De zoetgevooisde , melancholiche electropop van het uit Izegem afkomstige Waar Is Ken? wordt sterk ontvangen .In een goedgevulde AB Club kwam het kwintet z’n tweede cd ‘Rafelrand’ voorstellen, die het twee jaar eerder verschenen ‘Dwaaltuin’ opvolgt . Een pak elektronische apparatuur , keys , een diepe bas , een verdwaalde blazer bepalen een pastelachtig klankenspectrum , dat warm , teder klinkt .Toon Bosschaert is de man achter de knoppen die het raamwerk aflevert . De dromerige , breekbare zang van Marlies Dorme en de grommende fluister/zegzang van Geerwin Vandekerckhove geven zeggingskracht .
Een impressionistisch kader trekken ze op, een speciale, mysterieuze droomwereld creëren ze door subtiele , spaarzame geluidjes , grooves en vibes . Fris en zacht klinkt het. Het zijn schone liedjes die een relaxte , aangename , chillende aanpak induceren en verdwalen in een roes.
Waar Is Ken? heeft ergens een link met andere Nederlandstalige woordenkunstenaars en -wonders als Madou , Wim De Creane, Boerenzonen Op Speed, De Mens , Bart Peeters, Luc De Vos als Neerlands Hoop, MAM, Spinvis en de muzikale elektronica moves van Air en de semi-akoestische inslag van Lemon .
De band krijgt een sterke airplay op Radio 1 , maar verdient dat ietsje meer . Ook al straalt de groepsnaam een ‘je cherche donc je suis’-attitude uit, ook de visuals doen dit door hun Pacman doolhof . De single “Woordenstroom” toont dit aan, ondersteunt de sobere als brede aanpak en wordt gedragen door de afwisselende zangpartijen. Het nummer krijgt nog wat meer elan door de vocoderzang van Geerwin , die op z’n beurt Peter Frampton oproept. Net ervoor opende “Stadstuin” , reikte ons de hand met hun sfeervolle , aangename electropop.
In de vijfenveertig minuten durende set , ervaarden we een verbondenheid en bleven de songs tussen de oren hangen. . Het nieuwe album heeft een paar wonderbare singles als het dansbare “Chique” dat ‘fantastique’ klinkt door de aanstekelijke, dansbare ritmes en het intiem ingetogen “Hemelwater” dat door Marlies op piano/keys zo goed als alleen werd gezongen en gespeeld.
Waar Is Ken? flirt met stijlen , “Banksky” is eentje met de poëtische raps van Brihang; en op het opbouwende , variërende “Atlas” hoor je world/afro reggae met Eduard Buadee , die dit jaar met (het terug opgehoeste) Skyblasters hun 30 jaar jubileum viert. Schitterend ! Letterlijk had je een ontluikend lente gevoel , verwondering waar de donkere dagen uitgewuifd worden; je geniet van de kleine dingen , de natuur die stilaan wakker wordt. Een soort onthaasting met sobere , elegante songs die zich een weg banen en dwarrelen als blaadjes rond, over ons heen , “Wonderling” , “Wimperzoen” , “Mirakelmaker” en “Sluimerdans” klonken als een trukendoos in klank en woord! Oudjes “Komaf met Kafka” en ‘Badpak zijn die andere twinkelende , extraverte songs, die de dansspieren aanspreken .
Tot slot kregen we met “Grasgewijs” een erg mooie afsluiter die de ingehouden als groovy kant van de band verbond .
Een handvol concerten zijn voorzien . De zoektocht naar Ken omarmt gelijkgestemden in de AB Club en is ‘Fantastisch’ op z’n Eva De Roovere . Een must-see!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Voor een vijftiger die ooit dacht (of althans hoopte) dat de wereld ooit wel de goede richting zou uitgaan zijn het vandaag meer dan harde tijden. Voorbeelden bij de vleet, een frontpagina van de krant meer dan genoeg om te beseffen dat het idealisme van toen (als dat al bestond) niet meer dan restanten vol angst en ellende voorstelt.
Tot spijt van wie het benijdt, hield Stijn Meuris de afgelopen maanden niet zijn mond, niet dat hij dat vroeger deed. Gewoon omdat iemand het moest doen. Daarom schuimde Meuris de Belgische zalen af met zijn uitverkochte ‘Tirades’. Niet omdat hij zich plots als een Geert Hoste zag (neen, gelukkig niet!), wel omdat er in hem nog dat klein stukje hoop zit dat hem toefluistert dat de mens zichzelf nog wil redden van de kapitalistische apocalypse die van zijn medemens niet meer dan een cijfer uit statistieken maakt.
‘Vigilant’, het lievelingswoord van de Antwerpse burgemeester (dixit Meuris) is het muzikale vervolg op zijn tirade. Meuris klonk nooit zo verbitterd, nijdig en melancholisch als voorheen.
‘Vigilant’ is tegelijkertijd ook een muzikale bevrijding voor Stijn Meuris. Eerlijk is het geenszins, maar het Limburgse rockicoon snapt zelf maar al te goed dat hij zijn songs niet meer hoeft te schrijven voor de radiojongens. Mensen vallen toch dood of vervallen in razernij, en dus kun je lekker je eigen gang gaan. Of zoals Stijn het in de AB Club zelf stelde: “het zijn songs waarvan wij vinden dat ze de ideale singlekeuzes zijn”.
