Vader – Poolse bulldozer death metal!
Immolation + Vader
Kreun
Kortrijk
2017-04-04
Frederik Lambrecht

Death metal, een muziekkeuze in het leven en een muziekstijl die ook ettelijke bands in zijn macht heeft die het woord van death metal verspreiden...maar niet iedere band is hetzelfde qua intensiteit en spijtig genoeg uitvoering, waardoor je nog altijd een onderscheiding hebt tussen de diverse bands, gelukkig maar! En voor ondergetekende blijven oude death metal bands zijn favoriet, dus was ik uitermate tevreden om op een doordeweekse dinsdag 2 vette bands aan het werkte mogen zien in Kortrijk.

Er was nergens een bordje ‘uitverkocht – sold out’ te bespeuren dus was het niet bepaald drummen in de zaal met uitstekende klank. Maar waren de bands in puike doen?

Wel, openen doen we met de Amerikaanse band Immolation die nog maar recent hun laatst plaat hadden uitgebracht getiteld ‘Atonement’. En zoals verwacht werden een reeks nummers uit deze laatste album ten tonele gebracht waaronder  opener “The Distorting Ligh”, “Destructive Currents” en  “When the Jackal Comes”. Direct werd duidelijk dat deze plaat meer melodie bevat dan hun oudere platen, want toen nummer “Immolation” van hun debuutplaat uit de strot van Ross Dolan kwamen en uit de trommels en snaren van de andere bandleden, ging het toch een tandje meer rechttoe, rechtaan. Uit album ‘Close to a World Below’ werd het razende “Higher Coward”  gebracht en werden de fans ook getrakteerd op titelnummer “Majesty and Decay” van het gelijknamig album. Grappig om zien was hoe gitarist Robert Vigna zijn gitaar ter hand nam alsof hij gemaakt was van gloeiend staal. Een showbeest pur sang dus haha. Wat ook opviel was dat drummer Steve Shalaty soms enkele steekjes liet vallen en dat zijn voetenwerk niet correct afgesteld stond, waardoor dit voor sommigen wel als enerverend kon beschouwd worden. Gelukkig kon ik daar persoonlijk afstand van nemen en vond ik het een geslaagde show!
Vooral de klanken van de frontman/bassist waren een verheerlijking voor het oor, vette beurt!

Het begon al enkele graden warmer te worden en dan moest het beste nog komen met oudgedienden Vader die reeds meedraaien sinds 1983. De stem van Peter is een groot handelsmerk van deze death metal band, alsook de enorme hoeveelheid thrash die in hun muziek verweven zit. De beginsample werd afgespeeld en toen werd onmiddellijk de deur ingetrapt voor 1 uur durend vakmanschap. Alles zat goed ineen en ze hadden klaarblijkelijk toegeleefd naar deze avond want het vuur zat erin kan ik bevestigen! Hun laatste plaat dateert van eind 2016 met supernummers “Angels of Steel” en “Prayer to the God of War” die de boel deed ontploffen vooraan het podium. Reeds 13 albums staan al op hun conto en de beste tracks stonden  op de setlist waaronder “Decapitated Saints”. Er werd weinig gecommuniceerd, maar des te meer nummers gespeeld zoals het hoort. Topnummers die mij het meest bekoorden (want alles werd op hoog niveau gebracht’ was ongetwijfeld “ Wings”, het nummer die mij als eerste binnenschiet wanneer de naam Vader ter sprake wordt gebracht en het machtige “This is the War” van het Necropolis album.
Spijtig genoeg was 1 uur te kort, want wat had ik toch zo graag “Black to the Blind” op hun setlist zien verschijnen deze avond. Soit, het amusement leed er niet onder en graag zou ik toevoegen dat bij beide hoofdacts deze avond (5RAND &  Monument of Mysanthropy buiten beschouwing gelaten want door het vroege startuur gemist) de lichtshow subliem was, iets wat weinig onder de aandacht gebracht wordt. Er was ook 1 foutje te bespeuren bij de PA, want Immolation zat de eerste seconden van hun aftrap zonder klank, maar dit werd rap rechtgezet.

Concluderen kan ik dus dat death metal op een dinsdagavond in de Kreun een boost geeft om de week verder te zetten en dat dit voor herhaling vatbaar is. Immolation heeft alvast bevestigd dat ze in september terug in België zullen vertoeven, hopelijk duurt het ook niet te lang eer we de Poolse bulldozer Vader terug mogen verwelkomen! I had a blast!

Organisatie: Fee The Fire (ism Wilde Westen, Kortrijk)

6 Jaar Elpee 2017 – Charisma van Rock – Metal over de drie dagen
6 Jaar Elpee 2017 - Café Elpee
Deinze
31/03/2017 t/m 02/04/2017
Erik Vandamme

dag 1 – 31/03/2017 - MeclassicA , Carneia, Diesel Junk
Naar jaarlijkse gewoonte zakken we ook nu weer af naar het supergezellig café aan de haven van Deinze. In Café ELPEE heeft dit weekend het evenement ‘6 jaar ELPEE’' plaats. Met op de affiche gerenommeerde bands en artiesten uit binnen en buitenland. Onder de noemer 'back to basic', deze keer indoor. Binnen een intieme setting, en de mogelijkheid om buiten te keuvelen, en zelfs een extra toog in die tent, werd er alles aan gedaan om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken. Op deze eerste festivaldag was er niet zoveel volk komen opdagen. Vrijdag is altijd wel een iets moeilijker dag geweest om 'volk te lokken' heb ik me laten vertellen. Echter met een set boordevol Metallica klassiekers, gebracht door een band die deze brengen met het metalhart op de juiste plaats. Een nog steeds teveel onderschatte Belgische band, die al lang de erkenning verdienen die ze tot op heden nog niet hebben gekregen. En een talentvolle 'rock act' met een charismatische uitstraling, waarmee ze nog potten zullen breken. Werd het echter een gedenkwaardige avond, waaruit we weer kunnen besluiten: de afwezigen hadden ongelijk!

