Kraftwerk – One of these shows – The Mix
Kraftwerk
Koingin Elisabethzaal
Antwerpen
2017-05-23
Didier Becu

‘The robots are coming to Antwerp’, en dat zullen we geweten hebben! Het was wel te verwachten, maar door de acht aangekondigde shows in de Koningin Elisabethzaal (die al even kil als de band lijkt) werd op de sociale media iedereen wel een beetje een robot. Ook zij die er niet waren, want iedereen had wel zijn zegje over hoe relevant Kraftwerk wel is. Laat ons daar eerlijk en wel over wezen: meer relevant dan wie ook. De vraag was alleen of de Duitse elektropioniers de hoge verwachtingen in muzikale daden konden omzetten.

Laten we eerst maar met de minpuntjes starten, kwestie van de azijnpissers ook hun jolijt te gunnen. In Antwerpen stond niet Kraftwerk op het podium, wel Ralf Hütter, de enige van de huidige vier die de iconische songs meeschreef. Alle anderen hebben ondertussen hun robotpak opgeborgen, of toeren de wereld rond zodat de fans niet vergeten dat ook zij tot het baanbrekende West-Duitse collectief behoorden (Wolfgang Flür of Karl Bartos). Tweede minpuntje, nou ja, ten minste voor zij die acht tickets op zak hadden: de acht shows verschilden niet zo veel van elkaar.

Wij kozen voor ‘The Mix’. Een veredelde compilatie-album uit 1991 die vooral opviel door zijn grondig herwerkte versie van ‘Radioactivity’, en gewoon omdat het één van de weinige shows was waar je na een minuut nog een ticket voor kon bemachtigen. Om in computertaaltaal te blijven: niet meer dan een random-keuze…
Een show in 3D dus. Bij aanvang kreeg iedereen een kartonnen brilletje in de handen gestopt. Ideaal om het ding uit te testen voor de nodige selfie. Niet dat daar veel tijd was, want met een Duitse Pünktlichkeit betraden de vier de scène. Moest ook, want drie uur later moesten ze alweer klaar staan voor een tweede show, of hoe routineus het leven van een robot wel kan zijn…
Eventjes dachten we dat we de elf songs op ‘The Mix’ in volgorde zouden horen, maar de intro van “Numbers” besliste daar snel anders over. Het was eventjes wennen aan het soms te doffe geluid. Blijkbaar zat de mix niet altijd even goed bij ‘The Mix’, kwestie van grappig te blijven. Maar ook dat was niet meer dan een minpuntje. Meteen werd je meegezongen door de ijskoude elektronische klanken die voor iedereen wel iets betekende. Kraftwerk mag dan wel een commerciële fabriek geworden zijn, het zijn en blijven de uitvinders van de elektronische klanken. Vraag het desnoods eens aan Soulwax…
Op naar “Computer World”. Een vriend maakte me achteraf de opmerking wat voor een visionairs Kraftwerk wel waren. Was er iemand in 1981 die het album ‘Computer World’ kocht die ooit gedacht zou hebben dat we decennia later zouden worden overgenomen door de computers? Neen dus, en die Commodore (of welk merk het ook was) die met behulp van een 3D-brilletje op je netvlies werd afgevuurd, leek plots een kleine vijand.
“It’s More Fun To Compute”, “Home Computer” en “Computer Love” waren de volgende. Hadden we ons niet van dag vergist? Zaten we wel bij ‘The Mix’, en waren we per abuis niet bij de show van ‘Computer World’? Juist, geen azijngepis, want de versies waren onverwoestbaar en ‘subliem’, het enig te gebruiken adjectief. En, it’s more fun to compute, zeker met Kraftwerk!
Kraftwerk had altijd een Vorsprung durch Technik, en het in 1975 uitgebrachte ‘Radio-Activity’-album was de gedroomde mix van Krautrock en elektronica. De titeltrack, voorafgegaan door “Geigerzähler”, werd in de versie van ‘The Mix’ gebracht. Het enige verschil met de versie uit 1991 is dat men Fukushima aan het lijstje van Tsjernobyl en Sellafield heeft moeten toevoegen. De soundtrack van een planeet die zichzelf opblaast. Waarom denken we aan het orkest dat bleef spelen op die bekende boot die in aanvaring kwam met een ijsberg en drie uur later naar de bodem zonk? Zo lang we maar blijven fahren auf der Autobahn! Een versie van meer dan vijftien minuten. We begrepen de kerel naast ons die met zijn handen een denkbeeldig stuur in handen had. Kraftwerk sleurt je inderdaad mee de autobaan op, en de autootjes die je ook op de hoes zag, en je ook op het 3D-scherm kruisten, maakten deze trip een melancholische belevenis waar niemand onberoerd van kan blijven. Hebben we het woord ‘subliem’ al gebruikt in deze recensie?
Het volgende hoogtepunt (voor ondergetekende hét hoogtepunt): “Spacelab”. De visuals toonden je vanuit de ruimte de aarde. Eventjes leek je of je in Kubricks 2001 zat: de satellieten vlogen zo op je af. De technopopsoundtrack ervan kon niet grandiozer…
“Das Modell”, dan. Onze pocket calculator berekent dat de song net geen veertig jaar oud is, maar de track is nog geen sikkepit verouderd. Het geheim? Het kunnen schrijven van de perfecte pophit, meer niet!
Wie er vijftien jaar geleden reeds bij was in de Vooruit (waar is de tijd?), wist al jarenlang dat “The Man Machine” steeds gepaard gaat met indrukwekkende visuals die de song extra leven inblazen. Zelfs haters van het kartonnen brilletje moesten nadien toegeven dat die 3D wel degelijk voor meerwaarde zorgt. Ja, laten we het gewoon maar over de visuals hebben, wie moet er nog van overtuigd worden dat ‘The Man Machine’ één van de meest imponerende electrotracks aller tijden is?
Net bekomen van het ‘halber-Mensch, halber-Machine’-verhaal, word je nadien een kwartier lang ondergedompeld in de wereld van “Tour De France”. Was dat niet Eddy Merckx of Fausto Coppi die op weg was naar Alpe d’Huez? Heroïsche beelden die perfect passen bij de Kling Klang-klanken van het kwartet. Van de fiets naar de trein, met de “Trans-Europe Express” van de Champs Elysées naar een koffiebar in Wenen. Neen, geen verrassingen, maar niemand die dat ook verwacht. Het is en blijft Kraftwerk, of als je het toch absoluut juist geschreven wil zien…drie techneuten onder leiding van maestro Ralf Hütter.
We worden naar huis gestuurd bij “Metal On Metal”. Of toch niet, hoe kun je richting huis vertrekken zonder de dummies tijdens “The Robots” aan het werk te zien? Met muziek heeft dit nog weinig te maken. Alles is voorgeprogrammeerd, dat weet je, desalniettemin als totaalspektakel of gewoon als staalkaart van technisch kunnen eenzaam aan de top.
En dan is het nog niet voorbij, Kraftwerk wil nog eens tonen dat ze op het einde van de jaren 80 ook nog iets in de pap te brokken hadden. Ze hadden het toen wel een pak moeilijker, gewoonweg omdat toen zowat alle elektro-acts hun geluid hadden gekopieerd. Songs als “Musique Non Stop”, “Techno Pop” of “Boing Boom Tschak “ raken niet aan de knie van de klassiekers uit de jaren 70, maar het blijven topsongs.