José James moest zijn concert in de grote zaal annuleren, en daarom (alweer dixit Meuris) hadden we het kot van de AB voor ons alleen. Een concertzaal waar zeer veel over te vertellen valt (zelfs over de wc’s), al was het maar een plaats waar Meuris bijna jaarlijks heel zijn carrière lang stond/staat. We hebben het over het podium natuurlijk…
Steeds zichzelf bewijzend, hoewel het gisteren meer dan ooit op het betere luister(rock)lied met een sympathieke middelvinger leek. Beter dat dan je sherry drinken en ondanks de wereldbrand pretenderen dat er niets aan de hand is, niet waar mijnheer Meuris?
De vraag was hoe Stijn de zwaarmoedigheid van zijn laatste plaat op een podium zou brengen. Simpel, en effectief! Geruggesteund door bassist Bart Van Lierde (de enige die het oeuvre van Slayer akoestisch kan spelen, alweer dixit Meuris), gitarist (soms pianist) Dave Hubrechts, drummer Antoni Foscez en Kris Delacourt gewoon zichzelf wezen.
Stijn begon op veilig, “Als ik ’s nachts door Veerle rijd”, één van die vele Noordkaap-songs waar een normale mens het koud (of zo je het wil) warm van krijgt. Na Noordkaap, kwam Monza, gewoon omdat deze periode te goed is om te vergeten. “Naar Men Zegt” werd de tweede song uit een set van (!) 22 (LUISTER)liedjes.
Zo wat alles uit ‘Vigilant’ werd gespeeld, behalve het imposante “Maraboet” of de gezellige rocker “Als Lemmingen”. Wel “Truckstop”, al was het maar omdat Limburg niets anders dan lange steenwegen heeft (ondertussen weet je wie het gezegd heeft), “Fonkeling” (omdat het één van de weinig mooie woorden is), “Oud-Links” (al was het maar omdat het, slik, waar is) en “Vigilant”, een song die minstens even nijdig klinkt als “Gigant”…en dat zeggen we niet eens omdat de schrijfwijze van de woorden bijna identiek is.
Stijn zorgde tevens voor de crowdpleasers, de disco expresso van het onweerstaanbare “Bimbo Van Het Jaar” (nooit gedacht dat Stijn van Italo Disco hield), het altijd even mooie “Panamarenko” en “Van God Los” dat uitmondde in een eerbetoon aan zijne purperen hoogheid door er op een ongebruikelijke, grappige en uiteraard op Meuris-achtige wijze de ‘woo-hoo’s’ van “Purple Rain” aan te breien.
Het hoogtepunt was wat ons betreft op “Vigilant” na (we houden nu eenmaal van mannen die hun ziel uitkotsen, gewoon omdat kots je ziel wit wast) samen met een (op de tekst na) onherkenbare, meer aangrijpende versie van “In De Rij Voor Soep”. Zo waar beter dan het origineel.
Meuris balanceerde in Brussel uitstekend tussen ervaren entertainer en (her)boren anarchist, iemand die koos tussen durf (‘Programma 96’ en ‘Omerta’) en toegeving zoals met een megafoon door de zaal rennen met de afsluiter “Ik Hou Van U”. Al was het maar om de mensen er op te wijzen dat je ‘Vigilant’ kan kopen, doen!
Met dank aan Luminousdah.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Nederlandse Bettie Serveert bracht ‘Damaged Good’ reeds vorig jaar uit, maar ter gelegenheid van de Record Store Day komt dit album uit op vinyl bij het Amerikaanse Schoolkids Records. Reden genoeg om het alsnog te bespreken.
‘Damaged Good’ is een Betties-album pur sang. Misschien niet zo verrassend als debuut ‘Palomine’ in 1992, want een band kan het publiek ook maar één keer van z’n sokken blazen, maar nog altijd fris, dynamisch en lekker weerbarstig.
Dit elfde album laat de band in al zijn bekende facetten horen en bevat een paar pareltjes die alleen deze band kan inblikken. “Brother in Loins” is daar een mooi voorbeeld van: een leuke baslijn, gitarist Peter Visser die slechts tegen het einde van het nummer helemaal loos gaat en daarover zangeres Carol van Dijk met haar uit duizenden herkenbare stem.
Andere instant Bettie-klassiekers zijn de felle single “B-Cuz”, het heerlijke “Unsane” en “Digital Sin (Nr 7)”. Die laatste is een song waar je al snel hele reeks adjectieven voor nodig hebt als je die wil omschrijven, te beginnen met post-apocalyptisch, episch en psychedelisch. Dat geweld wordt afgewisseld met tragere, ingetogen nummers als “Brickwall” en “Mouth Of Age” en het tussen rocken en dromen schipperende “Whatever Happens”.
De Betties krijgen op ‘Damaged Good’ ook nog hulp van collega-oudgediende Peter te Bos van Claw Boys Claw, die meezingt op “Love Sick”, en professor Nomad die “Never Be Over” mee kleur geeft. Niet dat dat nodig was om van ‘Damaged Good’ een interessant album te maken, want Bettie Serveert speelde met hoorbaar plezier en zin deze nummers in. Na 25 jaar misschien iets bezadigder, maar het vuur van deze Nederlandse gitaarrockband brandt nog hard. We zijn nog lang niet af van Bettie Serveert.
De Franse skapunkband Union Jack timmert al 20 jaar aan de weg. Ondanks rake teksten in fout- en accentloos Engels reikt de bekendheid van deze band nog niet tot in België. Dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Bij momenten komen ze in de buurt van Janez Detd, Smash Mouth en Rancid.