Diesel Junk: Puur, onversneden rock-'n-roll, van hemels hoog niveau!
Laten we beginnen met een vraag. Waar heeft de lezer een bepaalde band leren kennen, die later min of meer is uitgegroeid tot grootheden in de muziekwereld. Wat ons betreft, deden we dat voornamelijk in de Brielpoort in Deinze. Waar ooit bands als U2, Simple minds en zoveel andere. Hun kunsten hebben vertoond vooraleer ze doorbraken naar een heel ruim publiek. Wij deden gisteren ook een ontdekking in ELPEE in Deinze, waarvan we binnenkort nog meer gaan horen. Daar zijn we nu al zeker van. Diesel Junk is een vrij  jonge band uit Gent. Ze ontstonden in 2014 en worden door sommige pers omschreven als ''nieuwe stonerrockband waarvan we in de toekomst nog veel zullen horen''. Het stoner gevoel is inderdaad niet veraf, echter Diesel Junk in een hokje plaatsen is deze jongens tekort doen.
Optreden voor welgeteld zes tot tien toehoorders, het is op zich geen pretje. Echter liet Diesel Junk dit niet aan hun hart komen. Vanaf de eerste noten legden ze de lat enorm hoog. Zowel instrumentaal - met duivelse solo's die recht door je hart sneden als vlijmscherpe scheermesjes - als door een vocale aankleding die ons prompt de krop in de keel bezorgde. Dat is echter niet alles. Vooral waren we onder de indruk van de charismatische houding van frontman Ruben. Die naast te beschikken over een stem van puur goud, ook de ene kwinkslag na de andere naar boven haalde om zijn publiek te bekoren. De band stond bovendien hun ding te doen, alsof ze stonden te spelen voor een overvol Sportpaleis.
https://www.youtube.com/watch?v=UMOqG0WGPKo
Als enige kanttekening kunnen we plaatsen, dat alles een beetje diezelfde lijn leek uit te gaan. Een euvel dat kan verholpen worden door nog meer speelervaring op te doen. Diesel Junk brengen echter het soort stonerrock van enorm hoog niveau. Vooral profileren ze zich als pure rock-'n-roll act van hemels hoog niveau.
Zoals we reeds aangaven waren we vooral onder de indruk van bijvoorbeeld de langgerekte gitaar riffs, die je prompt kippenvel bezorgen. Of het stembereik van Ruben, tot de mokerslagen van drum salvo's. Echter is het de kruisbestuiving tussen de vier 'elementen' in de band. Dat ons telkens over de streep trok. Elk op zich zijn dit inderdaad klasse muzikanten, eens samengebracht ontstaat iets magisch dat we niet elke dag tegen komen in het rock en stoner gebeuren. Wat uiteindelijk doet uitzien naar een gouden toekomst. Houd deze band in het oog! Is ons advies.
Diesel Junk zullen eind april een exclusieve show geven. Alle informatie daarover vinden jullie op hun facebookpagina: https://www.facebook.com/events/1115740371869338/

Carneia: Koude rillingen, doorheen vlagen van pure waanzin
De Belgische Post-Metal act Carneia kan, naar onze bescheiden mening, als het ware bestempeld worden als een 'supergroep'. Elk van de leden hebben reeds hun kunsten vertoond bij vermaarde bands in ons land. Carneia bestaat uit Jan Coudron (King Hiss), Thomas Combes, Jille Vandromme (No More Faith) en Tom Vansteenkiste (Vermilion en No More Faith). Toch geen klein bier als je het ons vraagt. In februari 2016 brachten ze een gloednieuwe plaat op de markt. Symmetry of Mind. We schreven daarover: Conclusie: Carneia presenteert met deze EP ‘Symmetry of Mind‘een grensverleggende, experimentele plaat waarop we geen label, of zelfs geen echt genre, kunnen kleven. We krijgen een aanbod van uiteenlopende muziekstijlen voorgeschoteld. Waarbij bovendien nog eens uiteenlopende emoties worden aangesproken. Maar vooral lijken we telkens te vertoeven in een diepe trance, die ons het angstzweet doet uitbarsten tot koude rillingen bezorgen. Bovendien voel je gewoon dat deze artiesten een hoop ervaring met zich meeslepen. Net daardoor leveren Carneia hier een EP af, al voelt ie aan als een full album, dat parels van songs bevat. Die ons als luisteraar enerzijds tot rust brengen, en anderzijds in een staat van waanzin doen belanden. Indrukwekkend!
Waanzin. Het is ook het sleutelwoord doorheen een optreden van Carneia. De muzikanten toveren als het ware hun instrumenten om tot ijzige klauwen, die je bij de strot grijpen en tot - inderdaad - waanzin lijken te drijven. Daarbovenop is er de verschijning van frontman Coudron. Die als in een soort trance, zijn demonen lijkt te bestrijden. Met gelaatsuitdrukkingen tot het maken van rare kronkels. Alsof het lijkt dat de Duivels elk moment uit de Hel zullen tevoorschijn komen. Carneia verstaat de kunst om de meest duistere kant van je ziel open te leggen, binnen een set waarbij koude rillingen over je rug lopen. En het lijkt alsof we zelf worden bedolven onder vlagen van diezelfde pure waanzin. Door het brengen van zo een hypnotiserende act, geraken we zelf in een trance waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Nochtans had de band wat af te rekenen met enkele technische problemen, zo leek het toch. Waardoor ze iets later aan hun set konden beginnen. Vanaf die eerste mokerslag in de vorm van Red lights werd echter de lat prompt enorm hoog gelegd. Zonder verpinken, en ook zonder daar teveel woorden aan vuil te maken, bleef de band op het publiek inhameren. Tot iedereen murw geslagen, en verweesd zou achterblijven. Ergens in een hoekje, uw eigen demonen strak in de ogen kijkende. De set werd wat ingekort, maar songs als Black Mess, Fuck You Judas, Lay Down en de hartverscheurende afsluiter White Collar zijn  één voor één parels van 'post-metal' songs. Die niet gewoon aan de ribben blijven kleven, maar je ziel letterlijk doorklieven.
Als die dan ook gebracht worden door muzikanten die weten hoe ze als een hakbijl door je hart moeten klieven? Zowel vocaal als instrumentaal. Dan kunnen we niet anders concluderen, dat we hier weer een indrukwekkend concert hebben meegemaakt. Van een band die helaas nog steeds niet de erkenning krijgen, die ze al heel lang verdienen. Waanzin... Pure waanzin. Dat is wat we voorgeschoteld kregen. Geen hapklare brok vlees, maar een moeilijk verteerbaar maar enorm aangename donkere brok pure energie.
Setlist: Red Lights//Black Mess//Fuck You Judas // Colour Blind // Lay Down // White Collar

