Daniël ‘Daan’ Stuyven, tegen wil en dank is en blijft hij het enfant terrible van de Belgische muziekscène. Soms begrepen, maar nog vaker onbegrepen. Een artiest die nog steeds scoort en één van de weinige Vlaamse rockiconen die mag en kan zeggen dat hij in de grote concertzaal van de Vooruit mag staan. Daan is Daan, en maakt het zichzelf en zijn publiek niet gemakkelijk. Menig artiest zou voor een greatest hits-set gaan. Niet hij, wel bracht hij (weliswaar in een compleet andere volgorde) integraal zijn laatste album ‘Nada’, aangevuld met zes bisnummers (en zelfs niet eens de gekendste). “Het is keer iets anders”, mompelde Daan toen hij het podium verliet. Anders is het minste wat je kan zeggen, het gaat nu eenmaal over Daan Stuyven!
Er is al veel geschreven over ‘Nada’, maar voor wie het nog niet zou weten, de laatste plaat is er één waarop Daan teruggrijpt naar de essentie: muziek maken. Eventjes had Daan genoeg van het rock ’n rollcircus en snapte als geen ander dat de hobby van toen bijna een pure industrie was geworden. Gedegouteerd trok hij zich terug van dit alles en het was tijdens een trip naar Catalonië met fotograaf Peter De Bruyne dat de muzikant zichzelf herontdekte, en een nieuwe Daan was geboren, zowel op plaat als op muzikaal vlak.
Reeds van in het begin van zijn carrière speelde Daan graag met uitdagende rock ’n roll-poses. Dat was in Gent niet anders, zo zou hij pas in de helft van zijn set zou hij zijn zwarte zonnebril afzetten of liet hij zich in pure Iggy Pop-stijl neervallen. Weinig contact met het publiek, af en toe eens een “Bonsoir” mompelend, maar meer moest niet. Muziek hoeft geen bindteksten, zeker niet wanneer het ingestudeerde promopraat is. Daan was Daan, zelfzeker en dat was zoals steeds bij hem te nemen of te laten. Wij namen het graag, want wat de zanger-gitarist bracht was betoverend.
De set werd geopend met het instrumentale “Fermavida”. Daan op zijn donkerst, het leken wel bijna drones te zijn. Intieme luisterliedjes over opgekropte gevoelens, dingen des levens (zoals “Friend” die hij op zijn eigen tedere wijze aan zijn bandleden opdroeg). Wel gebracht met een rock ’n roll-sfeer, maar mijlenver weg van de new wave-invloeden die van hem bijna twee decennia terug een ster maakten. Wie dit had gehoopt om te horen, kon zich maar beter naar de bar reppen en wachten tot het slotlied “Bala Perdida” uit de boxen knalde. Plotseling werd Daan, geholpen door drumster Isolde Lasoen, een Italo Disco-ster. Aan decadentie geen gebrek, evenmin aan talent.
En dat was het dan. Daan verliet het podium, maar hij kwam terug. Die zes bisnummers weet je wel. Geen “Victory”, “Housewife “ of “The Player”. De keuze zegde genoeg, deze artiest houdt misschien wel van zijn vroegere werk, maar Nada is een ommekeer, en dus moet je niet meer naar de golden oldies teruggrijpen.
De bisronde werd op gang getrokken door “Brand New Truth” uit ‘Manhay’, de start voor de oude dingen zoals Daan ze zelf omschreef, werd hiermee gegeven. “Decisions” volgde, en daarna “La Vraie Decadence”, een song die Stuyven ten voete uit beschrijft.
Het merendeel van het publiek had het intussen door dat er slechts drie songs nog zouden volgen, de meester had het immers alvorens te beginnen het aantal zelf aangegeven.
Eigenzinnig, maar met klasse bracht hij “Everglades”, “Icon” en “Exes”. Het publiek werd naar huis gestuurd met een vreugdesprong van de meester zelf. Vol eerbied wierp hij een kus toe naar zijn publiek. Daan stond er, maar ook een kerel die alleen maar naar zijn eigen stem in zijn hoofd wil luisteren. Zo hebben we ze graag, gewoon omdat zoiets vaak tot genialiteit leidt.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Wat is er veranderd met het nieuwe album ‘In Mind’? Om te beginnen was er het vertrek van lead gitarist en singer/songwriter Matt Mondanile die zijn focus meer op zijn band Ducktails wil houden. Heeft dit vertrek een invloed gehad op hun geluid en hun songs? In feite niet echt. Het typische geluid van Real Estate is gebleven. Nieuwkomer Lynch legt wel subtiel zijn stempel op het gitaarwerk maar het ligt in het verlengde van wat de band al jaren deed. Goed nieuws dus voor diegene die hen al langere tijd volgen.
We krijgen 11 indierock/pop songs bestaande uit fijn gitaar- en baswerk, ondersteunende drums en een dromerige zang van Martin Courtney. Fijne songs zijn afsluiter “Saturday” vanwege zijn iets andere opbouw, het door Alex Bleeker gezongen “Diamond Eyes”, “Serve The Song”, “Stained Glass” en opener “Darling” die als single werd gekozen. Het album werd geproduceerd door Cole M.G.N.
‘In Mind’ doet mij soms een beetje denken aan hun puike album ‘Days’ uit 2011. Het haalt bijna hetzelfde niveau. ‘In Mind’ bestaat deels uit songwerk dat we kennen als typisch Real Estate en daarnaast is er ook nog ruimte om in een aantal songs op een subtiele wijze wat andere elementen in te steken. Dat houdt het album boeiend maar zorgt er ook voor dat er een soort van tweespalt in het album zit.
‘In Mind’ is weliswaar geen meesterwerk geworden maar wel een aardige en aangename indie-plaat die ik persoonlijk hoger inschat dan hun voorganger ‘Atlas’.
‘Berdreyminn’ is een nieuwe stap in de evolutie van Solstafir. Waren de eerste albums een mengeling van metal en postrock met toen zelfs wat blackmetal, dan brengt de IJslandse band vandaag een nieuw geluid met mysterieuze melodieën, psychedelische uitbarstingen en een onderstroom van classic en hard rock. De muzikale verwijzingen naar de metal die ze eerder brachten, zijn nog slechts subtiel aanwezig.
Maar Sólstafir is nog altijd geen AC/DC geworden. Ook deze rock- od postmetalvariant van Sólstafir is dooraderd met het donkere en mystieke van de IJslandse cultuur. De sneeuwlandschappen en de zwarte kusten worden bijna tastbaar in tracks als “Isafold” en “Hula”. Om de emoties van de songs ten volle te kunnen naar voor brengen, werden de genregrenzen volledig genegeerd. “Nárós” had muzikaal van De Brassers kunnen zijn en past in het doemdenkende muzikale straatje van de jaren ’80 waar ook bv. Preoccupations (het vroegere Viet Cong) al eens naar teruggrijpt.
Melancholie voert vaak de boventoon, zoals in “Hvít Sæng”, dat donker en duister begint en dan openbloeit tot – dan toch - een echte metaltrack, of in “Dýrafjörður”. Hier staat Sólstafir wel mijlenver van wat ze op vorige albums brachten. Soms neigen de songs zelfs naar luisterpop.
‘Berdreyminn’ is de weerslag van het zoeken naar een nieuwe richting en dat op zich verdient al respect. Dat die nieuwe richting nog niet altijd even goed uit de verf komt, zullen de fans erbij moeten nemen.
Als deze IJslanders nog enkele albums mogen maken, zal het telkens nog duidelijker worden waar de weg van Sólstafir naartoe leidt en zal op dit album misschien teruggekeken worden als het kompas waarmee de lijnen werden uitgezet.
Als elke zoekende band een pareltje als ‘Berdreyminn’ zou afleveren, …
Mocht u iemand zijn die zijn metal liever loodzwaar dan snel heeft, die een allesverpletterende tank verkiest boven een flitsende sportwagen en die de gure winter graag doorkomt met lijvige platen van Windhand, Neurosis en Electric Wizard, … dan is Pallbearer een band naar uw hart. ‘Heartless’ is het derde album van dit viertal uit Arkansas, en het is hun meest dynamische en avontuurlijke tot op heden.
