de fotograaf on stage nog een laatste foto schiet van de band met het publiek als achtergrond, spurten ze naar de stand van de merchandising, voor wie een selfie wilt, you know what to do & where to go ...
Half uurtje geduld nu vooraleer de volgende lading gitaar riffs op ons wordt los gelaten. Iemand anders gaat al de pintjes halen, dus kan ik even rond kijken. Het lijkt hier wel een mini-Werchter, grote massa volk, af en toe een vliegtuig dat over komt gevlogen en veel groen rondom rond. Want ook al spreekt men hier continue over het beach festival, strand of zee zijn niet te zien, het festivalpark ligt in 2de linie achter de bekende Belgische lintbouw aan de kustlijn. Maar daarom niet getreurd, als straks Bryan opkomt zie je de zee nog steeds niet, maar wedden dat je de golven wel zal kunnen voelen ...
En daar zijn ze, 5 man sterk, helemaal in stijl met strakke jeans, wit hemd & blazer en dan knallen maar met als opener “Do What Ya Gotta Do” dat bedoelden wij ook net te zeggen, gelijk gevolgd door “Can't stop this thing we started” en daarmee is de toon gezet. Bryan Adams is een echte hitmachine en wij brullen naar hartenlust mee, o.a. op de tonen van “Run to You”; ook de nieuwe nummers worden gesmaakt en als de eerste tonen van “Heaven” worden ingezet is het meteen duidelijk waarom er geen achtergrondkoor op het podium staat, er is een voorgrondkoor van 10.000 man beschikbaar, de 1ste strofe komt integraal en op de maat uit het publiek. Een beetje emo & romantiek horen erbij toch, het is vakantie en nummers als “Heaven” en “Everything I do” staan al jaren in de Top-20 openingsdansen, dus dansen maar ...
Bij “It's only love” tracht Bryan ons even op het verkeerde been te zetten door ons te doen geloven dat Tina Turner zo meteen uit de coulissen zal komen, maar ‘jammer genoeg’ is ze niet van haar Zwitserse berg neergedaald en mag gitarist Keith Scott de honneurs waarnemen.
Naast muzikale verwennerij komt er ook wat entertainment, er zijn de obligate grapjes over 'the VIP section' en bij het nummer “You belong to me” worden we verzocht 'to swing & shake that ass' waarna Bryan op zoek gaan naar de Vlaamse vertaling hiervan, tja schudden met je gat dan maar en dan doen de heren on strings ons dan ook voor tot hilariteit van het publiek (nog een paar 1.000 foto's).
En dan moest “Summer of 69” nog komen, dat wordt woord voor woord meegezongen als ware Middelkerke één grote karaoke-bar.
De meer en minder bekende nummers volgen mekaar verder op en naar het einde van de set krijgen we enkele gebracht zonder het orkest, enkel Bryan met zijn gitaar en mondharmonica, die man is echt van alle markten thuis.
In de finale krijgen we nog “Brand new day” , waarna we nog enkele covers voorgeschoteld krijgen ook : “C'mon Everybody” van Eddie Cochran gevolgd door Franki Valli's “Can't take my eyes off you” en “Straight from the heart” uit het eigen werk.
Voor de allerlaatste song vraagt Bryan, die nu weer alleen on stage staat om alle gsm's op te lichten en dat geeft een feeëriek beeld op de tonen van “All for love”; het lijkt wel oplichtend plankton in de zee, of dronk ik nu toch een glas te veel ? Het 'plectrum' gaat het publiek in dat betekent het einde van een schitterende avond.
En dan nu gauw naar huis, die smartphone opladen want morgen wacht ons weer een lange dag vol artiesten, vol nostalgie.
Wie op de terugweg zo slim was om op radio Nostalgie af te stemmen, kon nog de ganse weg huiswaarts verder genieten van een after concert, ‘best of’ Bryan Adams afgewisseld met een ‘best of’ voorproefje van het programma van zaterdag.
Setlist : Do what ya gotta do / Can't stop this thing we started / Don't even try / Run to you / Go down Rockin' / Heaven / This Time / It's only love / Cloud #9 / You belong to me / Summer of 69 / When you're gone / Everything I do / Back to You / Somebody / Please Forgive me / Cuts like a Knife / 18 till I die / The only thing that looks good on me is you /
Extra : Brand new day / C'mon Everybody / Can't take my eyes off you / Straight from the heart / All for love
Organisatie: Greenhouse Talent
Lokerse Feesten 2017 – DAG 08 – School Is Cool – Warhola – Bazart – Oscar and the Wolf
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
11-08-2017
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Het is altijd gezellig toeven op de Lokerse Feesten. Vrijdagavond werd een topavond, met de snelste uitverkoop van dagtickets van het hele festival. Een beduidend jonger publiek dan vorige vrijdag (met de Pixies) zakte naar Lokeren af om School is Cool, Warhola, Bazart en Oscar & The Wolf te komen bekijken.