Het doek valt, de security is al volop in de weer om de uitverkochte zaal naar de kelders van de Koningin Elisabethzaal te loodsen. Aan de ingang staat immers een andere meute te wachten voor de volgende show. Poenpakkerij? Geen mens die daar aan twijfelt. Genialiteit? Vooral dat…

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation

Les Nuits Botanique 2017 - An Pierlé  - La Jérôme duo - Onvergetelijk trip naar het Paradijs
Les Nuits Botanique 2017
Kerk Van Laken
Brussel
2017-05-23
Erik Vandamme

Naar aanleiding van de voorlaatste avond Les Nuits Botanique verhuisden we naar een heel bijzondere locatie. De Onze-Lieve-Vrouwkerk van Laken is één de meest indrukwekkende gebouwen en kerken die ons land rijk is. Niet alleen door het al even rijkelijke verleden, of de nabijheid van het Koninklijk Paleis. Binnen deze kerk vind je als het ware de geschiedenis van Brussel en eigenlijk ons gehele land terug. Tot de Koninklijke Crypte en de grote orgels van Van Bever, die van historische waarde zijn. Hier kwam An Pierlé haar nieuwste werk voorstellen ‘Arches/Cluster’. Het orgel neemt daarbij een belangrijke plaats in, ook al wordt ze deze keer niet echt gebruikt binnen de set.
Deze locatie is bovendien de perfecte plaats om de muziek van An Pierlé pas echt tot zijn recht te laten komen. We willen meteen ook een pluim steken op de hoed van de lichtman/vrouw. De sfeervolle spots, zorgden dat dit magisch concert, ook visueel naar een onaards hoogtepunt werd gestuwd. Op bepaalde momenten werden buitenaards mooie beelden geprojecteerd op de grote pilaren in de kerk, die je als het ware bedwelmden tot in diepe vervoering brachten.
Waardoor we hier een meer buitengewone avond hebben meegemaakt, die nog lang zal nazinderen in hart en geheugen. Van ons en van iedereen in de overvolle kerk trouwens, daar zijn we heel zeker van.