‘Heartless’ schittert met harmonieuze sludge-metal waarbij de vocals niet geschreeuwd of gebruld maar effectief gezongen worden, ’t is eens iets anders. Let wel, dit is nergens melig en dit is hoegenaamd geen plaat om uw salonfeestjes mee op te fleuren. Pallbearer klinkt nog steeds zwaar en gevaarlijk, al is er sedert het al even fantastische ‘Foundations Of Burden’ wat meer melodie en variatie in hun doom-metal geslopen. De sound is geëvolueerd maar de brute kracht van zijn voorgangers is daarbij niet achterwege gebleven. De bulldozer dendert nog steeds gestaag door maar het toerental wordt al eens teruggeschroefd en verstilde passages komen de kop opsteken.
‘Heartless’ is met name een dik uur lekker wegdromen met de beste slow-motion metal verpakt in 7 indrukwekkende knoerten van songs.
In een krachtige maar genuanceerde buffelstoot als “Thorns” wordt de logge sound afgewisseld met enkele rustige Metallica extracten en zelfs Tool komt hier geregeld boven de horizon stijgen. Ook “Lie Of Survival” komt uit de startblokken als een kippenvalballad van Metallica, waarop iets verder de logge riffs komen aanrukken en vervolgens de leadgitaren heerlijk over het eerder aangerichte slagveld glijden.
Het pronkstuk is echter het elf minuten lange “Dancing In Madness”, met een intro die als het ware van Pink Floyd kon zijn en een vervolg waarin zware riffs en glooiende leadgitaren door zwaar moerassig gebied trekken terwijl de dichte mist onverbiddelijk blijft hangen. Ook afsluiter “A Plea For Understanding” is zo een wonderlijke trein der traagheid, een langgerekte trip op halve snelheid doorheen een dor en onherbergzaam landschap. Een song waarin forse kracht en finesse het perfect met elkaar kunnen vinden, en dat is eigenlijk heel de plaat zo.
Geen idee wat dit album met u doet, maar ‘Heartless’ heeft bij ons in ieder geval een verslavende werking op brein en ledematen. Hoe meer we de plaat opzetten, hoe sterker ze ons in de oren klinkt en hoe dieper ze onze hersenpan binnendringt. Pallbearer heeft een onvervalste klassieker afgeleverd.
Het Nederlandse Mayra Orchestra is in België nog een nobele onbekende. Je zou deze band kunnen omschrijven als een kruising tussen Tori Amos en (de vroege) Genesis of tussen Within Temptation en Enya. Verwacht bij deze prog-pop geen overdaad aan elektrische gitaren. Die zijn hier ingeruild voor violen, een hoorn, een trombone en een harp.
‘Oracle’ is reeds het tweede album van Maartje Dekker en Christiaan Bruin, de spilfiguren in Mayra Orchestra. In 2013 maakten ze reeds ‘World Of Wonder’. Met ‘Oracle’ gaan ze verder op de ingeslagen weg: dromerige en mooi in laagjes opgebouwde popmuziek met een paar new age-elementen. Het verhaal gaat deze keer over het mysterieuze figuurtje Tahti dat op zoek gaat naar het paradijs dat het in zijn/haar dromen heeft gezien. Elk nummer is een deel van het verhaal, maar evengoed een verhaal op zich. Dankzij het knappe artwork kan je je ook een beeld vormen van de protagonisten in het verhaal.
Bij de eerste nummers, van “A New Skin” tot “Into Your Heart”, ligt de nadruk op lichtvoetige pop met de nadruk op klassieke instrumenten. Vanaf “Edge Of The World” wordt de sfeer dreigender en donkerder, met meer drums en – dan toch – af en toe eens een elektrische gitaar op de voorgrond. Dit deel levert de meeste kleppers op: “Rulers” is prog van de zuiverste soort en in “The Other Side” zit een bijna tastbare droefheid. Andere hoogtepunten zijn het bitterzoete “Everything In Its Place” en “Stormhorses”.
Dit ‘Oracle’ is een mooi opgebouwd paradijsje met de krachtige stem van Maartje Dekker als middelpunt. Voor prog-pop bestaat misschien nog geen groot publiek, maar als één band hierin verandering kan brengen, dan wel Mayra Orchestra.
https://www.facebook.com/MayraOrchestra/?fref=ts
Toen ik deze release in mijn handen kreeg moest ik erover denken dat An Pierlé toch al een tijdje meedraait sedert ze enige bekendheid verwierf met haar cover “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. En inderdaad die cover dateert al van 1996. Time flies…
‘Cluster’ is, enkele samenwerkingen en soundtracks buiten beschouwing gelaten, haar zevende album en komt vrij snel na ‘Arches’. Net zoals op’“Arches’ staat het kerkorgel terug vrij centraal in haar muziek. Maar ze overheerst nooit. Ook de percussie is hier heel goed uitgewerkt. En haar instrumentaria staat ten dienste van de song.
Het is dus een soort vervolg geworden op ‘Arches’. Opener “Golden Dawn” is ook de eerste single uit ‘Cluster’. Een sfeervol, warm en gevoelig nummer. Met de nodige melancholie in de stem. Met een mooi refrein dat het nummer naar een hoger niveau trekt. “Huntifix” brengt weemoed, moedeloosheid en pijn. Het album heeft een vrij traag tempo en laat de nummers geduldig openbloeien zoals in “We Gravitate” of “Sovereign” waar je denkt dat ze helemaal zal stilvallen. Het is alsof een paard een koets trekt en ten einde zijn krachten is. “Road To Nowhere” is geen cover van Talking Heads maar is een zwaarmoedig en intens nummer geworden. Wel mooi uitgewerkt.
In totaal telt ‘Cluster’ acht songs. Afsluiter “Monkey” is vrij hoog gezongen en is de meest speelse track uit het album. Maar vergis u niet want lichtvoetig wordt het niet.
‘Cluster’ is een volwassen, gevoelig en vrij donker album waarmee ze nog eens haar kunnen bevestigd. Een klein pareltje dat vooral luistermuziek bevat en dat vrij ver van haar debuutsingle “Are Friends Electric” staat.
God Damn is een duo uit Wolverhampton en komt aandraven in de voetsporen van Royal Blood, Death from above 1979 en Japandraoids . Tja, we zitten hier dus met een energiek duo die een rits songs op bedreven , felle wijze brengt. De tempowissels maken er een boeiend geheel van , een strak , snedige sound is het, geïnjecteerd van een dosis noise . Het lijkt erop dat ze de hulp inriepen van Ty Segall. “Violence” is een pareltje. Af en toe wordt gas terug genomen , en met een song als “Oh no” klinkt het duo poppier en sfeervoller . Het kan, mag, het geeft het duo meer body en volwassenheid . Fijn plaatje.
Uit Nottingham debuteert de 28 jarige Neo Jessica Joshua aka Nao . Een uur lang hotsen we op de grooves van een reeks verslavende popsongs . Invloeden uit de P-Funk, soul , r&b met elektronica, drum’n’bass , dubstep en diepe basstunes worden geïntegreerd en maken de sound uitermate boeiend . Prince, George Clinton, Chic, Chaka Khan , Erykah Badu, FKA Twigs en Burial borrelen op .
Mura Masa klopte zelfs bij haar aan en “Firefly” werd een bescheiden hitje . Haar stem kan alle richtingen uitgaan, zacht zalvend , laag , diep , piepend, hoog . Op het album wisselt ze in uptempo en rustige nummers , zijn er een paar interessante samenwerkingen met Abhi Dijon, A.K. Paul en vinden we een handvol pareltjes in het genre als “Get to know ya”, “Inhale exhale” , “Adore you” , “Bad blood” en “Fool to love”.
Dit is dampende muziek die zonnige oorden opzoekt , tot de verbeelding spreekt en de dansspieren durft te prikkelen .
King Creosote is het alter ego van Kenny Anderson, uit Schotland . Muzikaal te situeren binnen de sound van Noah & The Whale en And Monsters & Men . In z’n totaliteit past de sound binnen het plaatje van intens broeierige, spannende melodieuze folkrock , in finesse en subtiliteit uitgewerkt.
Er zijn een rits sfeervolle nummers als “Faux call”, “Betelgeuse” en “Love life”, die lieflijk ontroeren. Een handvol songs onderscheiden zich , opener “You just want” en bijkomende track “The long fade” zijn boven de zeven minuten en intrigeren door de repetitieve , opbouwende ritmiek , de lichte galm en de (dromerige) geluidjes . “Peter rabbit tea” is een kinderliedje en “Surface” is er dan eentje, die overstijgt door de doedelzakgeluidjes . De vrouwelijke vocals vullen mooi aan.