De twintigste verjaardag van Union Jack wordt gevierd met het nieuwe album ‘Supersonic’, met daarop een intro en dertien nummers. Het album heeft minder ska-invloeden dan op vorige albums en dat is spijtig, want daar zijn deze Fransen heel goed in, zo blijkt uit “Oh Boogie” en “The Globe”. In de plaats krijg je meer rechttoe-rechtaan-punk die geworteld is in de begindagen van de UK Subs, The Adverts, The Undertones en The Descendents, maar evengoed meegegaan is met de gladdere, meer Amerikaanse punkrock van Good Riddance, Green Day en (de vroege) No Doubt.
Union Jack speelt opgejaagd, retestrak en toch gladjes. Het enige wat deze band ontbeert, zijn meezingbare refreinen. Zanger Tom Marchal en bassist Rude Ben wisselen elkaar af als zanger, wat voor genoeg variatie zorgt om elk nummer spannend te houden. Gastmuzikant Rev. Tom Frost geeft een paar nummers een extra rockabilly-toets met zijn staande bas en orgel. Voor wie eens lekker wil meebrullen, zijn er “Wordaholic” en “Purple Pride”. De andere hoogtepunten zijn “Boomerang”, (met een heerlijk huilende gitaar), het furieuze “Don’t Look Back”, het rauwe “Bones” en het radiovriendelijke “Human Zoo”.
‘Supersonic’ is voer voor fans van Rancid, Janez Detd en Reel Big Fish.
https://www.facebook.com/badska/
Dit Londens trio heeft met ‘Is This How It Starts?’ een uiterst goed in het gehoor liggend en dansbaar album in elkaar geknutseld. Na de korte instrumentale opener van het album krijgen we met “You Are Real” een song met een oorwormpje in het refrein en waarvan je zin krijgen om te bewegen. Zo ook voor tracks zoals “Dancing With The Other Girls” of “I’ll Do Anything”. “10AM” is een ingetogen en melancholische track die klinkt als een jaren-80 popsong. Theme Park verrast ons met een helder en levendig geluidstapijt, dansbare ritmes en een arsenaal aan synthsounds.
Het is een album geworden over opgroeien, de wereld in perspectief zien en over het verschil tussen het leven in realiteit en online. Voor wie geen behoefte heeft aan hun boodschap blijven er 12 leuke en pakkende popsongs over; waar het plezierig naar luisteren is.
Wie hen ook eens live wil zien kan hen gaan bekijken in september in België en Nederland (Paradiso). Verkrijgbaar in de meest gangbare muziekdragers en met als bonus een live-cd.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Twaalf songs in nog geen vijfendertig minuten , leuk dus, dit betekent dat het aangenaam , relaxt wordt gehouden door die twinkelende gitaarakkoorden, dromerige, groovy tunes , huppelende drumritmes en de kenmerkende rock’n’roll sound.
We ervaren wel dat de elektronica wat meer ingang vindt in de nummers . Allah-Las zet iets verder van wat vroeger populair was en best niet vergeten wordt.
Op de vorige platen van Tom Krell , het alter ego van How to dress well, kregen we een gelaagd indie geluid , omgeven van r&b, postdubstep , trippop en orkestratie , in een evenwichtig geheel van akoestische en elektronische arrangementen. Zijn karakteristieke , licht galmende falsetto stem geeft zeggingskracht. Zijn emotionele leefwereld wordt verhaald, ook op de nieuwe plaat , die muzikaal wordt verwoordt in compacte , dromerige , mooi uitgediepte songs , vanuit verschillende invalshoeken . Er is nagedacht en het materiaal zit subtiel in elkaar en heeft een (glossy) randje. Minder weird en beduidend toegankelijker . Het onderstreept zijn productionele eigenzinnigheid en persoonlijkheid . ‘Care’ , het werkt helend goed!
De psychedelische band Temples kwam hun tweede studioalbum genaamd ‘Volcano’ aan het Belgisch publiek voorstellen. De Britten in hun strakke broek brachten een sterke show met nieuwe en oude nummers, maar een flabbergasted-gevoel bleef wel weg.
Netjes op tijd begon de band aan het concert in het uitverkochte Botanique. Met hun nieuw album ‘Volcano’, dat uitkwam in maart van dit jaar, brachten ze de vertrouwde Temples-sound terug: psychedelisch, dromerig en poppy. De band haalde naar eigen zeggen invloeden van de jonge jaren van Pink Floyd, David Bowie en King Krimson. Ook de sound van The Verve was een belangrijk potje mosterd. Je waande je dan ook ergens in de jaren ’60 tijdens het anderhalf uur durend optreden. Met af en toe een bedankje in het gebrekkig Frans hielden ze contact met het publiek, dat doorheen de show vrij rustig was. Met nieuwe kleppers als “(I want to be your) mirror” en “Mystery of pop” wisten de mannen het publiek wél mee te krijgen. Ook op de melodieën van hun grootste hit “Shelter Song” ging iedereen los, maar voor de rest waren er dus weinig sparks.
De reden daarvoor is dat de nieuwe nummers allemaal wat op elkaar lijken, waardoor je soms moeilijk een onderscheid kon maken (“hebben ze dat net niet gespeeld?”). Daarboven bleef de climax ook weg. Je bleef wachten op iets nieuws, iets beters, maar het bleef gemiddeld. Je hoorde weinig variatie. Dat die jongens muziek kunnen maken, daar moet men niet aan twijfelen. Er bovenuit springen is echter een ander verhaal.
De songs werden wel foutloos gespeeld en de stem van zanger James Bagshaw was live zelfs nog beter dan op de plaat. Genoeg voor een score van 7,5/10. Ook Dour kondigde recent aan dat Temples dit jaar optreedt op het festival.
