Warhaus - Van de tropische jungle naar verlaten Brusselse straten
Warhaus – Dijf Sanders
Ancienne Belgique
Brussel
2017-03-31
Birgit Coucke
Geen review van Warhaus, J. Bernardt of Zimmerman gaat voorbij of je leest wel een verwijzing naar Balthazar. Het kan ook niet anders want de zijprojecten van de Balthazarfrontmannen en bassist zijn niet alleen qua personeel maar ook qua sound onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na een eerste passage in oktober vorig jaar mochten Maarten Devoldere en zijn Warhaus-kompanen deze keer de grote zaal Ancienne Belgique vullen. En met succes: het concert was volledig uitverkocht.
Opvallen: dat is wat een voorprogramma moet doen. Met een grote backdrop deed Dijf Sanders (bekend van Teddiedrum, The Violent Husbands en van zichzelf) het meteen. Zijn psychedelische sounds werden ondersteund door een spel van licht, schaduwen en bewegende projecties. De weinige gelukkigen die al aanwezig waren in de AB waanden zich spontaan in de jungle onder begeleiding van de natuurgeluiden en chille vibes. Door verschillende soorten slagwerk en een xylofoon kreeg je een waar Tarzan-gevoel. Dijf wist het publiek best wel op te warmen en gaf het roer over aan Warhaus met opvallende woorden. ‘Ik ga nog één liedje spelen voor Warhaus komt en jullie hoofdjes kapot gaan… van prettigheid’.
Eerlijk? Onze hoofdjes gingen niet kapot, maar het was wel prettig. Wie zich nog steeds in de door Dijf Sanders’ gecreëerde tropische sferen bevond werd daar netjes weg gehaald door Warhaus. Met een minder bekend en behoorlijk zwoel “Control” werd de zaal dan ook volledig onder controle gebracht. Doorheen de show werden de reeds bekende nummers van zijn debuut ‘We Fucked a Flame into Being’ afgewisseld met nieuw materiaal. Het viel op dat de Balthazar-sound minder doorklonk in het nieuw materiaal. Een goed teken, lijkt ons, want dit is misschien het bewijs dat Warhaus zijn draai gevonden heeft in zijn solo-zijtak en dat we alleen nog maar vernieuwende nummers kunnen verwachten.
Warhaus vond al meteen zijn eigen stempel en bouwt nu verder aan hun oeuvre. Het schalende geluid van een krakkemikkige trompet speelde een sleutelrol in het hele verhaal, netjes samengaand met hier en daar een schrille gitaar (vooral in het instrumentale “Beaches”). Zo creëerde Warhaus een duistere sfeer van een rustige wandeling in verlaten straten, gedreven door duistere gedachten en een tikkeltje wanderlust.
Het leek alsof “Machinery” in een iets lager tempo gebracht werd dan de studioversie, maar de charmes van het lied gingen allesbehalve verloren. Vooral in dit nummer kon het ondersteunende stemgeluid van vriendin Sylvie Kreusch ons wel bekoren. Haar elegante bewegingen (het oog wil ook wat) maakten het helemaal af. Warhaus wordt vaak vergeleken met Gainsbourg en Birkin, en op het podium voel je ook dat Warhaus de liefdesbaby is van Devoldere en Kreusch. De begeerte en verlangen spat uit ieder nummer.
Maarten Devoldere waagde op het einde ook een gokje. Hij sloot de set af met het nieuwe “Mad World” en dat bleek verbazend goed uit te pakken. Als het bordje ‘uitverkocht’ nog niet duidelijk genoeg was, dan was de manier waarop het publiek de nieuwe nummers in de armen sloot wel een duidelijk teken van liefde. Bijna vanzelfsprekend eindigde deze avond met het mooie “BXL”.
Zijn liefde voor de stad was duidelijk te horen en werd dan ook overgedragen aan het publiek, dat het op zijn beurt even later ging gaan verspreiden in de –inmiddels donkere- straten van Brussel op een mooie lenteavond.