We krijgen een sterk album door diepgang in de melodie en een sterke spanningsopbouw. Eerlijk gezegd, overtuigend wat deze artiest brengt, die hier bij ons nog geen enkele respons heeft verkregen …
Velen, vooral uit de zwarte scene, zullen Dirk Da Davo kennen als de medeoprichter van het onlangs ter ziele gegane The Neon Judgement. De EP is de opvolger van ‘Where Even Angels Fall’ uit 1986. Het heeft dus wat tijd gekost… Maar sedert het stoppen van The Neon Judgement heeft Dirk dus inspiratie en tijd gewonnen. Hij heeft ook hiernaast nog een project opgestart: 3DFLY, een samenwerking met ene Make Makena.
Is de ep erg verwant aan The Neon Judgement? In feite niet. Natuurlijk hoor je wel dat Dirk Da Davo in deze band zijn aandeel heeft gehad maar voor deze EP heeft hij er toch zijn eigen ding van gemaakt zijnde: dansbare electro. Het staat iets dichter bij zijn ander project Neon Electronics. Vooral de track “The Brave” dat vrij donker klinkt. Opener “Go Slo” is wat lichter en speelser. Het heeft ook een vrij catchy refrein. “Cold Heart” is een aangename track dat allerlei wave en electro invloeden bevat. “Deny It” begint haast als een Human League-track en is een sterk en catchy nummer. Daarnaast heeft Dirk Da Davo voor interessante lyrics gezorgd die de EP de logische titel ‘Protest’ heeft meegegeven.
Dirk Da Davo bewijst met ‘Protest’ dat er nog leven na The Neon Judgement is. Een fijne EP.
The Dirty Denims timmeren in hun thuisland Nederland al meer dan zeven jaar aan de weg met hun happy hardrock. Dat bracht hen al op de podia van o.a. Zwarte Cross, Bospop, Huntenpop, Nirwana Tuinfeest en Monsters of Mariaheide. Ze speelden al regelmatig als support-act voor Golden Earring en stonden al in het voorprogramma van Slash, Steel Panther en The Datsuns. In België geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle. Daar zal binnenkort verandering in komen, want met een aanstekelijke EP onder de arm komen ze ook aan onze deur kloppen.
The Dirty Denims hebben vorig jaar een pauze genomen. Bassiste Ashley Seleski had rugklachten en drummer Thomas Spauwen was op wereldreis. In de tussentijd gingen zangeres Mirjam Sieben en gitarist Jeroen Teunis op pad als de DC/Denims om covers van AC/DC te spelen. En dat hoor je terug in de EP ‘Back With A Bang!’, die samen met een later dit jaar te verschijnen EP een geheel moet gaan vormen.
The Dirty Denims haalden voor hun happy hardrock eerder al de mosterd bij de band van Angus en Malcolm Young, maar na een jaar AC/DC-covers sijpelt de invloed van de Australiërs nog wat meer door bij deze Nederlandse band. De intro van “Money Back Guarantee” lijkt verdacht op die van Hells Bells, maar dan zonder de klokken. In “Make Us Look Good” zit een riff die doet denken aan die van Thunderstruck. En de gitaarsolo op de helft van “Can’t Get Enough Of Rock & Roll” lijkt zo uit de mouw geschud van Angus. Maar dat is zeker geen verwijt. Muzikanten moeten spelen wat ze graag spelen en moeten niet ten koste van alles een nieuw geluid willen brengen. Zolang het geen platte kopie is, is er geen wet die verbiedt dat je muziek maakt in de stijl van je idolen. The Dirty Denims slagen erin de muziek van hun idolen een eigen gezicht te geven. Behalve AC/DC hoor je op deze EP nog vage echo’s van The Runaways, Cheap Trick, The Romantics, The J. Geils Band of The Donnas.
Het is niet zo makkelijk om er een paar nummers uit te halen die uitstijgen boven de rest. “Money Back Guarantee” en titeltrack “Back With A Bang” dan maar. “Make Us Look Good” is een olijke ode aan de concertfotografen, een doelgroep die de meeste bands over het hoofd zien of er zich vooral aan ergeren. Ook al zijn ze aan het werk en staan ze daarvoor soms even in de weg van het publiek, ook concertfotografen hebben recht op een schouderklopje.
Dit soort happy hardrock is samen met glam- en sleaze-rock aan een opmars bezig in Europa, met behalve The Dirty Denims ook nog bands als Crazy Lixx, WildHeart en Cellulite Star. En waarom ook niet. Van deze EP wordt elke luisteraar instant vrolijk. Scheurende gitaren, een ritme dat je meteen in een vrolijke stemming brengt, een refrein dat je lekker kan meebrullen, wat wil een mens nog meer. The Dirty Denims zijn ideaal materiaal voor een zweterige zaal of een zonovergoten festivalpodium. Laat Part 2 maar komen!
Info - http://www.thedirtydenims.nl
Roots & Roses Festival 2017 - De la pancetta, de la bière, et une pièce de rock ‘n roll
Roots & Roses Festival 2017
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2017-05-01
Dieter Nyffels en Nick Nyffels
Tijd weer voor het jaarlijkse treffen voor alles wat rock ‘n roll-gewijs buiten de lijntjes kleurt op een mooie 1 mei. Tijd dus ook om je nog eens in die zwartlederen broek te persen, je haar in een nieuw kleurtje te zetten en die bakkebaarden te trimmen en vooral ook terug te oefenen hoe je kwaad of übercool uit je ogen kijkt. Roots & Roses is nu al jaren een vrijhaven voor psychobilly, rootsrock en trashfolk. Je weet vaak niet waar ze het uithalen, maar het bestaat blijkbaar allemaal echt. Roots & Roses is een vrijhaven om je lagere instincten eens helemaal uit te leven en dat doe je dan maar.
Powersolo uit Denemarken stond vroeg geprogrammeerd maar veranderde de tent meteen in een zweterig hol, waar u nooit meer kan en ook niet wil uit weggeraken. De band moet zoiets als psychobilly trash spelen, en zelfs als je niet weet wat dat moet voorstellen, daagt toch het vermoeden dat het smerig moet zijn. We werden niet ontgoocheld. Naast de venijnige sound van de band, die ook kan overgaan in slepende filmmuziek van de dreigender soort, denk aan Barry Adamson, kregen we visueel ook nog best wat kinky stuff van het freaky broederduo waar toch op zijn minst één hoek af is. Rode spandex en matrozenpetten, u weet wel waar het heen gaat.
Het was nerveus en het was spannend en ze tekenden voor de beste bindteksten van de dag, met een zanger die zijn plezier om het publiek wat op te naaien niet kon wegsteken om dan weer over te gaan in broeierige jams die zo weggelopen zijn uit een David Lynch-film.
Het is Scandinavisch, en daar loopt inderdaad raar volk rond, maar het had de kwaliteiten van de meest verknipte muziek uit de Deep South, en wie kan dat tenslotte zeggen?
In de grotere Roots tent was het vervolgens de beurt aan Jake Labotz : deze Chet Baker look-alike uit Chicago, was de volgende act op het Roots podium. Labotz, negenveertig, heeft een hobbelig maar divers parcours achter de rug, van jonge crimineel naar punker, straatzanger, daarna in de leer gegaan bij oude Chicago bluesmannen, drugsverslaafde in LA, om uiteindelijk af te kicken en blueszanger en acteur te worden in onder meer films van Steve Buscemi.
La Botz stond hier met een trio, hijzelf op akoestische gitaar, en maakte niet echt een overtuigende indruk: de songs kabbelden wat weg, het was pas toen het tempo omhoog ging dat het beter werd. De festivalsetting in een luidruchtige tent was niet de ideale biotoop voor deze bluesman. Wellicht komt hij veel beter tot zijn recht in een intieme zaal.
Terug naar de Roses tent voor een bijzonder aangename kennismaking met The Pine Box Boys. Deze Amerikaanse hillbillies hebben hun eigen genre uitgevonden: horrorbilly, dit is bluegrass en country met horror en murderballads als voornaamste thema. Denk aan Nick Cave’s ‘murder ballads’ in een countryjasje, of aan Johnny Cash, en je komt aardig in de buurt. Ze stonden met zes op het podium, de zanger was de trotse bezitter van een lange sik en de banjo’s zorgden voor een heel typisch geluid. Een echte festivalband, die terecht een luid applaus van het publiek kreeg. Mighty fine, zoals ze zelf zeiden.