Hopelijk kunnen de mannen dan wel zorgen voor een wauw-effect. Tweede keer, goede keer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-18-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/creatures-18-04-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Nederlandse Ramona Verkerk brengt het debuutalbum van haar band Ramona uit bij het Belgische Starman Records. Ze laat zich begeleiden door een reeks Vlaamse dames: Hanne Torfs van School Is Cool, Juno Kerstens van Mira, Anke Verslype van Roxie Horse en Naima Joris van Isbells. Voor de arrangementen kreeg ze hulp van Annelies Van Dinter van Echo Beatty. Zo kan je al ongeveer inschatten welke richting Ramona uitgaat: in popliedjes verpakt drama en dromerige, akoestische singer-songwritermuziek. Toch zitten er genoeg weerhaakjes aan dit debuut om de gemiddelde rock-fan te plezieren.
Bij momenten komt Ramona in de buurt van Joni Mitchell, Feist, Kurt Weil of een brave Kristin Hersh. Die invloeden deed ze op toen ze op de Toneelacademie van Maastricht wegens ‘te anarchistisch’ doorverwezen werd naar de afdeling Kleinkunst van Studio Herman Teirlinck in Antwerpen en daar bleef hangen.
Voor echte rockers zal dit misschien wat braaf zijn. Een aantal liedjes schreeuwen gewoon om strakke, harde drumslagen van bv. Isolde Lasoen (op “Blackbird”) of een scheurende gitaar van bv. Anne-Sophie Ooghe van High Hi (op “Pirate”). Dat komt misschien nog op een volgend album, maar ook dit eerste album heeft al enkele pareltjes.
Ramona wisselt op dit debuut bijna-vrolijke liedjes af met brokken donker drama, maar telkens verpakt in schijnbaar lichtvoetige en breekbare indie-folk-pop. Soms doet de dromerige meerstemmigheid een beetje denken aan This Mortal Coil, zoals op “Demons” en “Wolves”, maar op “On My Own” en zeker met een piano erbij, zoals op “Fool” en “Deer”, zit ze meer in het straatje van Agnes Obel.
Te anarchistisch is dit album al zeker niet. Een fijne ontdekking dan weer wel.
http://vi.be/ramona
Geen erg als je nog niet van Supergenius hebt gehoord maar misschien zal je bij het lezen van de cd sleeve wel enkele namen herkennen van bands als Oathbreaker, Wiegedood, Rise and Fall of Beecher. Muzikaal moet je ze echter eerder linken aan bands zoals The Lemonheads, The Teenage Fanclub, Husker Dü of zelfs Dinosaur Jr. Alternatieve rock die wat gruizig klinkt en snakt naar aandacht. Ze lijken recht uit de jaren 90 te komen alhoewel deze muzikanten toen waarschijnlijk nog in korte broek en pamper rondliepen.
Op de cover kijkt een oude man je indringend aan; maar mispak je niet want de muziek klinkt voor en door jonge honden. “Charmer” kan mij enorm bekoren vanwege de zang en het gitaarwerk. Op “Watch The Water” gaan ze nog een versnelling hoger spelen en dat komt hen goed af. Ik hou wel van de uitstraling en de mentaliteit op het album. Het lijkt alsof alles er een beetje op gesmeten werd maar de songs zitten wel clever in elkaar en er is aandacht besteed aan het totaal geluid. Op “Their Designs” gaan ze de rustige toer op. De song bevat aardig gitaarwerk en is goed opgebouwd. En zo gaat dit album in een rotvaart door tot aan afsluiter “A Serious Case of Imposter Syndrome”.
‘Supertired’ werd in De Kreun te Kortrijk opgenomen, bevat 10 songs en is ook verkrijgbaar op gekleurde vinyl. Wie houdt van alternatieve rock dat lijkt uit de jaren 90 te komen, heeft aan deze schijf een goede koop.
Record - Hypertension Records and 9000 Records (by Consouling Sounds)
Metal/Prog/Noise
Ironborn (EP)
Ironborn
Eigen Beheer/Hard Life Promotion
2017-04-20
Wim Guillemyn en Filip Van Der Linden
Ironborn zag het levenslicht als een coverband maar ze overstegen dat niveau al vlug. Er werden al snel eigen nummers in hun set opgenomen. Het DNA van deze bestaan bestaat grotendeels uit ex-leden van Baremouth.
Op deze EP laten ze ons kennismaken met zes tracks. Zes tracks heavy metal in de stijl van Metallica, Pantera, Megadeth… Het moet gezegd: ze klinken heel krachtig en toch melodieus. Uitstekend voorbeeld is “Never Again” dat catchy en gevat klinkt. “Drifting Away” en “Your Downfall” bevatten nog iets meer trash in de gitaarpartijen. “Dawn of Destiny” is een korte en fijne instrumental. “The Curse” begint met degelijk bas- en drumwerk om de song in te leiden. Afsluiter “Rock and Roll is Dead” is een waardig eerbetoon aan de overleden Lemmy Kilmister van Motörhead.
Ironborn heeft een meer dan degelijk debuut uit dat het beste doet verhopen voor de toekomst. (review Wim)
Het Waregemse Ironborn brengt op zijn eerste EP klassieke heavy metal in de stijl van Iron Maiden, Accept en Iced Earth. Die keuze verdient respect, want in dit genre zijn het bijna per definitie enkel de oude bands die nog massaal publiek en kopers kunnen overtuigen. Als nieuwkomer krijg je geen cadeaus. Het is ook niet eenvoudig om nog origineel uit de hoek te komen, want de voorbije veertig jaar is zowat elk akkoord, elke riff en elk onderwerp voor een song al minstens een paar keer eerder gebruikt. Toch waagt dit vijftal zijn kans en dat doen ze met verve.