MeclassicA: Wat als de coverband het origineel evenaart?
Ik heb, zoals velen weten, altijd wat sceptisch gestaan tegenover coverbands. Doorgaans voegen deze bands niets of heel weinig toe aan het origineel. Vaak verkiezen ze ook de gemakkelijke weg, en brengen de grote hits van de betreffende artiest of band naar voor. Echter zijn er altijd uitzonderingen, die zelfs het origineel lijken te evenaren. Na hun aantreden op 6 jaar ELPEE, kunnen we ook MeclassicA , een Metallica coverband, in deze categorie onderverdelen. Het waarom? Lezen jullie hieronder.
Allereerst is er die buitengewone uitstraling van frontman Nico Clark. Die zich niet alleen weet te ontpoppen tot een klasse entertainer, maar vooral met zijn bulderende stem en bonkige uitstraling de aanhoorders gewoon bij het nekvel lijkt te grijpen, om nooit meer los te laten. Gerugsteund door muzikanten die ondertussen het klappen van de zweep kennen. In het bijzondere waren we telkens onder de indruk van de snoeiharde riffs van Jack Ham(mett) - Guitar ,Vurner V - Guitar en Mark Smith - Bas. Die elk op zich, op technisch enorm hoogstaande wijze hun ding doen. Maar bovendien stralen ze een spelplezier uit, dat we doorgaans terugvinden bij jonge wolven in het vak. Bovendien is er drummer Steve Simons. Zijn salvo's voelden aan als kanonskogels, die op de luisteraar werden afgeschoten.
Bij songs als “Sad But True”, “Battery”, “Master of Puppets” tot “Creeping Death” was het alsof we de Metallica van ergens begin jaren '80 weer op het podium zagen staan. Jonge metalheads, die als hongerige wolven hun publiek elk moment leken te zullen in stukken scheuren. Echter telkens met een vette knipoog en kwinkslag. MeclassicA afdoen als een 'coverband van..' is eigenlijk zelfs die band tekort doen. Ze speelden songs als One, Enter Sandman alsof ze die zelf hebben geschreven en gecomponeerd. Althans voelden we adrenalinestoten door onze lijf jagen worden, die we al lang niet meer hebben gevoeld bij optredens van Metallica. Net door de puurheid waarmee de songs naar voor werden gebracht door Nico en de zijnen, leek het inderdaad alsof Metallica hier zelf stond te spelen. Maar dan wel de versie van de periode 1983 - 1990.
https://www.youtube.com/watch?v=ftfUD57KhC4
Op hun facebook pagina staat het volgende te lezen: MeclassicA is een tributeband die het niet van maniertjes of verkleedpartijen moet hebben. De band is volledig authentiek, de nummers spreken voor zich en de band focust zich op de muziek. Passie, strakheid, energie en power zijn elementen die een goeie MeclassicAshow kenmerken. De band is in de jaren '80 opgegroeid met Metallica, dit verklaart waarom de nadruk wordt gelegd op de oude klassiekers van ‘Kill 'Em All’, ‘Ride The Lightning’, ‘Master Of Puppets’ en ‘...And Justice For All’. Uiteraard wordt het Black Album niet geschuwd. Verwacht geen symfonisch concert als MeclassicA komt spelen! Dit vat eigenlijk samen hoe we dit aantreden van MeclassicA echt hebben beleefd. Passie, een brok ijzersterke energie. Betonnen 'power' en vooral spelplezier dat je prompt aanzet tot stevig meebrullen, headbangen en eventueel 'moshen'. Meer hadden we niet nodig, om compleet murw te worden geslagen.
Na af te sluiten met een zowel instrumentaal als vocaal meesterlijk gebrachte “Seek & Destroy”. Mocht de band nog terugkomen voor een ultiem bisnummer. Bij “Whiskey in The Jar”werd nog één keer die lat enorm hoog gelegd, en bewees deze band nogmaals dat ze veel meer zijn dan een coverband van Metallica. Dat laatste kunnen we niet genoeg herhalen.
Setlist: Disposable Heroes//Battery //Master of Puppets//Sad But True //Welcome Home(Sanitarium)//Creeping Death//Spit Out The Bone //One//Enter Sandman//Damage Inc. //Seek & Destroy  BIS - Whiskey In The Jar

dag 2 – 01/04/2017 - Carnation, BARK , Schizophrenia, Shifter

Op de tweede dag van zes jaar ELPEE was er heel wat meer volk komen opdagen. Op het einde van de avond stond het café zelfs helemaal vol voor Carnation. Gedurende de gehele avond heerste er een gezellige drukte. Verwonderen doet ons dit niet. Dit was dan ook een typisch ’ELPEE avondje'. Met klinkende namen binnen de Belgische Metal Scene. Naast Carnation traden namelijk ook Bark DE Antwerpse Metal trots bij uitstek, Schizophrenia - ontstaan uit de as van Hammerhead  en Shifter, een band rond muzikanten die reeds hun sporen hebben verdiend binnen diezelfde metal wereld, aan. Elk van de vier optredens werden dan ook concerten van enorm hoogstaand niveau, zoals we niet elke dag tegen komen.