Setlist: Control/The Good Lie/Beaches/Against the Rich/Stanger/Memory/Machinery/Here I Stand/I’m Not Him/Mad World//Bruxelles//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dijf-sanders-31-03-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Soms heeft een mens een duwtje nodig om zijn bucket list op tijd en stond wat in te korten. Neem nu bijvoorbeeld de New Yorkse cultband Swans: al jaren stond het gezelschap rond de avantgardistische noise guru Michael Gira op ons lijstje ‘must see bands’, maar het duurde uiteindelijk tot de aankondiging ‘final Belgian clubshow’ om ondergetekende over de streep te trekken. Aanleiding van dit alles is de vorig jaar op Gira’s eigen Young God label verschenen ‘The Glowing Man’, een fraaie dubbelaar die volgens de man zelf wel eens -sommige flauwe woordspelingen laat je gewoon niet liggen- de zwanenzang van Swans zou kunnen betekenen.
De Gentse Democrazy kreeg de eer om die bewuste laatste clubshow op vaderlandse bodem in goede banen te leiden, te beginnen bij het zoeken naar een gepaste lokatie. Het werd voor ons een maiden trip naar de Kompass Club, een voormalig fabriekspand op een boogscheut van de Ghelamco arena dat in no-time een begrip is geworden bij techno hipsters. Geen nood, het pand bleek polyvalent genoeg om ook een echte live band te huisvesten: de betonnen akoestiek, de schaarse verlichting en de kille beschimmelde muren vormden vanavond het gedroomde decor voor Gira en zijn vijf huurlingen om 2.5 (lees: twee en een half) uur lang onze pijngrens af te tasten. Toegegeven, we zijn wel wat gewend sinds Kyuss (Pukkelpop ’95) en My Bloody Valentine (Pukkelpop ‘09), maar het vriendelijke ‘Protect your ears’ advies van de organisatie sla je bij een band als Swans maar beter niet in de wind.
We treffen Gira vanavond in een goedgemutste bui. Het hoeft niet eens te verbazen dat de 63-jarige frontman zich onmiddellijk thuis bleek te voelen in de industriële kaalheid van de Kompass Club. De ranke Amerikaan zag er door zijn lange platgestreken grijze haren en wazige blik op oneindig overigens een beetje uit als het soort zonderlinge pervert die je liever niet ziet opduiken aan de schoolpoort van zoon- of dochterlief. Het droeg allemaal bij tot de gespannen en bijwijlen ronduit beangstigende sfeer die in de lucht hing toen opener “The Knot” tergend traag en meesterlijk subtiel werd ingezet. Wat begon met een eenzame regendruppel en een zuchtje wind eindigde in een alles en iedereen verpletterende tsunami van dissonante noise en monumentale sludge. Fans van Godspeed You! Black Emperor en Pelican hadden hier ongetwijfeld een ferme kluif aan, maar dan met dit verschil dat Swans aritmisch, amelodieus én abnormaal luid uit de hoek kwam.
Gira kan je dan wel bezwaarlijk een uitzonderlijke zanger noemen -elke boeddhistische monnik kan immers even klaaglijk mediteren als de goddeloze Amerikaan-, de man heeft wél de juiste papieren als het op dirigeren aan komt. Met subtiele vingerbewegingen, een halve armslag of een vurige blik laat hij zijn stormtroepen keer op keer ver boven zich uit stijgen. Alleen de rol van lap-steel maestro Christoph Hahn in dat orkest leek ons niet geheel duidelijk. Met een instrument dat het moet hebben van subtiliteit, kwam de man nooit echt in het stuk voor, in tegenstelling tot de dodelijk efficiënte mokerslagen van Phil Puleo, de kosmische ambient drone synth van nieuwkomer Paul Wallfisch, de brutale stormram bas van Christopher Pravdica en de Stoïcijnse gitaaruithalen van Swans-van-het-eerste-uur Norman Westberg.