Met opener “Drifting Away” zet Ironborn de luisteraar even op het verkeerde been met een paar grunts. Dat is niet representatief voor de rest. De cleane vocals van Tom Hugelier maken dat in hetzelfde nummer meer dan goed. Een leuke ontdekking is dat. Ook de andere leden van Ironborn moeten in kwaliteit niet onderdoen.
Ironborn begon als coverband en dat hoor je ook: de band weet wat zal werken op een podium. Ze brengen hun muziek met veel oog voor detail en met veel speelplezier. Het hele plaatje klopt.
“Never Again” heeft een heel catchy refrein en een paar pakkende gitaarsolo’s. “Your Downfall” heeft één van de mooiste intro’s van het jaar en ook de rest van het nummer nodigt uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het instrumentale “Dawn of Destiny” is klassieker van opbouw en melodie en leunt meer aan bij wat Iron Maiden doet. “The Curse” schurkt dan weer aan tegen Judas Priest en Pantera.
Ironborn sluit deze EP af met “Rock ’n Roll Is Dead”, een ode aan Lemmy Kilmister. Geen cover, wel een track die in elke noot Motörhead ademt. Deze EP van Ironborn is voer voor fans Iron Maiden, Iced Earth, Metallica en Judas Priest.
Info http://ironborn.webnode.be (review Filip)
De Bruggelingen van Smashing Birds wonnen zowel de publieks- als de juryprijs van Red Rock Rally in Brugge en in 2016 hadden ze de fijne single “We’ re Just Animals” uit. De single “Time” moet hun nieuwe EP’No More Revolutions’ op gang trekken. Beide nummers zijn dus terug te vinden op deze EP. “Time” is een dromerige en zweverige track met fijne synths, mooi drumwerk en gevoelig gitaarwerk. De zang zit geheel in de lijn van de song. Een mooie single. “Breaking Waves” bevat nogal wat vintage klinkend synthwerk en is wederom een catchy track dat alle elementen voor een goede radiosong bevat. Op “When We Freeze” krijgen we leuk baswerk en rinkelende gitaarriffjes. Ook hier een perfecte indiepop song.
De EP werd geproduceerd door Reinhard Vanbergen (Bekend van o.a. Das Pop, School is Cool, Deus…). En dat is er een beetje aan te horen. Het is te zeggen dat ze muziek maken die past, qua stijl, in het rijtje van eerder genoemde bands.
Smashing Birds presenteren vier geslaagde songs op hun debuut-EP. Ze klinken allen catchy en zijn geschikt radiomateriaal. Het zou mij niet verwonderen als we nog van hen gaan horen in de toekomst.
Paaspop 2017 – Onze favoriete kermis - Op z’n Paasbest!
Paaspop 2017
Festivalterrein
Schijndel
201-04-14 t/m 2017-04-16
Inge Van Nimwegen
Als er één festival is waar het in essentie niet zozeer om de muziek draait maar juist om alles eromheen, is het Paaspop. Ondanks het feit dat de line-up ons niet volledig kon bekoren, viel er genoeg te beleven. Zowel op het terrein als op de camping hoefde je je geen moment te vervelen – hoewel er aan de kou niet te ontsnappen viel , was de camping dit jaar een heuse openluchtbioscoop en silent disco rijker.
Met al haar lichtjes en kleuren doet het Paaspopterrein ieder jaar weer denken aan een reuze-kermis. Dit jaar ontving de organisatie een recordaantal van 75.000 bezoekers over de 3 dagen.
Prima aanleiding voor een nieuw podium, de Elrow, waar elke dag Braziliaans carnaval gevierd kon worden. Een vrij te bespelen piano, Boom Shakalak-soundsystem, ballenbakdisco, popcornbaden, een mini-achtbaan of een drankje in de wijnbar of speciaalbier-kroeg – op entertainmentgebied konden de bezoekers zich overal vermaken, in regenjas voor-het-geval-dat.
dag 1 - vrijdag 14 april 2017
Van de ruim 200 acts op muzikaal vlak kon er maar één het spits afbijten – Stick To Your Guns, tweemaal zelfs , gezien het geluid tijdens het intronummer wegviel. Gelukkig weinig aan de hand, met veel enthousiasme worden de vrolijk ingezette moshpits hervat. De crowdsurfers vliegen je om de oren en de sfeer is aangenaam. Tijdens dit uurtje muzikaal geweld blijkt Stick To Your Guns bovendien niet over één, maar over liefst vier charismatische frontmannen te beschikken.
Lopende over het terrein worden wij naar binnen getrokken bij de Thunder Alley: een gezellige platenzaak meets kroeg waar op het kleine, sfeervol aangeklede podium hoofdzakelijk akoestische acts aantreden. Zo ook Acousta Noir, de eenmansband van’traveling man’ Joshua Esterline uit Oregon. In een minimale begeleiding van enkel een kleine drumkit en afwisselend banjo en akoestische gitaar, weet hij met slechts enkele noten te boeien. Zijn betoverende raspy stem geeft een eigen klank aan de muziek die duidelijk roots heeft in punk, rock’n’roll en folkstijlen.
Op de Jack Daniels Stage, waar veelal nieuw talent en hardere acts te ontdekken zijn, speelt de Nederlandse formatie Call It Off: ook na dit optreden mogen zij zich nog altijd Nederlands' favoriete poppunkband noemen, maar 't kunstje dreigt te vervelen. Liedjes zijn soms lastig van elkaar te onderscheiden door de ietwat eentonige sound – wat niets afdoet aan het enthousiasme op het podium.