De volgende band leek wel weggelopen van een metalfestival: de geföhnde hairmetalkoppen van The Fuzztones spelen echter pure garagerock met het spookachtige orgeltje dat zo kenmerkend is voor hun sound. Frontman Rudi Potrudi is 64 ondertussen, en begon zijn carriére in de CBGB-scene in New York eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. In 2006 maakten The Fuzztones een cover-album van The Sonics, een van de headliners van dit festival, Potrudi liet ook duidelijk zijn waardering blijken voor die godfathers van de garagerock. The Fuzztones speelden een overtuigende set, met veel show en bravoure, de drummer ging even op zijn drumstel staan, maar de publieksrespons bleef een beetje onder mijn verwachtingen.
The Experimental Tropic Blues Band is het Waalse antwoord op Triggerfinger, maar dan smeriger en ruiger. Deze Luikse band etaleerde een vormpeil waar ze bij Standard de Liège enkel kunnen van dromen: heftig, brutaal en recht op doel af. Opvallen deed vooral de langharigste van de twee gitaristen, die helemaal loos ging, soms psychedelisch, soms rauw. Experimental Tropic Blues Band is nog niet zo bekend in Vlaanderen als Cocaine Piss, maar is even brutaal. Dit is garagerock voor Mötorhead-fans.
Roots and Roses programmeert altijd kwaliteit: naarmate de avond vordert, weet je dat de bands almaar beter worden. Dit was zeker het geval bij Pokey Lafarge, de podiumnaam waaronder de 33-jarige Andrew Heissler al sinds 2006 opereert. Lafarge zoekt het in de jaren dertig en veertig, maar met een moderne twist, zodat het nooit als een vintage-act aanvoelt. Een heel eigen stijl dus, met invloeden uit jazz, swing, country en blues. Lafarge heeft een stem als een klok en sterke nummers. Zijn zevenkoppige band kleurt de klank in met blazers, staande bas en zelfs een klarinet. Eigenlijk mag deze band een ruimere erkenning krijgen buiten het Americana en Roots-circuit: er zijn veel raakvlakken met Calexico, als je de Mexicaanse invloed wegdenkt. Pokey Lafarge zou zeker niet misstaan op de meer mainstream-festivals, ze zijn een echte festivalband die voor veel sfeer zorgen.
Enter the Sonics. De ultieme garageband die al zo lang mee gaan, dat ze ouder dan uw grootvader zijn, maar wat een energie! Dit is rock ’n roll zoals die gespeeld hoort te worden en als je het lijstje van bands bekijkt die deze band als invloed noemen weet je waarom, reden waarom ze ook wel als punkrockband avant la lettre worden gezien. Van The Fall over Nirvana tot The Flaming Lips zien hen als voorbeeld en als je hen live ziet weet je waarom. Het klinkt vuil, het is oerendhard, en het stopt niet. De energie die ze uitstralen lijkt zonder meer nog dezelfde als toen ze pakweg 50 jaar geleden begonnen maar je vraagt je toch af hoe het in die tijd in de clubs in de Verenigde Staten geweest moet zijn.
In al die tijd heeft de band wel heel wat gedaanteverwisselingen gekend, maar de huidige bezetting bestaat uit een hoop meer dan krasse bejaarden waar de intussen meerdere jongere generaties nog heel wat van kunnen leren. De manier waarop saxofonist Rob Lind de band leidt doet eerder aan een bigband denken, maar ze zijn op een leeftijd gekomen dat ze zich denk ik vooral willen amuseren en zich voor de rest niet te veel aantrekken. Bijzonder onder de indruk was ik van bassist Freddie Dennis, die ook als vocalist zijn ziel uit zijn lijf staat te schreeuwen, alsof hij nog altijd die gast van 17 is voor wie muziek alles is en er ook nooit meer zal komen. De nummers passeerden als een wervelwind en u zal me vergeven als ik de titels niet ken maar het waren mokerslagen die opgingen in een groot pandemonium dat hoogtepunten kende als “Strychnine” en een laaiendhete versie van “Louie Louie”. Het was teringherrie zoals je die niet vaak meer hoort, en het publiek stond dan ook stevig zijn mojo te shaken, waarbij niet weinig bier verspild werd. Dit is de manier waarop je oud wil worden.
The Paladins mochten Roots & Roses 2017 afsluiten. Dit Californisch trio ontstond in de jaren tachtig in de rockabilly scene maar schoof geleidelijk op richting bluesrock. Logisch dus dat ze deze zomer al voor de derde keer op Blues Peer geprogrammeerd staan. The Paladins begon inderdaad met door surf-rock geinspireerde rockabilly, maar gingen dan vrij snel over naar bluesrock. Voor de bluesliefhebbers was dit echt genieten. Politieke boodschappen hebben ze niet, maar niet te min brachten ze toch een nummer over de commercialisatie van drinkwater, wat een belangrijk politiek thema is in het woestijnachtige zuidwesten van de VS. Ze komen uit dezelfde scene als Los Lobos, maar de Latino-invloeden zijn veel minder aanwezig.
The Paladins waren een zeer geslaagde afsluiter van Roots & Roses, dat er altijd in slaagt om zijn affiche te vullen met niet zo bekende maar steengoeie bands uit het wijde roots-genre, of het nu garagerock, rockabilly, country, bluegrass of blues is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2017/
Organisatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Groezrock 2017 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – Bijt van zich af!
Groezrock 2017
Festivalterrein
Meerhout
2017-04-29 + 30
Hans De Lee & Jens Heyerick
Vorig jaar zat het echt niet mee voor Groezrock. De weergoden lieten het toen totaal afweten en dat zette een behoorlijke domper op die editie. Dit jaar waren de eerste geruchten ook niet zo bijster positief : een (noodgedwongen) kleiner terrein, bijgevolg een podium minder, een iets bescheidener affiche, minder snel op gang komende voorverkoop en ‘vreemde eend’ Deftones als headliner van een overwegend punkrock gericht festival…Velen hadden vragen of waren vooraf eerder sceptisch bij aanvang van het eerste grote event van het festivalseizoen.
Maar kijk, intussen kunnen we alweer terugblikken op een zeer geslaagde editie van Groezrock 2017, was al dat scepticisme gelukkig overbodig en hadden afwezigen zoals meestal ferm ongelijk! Het weer zat behoorlijk mee en de bands gaven één voor één het beste van zichzelf zodat niemand ooit het gevoel had dat het om een ‘medium’ versie ging, integendeel! Het festival leek ‘gezelliger’ dan ooit door de compacte opstelling. Daarenboven waren de headliners werkelijk top, het publiek enthousiast en de organisatie vrijwel vlekkeloos.
Speciale vermelding ook voor de vele bands uit eigen land die op de affiche prijkten (dank u wel programmator!) en die unaniem aan de verwachtingen voldeden en op heel wat bijval konden rekenen. Ondermeer sterk live werk van Brutus en Oathbreaker, maar eveneens knap van F.O.D., Moments, Cocaine Piss… om zo vroeg op de dag al het volle pond te geven en België op de punkrockkaart te zetten.
dag 1 – zaterdag 29 april 2017 - dag 1 van een meer dan geslaagde ‘medium size’ versie van Groezrock, als opener van een veelbelovend festivalseizoen.