Shifter: Het vuur aan de lont steken, om de bom te laten ontploffen? Missie geslaagd
Hoewel de band Shifter pas is ontstaan in juni vorig jaar, bestaat deze band uit muzikanten die ondertussen de klappen van de zweep kennen. Een van de bandleden, Mark, stond vrijdag nog op het podium met MeclassicA. Echter ook de andere bandleden: Gratien Versijpt, Thomas Vanhaesebroeck, Thomas Hauttekeete en Wouter Keppens, hebben ruimschoots hun sporen verdiend binnen het metal tot rock gebeuren. Dat was ook te merken. Want we kregen een technisch enorm hoogstaande set voorgeschoteld, boordevol riffs die klieven als botte bijlen. Drumwerk, dat door merg en been gaat. En een vocale aankleding die de haren op onze armen deed rechtkomen. Puur, onversneden en zonder daarmee op te houden tot het einde, raast de band over de hoofden heen. Echter resulteert die ervaring in het bespelen van instrumenten niet in een routine klus, wel integendeel.
Die spontaniteit was zelfs zodanig groot dat de frontman zich liet ontvallen darmproblemen te hebben gehad door de zenuwen. Het was dan ook hun eerste echte optreden met deze groep, zo bleek. Echter verliep alles nagenoeg vlekkeloos, behalve een klein misverstand op het einde van de set "Het enige nummer dat nog niet is gespeeld'' zo liet zanger Gratien weten . Shifter bleek vooral zich te profileren als een bol energie, zonder enig ophouden werd de ene na de andere kanonskogel op het publiek afgeschoten. Met als resultaat dat het dak er al vanaf dat eerste concert compleet afging. De band blijkt ook een enorme hoge dosis spelplezier te etaleren, zijn enorm ambitieus, maar willen dus vooral muziek maken om mensen te entertainen. Wat we kunnen gebruiken in de harde en donkere tijden waarin we leven.
Kortom kunnen we stellen. Shifter hadden de ondankbare taak om de tweede avond ''in gang te schieten''. Meestal komt het publiek dan pas binnen, hangen nog wat aan de toog, of keuvelen een beetje over koetjes en kalfjes. Echter, deze band slaagt erin vanaf begin tot einde iedereen uit hun hand te doen eten. Door instrumentaal enorm hoogstaande muziek te brengen, die bovendien enorm aan de ribben blijft kleven. Maar vooral die hoge dosis spontaniteit en humor naar voor te brengen, waardoor zelfs de grootste zuurpruim gewoon overslag moet gaan.
De band speelt binnenkort , vrijdag 28th april in JC Brieljant  met ook The Lotus Tree en Turpentine Valley. En dat is nog maar het begin. Er zou voorlopig nog geen eerste plaat uitkomen, maar er staan nog veel concerten gepland. We zien alvast uit naar meer, want Shifter is een naam om te onthouden de volgende maanden. Net door de puurheid waarmee ze hun muziek brengen, vanuit het hart van rock en metal, werden wij en alle aanwezigen compleet over de streep getrokken. Als de taak van een eerste band is, het vuur aan de lont steken om de bom te doen ontploffen? Dan zijn deze heren daar met brio in geslaagd.

Schizophrenia: Hammerhead, de volgende bladzijde
We keren even terug in de tijd. Nog voor ondertekende Evil Invaders echt leerde kennen, was ik al onder de indruk van een enorm talentvolle Belgische metal band. Hammerhead. Deze jonge, ambitieuze band zou het maken in die muziekwereld, en zonder moeite doorbreken naar een heel ruim publiek. Met hun typische, toen technisch al enorm hoogstaande thrash metal, bleek Hammerhead goed op weg potten te gaan breken in binnen en buitenland. Toen werd het plots heel stil rond Hammerhead. Ondertussen zijn eerder genoemde Evil Invaders absolute top geworden in ons land, en worden ook in het buitenland op handen gedragen. Onder de naam Schizophrenia werd vorig jaar de band nieuw leven ingeblazen. Hammerhead, de volgende bladzijde? Zo zouden we dat inderdaad kunnen noemen.
Vanaf die eerste gitaar riff, knallende drum salvo tot bulderende vocalen. Werd het ons vrij vlug duidelijk waarom we toen zo overslag waren gegaan voor Hammerhead. Schizophrenia blijkt gewoon diezelfde snoeiharde, nietsontziende gang op te gaan. Meteen de lat enorm hoog leggen, en niet ophouden tot het einde. Zo hoort het gewoon. Als enige kanttekening zouden we kunnen stellen dat er gerust een beetje meer interactie naar het publiek mocht zijn geweest. Maar deze band laat vooral hun muziek voor zich spreken. Songs als Structure, Mortal, Rites. Ze worden op een Hels tempo gebracht. Als een razende orkaan - gedreven door snoeiharde riffs, drumsalvo's die voelen als vuurballen die op jou worden afgeschoten, en die duivelse vocalen. Worden die songs door de strot van de aanhoorders geramd. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Er was trouwens geen speld tussen te krijgen bij Schizophrenia. Het voelt aan als een al even Helse trip op een wildwaterbaan, echter belanden we niet in een waterval. Nee, we voelen als het ware de vuurtongen uit de Hel onze voeten likken.
We kunnen dan ook besluiten: Schizophrenia halen hun invloeden bij bands als Dark Angel, Sepultura, Testament, Kreator, Demolition Hammer, Destruction. Echter moeten ze voor hun grote voorbeelden niet onderdoen. Desprate Cry een Sepultura cover, gaat dan ook door merg en been. Zowel instrumentaal als vocaal voelen we koude rillingen over onze rug lopen, telkens opnieuw. Doorheen de complete set. Hammerhead is duidelijk terug tot leven gewekt, alleen hebben ze een andere naam gekregen. Houd Schizophrenia de volgende maanden in het oog, ze zijn klaar om de wereld terug te veroveren. In ELPEE bewezen ze nog niets van hun speed, energie en kracht te hebben verloren. Of we verweesd achterbleven? Jazeker!