Dit enthousiasme valt echter niet te ontdekken bij de volgende act. Metalcoreband Asking Alexendria heeft te kampen met een gespleten muzikale persoonlijkheid. Frontman/zanger Danny Worsnop, terug na korte afwezigheid, lijkt vocaal en qua uitstraling een andere kant op te willen dan de instrumentale representatie op het podium – de jongens , in zwart gehuld op de maat van de muziek, staan te headbangen. Vocaal blijft Danny niet overeind, de lange zwevende uithalen zijn soms over de band heen gezongen; de strakke screams die de centrale kracht van de oude Asking Alexandria vormen, lijken niet langer aan Worsnop besteed.
In de grootste tent van Paaspop speelt UB40 in een goed gevulde tent. Aan hits ontbreekt het deze groep, opgericht in 1978, allerminst. Wat hier gespeeld wordt, is dan ook uitgesproken een greatest hits-setlist, waarin “Kingston Town” en “Red Red Wine” niet ontbreken en op grote respons mogen rekenen. Als er iets aan opgemerkt kan worden , is het dat UB40 last heeft van een te grote mate van perfectie, waardoor het zo nu en dan saai dreigt te worden.
Dat is het bij de Britse jonkies van VANT in de Jack Daniels allerminst. Het lijkt een rommelig geheel: de fuzzy indie-gitaarsound op de voorgrond, afgewisseld met typische Britpopachtige refreintjes; de perfect zuivere meerstemmigheid duidt erop dat alles onder controle is. De politieke boodschap van liefde voor alle mensen wordt keer op keer benadrukt, ‘Let’s go back to the sixties!’ schalt er door de tent - spreekwoordelijke bloemenkransen hebben we in ’t haar na dit optreden van jong dynamisch geweld.
Als er een band hun plek op een groot podium heeft verdiend is het Parkway Drive. Dit Australische vijftal geeft een nagenoeg perfecte show. Het vuur , wat ritmisch de herrie van de Australische heren kracht bij zet, is enkel de kers op de taart. Nodig heeft het gitaargeweld het niet, maar een zinderende toevoeging is het! De heren van Parkway Drive weten meer dan enkel de metalcorefans te bekoren met hun enorm strakke set van meezingers van laatste album ‘Ire’ uit 2015 en een Rage Against the Machine-cover.
Afsluiter van deze eerste avond is voor ons Anti-Flag. Anti-Flag heeft idealen, en die bestaan al sinds de jaren ‘80. Het viertal is de veertig inmiddels gepasseerd, maar zolang er onrecht bestaat in deze wereld zal Anti-Flag ertegen ageren. Band en publiek zijn een gezamelijk collectief tegen racisme, fascisme, homofobia, Trump, voor een uurtje. Meezingrefreinen doen het goed en de publieksinteractie is fenomenaal. Hun cover van The Ramones’ “I Wanna Be Sedated” wordt meegezongen; zowel oud materiaal als “Drink Drank Punk” en “Your Daddy Was a Rich Man, Your Daddy’s Fucking Dead” als “Brandenburg Gate” van laatste album ‘American Spring’ worden enthousiast ontvangen.
dag 2 – zaterdag 15 april 2017
Op zaterdag valt pas echt te merken dat het festival dit jaar uitverkocht is. Doorlopen is er op de paden niet meer bij, en de overweldigende drukte bij hoofdpodium Apollo wanneer Broederliefde of Doe Maar spelen, zorgt ervoor dat bezoekers teleurgesteld buiten de tent achterblijven.
Maar niet overal is het proppen geblazen. Bij Rondé is het gemoedelijk rustig; hun 3FM-hitsucces bezorgde deze Utrechtse band een plek op ‘t hoofdpodium,. De gestroomlijnde aanpak van deze jonge muzikanten en het gemak waarmee zangeres Rikki Borgelt zich over het podium beweegt , duiden erop dat ze de kleine cafeetjes hebben overgeslagen en rechtstreeks de hoofdpodia op zijn geklommen. Van nu af aan is 't enkel nog maar groter, of 't einde van de hype.
Eenzelfde theorie hebben we ook over Bazart, de groep die in Vlaanderen al langer hoge ogen gooit. Uitverkochte zalen en nummer 1 hits, maar in Nederland nog relatief onbekend. De gedreven, hypnotiserende klinkende synthesizer en de melancholische inslag zijn een compact geheel. De sound is op die manier prikkelend, dansbaar en minder zwaarmoedig; de tent stroomt langzamerhand vol. Afsluiter “Goud” wordt meegezongen en er wordt gedanst – de vraag rest wanneer die doorbraak hier zal komen voor Bazart.
Het grote podium ligt er prachtig bij, met honderden lichtjes en discobollen, wanneer singer-songwriter Tom Odell hier zijn meesterlije zang komt vertonen. Zijn uniek stemgeluid kan bekoren of tegenslaan, maar het talent en entertainment – daar kan niemand omheen, zelfs wanneer hij achter zijn vleugel eenvoudige begeleidende deuntjes pingelt. Met de ijzersterke begeleidingsband achter zich , was er naast Odell genoeg om je aan te vergapen.
Paaspop zou Paaspop niet zijn wanneer niet alle muziekstijlen de revue passeren. Daarom vliegen wij van de zoete Odell rechtstreeks door naar de punkrockers van Undeclinable Ambuscade. Terug van weggeweest doet deze Nederlandse band een (helaas eenmalige) reünietour. Bittersweet dat dit de enige is, maar wat is ’t een lekkere show – een nostalgisch punkrockfeestje om U tegen te zeggen. We sluiten ons aan bij leadzanger Jasper Vergeer ‘toch wel gemist, dit’ .