Aangekomen op het festival besloot ik het einde van the Flatliners mee te pikken op de Monster Energy stage. Met hun Punk/Rock wisten ze al redelijk wat volk op de been te brengen, catchy meezingers zijn het zeker en vast als je het publiek hoorde. Ook al is het niet echt mijn ‘genre’ toch maakten ze er een feestje van en wisten ze mij te overtuigen ; jammer genoeg dat ik ze niet van het begin kon gaan bekijken. (Jens)
Op naar de Watch Out stage waar Cocaïne Piss van start zou gaan, ik had ze al vorige zomer op Ieperfest gezien en toen vond ik er niets aan en jammer genoeg was het deze keer niet anders, gewoon te plat. Dus besloot ik nog vlug naar de Back To Basics stage te gaan om Skyharbor aan het werk te zien. Ook dit is niet wat je zou verwachten op Groezrock maar ze hebben mij aardig verrast. Hun indian progressive rock/metal pakte je echt in, al vond ik dat je de zanger sommige momenten moeilijk hoorde (lag dit aan hem of aan het geluid). Maar echt wel een schot in de roos. (Jens)
Als startschot mochten we Trade Wind (US) aanschouwen op de , een project van Jesse Barnett (zanger van Stick To Your Guns) en Tom Williams (gitarist van Stray From The Path). Het was de eerste doortocht van de band in België (zelfs Europa) aangezien een eerder gepland optreden een paar maand terug in Antwerpen (Kavka) op het laatste ogenblik werd afgelast. De heren spelen een vrij gewaagde mengeling van hardcore, (punk)rock en ‘alternative’, hetgeen resulteert in een apart geluid dat af en toe wat naar Deftones neigt en heel wat anders klinkt dan de bands waarin de leden afzonderlijk nog spelen. De korte set van zo’n 30 minuten bestond hoofdzakelijk uit nummers van debuut CD ‘You make everything disappear’ Vooral opener “Lowest Form” en de songs “Tatiana (Miss you so much)”, “I hope i don’t wake up” en afsluiter “Fixed Blade” staken er bovenuit en bewezen de klasse en de veelzijdigheid van de muzikanten en zeker van frontman Jesse, die afwisselend heel ingetogen en dan bij momenten heel fel uit de hoek kwam met zijn krachtige en loepzuivere stem. Hopelijk komt er een vervolg op die eerste CD en kunnen de bandleden alles blijven combineren met hun andere activiteiten want deze formatie heeft heel wat potentieel. (Hans)
Op het zelfde moment begon Clowns aan hun show. Vorig jaar waren ze al eens te gast en ook dit jaar mochten de mannen en vrouw van de punkers uit Melbourne, Australië afzakken naar Meerhout. Met hun harde punk brachten ze de Back To Basics tent naar hogere sferen. De ene na de andere die als een bezetene van het podium in het publiek sprong, alsook de zanger en gitarist lieten zich verleiden om eens het publiek van dichtbij te zien. Snel gitaarwerk, lekker ritme en een stevige stem. Het is niet de volgende mainstream band, maar ze brengen het op hun manier. De toon was gezet na dit geslaagd feestje! (Jens)
Oathbreaker, lid van de church of ra, was te gast op het Back To Basics stage. Had eerlijk gezegd van deze band nog nooit gehoord maar omdat ze van eigen bodem komen besloot ik ze maar eens te gaan checken en ik heb er geen spijt van gehad. Van begin tot eind nemen ze je mee in een trance. Er ging een melancholische/duistere (atmo)sfeer in de tent en een zangeres die haar longen uit haar lijf schreeuwde, maakte van deze show een perfect tussendoortje . Misschien niet de band dat je zou verwachten maar onze landgenoten lieten zich zeker en vast gelden! (Jens)
Op de Monster Energy stage maakten The Menzingers hun opwachting in de grootste Groezrocktent van het terrein, die intussen voor goed 2/3 gevuld was. Het heerschap uit Scranton (Pennsylvania) staat bekend om zijn melodieuze, lekker in het oor liggende punkrock en bracht begin dit jaar de CD ‘After the party’ uit, de 5de worp sinds het ontstaan in 2006. Van bij de start zijn alle ingrediënten aanwezig voor een good old punkrockparty. De uitgelaten fans reageren bijzonder positief op nummers als “ I don’t wanna be an asshole anymore” en “Mexican Guitars”. De stemmen van Gregg en Tom vullen elkaar wondermooi aan. De éne met een heerlijk rauw, korrelig en doorleefd timbre, de andere met meer clean en zuiver geluid. De set is een aanéénschakeling van rechttoe rechtaan punkrocksongs die zonder veel poespas maar met des te meer overgave en plezier worden gebracht. “The Obituaries” is een waar hoogtepunt en lokt een massaal meezingmoment uit bij de dansende menigte vooraan het podium. De band heeft de laatste jaren duidelijk aan populariteit gewonnen en de speelvreugde spat van de 4 muzikanten hun gezicht. Naar het einde van de set worden nog een paar pareltjes (“Lookers”, “Gates” en “In remission”) bovengehaald die het feestje onverminderd verderzetten en deze editie van Groezrock voor het eerst helemaal op volle toeren brengt. Top optreden! Volgende keer gerust een paar trappen hoger op de affiche aub! (Hans)
Jammer genoeg kon Turning Point door gezondheidsproblemen van de drummer, gelukkig had de organisatie een vervanger gevonden met de naam Brutality Will Prevail. De Back To Basics stage was aardig vol gelopen voor de mannen uit de UK. De band brengt brutale hardcore aangenaam om te luisteren en voor de meeste de kans om weer eens gek te doen op het podium en in de moshpit, mede dankzij de energieke zanger die het publiek wist op te zwepen. Maar ik vond het op sommige momenten toch iets te plat. (Jens)
Nu was het de beurt aan de oudgedienden van Strike Anywhere om met hun potige en geëngageerde punkrock het muzikale vuur op het hoofdpodium verder aan te wakkeren. Frontman Thomas Barnett, met zijn typische blonde dreadlocks, deed een verwoede poging om met snelle en snedige songs minstens evengoed te doen als de voorgaande band maar helaas bleven de nummers iets minder lang hangen en was het enthousiasme bij het publiek beduidend minder (met uitzondering van de die hard fans op de eerste rij natuurlijk). Het is al van 2009 geleden dat Strike Anywhere nog een CD uitbracht (Iron Front) en in de set zaten dan ook nog eens een aantal nummers van de nieuwe schijf die (eindelijk) later op het jaar zal uitkomen. Hierdoor was de herkenbaarheid van de playlist voor sommigen heel beperkt en dat had toch zijn invloed op de ambiance in de tent. Naar het einde van de set werden de ‘beste’ nummers bovengehaald en toen steeg de temperatuur toch aanzienlijk en kwamen de fans echt in hun element.
De zanger van Anti-Flag kwam zelfs een potje meebrullen en sympathieke sprinkhaan Barnett ging zich wat later ook dapper onder de fans mengen. De song ‘Dead Hours’ was alvast mijn persoonlijke favoriet! Verdienstelijk optreden zonder meer, maar zeker geen memorabel concert of hoogvlieger van dit festival. (Hans)
Tijd voor een portie onversneden en ultra stevige oldschool hardcore op de ‘Back to basics’ stage waar Cro-Mags (weliswaar zonder Harley Flanagan) uit New York City rond 17u30 de tent moeiteloos inpakte. De band bestaat al meer dan 30 jaar en alhoewel de heren zelf er natuurlijk geen 30 meer uitzien hebben ze nauwelijks ingeboet aan intensiteit en energie op het podium! Wat een vettige sound was met dat! “Street Justice” (van album ‘The Age of Quarrel’) knalde aan topsnelheid uit de speakers en ontlokte een waar stage-dive festijn. Het tragere en loggere “Seekers of the truth” van hetzelfde album klonk al even verschroeiend. (Hans)
Het hoofdpodium werd klaargezet voor The Bouncing Souls, een bende punkrockers uit New Jersey die bijna 30 kaarsjes mogen uitblazen. Van uitblazen was echter allerminst sprake bij aanvang van het optreden! Van meet af aan de beuk erin moet de band gedacht hebben , want “That song” was een stevige binnenkomer en zette meteen de toon voor een knaloptreden van het vrolijke 4-tal. Oudere nummers werden vakkundig afgewisseld met werk uit de meest recente en sterke CD ‘Simplicity’ (2016) en dit resulteerde in een heel gesmaakte set die als een sneltrein voorbij trok en geen minuut verveelde. “Driving all night”, “Writing on the wall” en “East Coast fuck you!” werden vol overgave gebracht en kenden veel reactie bij de fans.