BARK: Antwerpse Pletwals, doet Deinze op zijn grondvesten daveren
Met een lichtjes gewijzigde opstelling. Jan Rammeloo (Bliksem) verving Martin Furia. Liet ook BARK, er naar goede gewoonte, geen gras over groeien. De band had dan wel af te rekenen met enkele technische problemen, maar vanaf die eerste song voices of Dog, ging BARK als een pletwals te keer. Deinze moest en zou op zijn grondvesten daveren! De band mocht onlangs aantreden op het afscheidsfeest van Bliksem, en bewezen daar ook een ruim publiek uit hun hand te doen eten. In een intieme setting binnen het altijd gezellige muziekcafé ELPEE was dit sowieso geen probleem.
Die duivelse riffs van Jan passen dan ook perfect in het plaatje dat BARK weet aan te bieden. Niet alleen heeft de band voldoende knallende songs als Day of the witch, cutting my eyes, roll the dice. Ze worden, ook naar goede gewoonte ondertussen, één voor één gebracht met een vuurkracht waarbij niet enkel daken eraf gaan. Bovenop die snoeiharde uithalen van Rui Da Silva - die op voorhand aangaf wat ziek te zijn, maar toch een knetterend set neerzette - Jorn Van der Straeten, een basgitarist met het charisma van de grote bassisten ter aarde, Ward Van der Straeten - die met zijn drumvellen bediende alsof hij elk moment onze kop er zou afknallen. Blijven we het meest onder de indruk van de indrukwekkende manier waarop zanger Ron Bruynseels ons met zijn bulderende stem telkens opnieuw compleet murw weet te slaan. Klein van gestalte, maar verdomt groot op het podium. Als een razende bloedhond gromt en grolt hij tot iedereen compleet over de streep is getrokken.
Hoewel we hem vocaal niet compleet ermee kunnen vergelijken, maar wat uitstraling op dat podium betreft doet Ron me in grote mate denken aan wat Ronnie James Dio deed. Datzelfde charisma waarmee DIO iedereen uit zijn hand deed eten, van vooraan tot ver naar achter, spreidt Ron ook tentoon. Met alle respect voor de instrumentalisten van deze band die één voor één op enorm hoog niveau staan te solleren. Maar de frontman bezorgt ons die ultieme adrenalinestoot, bij elke song opnieuw, waardoor we compleet tot waanzin worden gedreven. BARK zag en overwon wederom, zelfs ondanks de kleine technische problemen en Rui die er wat bleekjes uitzag op het podium. Om dat te doen? Daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan.
Setlist: Voice of Dog // All Hell Breaks Loose // Killing Time // Day of the Witch // cutting my Eyes // Nine Lives // Roll the Dice // Black Steel // after math // No Shelter // Left over Prey // Night of Tormet // I remain Untamed // Venomous Blood

Carnation: Trip naar de ultieme duisternis!
Na deze drie wervelwinden, beter doen? Het was een moeilijke klus voor Carnation. Maar zouden, zonder enige moeite, het dak er uiteindelijk compleet laten afgaan. Letterlijk bijna. Vorige zomer zagen we de band nog aantreden op Antwerp metal Fest en zetten bij hun concert de volgende kanttekening: Misschien, want links en rechts zijn er nog kanttekeningen. Vaak staan de muzikanten gewoon hun ding te doen, je ziet dat de zenuwen toch vrij gespannen waren. Echter bleek in ELPEE dat de band het vooral moet hebben van hun demonische uitstraling, zowel instrumentaal als vocaal, op dat podium. Want ja, dit zou een trip worden naar ultieme duisternis. In grote mate is dat de verdienste van de tot de verbeelding sprekende frontman Simon Duson, zijn geverfde gezicht , starende blik naar het oneindige, en oorverdovende stem bezorgden ons telkens opnieuw koude rillingen. Alsof de Duivels werden ontbonden.
Gerugsteund door muzikanten die al even snoeihard en meedogenloos uithaalden, legde Carnation de lat vanaf die eerste noot enorm hoog. Jonathan Verstrepen - Gitaar, Bert Vervoort - Gitaar, Yarne Heylen - Bas, Vincent Verstrepen - Drums zijn één voor één muzikanten die ondanks hun jonge leeftijd, de klappen van de zweep kennen. Nee, veel interactie was er niet, maar Carnation liet de overweldigende muziek voor zich spreken. Zonder enig medelijden met de aanhoorder. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Prompt werd ELPEE herschapen tot een kolkende massa headbangende, crowdsurfenden en zich in een mosh pit begevende 'meute'. Als onder hypnose gebracht door de muzikale omlijstingen en duivelse uitstraling van Simon, ging het publiek compleet uit de bol. Het leek wel of ze in een trance waren gebracht, zoals dat ook gebeurt tijdens satanische rituelen, waardoor er geen spaander geheel bleef van de zaal.
Uiteraard beschikt Carnation over voldoende hartverscheurende songs die door merg en been gaan. Necromancer, Sermon of The Dead - onze persoonlijke favoriet - Chapel of Abhorrence. Ze werden allen op zo een razend tempo gebracht, dat je als aanhoorde je gewoon moest laten meeslepen in de wervelwind die op je afkwam. Carnation is een band die vooral die ultieme duisternis kan doen neerdalen, en zijn publiek daardoor compleet murw kan slaan. Na het einde van deze snoeiharde, nietsontziende set, bleven ook wij totaal verweesd achter. Met de ravage van een natte vloer voor het podium als bewijs dat Carnation kwam, zag en vooral hun Duivels heeft doen overwinnen.
Setlist: The Rituals of Flesh // Hellfire // Delusions of Power // The Whisperer // Necromancer // The Great Deceiver // Sermon of the Dead // Chapel of Abhorrence // Fathomless Depths