We trapten dus af met School is Cool. De band van zanger Johannes Genard wisselde al meermaals van opstelling: zowel basgitarist, drummer, toetsenist als violist werden al eens vervangen. Maar we waren blij om te horen dat daar niet al te veel van te merken viel.
Als opener kregen we onmiddellijk een teaser voor de nieuwe plaat, “Good News”. “Run Run Run Run” geeft een dikke knipoog naar Arcade Fire en heeft de tempoversnellingen die een goede popsong nodig heeft. Het zou ook niet de laatste teaser zijn, met nummers die nu al een echte aanvulling zijn voor een ronkende School is Cool-set. Onmiddellijk na de eerste song kregen we “In want of Something”, waardoor de vaart er goed in bleef. We konden een glimlach niet onderdrukken toen bleek dat de band de lichtheid van het eerste album had meegenomen. ‘Lalalatjes’, ‘ohohoh’s’ en dansende hoge toontjes. Het zat er allemaal in. Maar we kregen ook een mooi rustmoment met “I’m not Fine”. Een intiem nummer met een outro waar wel wat van The War on Drugs in zat. Keyboardspeelster Hanne Torfs ging serieus aan het zwieren met haar lange rode krullen. Er kon zelfs bijna een lachje vanaf.
Johannes Genard zette iets later al “Warpaint” in, en pakte het publiek helemaal in met zijn HA’s vanuit de onderbuik. Stilletjesaan kwam het besef: School is Cool heeft bijna alleen maar hits en sterke nummers. We waren het eigenlijk al een beetje vergeten. En daar komt nog een grote plus bij.
Ook de nieuwe songs vallen niet uit de toon. We konden na “Run Run Run Run” nog proeven van “Entertainment”, “Bad Behaviour”, “Whirled Music”, “Fight of the Century” en natuurlijk “Trophy Wall”, dat nu al hoog in de hitlijsten staat genoteerd. Eindigen deden we met - hoe kan het ook anders - “The World is gonna end Tonight” en “New Kids in Town”. Het maakte een sterke set helemaal af. Hebben we nog iets gemist? Niet echt, maar we hadden graag nog eens die cover van “Honey Bee” van Belle Perez gehoord. Een veelbelovend optreden voor de komende plaat, en een mooie opwarmer voor wat komen ging.
Fans van Bazart konden zich vervolgens alvast opwarmen met Warhola, het soloproject van Oliver Symons. Die naam doet misschien een belletje ringen? Oliver mocht in 2008 ons land vertegenwoordigen op de finale van het Junior Eurovisiesongfestival met “Shut up”. Daarna richtte hij zich volledig op de muziekwereld. In 2014 won Warhola ‘Humo’s Rock Rally’ en dit jaar zijn ze op verschillende muziekfestivals terug te vinden.
In een witte doktersjas, vergezeld door twee drummers zette Oliver zijn setlist in met verleidelijke danspasjes en een hoge, soms onverstaanbare stem. De invloeden van Bazart en Oscar and the wolf die we later op de avond kunnen bewonderen zijn duidelijk merkbaar. Met “Girl” wisselt Warhola het zweverige af met wat hiphop. De grote liefhebbers – vooral jonge tienermeisjes – konden zich uitleven, maar het grotere publiek kon hij toch niet volledig bekoren. Na de zwaarmoedige nummers “Reshape” en “Lady” was het tijd voor iets nieuws. Opgewektere, exotische deuntjes kwamen er met “Promise”, hun nieuwe single. “Red”, uit hun EP “Aura” werd ingezet met bijhorende verlichting. Dan was het tijd voor het moment waar iedereen naar uitkeek, hun recentste Studio Brussel-hit “Jewels”. Helaas de enige minuten waarop het publiek echt loskwam. “Tot sebiet!”