Hoogtepunten waren “Lean on Sheena” waarbij de zanger het publiek ging begroeten en op het einde “Gone” dat massaal werd meegebruld. Echt een feelgood optreden van de Bouncing veteranen, die al een eeuwigheid tot de (sub) top van de punkrockscene behoren en daar gerust nog een hele poos mogen blijven. (Hans)
Waar moet ik beginnen bij deze band? De Duitsers van Wolf Down kregen de kans om de Watch Out stage te slopen en die kans grepen ze met beide handen. Een stem om u tegen te zeggen. De harde en zieke stem van de zanger, harde beatdown en teksten om over na te denken vormen de perfecte formule voor violent dancing en stage dives, maar ook voor de liefhebbers van het zwaardere werk. Tussen hun nummers kwamen ze op tegen racisme, fascisme en dierenrechten. Nummers als “The Fortress”, “Incite” en “Stray From The Path” waren enkele nummers dat de band meenam om vriend en vijand te overtuigen van hun kunnen. Dit was de één van de beste bands van de dag, ik koop alleen een cd als ik de band live ook goed vind dus dit was nu zeker niet anders. (Jens)
Nog voor Stick To Your Guns het podium betrad stond de tent al helemaal volgepropt en was het vrij snel duidelijk dat deze heren uit Orange County (California) met de jaren immens populair waren geworden en bij elke nieuwe CD heel wat hardcore liefhebbers wisten te overtuigen van hun sound. Na een funny intro die me aan Status Quo deed denken, betrad Jesse Barnett en zijn gevolg het podium en solliciteerden ze meteen naar de ‘energieprijs van het jaar’. Van een uppercut gesproken! De frontman nodigde onmiddellijk alle fans op het podium uit en moedigde het stagediven meermaals aan. Het gevolg kan je al raden : een fantastisch en broeierig hardcore feestje zonder vergelijk met tonnen energie en stuk voor stuk keiharde hardcore songs die ondanks de intensiteit toch steeds opvallen omwille van hun herkenbaar en soms zelfs catchy refrein, het handelsmerk van STYG, samen met de geniale stem van Jesse. Onbegonnen werk om de meest memorabele momenten van het concert op te sommen aangezien het een aanéénschakeling was van sterke songs die voornamelijk werden geput uit de 2 meest recentste full cd’s van de band : ‘Diamond’ en ‘Disobedient’. Wat te denken van pareltjes als “What choice did you gave us”, “We still believe”, “Diamond”, “Nothing you can do to me” en “Amber”. Pure klasse en live een ware beleving! Afgesloten werd er met het vurige “Against them all”.
Tussen de nummers door had de frontman naar gewoonte zijn uitgesproken boodschap tegen nazisme, fascisme ed. uitgespuwd en zijn afkeer voor nationalisme opnieuw duidelijk laten merken. Jammer dat het nummer “Left you behind” deze keer de set niet haalde maar dat doet verder geen afbreuk aan het voor de rest schitterend optreden. Velen kijken alvast uit naar een nieuwe full CD van dit stel kwaliteitsvol ongeregeld. (Hans)
Aangezien ik de Watch Out stage niet vroeger kon verlaten kwam ik even later toe in de Monster Energy tent, waar de gasten van Underoath al aan hun set bezig waren. De tent was aardig gevuld voor hun ‘Rebirth’. Wat me opviel was het enthousiasme van de band die het podium opklom en bespeelde. Duidelijk deugd gehad van een pauze en klaar om weer te knallen. Hun catchy emo/post/metalcore kan niemand stil laten staan kijken naar hun show. De cleane stem van de zanger was leuk om aan te horen. Nummers als “In Regards To Myself”, “Writings on The Wall”, “Reinventing Your Exit” en “Breathing In a New Mentality” passeerden de revue. Voor mij was dit zeker en vast een geslaagde ‘comeback’. (Jens)
In Hearts Wake zoals ze zelf zeiden uit Byron Bay, Australië (net als Parkway Drive) mochten als laatste de Watch Out stage bestijgen. Dit is de tweede band van deze dag die voor mij alles oversteeg (samen met Wolf Down). Stevige metalcore (er moet toch iets in dat water daar zitten in Australië). Lekkere breakdowns, melodische en knallend gitaarwerk en een stem om u tegen te zeggen. Wel wat raar dat er niet zo veel volk warm was gelopen voor deze band, misschien hadden de mannen van Anti-Flag er iets mee te maken. Maar voor de liefhebbers van metalcore was deze band een zeker en vast een aanrader. Op hun setlist stonden onder ander “Refuge”, “Earthwalker” en “Warcry” waar iedereen zich even een Spartaan waande. Voor sfeer en gezelligheid een dikke 10! (Jens)
Rond 23u30 was het de beurt aan de oude (en tevens old school) punkers van Anti-Flag uit Pittsburgh. Ook deze band gaat al bijna 3 decennia mee en denkt voorlopig nog helemaal niet aan stoppen. Het typische handelsmerk van Justin Sane (vocals en gitaar) en Pat Thetic (drums), de 2 originele bandleden die nog deel uit maken van de huidige line-up, zijn de omgekeerde Amerikaanse vlag op het podium en hun zeer kritische houding tegenover kapitalisme, nationalisme, teveel overheidinmenging enz. In de eerste helft van de set zaten een aantal songs die zonder omwegen krachtig naar deze houding verwezen en die voor een paar strepen echte ouderwetse punk zorgden op Groezrock. “Die for the government” en “Fuck police brutality” waren hiervan het sprekend bewijs. Misschien wat kort door de bocht maar soms deed deze Anti-Flag me een beetje denken aan The Dead Kennedys… (Hans)
Aangezien we om 00u00 stipt aan de main stage werden verwacht voor Deftones, moesten we helaas de punkparty van Anti-Flag vroegtijdig verlaten. Via fans die het ganse optreden bleven toekijken hoorden we dat de set later werd gekruid met enkele dankbare covers van ondermeer “Ramones” en “The Clash”. Zalig!
Over de afsluiter van de dag waren de meningen vooraf nogal verdeeld. Sommigen vonden Deftones helemaal geen geschikte band voor Groezrock wegens te alternatief en te weinig punkrock en/of hardcore roots. Andere vonden net dat een topband als deze juist wel op het festival hoort omdat het enerzijds pioniers zijn in het hardere genre en anderzijds omdat ze het muzikale spectrum van Groezrock op slag immens zouden verbreden.
Dat de band zelf zich niets aantrok van deze tweespalt en meteen van jetje gaf , bewijst de manier waarop ondermeer frontman Chino Moreno er letterlijk heel fel invloog en daarbij zelfs zijn voet brak! De brulboei van dienst voelde meteen dat hij zichzelf ernstig had pijn gedaan maar ging toch gezwind verder op adrenaline en muzikale vitaminen en maakte knap het concert vol. Later zou blijken dat de voet inderdaad gebroken was en werd op doktersadvies het concert in Duitsland, de dag na Groezrock, afgelast.
Het optreden zelf was voorzien van een heel coole en perfect afgestelde lichtshow. Knap! Het geluid daarentegen stond bij aanvang werkelijk loeihard. Te hard volgens sommigen. Vooraan het podium waren de basgeluiden zelfs zodanig luid en kloppend dat menige fans wijselijk het midden van de tent opzochten op zoek naar een meer genietbaar volume.
Deftones zijn al sinds 1988 bezig en kenden vooral in de jaren 90’ een heldenstatus met de fantastische CD’s ‘Adrenaline’, ‘Around the Fur’ en het meesterwerk ‘White Pony’ (uit 2000). Daarna volgden nog een resem andere platen, van zeer wisselend niveau, waarvan ‘Gore’ uit 2016 het laatste wapenfeit is. Deze laatste CD werd algemeen vrij goed onthaald en zette de typische Deftones sound weer eens extra in de verf. Ondermeer het titelnummer “Gore” haalde de set in Meerhout.
Zoals reeds opgemerkt zat Chino Moreno in bloedvorm en dat wil zeggen : broek onder de kont, van hot naar her hossen op het podium en ondertussen moeiteloos met zijn stem overschakelen van krijsen naar fluisteren, van brullen naar ‘zingen’ en omgekeerd.
Alhoewel de hoofdtent niet volledig gevuld was en het (al beetje vermoeide?) publiek aanvankelijk vrij tam reageerde, kwam er toch heel wat animo wanneer de band besloot een hele resem nummers uit de eerder genoemde 3 eerste CD’s te spelen. “Elite” en “Korea” zaten vooraan de setlist maar “Digital Bath”, “Change (in the house of flies)” en “Be quiet and drive” volgden elkaar in moordtempo tijdens de tweede helft van het optreden en brachten band en publiek helemaal op kruissnelheid om dan eindelijk over te gaan tot het absolute hoogtepunt met het ongeëvenaarde en fantastische “My own summer”. (Hans)
Al bij al een uiterst geslaagde eerste dag van het festival met een boeiende en zeer verscheiden line-up en met een waardige afsluiter! De zon was intussen al lang huiswaarts gekeerd en het was een behoorlijk koude nacht maar de (bij schatting) 10.000 bezoekers konden tevreden de festivalweide verlaten.