dag 3 – 02/04/2017 - Ostrogoth + 70’s Tush

Hoe sluit je een top weekend af met een ultieme kers op de taart. Een concert of optreden dat kan gezien worden als dat ultieme sluitstuk, om een wervelende driedaagse in schoonheid af te sluiten? Boek één van de ultieme, meest tot de verbeelding sprekende heavy metal act die ons land ooit rijk is geweest. Ostrogoth kan inderdaad gezien worden als één van de meest legendarische Belgische hard rock/heavy metal bands ooit. Deze band ontstond in 1980 en bracht met de albums ‘Ecstacy and Danger’ (1984) en ‘Full Moon’s Eyes’ (1983) ware klassiekers uit, die in ieder beetje metal tot hardrock liefhebber zijn of haar hart en geheugen gegrift staat. Van die al even legendarische line up van toen schiet enkel drummer Mario ''Grizzly'' Pauwels nog over. Echter, de entourage rond Ostrogoth weet steeds artiesten te vinden die deze legendarische line-up van de jaren '80 meer dan alle eer aandoet. Ook medio 2016 was er een personeelswissel. En blijkbaar heeft diezelfde entourage rond de band een glazen bol gevonden, om de perfecte vervanger op dat podium te zetten. Meer daarover, verder in deze recensie. We zakten af naar ELPEE voor een show waarbij voornoemde platen integraal zouden worden gespeeld. Met daarbovenop enkele andere kleppers van de band.

Het viel ons al op, de meeste aanwezigen waren duidelijk gekomen om dat unieke concert van Ostrogoth live mee te maken. Want ‘Ecstacy and Danger’ compleet live brengen? Dat hebben de heren in circa dertig jaar nog niet gedaan. Daardoor reageerde een groot deel van de aanwezigen  dan ook wat lauw op het aantreden van 70's Tush. 70’s Tush is sinds 2013 nochtans uitgegroeid tot een vaste waarde in het Rock ‘n’ Roll & Bluesmilieu. Deze muzikanten uit Gent brengen een ode aan de wervelende rock ‘n’ roll-liveshows van weleer. Met een set gebaseerd op nummers van o.a. Led Zeppelin, Rory Gallagher, Elmore James, Cream, Humble Pie, Jethro Tull. Liefhebbers van voornoemde bands en artiesten zullen wellicht hebben genoten van de lang uitgesponnen solo's en typische aspecten, die dezelfde bands zo groot hebben gemaakt. Het resultaat was een set boordevol meeslepende riffs, pompende drums en typische Keyboard klanken, waarmee bijvoorbeeld bands als Deep Purple ooit groot zijn geworden. Bovendien beschikt 70's Tush over een enorm charismatische frontman, die ook vocaal niet moet onderdoen van zangers uit voornoemde bands. Echter bleef het publiek er wat stil bij, en ging alles diezelfde lijn uit waardoor de aandacht gaandeweg wat leek te verslappen. 70's Tush spelen, volgens we lezen op hun facebook pagina, circa 60 shows per jaar. Dat deze ervaren muzikanten ondertussen elkaar blindelings vinden, en bovendien hun instrumenten op hoogstaand niveau bespelen. Daar bestaat het minste twijfel over.