Paaspop zou ook niet compleet zijn zonder een bezoekje aan het Theater. De stijlvolle inrichting en netjes in rijtjes geplaatste stoelen , slagen erin de sfeer van een theater neer te zetten. De line-up van dit podium is zeer gevarieerd, en onze keuze viel op Enge Buren. Dit muzikale cabarettrio zorgt voor een feestje van herkenning en meezingers aan vooral dertigers. Met zingende zaag en neusfluit, gekke capriolen en verrassende nieuwe teksten op bekende nummers, toveren ze een lach op menig gezicht.
Op deze zaterdag vinden wij ook twee bands, van uiteenlopende stijlen, die perfect weten hun publiek te moeten bespelen.
Suicidal Tendencies doet dit met hun keiharde, agressieve punkrock, al 30 jaar lang. Frontman ‘Cyco Miko’ loopt heen en weer en maakt duidelijk wie er de baas is. Op het slotnummer is er een massale bestorming van het podium, en wat ziet men daar verschijnen? Een weinig gevarieerd gezelschap van mannen in korte (leger)broeken en veelal ontblote bovenlijven – bij Suicidal Tendencies is er in 30 jaar gelukkig weinig of niets veranderd.
De Staat op z’n beurt staat op het hoofdpodium: kwalitatief hoogstaand is dit!. Toch werd het tijd voor de Nijmeegse band om de sleur te doorbreken – De Staat was haar eigen ontgroeid. Er wordt geopend met “Witch Doctor”. Het staat het publiek vrij te draaikolken als ze zich geroepen voelen, maar zonder frontman Torre Florim. Een heuse prestatie, en de geruststellende gedachte dat er nieuw materiaal op komst is – we kregen al een voorproefje – maakt dat De Staat haar eigen formule opnieuw uitgevonden lijkt te hebben.
Druk is het bij Doe Maar … ook de fans buiten de tent konden het gedwongen opmerken. Maar binnen is waar het gebeurt. De groep, inmiddels ruim de 60 voorbij, speelt een vrij relaxte set ; publieksfavoriet “Nederwiet” ontbreekt niet. Ieder nummer kan rekenen op zangkoren. Henny Vrienten grapt zelf dat ze nog niet onder de groene zoden liggen tav vele generatiegenoten . Doe Maar hebben klassiekers, en misstaan zelfs niet op een prestigieus festival als North Sea Jazz. Het feestgehalte is er een beetje uit, maar kwaliteit is en blijft het!
De avond afsluiten doen wij echter ’t liefst met een feestje bij een band als Dubioza Kolektiv. De formatie uit Bosnië en Herzegovina klinkt uitermate gevarieerd . Ze zijn gekleed als 7-koppig voetbalteam . Energiek stuiteren ze over het podium. De feestband zorgt voor een leuk festijn in de Apollo; de taalbarrière vormt geen enkel probleem om mee te hossen.
Een ander feestje zien en horen we bij Fleddy Melculy. Wat Fleddy nu precies doet of überhaupt ís n blijft een groot vraagteken: naar eigen zeggen is de metal(core)formatie geen band, maar een orkest. De Vlamingen nemen zichzelf vooral niet te serieus: er zijn al genoeg mensen in de hardcore en metal die dat wel doen, vinden frontman Jeroen Camerlynck en zijn band. Daarom schrijft hij enkel leuke liedjes, over het kwijtraken van sleutels (“Ik ben mijn sleutels kwijt”), het geen brood meer in huis hebben (“Brood”) en over hoe men in de H&M- bandshirts rondloopt, zonder naar de afgebeelde band te luisteren (“T-Shirt van Metallica”). Muzikaal zit ’t fantastisch in elkaar en live klinkt ’t retestrak – kortom , dit is lachen geblazen en genieten van de muziek.
dag 3 – zondag 16 april 2017
De zondag begint voor ons zo hard mogelijk door het uit Leuven afkomstige trio Brutus. De noiserock van het band onder leiding van drumster en zangeres Stefanie is strak en ontzettend lekker om wakker te worden. Perfect uitgevoerd !
De energie springt ook van het podium bij Canshaker Pi, die bij het opkomen lief en onschuldig lijken. Niets is minder waar als je de muziek van deze jonge Amsterdammers beluistert. Achter deze façade van jeugdige onschuldigheid gaat een agressie en enthousiasme schuil als van een ervaren rockband. Het klinkt keihard, rommelig en speels , garagerock met een ‘90s alternative-tintje. Inmiddels is het eerste album, ‘Canshaker Pi’ te verkrijgen . Sterk materiaal!
Om bij te komen van al dit gitaargeweld verplaatsen wij ons naar de Loco Royale, waar een exotisch feestje plaatsvindt onder de naam ‘Mexico en zo’. Hier danst en zingt men de ‘foutste hits’ onder het genot van maracas, nepsnorren en enorme sombrero’s. De Loco Royale biedt het hele Paaspopweekend podium een grote diversiteit aan acts, van Q-Music DJs, verkleedpartijen , polonaises tot Jody Bernal en Rectum Raiders op de zaterdag.