Met Bazart kregen we één van de jongste sterren van het Nederlandstalig muziekfirmament op ons bord. Over wat er op dat bord ligt, zijn de meningen vaak verdeeld. Maar één ding is zeker: Mathieu Terryn probeert zijn optredens altijd zo zwoel mogelijk te maken voor zijn fans, en ook op de Lokerse Feesten slaagde hij daar wel in. Zo startten we met het koppel “Census” en “Nacht”. Dat laatste is het liedje waar hij steeds “Blijven drijven” in zingt. We kregen een ‘griezelige’ intro in het duistere “Voodoo”, dat zwaar bonkend en ruisend op het publiek afkwam. Mathieu Terryn stak zijn tong uit zijn bek, na het vierde nummer moet hij al een beetje moe geweest zijn. Ondertussen hoorden we steeds Oliver Symons op de achtergrond met een volledig elektrisch klinkende stem, net als hij deed bij Warhola trouwens. Eén uniek moment in de set gebeurde dat niet, bij “Zienderogen”, waarin zelfs even a capella werd gezongen. Onmiddellijk het mooiste stukje van het optreden. Verder gingen de meisjes aan het shaken bij “Lux” (dat is het liedje waar hij steeds “Ze willen altijd veel te veel” in zingt) en spoot de witte confetti het publiek in tijdens “Chaos”. In die laatste werden nog eens de zware bassen losgelaten, afgewisseld met rustpauzes in het nummer. Volksmenner Terryn liet het publiek ondertussen niet gerust met zijn oproepen tot meezingen, handjes klappen, zwaaien met de armen en zitten/rechtspringen. En ja, we zagen er “ongelooflijk mooi uit” vanavond. Bazart schuwt de clichés niet.
Wat kregen we nog? “Echo” heeft een plotse versnelling in het nummer dat leuk is na de trage robotachtige intro. En “Goud” natuurlijk. Dat is het liedje waar hij steeds “Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel in zingt”. We kregen deze keer gouden confetti geserveerd bij onze oorwurm. Maar Bazart was niet meer dan dat. Als je tien keer op rij dezelfde onsamenhangende/poëtische lyric verwerkt met een klein beatje eronder, dan blijft het jammer genoeg in je kop zitten. Daarom is Bazart volgens ons eerder een tweede Clouseau (met vernieuwd sexappeal) dan dat we hen willen vergelijken met Oscar and the Wolf.
Een half uur later was het aan hen. Oscar and the Wolf was ‘le moment suprême’ van de avond. Dat Max Colombie graag een beetje excentriek wil zijn, weten we al langer dan vandaag. Zo wachtte hij ons vrijdagavond op in een knalrode lange regenjas en legerbroek, terwijl zijn band onder hem “So Real” reeds aan het inzetten was in een soort kooi, belicht met bliksemschichten. Tijdens “The Game” en “Honey” toonde Max zijn meest verleidelijke dance moves en kwam hij wat dichter richting publiek. Bij het catchy “You are mine” werd het duidelijk dat de sfeer goed zat in Lokeren.
Vervolgens werden we verwend met nieuwe single “Runaway”, die binnenkort uitkomt. Na een paaldansje rond zijn micro, een vest minder en een ‘brandende’ kooi, zagen we een gelukkige Max “Joaquim” opvoeren. “This is one for you guys”, klonk het bij de frontman en prompt hoorden we het elektronische “Touch down” en vervolgens het sensuele “Undress”. Het publiek zwaaide met veel plezier mee. Om het rustige “Moonshine” in te zetten, vroeg Max het publiek om de lichtjes van onze smartphones aan te steken. Max leek oprecht ontroerd en pinkte een traantje weg. Na het rustige intermezzo, konden we onze benen niet langer stilhouden bij de nieuwe hit “Breathing”. Terwijl zeepbellen over de Grote Kaai vlogen, kwam Max het publiek even begroeten. Ook “On fire” en “Princes” waren vlot dansbare nummertjes.
De set werd afgesloten met “Strange Entity”, een afsluiter van formaat waarbij de volledige Belgische ‘family’ nog een buiging kwam maken. België boven!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Het kwintet uit LA heeft met ‘Stage four’ opnieuw een sterke plaat uit . Twaalf songs in nog geen veertig minuten , waarbij Jeremy Bolm alle pijn , woede, frustratie van zich af zingt en schreeuwt . Ook is de plaat erg beladen en is ‘stage four’ een eerbetoon aan het overlijden van z’n moeder . De screamo/hardcore wordt omgebogen naar indie/artpunk.
Een gebalde vuist, een intense spanning en emotionaliteit heerst in het materiaal van de kernachtige, compacte songs .
Een goed bewaard geheim , die Touché Amoré!
Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
Nederlands 
Français 