Zoals we reeds aangaven, was dit aantreden van Ostrogoth in ELPEE toch wel vrij uniek, niet alleen doordat twee klassiekers integraal werden naar voor gebracht. “Stormbringer” en “A Bitch Again” zijn twee songs die de band niet meer heeft gespeeld sinds 1984! De plaat ‘Ecstacy and Danger’ kwam eerst volledige aanbod. Inclusief het langgerekte “Queen of Desire”. Wat een zorgde voor een golf van kippenvelmomenten. Niet alleen het publiek genoot zichtbaar, ook de band zelf was in opperste ontroering en stonden diep geconcentreerd te spelen. We hadden het eerder al over de nieuwkomer bij Ostrogoth. Meteen waren we al onder de indruk van de inbreng van Tom Tas, die vorig jaar bij de band kwam. Zijn solo's kliefden als botte hakbijlen doorheen onze hersenpan, en bezorgden ons bovendien koude rillingen van puur genot. Gerugsteund door een wederom subliem spelende Dario Frodo. Een gitarist die ondertussen al voldoende zijn kunnen heeft bewezen, en niet enkel bij Ostrogoth. Ook nu weer stond Dario op een hemels hoog niveau zijn ding te doen. Bassist Stripe bleek telkens het ultieme aanknoop punt, om die gitaarlijnen te perfectioneren. Bovendien zijn er de unieke drum salvo's van eeuwige brombeer, Mario 'Grizzly' Pauwels. Die als een goede huisvader, zijn troepen in het gelid lijkt te houden. Bovendien blijft hij na al die jaren salvo's naar voor brengen die door merg en been gaan. Na al die jaren profileert hij zich bovendien als een geboren leider, met een brede glimlach weliswaar. Naast de instrumentale aankleding waren we ook nu weer onder de indruk van de charismatische, goed bij stem zijnde, frontman van Ostrogoth. Josey Hindrix beschikt niet alleen over een stem, die de songs van Ostrogoth naar een ongekend niveau opstuwen. Hij is een klasse entertainer die niet stopt, tot iedere aanwezige uiteindelijk uit zijn hand zal eten.
Echter is het niet één element dat ervoor zorgt dat dit weer een legendarisch optreden zou worden, boordevol heavy metal magie. Nee, het is de kruisbestuiving tussen bovenstaande elementen, die ervoor zorgen dat we opnieuw iets uniek beleven. Songs als “Scream Out”, “Lords of Thunder” - een song die inderdaad klinkt als het geroffel van bliksem en donder. Ze worden niet routineus gebracht, maar met een dosis spontaniteit. Alsof we terugkeren in de tijd, met beide voeten in 2017. Vanaf de eerste noten werd de lat heel hoog gelegd. De band hield niet op, tot inderdaad iedereen overslag zou gaan. Daarop moesten ze deze keer niet te lang wachten, want de aanwezigen hadden er even veel zin in als de band zelf. Hoewel de handen toch het meest op elkaar gingen toen de EP ‘Full Moon’s Eyes’ integraal werd gebracht. “Rock Fever”, “Paris By Night”. Het zijn songs, die zowel instrumentaal als vocaal door ons metal hart klieven. Ze werden met heel veel liefde gebracht, en bovendien telkens op een hoogstaand niveau met respect voor het verleden. En dan moest de ultieme klepper nog komen.
Het mag clichématig klinken, maar wie Ostrogoth zegt, tegen eender welke muziekliefhebber, denkt prompt aan die ene klepper. “Full Moon’s Eyes”. Josey gaf aan deze song op te dragen aan alle gestorven ex-leden van de band, vrienden die er niet meer zijn en Wizz (Wizz Wizzard) die eind 2016 de strijd tegen kanker verloor. Wederom ging er een golf van kippenvel doorheen ELPEE, en kregen we een krop in de keel bij die eerste riff van gitaars en bas. Waarna de drums ons die ultieme doodsteek bezorgden. Josey zijn stem was niet alleen de kers op de taart, ook hier bewees hij wat voor een klasse entertainer hij toch is. Hij ging zelfs gewoon bovenop de toog gaan zitten om van daaruit het ultieme epos te zingen uit deze klassieker der klassiekers die de band ooit heeft geschreven. Het publiek ging nu volledig uit hun dak, en bedankte Ostrogoth met een warm en dik verdiend applaus.
Echter, daarmee was het nog niet afgelopen. Met vier subliem gebrachte songs: “Shoot Back”, “Clouds”, “Samurai” en “Too Hot”. Liet Ostrogoth horen en zien, dat ze anno 2017 nog steeds de ultieme koning en keizer zijn van het Belgische heavy metal gebeuren. We zeggen het al dertig jaar, maar kunnen het niet genoeg herhalen. Waren Ostrogoth Amerikanen, dan stonden ze nu aan de absolute wereldtop binnen de scene. In ELPEE zetten ze die stelling, binnen een set van circa 1u30, nog wat meer in de verf.
Volgens we krijgen te lezen op de website zou er dit jaar een nieuwe plaat uitkomen. We citeren het volgende bericht op de website: With the band still writing new stuff, chances are that we will have sixteen new songs finished, by the time we will enter the recording studio, summer 2017. The new album will probably have ten tracks on it, with ‘All Manners of Light’, ‘Better Man’, ‘More Than Meets the Eye’, ‘Powder & Arms’ and ‘Sonic Machine’, being possible song titles. The new record will also contain a big epic song, that will be the longest Ostrogoth recording so far. And there’s a fast song, simply entitled ‘Ostrogoth’. Sounds like an anthem in the making. So there will be a new Ostrogoth record! http://www.ostrogothofficial.com/ . Ondertussen is er uiteraard heel wat veranderd. We kwamen alvast het volgende te weten, via het management van de band: "De band werkt aan nieuwe nummers. Dat is zo. Release? Hopelijk ergens in 2018. Maar vooral.  We nemen alle tijd om een knaller van een plaat af te leveren. We hebben niemand die ons onder druk kan zetten om de plaat af te hebben voor een bepaalde datum dus ze zal ze er maar komen als ze echt af is. Want waar iedereen  het over eens is, is dat de plaat van  begin tot einde goed moet zijn, zoals met Last Trib Standing. Geen 'vullers' dus." En ook dat is iets om enorm naar uit te zien! We kunnen dan ook besluiten. Ostrogoth bezorgde deze driedaagse de ultieme kers op de taart, om het weekend met een knaller van formaat af te sluiten. Tot volgend jaar!
Setlist: Ecstacy and Danger LP: Queen of Desire//Ecstacy and Danger // A Bitch Again// Stormbringer//scream out // Lords of Thunder // The New Generation// Do It Right Full Moon's Eyes LP: Rock Fever // Paris By Night // Heroes' Museum // Full Moon's Eyes  BIS: Shoot Back//Clouds // Samurai // Too Hot //

Met dank aan Snoozecontrol - Erik Vandamme - http://www.snoozecontrol.be

Klaar voor ‘some honey dripping love, made in Belgium’? Delv!s staat helemaal voor je klaar en wil dat je je bekken zachtjes los schudt, dansend of op andere manieren. En daarna vraagt hij op zeer lieve en beleefde manier of het lekker was. In 2013 nog een flinke hit met “Tell me”, dit jaar een veelbelovende oogst met het heerlijk strakke “Come my way” en zijn eerste EP ‘No ending’ op komst. Een hele tijd al timmert de Landense Niels Delvaux gestaag aan zijn soultraincarrière, maar 2017 kan wel eens een ‘grand cru’ jaar worden voor hem.