La Jérôme Duo - Maar eerst was er het voorprogramma. Vanaf 2001, leende Jérôme haar stem voor de jazz, hip-hop, funk en rock scène. Recenter bracht deze loopbaan haar tot de ontmoeting van producer en multi-instrumentalist Pascal N Paulus, waarbij het eerste La Jérome soloproject geboren werd. La Jérôme beschikt over een warme, soulvolle stem waardoor ze in de voetsporen treedt van een andere grootheid als Aretha Franklin. Het eerste album, "Jérôme is a woman's name" wordt eind oktober dit jaar uitgebracht. In OLV kerk kwam ze op het podium gerugsteund door een gitarist, die door middel van zachte tot zweverige riffs je hart diep raakte. Echter was het vooral die indrukwekkende stem van La Jérôme die ons het meest over de streep trok.
Dit duo stond met twee voor een volle kerk te spelen, zonder rugsteun van drummers of bas. Daarvoor moet je heel sterk in de schoenen staan. Echter Jérôme duo had geen enkel probleem om een ruim publiek uit hun hand te doen eten, binnen dat half uur deed de stem van deze artieste ons niet alleen met verstomming staan, het eerste kippenvelmoment tot krop in de keel, was prompt een feit. Zonder meer hebben we in OLV kerk een ontdekking gedaan. Jérôme brengt haar songs op een zodanig warme, melancholische wijze dat harten worden gebroken. Bovendien heeft ze een hemels hoog stembereik, zoals we maar zelden zijn tegen gekomen. De vergelijking met grootheden als Aretha Franklin is zeker en vast niet uit de lucht gegrepen, meer nog we meenden de geest van Aretha en elk van die grote Soul zangeressen te zien en horen komen vanuit haar vocale capaciteiten.
Een kleine kanttekening, deze magie had gerust wat langer mogen duren dan een half uurtje. Maar houdt deze artieste in het oog de volgende maanden, ze zal zeker en vast uw hart ook breken met haar indrukwekkende mooie stem. De onze lag de eerste keer deze avond aan gruzelementen op de kerkvloer.

An Pierlé - Wat mij betreft, kon na deze wonderbaarlijke nachtegaal, de avond niet meer stuk. An Pierlé deed er met haar uitzonderlijke set, nog een paar schepjes bovenop. De goedlachse artieste, ze had er duidelijk zin in, bezorgde ons al vanaf de eerste twee songs een waar kippenvelmoment. Bijgestaan door twee dames op een orgel, een drummer die kon toveren met zijn percussie en een keyboard speler, die van tijd tot tijd zijn instrument liet klinken als een echt kerkorgel. Ontstond zowaar iets onbeschrijfelijk moois. Ademloos keken en luisterden we naar dit schouwspel van licht en geluid, dat we niet anders kunnen omschrijven als onaards.
An gooit niet alleen haar engelenstem, en talent als pianiste, in de strijd. Ze beschikt over een hoge dosis charisma, en grapte tussen de emotionele nummers door met publiek en mede muzikanten. Die ene moment doet ze je lachen, de andere pink je een traan weg. Zoals bij het wondermooie “Certain Trains of The golden Dawn”. Waarbij we in tranen dit schouwspel aanschouwen. Spelende met emoties, blijft An en haar gezelschap ons hart tot de heel gevoelige snaar, dieper en dieper raken. Tot we, compleet ver verwijderd van deze harde realiteit rondom ons. Naar een sprookjesachtige wereld worden doorverwezen.
We gaven het al aan, naast de wondermooie muzikale omlijsting. Is An ook een ware entertainer die soms grapjes uithaalt met het publiek, of hen door een kwinkslag aan het lachen brengt. Haar grappige opmerking dat ze ''in vergelijking met tien jaar geleden, wat grammetjes is bij gekomen'' - we vragen ons af waar? - zorgde voor heel wat hilariteit. Bovendien mocht er ook wat actie en plezier worden gebracht tijdens “There is No Time”. werden twee koppels, die met elkaar innig mochten dansen, en enkele 'fans die der aanbidding op de knieën mochten gaan voor An en haar gevolg' en een jonge fan op het podium geroepen. Ondertekende ging samen met een collega reporter graag op die uitnodiging in. Ik hoop alleen dat mijn echtgenote met dit niet te kwalijk neemt.
Na de regulaire set bedankt ze alle aanwezigen, door zich naar elke kant van het 'podium' - eigenlijk was dit gewoon de plaats in de kerk waar het altaar staat - te begeven. Echter, wij moeten An en haar gevolg bedanken voor deze uiterst magische, indrukwekkende en adembenemende mooie avond.
In de bisronde kregen we nog een laatste kijk in die sprookjes wereld die An Pierlé ons aanbiedt. Emotioneel gebrachte “Such A shame” , met haar bandleden die haar vocaal bijstaan, is de kers op de taart die ons naar hogere sferen brengt waar we eigenlijk al de gehele avond vertoeven.