dag 2 – zondag 30 april 2017 - De 2de dag bracht meer zon en meer volk op de been. Benieuwd of op de diverse podia even goede kwaliteit te horen zou zijn als op dag 1 …
Dag 2 was aangebroken, de eerste band waar ik naar ging kijken was Bent Life (dit kreeg ik als tip van iemand die ik tegenkwam); die mochten de Watch Out stage bestijgen. Het eerste wat mij opviel was de zanger , wat een beest en wat een stem. Vanaf het begin zat de vlam in de/hun pijp. Hun steenharde hardcore ging door merg en been. Had eerlijk gezegd nog nooit van deze band en hoop deze nog eens te zijn in de toekomst. (Jens)
Op naar de Monster Energy stage waar de Canadezen van Belvedere al lekker een feestje aan het bouwen waren. Met hun snelle (skate)punk/rock brachten ze een lekker sfeertje in de tent. Aan de reactie van het publiek zie je dat ze echt geliefd zijn. Nu ze sinds 2011 weer op de been zijn zie je hun enthousiasme en gelukkig lieten ze Meerhout niet links liggen. (Jens)
Brutus is de zoveelste band van eigen bodem. Met aan de drums en zang de lieftallige Stefanie Mannaerts. Met hun mix van punk/rock/sludge zijn ze echt wel uniek, ik denk dat ze niet echt in een vakje passen. Brutus is gewoon Brutus. Een aangename show voor de sterke opkomst. Meermaals bedankte ze iedereen om te komen kijken en kon ze zo te zien niet geloven dat de tent tot buiten gevuld was. De nummers “Horde”, “All Along” en “Dancing On The Face Of A Panther” weerklonken in de tent. Een meer dan een geslaagde show. (Jens)
Met Zebrahead stond al meteen een band op de Monster Energy stage met tonnen ervaring, een pak catchy en genietbare punkrocksongs en 5 gekke Amerikanen die complexloos van start gingen en van bij de aanvang verwoede pogingen deden om het publiek onmiddellijk mee te krijgen. De vraag om met z’n allen te gaan zitten en vervolgens recht te veren en rond te springen is misschien niet bijster origineel maar werkt meestal wel heel goed. Zo ook bij opener “Save your breath” (van de laatste CD ‘Walk the plank’ uit 2015), gevolgd door “Hell Yeah” en het uiterst poppy “Call your friends” dat een eerste circle pit uitlokte en zonder schroom door iedereen werd meegezongen.
Nadat zanger Ali eerst de mensen van security wat pestte door te zorgen voor een resem crowdsurfers werd het pittige “Rescue me” ingezet en riep de band op tot een heuse wall of death.
Doorheen de set was er altijd wel wat te beleven tijdens en tussen de nummers : de frontman die in het publiek vertoeft, 2 fans op het podium, af en toe een snuifje rap/hiphop/ska inbrengen…Kortom een aanstekelijk en pur sang Amerikaans pretpunk feestje. Afsluiter “Anthem” was de ontbrekende kers op de taart van een (te) korte set. Vreemd dat het nummer “Playmate of the year” niet werd gespeeld, het nummer dat zorgde voor de commerciële doorbraak van Zebrahead en in het jaar 2000 heel wat radio airplay kreeg! Allicht zijn ze het nummer zodanig moe gespeeld dat het deze keer de beperkte setlist niet haalde. (Hans)
Wat een contrast met No Turning Back uit Nederland op de Back to basics stage. De vette hardcore die zij brachten was ongemeen hard, zonder compromissen en met om de haverklap lekkere tempowissels. De heren vieren hun 20-jarig bestaan dit jaar, hebben een nieuwe CD uit ‘No Time to Waste’ en deelden concerttickets uit aan de meest ‘zieke’ mannelijke en vrouwelijke stagedive van het concert op Groezrock! Het is eens iets anders om het publiek te motiveren wat te bewegen al was dat in dit geval echt niet nodig. Het nummer “In your maze” vatte het best de set van No Turning Back samen : kort, krachtig en moddervet! Al had in your face misschien nog een betere omschrijving geweest. (Hans)
In de Monster Energy stage mocht Ignite direct beginnen spelen; dit was niet voor de eerste keer dat ze hier op het podium mochten verschijnen. Zoli Teglas en de zijne brachten in 2016 ‘A War Against You’ uit en draaien nu weer overuren. De tent was helemaal volgelopen om nummers van hun nieuwe album te horen “Nothing Can Stop Me”, “This Is A War” en “Where I’m From”. Maar ook hun klassiekers mochten niet ontbreken. Bijna iedere aanwezige schreeuwde zijn longen uit op nummers als “Bleeding”, “Veteran”, “Fear Is Our Tradition” en “A Place Called Hope”. De band had het publiek helemaal in hun macht en liet hun cover van U2 “Sunday Bloody Sunday” dan ook niet thuis. En dan was er nog het moment wanneer hij een vrouw had leren kennen ‘Ellen’, deze dame vecht tegen haar slepende ziekte en toen ze Zoli achter een show wat beter leerde kennen en zei dat ze voor ze zou sterven zeker nog 1 keer de band aan het werk wou zien, werden ze ‘beste vrienden’. Voor de mensen te steunen met de zelfde ziekte bedacht ze het project ‘Shave For Better Days’, dat research naar hersen(tumoren) onderzoek ondersteunt. En dan werd het toepasselijke nummer “Live For Better Days” ingezet. Echt een dijk van een show! (Jens)
No Turning Back werd opgevolgd door de langgenoten van Undeclinable Ambuscade. Deze band maakte vooral furore tussen eind jaren 90’ en 2001. Ze stonden ondermeer reeds 3 keer op Groezrock maar ook op Pukkelpop, Pinkpop, Dynamo en in het voorprogramma van Bad Religion en andere punkrock grootheden. In 2009 was hun liedje helemaal uitgezongen maar dit jaar werd beslist om (tijdelijk) terug heerlijk het podium op te klimmen in een poging om de gloriedagen van vroeger nog eens dunnetjes over te doen. Al hadden ze nooit durven dromen dat de korte reünietour zo’n succes zou worden.
In de goed gevulde tent speelden ze bijna een thuismatch aangezien heel wat Nederlanders vóór het podium stonden om hun oude punkrock helden nog eens aan het werk te zien. De band klonk na al die jaren nog fris en energiek en hun melodieuze punkrock deed bij wijlen denken aan een Engelstalige versie van De Heideroosjes. Zelfs de stem van zanger Jasper vertoonde gelijkenissen met die van Marco Roelofs. Ondermeer “Love Story” werd uit volle borst meegezongen door het publiek en de cover van “Sound of Silence” was een fijne afleiding met heerlijke ska-invloeden. Hartstikke leuk optreden van een veelzijdige band! Alvast uitkijken naar Brakrock in Duffel (begin augustus) waar ze ook op de affiche prijken. (Hans)
Op het zelfde moment op de Watch Out stage waren de mannen van Incendiary klaar om van jetje te geven (ook dit was een tip van dezelfde persoon die mij Bent Life aanraadde). Wat mij wel opviel was dat er niet echt veel volk stond. Hun metalcore met een vleugje NYhardcore bracht toch wel iets unieks op de wei. Lekker opzwepende breaks en een stem om u tegen te zeggen (beetje als de zanger van Rage Against The Machine). O.a. “Zeitgeist”, “Survival”, “Snake” en “Primitive Rage’”werden op ons losgelaten. (Jens)
Het werd stilaan tijd voor een legendarische band uit het punkrockgenre : het machtige Pennywise! Toegegeven, hun topjaren liggen misschien al een tijdje achter ons en hun laatste CD’s halen bijlange niet meer het niveau van weleer maar Jim, Fletcher, Byron en Randy blijven er live wel voor gaan en kunnen nog steeds rekenen op een ongemeen grote schare trouwe fans die van elk optreden een welbekend feest maken.