Het publiek wordt eerst richting wiegen gemasseerd door het Gentse BLOW Trio. Drie mannen met zwarte hoodie en een half wit masker op,  ze kunnen zo mee het filmscherm op als randpersonages voor een Scary Movie-sequel. Met twee tenorsaxen en een drumstel en zonder een woord , creëren ze een combi van dance en dubstep. Aangenaam om zien en horen, misschien net iets te veel gimmick.
Enter the dragon on stage, ofwel Delv!s die als een onvervalste knuffelbeer minzaam het publiek doet glimlachen. Met zijn achten zijn ze in totaal op het podium, inclusief twee blazers en een beminnelijke en opvallende achtergrondzangeres. Een mooi, zomers en warm geheel, met soms een iets te nadrukkelijke drum in de mix. Delv!s brengt een hartveroverende set : geen grootse dingen, wel 100% plezier met “Mama”, de Nina Simone cover “Ain’t got no, I got life” en zijn twee aanstekers “Tell me” en “Come my way”. Zijn stem is een onverwoestbare dijk, ook al vertelt hij op het einde van de show dat hij een verkoudheid onder de leden heeft, maar werkelijk niemand in de zaal merkt het op. Een hete brok testosteron is hij niet op het podium : wel een verademing om te zien, hoe hij zeer karakteristiek rondhobbelt op het podium en soms naar zijn zij grijpt, even denkend dat hij pijn in zijn milt heeft. Er komt geen overdadig machogedrag aan te pas bij Delv!s, hij fluistert liever subtiel mooie liefdeswoorden en neemt er graag de tijd voor. En dat doet hij met verve, voor hem mag het woord love wel duizend keer helder gezongen worden.
Eindigen doet hij helemaal alleen, met “What a wonderful world” van Sam Cooke. Delv!s houdt van de stemmen van de grote funk- en soulzangers, en hij staat er moeiteloos naast.

Of hij het internationaal al dan niet maakt, is eigenlijk van geen tel. Weet gewoon dat Vlaanderen voortaan een echte, ambachtelijke soulzanger in huis heeft, en dat zijn optredens je een liefdevol en gloedvol gevoel zullen geven.

Organisatie: Democrazy, Gent

Bazart gooit mantel der Belofte definitief af – Bazart - Kleinkunst in Coldplay-gehalte
Bazart
Lotto Arena
Antwerpen
2017-03-31
Gerrit Van De Vijver

Geen grotere booming business dan Bazart voor het ogenblik. Was het een stock-aandeel op de Beurs, de dividenden zouden fameus zijn. Een uitgekiende planning. Eerst 2 EP's, dan pas CD. Kleinere zalen, de AB, en dan nu de Lotto Arena. Ze hadden al Arena-ervaring opgedaan, als voorprogramma van Oscar and The Wolf in 2015.  Het Sportpaleis is al aangekondigd…

‘Perfect’ op schema. Vandaag was School is Cool hun voorprogramma … Was de ‘perfecte opwarmer’! Had dit vorig jaar andersom geweest, je had het normaal gevonden.
Dan toch. Bazart , de stap naar de ‘grote’ zaal. Van zelfonderschatting gesproken. Op amper een dag uitverkocht. Dan maar vlug overwogen om een 2de te plannen. De indie-pop band, met door Mathieu clever zelfgeschreven teksten , die iedereen aanspreken of toch zeker doet nadenken. Samen met doordringende synthesizers en elektro-sound, en je hebt een ideale cocktail van kleinkunst, maar dan in Coldplay-gehalte.
Mathieu is sowieso een crowdpleaser, die met z'n bambi-ogen menig hart doet smelten. De eeuwig verguisde witte sokken weer cool en ‘wareable’ maken, is hiervan het grootste bewijs!
Bizar. Het contrast tussen cd en een live-optreden. Daar waar menigeen de cd een beetje te soft vindt, is hun live-performance één groot feest! Alle hits werden gebracht, waaronder 4 nieuwe, en telkens leek het als het ware het Vlaams zangfestival. En het publiek kent z'n pappenheimers. Daar waar het vooral niet moet, laten ze Mathieu z'n stem overheersen. Met de combinatie van timbre, timing en dans  bespeelt hij het publiek perfect. Daar waar je denkt dat ze uit hun dak gingen, was er net nog die stap extra.
Geestig ook. Bij de cover "Sterrenstof" van de Jeugd Van Tegenwoordig, vond Mathieu het nodig om te vermelden : " oh ja, dit nummer was niet van ons…"
Dit alles werd nog meer ondersteund door een wervelende, perfect uitgeschreven lichtshow. In symbiose met de rookmachines en laserinstallaties, benadrukten ze perfect de passende sfeer van het desbetreffende liedje. Alle hits werden gebracht, met als afsluiters “Echo'” en 'Goud'.
Geen nummer dat het optreden van Bazart@ LottoArena zo beschrijft als deze song. Citaten legio:
Geen kans, er is geen kans op nog twijfel
Meevalt, als het meevalt op het einde
Oh geloof mij, elk feest duurt hier oneindig
Ik zie goud aan de rand van de zon
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
En dan staat er nog een vol Sportpaleis op de planning….
Wat gaat dat geven…?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/school-is-cool-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/

Organisatie: Live Nation