Tijdens de treinrit, op weg naar huis, was ik nog steeds in hogere sferen. Ver van de realiteit rondom mij. Alsof de Heilige Geest op mij was neergedaald, in de vorm van één onaardse mooie Engel uit de Hemel. Bedankt An en Jérôme voor deze onvergetelijk trip naar het Paradijs.

Met dank aan Erik Vandamme -  Gigview  www.gigview.be - http://bit.ly/2qmNfWw

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-pierle-23-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-jer-me-23-05-2017/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2017) + Ancienne Belgique, Brussel

De heruitgave van ‘In Silence’ betreft het geprezen debuut van deze Noorse post punk band. Nu uitgegeven op vinyl door Onderstroom Records in een oplage van 500 copies. Deze band was sterk beïnvloed door bands als The Cure en Joy Division. In 1981 begonnen ze in een kelder met een semi-professionele 4-track opnames te maken. Daaruit kwam ‘In Silence’ tevoorschijn. Het was een moeilijk te begrijpen en donker album met onheilspellend klinkende baslijnen, dode-mars percussie, peinzende toetsen en sinistere, onduidelijke zang. De zang werd opzettelijk ver achter de instrumenten gemengd zodat die wat onduidelijk werden. Dit deden ze om een bepaalde sfeer te creëren. Een album dat toch wel bijval moet gehad hebben bij de postpunk en gothic cultuur. Het ademt in alles deze cultuur uit.
Wie houdt van Joy Division of New Order en dit niet in huis heeft , moet dit zeker checken. Je kan het zelfs blindelings aankopen. Je zal niet bedrogen uitkomen. Wie wat historie uit het begin van de jaren 80 wil horen moet hier ook eens naar luisteren.

Je moet het maar doen, op basis van één song heel Vlaanderen doen bezwijken en een stekje versieren op de grootste festivals, inclusief Rock Werchter. Studio Brussel zit er natuurlijk weer voor een groot stuk tussen, die halen het talent als het moet uit de bloemkolen, als het hen maar goed uitkomt. En als het niet te veel rockt natuurlijk, want dat is gevaarlijk.
Wij twijfelen er sterk aan of al die opgeklopte adoratie eigenlijk wel goed is voor een beginnende artiest als Tamino. Die jongen wordt door al die heisa in dat immense circus gedropt terwijl hij duidelijk nog volop op zoek is naar een eigen muzikale identiteit.
Die ene bewuste song heet “Habibi”, u heeft die ongetwijfeld al zo twaalfduizend keer gehoord en u weet dus ondertussen ook al dat Tamino daarop nog meer als Jeff Buckley klinkt dan Jeff Buckley zelf.  Omdat u niet steeds op dezelfde song zou moeten zitten luisteren heeft Tamino er een heus EP’tje rond gebouwd met nog vier extra tracks waarop de nieuwe jonge Vlaams God sterk doet denken aan… ja, we zullen maar zwijgen, zeker.
Kijk, waar wij het vliegend schijt van krijgen, dat is het slag artiesten die alles in het werk stellen om te klinken als hun grote voorbeeld en dan nadien in de pers gaan verkondigen dat ze het nogal vervelend vinden dat ze steeds weer met diezelfde naam vergeleken worden.
Maar goed, in de andere songs ontdekken wij ook een vleugje vroege Radiohead en een glimp van het onvolprezen Lift To Experience, niet toevallig twee acts die in de jaren negentig nogal nauwe gelijkenissen vertoonden met… ok, ok, we zijn al weg.
Als ie maar beter kan zwemmen.