Dat Paaspop van alle markten thuis is blijkt ook uit de programmering op grote podia van bijvoorbeeld Hans Teeuwen , die z’n zegje mag komen doen in de Apollo. Veel mensen lijken echter niet echt geïnteresseerd in zijn mening, die veelal het gevoel geeft te willen schoppen-om-het-schoppen. Het is lastig hier een lijn te trekken tussen maatschappijkritiek en azijnzeiken. Gelachen geblazen is ’t gelukkig wel bij Watskeburt?! De Musical, een compilatie van hoogtepunten uit de poppenmusical over De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit halfuur vermaakt doet het echte werk allerminst recht aan, maar voldoet bij gebrek aan de echte Jeugd van Tegenwoordig. Een verhaallijn ontbreekt, grote vraag is waar het geheel allemaal op slaat, maar het vermaak is groot met de poppen van Vjeze, Wiwa, Yayo en Bas Bron, in een spektakel waarin natuurlijk Watskeburt niet mag ontbreken.
Een van de weinige deathmetalbands op de Paaspopaffiche dit jaar is Dying Fetus. Toch lijkt het publiek er warm voor te lopen. En klinken, dat doet het. De Amerikaanse band, die inmiddels ook alweer bijna 30 jaar meedraait, speelt geen noot verkeerd en drummer Trey Williams’ double bases denderen in weergaloos tempo door de Jack Daniels.
Op het hoofdpodium speelt Seasick Steve, de man van vele verhalen, ook al weet hij zelf misschien niet eens meer welke waar zijn en welke niet. Hij bracht een arsenaal aan zelfgefabriceerde instrumenten mee, en precies deze creativiteit maakt zijn vertoning onvergetelijk. Een serenade volgde vanuit zijn meegebrachte schommelstoel, met een uit het publiek getrokken dame. Zelfs in Steve’s enorme Paaspophuiskamer hangt eenieder aan zijn lippen.
Paaspop afsluiten doen wij met de uit Leeds afkomstige Pulled Apart By Horses, een band die door de jaren zich niet houdt aan genreconventies. Letterlijk staat de tent op zijn kop , ook al valt de stroom enkele minuten uit . Het feestje kon moeiteloos worden doorgezet; de oudere, bizarre tracks als ”High Five”, “Swan Dive”, “Nose Dive” als de ijzersterke volwassener nummers van de laatste plaat ‘The Haze’ tekenden hiervoor . Ook de cover “Helter Skelter” ontbrak niet . Het gaat er bij dit publiek allemaal evengoed in. De gitarist was zelfs in de lampen gekropen en zanger Tom Hudson was in de kolkende, zwetende moshpit . Een onvergetelijk einde van een mooi festival …
De avond kon, voor de liefhebbers, nog worden voortgezet met Crystal Fighters en Kensington, de laatste weet ongeveer elk Nederlands festival af te sluiten en weet prima hoe dit moet gedaan worden …
Wij kijken uit naar de volgende editie en … beter weer!
Review - Met dank aan de vrienden van Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2017/
Paaspop 2017 Line-up
Vrijdag 14 april
- 257ers - alle 365 goed - Anouk - Anti-Flag - Asking Alexandria - Baby Blue – Bokoesam –c Call It Off - Coone - Daisy's DJ Team - Dansado & De Feestneger - - De Sluwe Vos - - Dirtcaps - - Galactixx - - Haeken- - Kraantje Pappie - - Kyle Gass Band - - Moombahteam - - Mydy Rabycad - - Navarone - - Outrage - - Parkway Drive - - Puinhoop Kollektiv - - Stick To Your Guns - - UB40 - - VANT - - Waylon - - Xixa - - Yung Internet
Zaterdag 15 april
- Alamaison - Alex Vargas - - The Amazons - - Bazart - - Birdy Nam Nam - - Bohemian Betyars - - Broederliefde - - Chef'Special - - Childsplay - - David Ghetto - - D-Block & S-TE-FAN - - De Staat - - Deun van Seun - - DI-RECT - - The Dirty Daddies - - Doe Maar - - Donnie - - Dool - - Dubioza Kolektiv - - Enge Buren - - Faith: A Tribute To George Michael - - Fano - - Falco Benz - - Het Foute Uur - - Hotei - - Jack Jameson - - Jayh - - Jay Hardway - - Joost van Bellen - - Kriss Kross Amsterdam - - Kuenta I Tambu - - Louis Berry - - Lucas & Steve - - Maduk - - Netsky Live - - Paul Sinha - - Rectum Raiders - - Riton - - Rondé - - Russkaja - - Sander van Doorn - - Sebastian Bronk - - Sevn Alias - - She's Got Balls - - Stööki Sound - - Sigma (dj-set) - - StukTV - - Suicidal Tendencies - - Textures - - Tom Odell - - Zwart Licht
Zondag 16 april
- Audiotricz - - Canshaker Pi - - Capital Candy - - The Charm The Fury - - Crystal Fighters - - Gallowstreet - - Gary Beck - - Gavin James - - Giocatori - - Guido Weijers - - The Guilty Six - - Hans Teeuwen - - Hatebreed - - Janez Detd. Punk Rock High School - - Javier Guzman - - Jody Bernal - - Jolly Jackers - - Jonna Fraser - - Joris Voorn - - Julian Jordan - - Kensington - - La Fuente - - La Pegatina - - Les Truttes - - Linde Schöne - - LP- - Lucky Done Gone - - Mad Dog McRea - - Matt Simons - - Mr. Belt & Wezol - - Nic Fanciulli - - Pink Oculus - - Pulled Apart By Horses - - RAN-D - - Rob Heron & The Tea Pad Orchestra
- Ronnie Flex & Lil'Kleine + Duexperience band - - Seasick Steve - - Skoften Sloop Service - - SMIB - - Speedy J - - Ummet Ozcan - - The Veils - - Watskeburt?! De Musical - - Whitney Rose
Organisatie: Paaspop
Nederlands 
Français 