De band toert deze zomer met het concept om integraal de ijzersterke CD ‘About Time’ uit 1995 te brengen, aangevuld met een paar onvermijdelijke klassiekers. De nummers van de bewuste CD klinken nog altijd relevant en hedendaags en frontman Jim Lindberg declameert zoals steeds de teksten in zijn gekende, vrij ‘militante’ stijl. Uitschieters zijn zoals verwacht “Perfect people”, “Every single day” en “Same old story”, 3 echte klassiekers van de groep uit California (Hermosa Beach). “Try” werd opgedragen aan overleden spitsbroeder en bassist/mede oprichter Jason Thirsk. De ‘About Time’ episode werd afgesloten met het sterke “Killing Time” en daarna was het tijd voor een ‘best of’ kwartiertje. Aanvankelijk werd er met het publiek nog wat heen en weer gezeverd om te bepalen van welke band ze een cover moesten spelen (Black Flag? Misfits? Bad Religion? Fugazi? Circle Jerks?). Uiteindelijk werd het een degelijke versie van ‘Do what you want’ van Bad Religion … maar het was voor de fans vooral wachten op de voorspelbare doch altijd vermakelijke apotheose die werd ingezet met het nummer “Pennywise” en daarna overging in het goddelijke trio “Fuck Authority”, “Society” en “Bro Hymn”. De manier waarop deze nummers keer op keer worden onthaald door het publiek met de talloze circle pits en massale sing along bezorgen nog steeds kippevel aan menig punkrockliefhebber. Het was deze keer niet anders! Hoe voorspelbaar elk concerteinde van de band ook is, het blijft een intense beleving! Hopelijk doen ze het feestje nog eens moeiteloos over op de Lokerse Feesten begin augustus, maar daar twijfelen we niet aan. (Hans)
Eindelijk was het zover, tijd voor de afsluiter van Groezrock 2017. Ze waren vorige zomer te gast op de Lokerse Feesten en daarvoor in de AB in Brussel en nu was Groezrock de laatste show van Parkway Drive hun ‘Unbreakable’ tour. De lichten gingen uit en Jeff Ling zette de tonen van “Wild Eyes” in van hun album ‘Atlas’.
Direct was het publiek mee, het beloofde een spetterende show te worden. Direct gevolgd door het nummer “Carrion”. Als je zou denken dat Winston Mccall na hun tournee(s) enig verval zou tonen dan had je het goed mis. Zijn stem was gewoon fenomenaal. Daarna volgden “Dedicated” en het catchy nummer “Vice Grip” van hun laatste album ‘IRE’. En de energie tussen het publiek en Winston is altijd positief. Steeds lachend en dankbaar voor wat er gebeurt juist voor hem. Toen hij nogmaals benadrukte dat hij meer crowdsurfers wou, begint hij met “Karma” gevolgd door “Sleepwalker” , beiden van het album ‘Deep Blue.
Ook de show met de vlammenwerpers en lichten was echt super vet om te aanzien. Daarna volgde nog “Dark Days” en “Destroyer”. En wat was ik blij dat ze nog eens het nummer “Boneyards” speelden, van ‘Horizon’ net als “Idols and Anchors” dat werd gespeeld na het ‘rustige’ nummer “Writings On The Wall”.
Of Winston een mama’s kindje is dat laat ik in het midden, wel speciaal was het feit dat zijn moeder voor de eerste keer een show van haar zoon kwam bekijken buiten Australië en dit op het prachtige Groezrock!
Volgende nummer was een covertje van Rage Against the Machine “Bulls On Parade”. Met “Swing” als laatste nummer. Tussen het nummer in een drum solo van Ben Gordon, die op een soort rad zat die hem enkele keren ondersteboven liet hangen. Waarna ze het nummer afwerkten en letterlijk en figuurlijk eindigden met een knal. Het licht ging uit, waarna er al redelijk wat mensen de tent gingen verlaten.
De band kwam terug het podium op en voegden de nummers “Crushed” en “Bottomfeeder” aan hun setlist toe, waarna iedereen besefte dat Groezrock 2017 er spijtig genoeg opzat (behalve voor wie nog naar de afterparty ging gaan).
Als band is Parkway Drive over de jaren gegroeid , die elk metal/hardcore festival zou kunnen afsluiten. De show en nieuwe cd bevestigen dit en hopelijk blijven ze nog enkele jaren verder doen. (Jens)
Ook dag 2 was meer dan geslaagd. We hoorden enkele onbekende bands, old school bands en artiests van eigen bodem die het echt meer dan goed deden. Er was meer zon, meer volk dan de vorige dag. Het festivalterrein was dit jaar misschien wat kleiner maar daarom niet minder gezellig, zeker door de foodtrucks , het bier dorpen de ontbijt tent; ook het feit dat je nu niet moest kiezen tussen een show op het hoofdpodium en een andere show in een tent.
Het was een geslaagde editie en voor wie dacht dat het niet zo ging zijn en thuis bleef, ‘you got wrong’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2017/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
School Is Cool - Van fragiele emotie naar euforie
School Is Cool & Leonore
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-04-28
Stien Verdick
De avond van 28 april 2017 in de AB werd duidelijk opgedeeld in twee delen. Heel fragiel begon het met voorprogramma Leonore, die ons meenam met klassieke zang in haar gevoelige songs. Hierna liet School Is Cool de avond knallen en toverde de Ancienne Belgique Club om in een danszaal. Een avond in balans, waar ieders emoties eens aan bod kwamen.
Leonore kwam op en ging in stilte de gitaren stemmen. De zenuwen dropen er vanaf, maar waren snel weggeëbd. Enkel zangeres Chloë Nols en gitarist Kobe konden zich wagen aan het optreden, de andere drie bandleden geraakten er niet doordat het een last minute concert was. Klassieke zang en gitaargetokkel zetten meteen de toon van het optreden. Het werd een emotioneel half uur met fragiele songs die ons raakten. Het tweede lied stond in contrast met de rest van de setlist. “I just wanna make you dance, put you into trance”, het zouden de lyrics kunnen zijn van een popnummer met een sterke beat. De gitaar bracht hier meer swung. Het was een mooi intiem optreden, maar de volgende keer zien we ze toch ook wel eens graag met de hele groep!
School Is Cool begon met het nieuwe “Run Run Run Run Run” en zo volgden er nog vele nieuwe nummers van de plaat ‘Good News’, die in het najaar uitkomt. Meteen smijten ze de energiebommen in de strijd en we vergeven dat zanger Johannes een joggingbroek draagt, want School Is Cool is topsport! Bij instrumentele stukken beweegt hij vrij over het podium zonder dat de micro hem nog tegenhoudt en wat zo mooi is bij School Is Cool is dat je gewoon ziet dat het een hechte groep is. Ze weten allemaal precies waar de nummers voor staan, de emoties van de hele groep passen altijd perfect bij het nummer en door zo goed te weten waarvoor ze staan, brengen ze dat ook over op het publiek. Het is een groep met één gemeenschappelijke vibe.
Het publiek is heel blij dat meezingers “In Want Of Something” en “If So” al snel gespeeld worden. “AK-47” wordt overspoeld door emotie. Dan vraagt Johannes of we een beetje geduld hebben voor de hits komen, op zo’n toon dat het publiek moet lachen. Meer nieuwe nummers komen eraan. “Eigenlijk ook hits”, stelt Hanne van achter de keyboards ons gerust. En toen kwam het heel intens en gevoelig “I’m Not Fine”, waarbij de hele zaal het verdriet voelde. “I’m not alright. I haven’t been for a long time”, enkel die stem laat de emotie al voelen. Met de drum en de sambabal, School Is Cool heeft geen trage hoge nootjes nodig om het gevoel over te brengen. Johannes bracht hier ook zijn eerste live gitaarsolo ooit en dat mag hij zeker vaker doen!
De nieuwe “Whirled Music” en “Underrated” laten het publiek terug wat bewegen. Met hit “Wide-Eyed & Wild-Eyed” wordt veel meegezongen en “Warpaint” wordt met een groot applaus en gejuich ontvangen. Er wordt meegebokst op de “ha! ha!” zonder dat School Is Cool het moet vragen, duidelijk veel fans van de eerste cd in de zaal. Met het nieuwe “Bad Behaviour”, waarin gezongen wordt dat dat de natuur van de mens is, wordt de sfeer weer ingetogen. “Fight Of The Century” heeft het leukste instrumentele stuk van korte deuntjes en daarna moet School Is Cool toch even uitpuffen. Het is de hardste work-out die je jezelf kan geven en het is al lang geleden dat ze zo lang live hebben gespeeld.
De AB Club verandert in een gelukzalige sterrenhemel bij “Trophy Wall” waarbij de zaal luidkeels ingaat op de vraag om mee te zingen. En dan komen de hits “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” nog waarbij letterlijk niemand nog stilstaat. De zaal veert als een springkasteel en de kinderen springen gelukzalig rond. Afgesloten wordt met “Honeybee”, waarmee Johannes scoorde bij het VTM-programma ‘Liefde Voor Muziek’. Belle Perez vond zijn cover mooi en dat vonden wij ook. Kom snel terug, School Is Cool, we springen graag opnieuw mee.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - I’m Not Fine - Whirled Music – Underrated - Wide-Eyed & Wild-Eyed – Warpaint – Entertainment - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Panting – HoneyBee
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