We zijn een klein uur ver in de set en er staat ... euh reeds één nummer op de teller. Toch slaat de verveling nooit toe: Swans live heeft immers veel weg van één langgerekte hypnose trip waar tijdsbesef tot louter een banaliteit wordt gedegradeerd. Ook opvallend is dat jong en oud schouder aan schouder de trance ondergaan. Sinds het eerste Swans wapenfeit ‘Filth’ uit ’83 lijkt Gira dus elke daaropvolgende generatie aan te spreken, zelfs al beperkt de huidige tour zich in essentie tot materiaal uit de jongste twee albums en een handvol onuitgebrachte songs. Wij zijn vooral fan van de meest recente worp ‘The Glowing Man’, waaruit “Cloud Of Forgetting” en “Cloud of Unknowing” worden geplukt. De pastorale neofolk die zo sterk primeert op die plaat is live weliswaar ver te zoeken. In de Kompass Club is immers enkel plaats voor een elektrische storm waarbij de decibels erg kwistig in het rond worden gestrooid. Het titelnummer van het jongste Swans opus vormt de apocalyptische afsluiter waarbij de groep nogmaals bewijst heer en meester te zijn in hard-zacht contrasten.
Zes nummers in 150 minuten: de eindbalans klinkt saai en langdradig maar het tegendeel is waar. Opper-sjamaan Gira en zijn gedwee in de pas lopend gevolg namen op niets minder dan indrukwekkende manier (voorlopig) afscheid van de Belgische clubscene. Voor wie nog plaats heeft op zijn of haar bucket list is er nog een laatste herkansing: boek eind mei een weekendje Zottegem en doe er maar meteen een ticket voor het Dunk! festival bij.
Organisatie: Democrazy, Gent
Donderdag 30 maart diende zich aan als een zalige lentedag. Een mens heeft dan al snel eens de behoefte om 's avonds een terrasje te doen met een lekker potje gerstenat voor zijn neus. En als je dit dan nog eens kan combineren met een optreden van de Tedeschi Trucks Band? Er zijn minder leuke dingen in het leven ...
Het Koninklijk Circus in Brussel was vanavond the place to be voor elk zichzelf respecterend liefhebber van kwaliteitsvolle blues, rock, soul met funk- en jazzinvloeden. De Tedeschi Trucks band is dan ook van het beste wat er op dit muziekvlak heden ten dage rondloopt.
Susan Tedeschi (zang, gitaar) en Derek Trucks (gitaar) waren beiden succesvol met hun respectievelijke bands (The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band) en deden de nodige ervaring op door te touren in het voorprogramma van o.a. The Allman Brothers Band, John Mellencamp, en The Rolling Stones om er maar een paar te noemen. Derek zelf was 15 jaar vast bandlid van The Allman Brothers Band en maakte eveneens deel uit van de vaste begeleidingsband van Eric Clapton.
Beiden vonden elkaar niet enkel privé (het koppel is al meerder jaren gehuwd), ook muzikaal werd een eigen nestje gebouwd: The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band versmolten tot de Tedeschi Trucks Band.
In 2011 kwam het debuut (‘Relevator’) uit en won meteen de Grammy voor beste Blues album. Een jaartje later was er al een livealbum onder de naam van ‘Everybody’s Talking' waarbij nummers van debuut afgewisseld werden met covers. In 2013 zag 'Made Up Mind' het levenslicht. Stuk voor stuk kwaliteitsplaten en daar hoeft het vorig jaar verschenen 3de studioalbum 'Let Me Get By' zeker niet voor onder te doen! Een hele sterke, prima geproduceerde schijf is dit en geeft aan dat de 12-koppige band een nog hechter groepsgevoel toont dat op de vorige platen. Recentelijk werd een 2e live album op ons losgelaten '‘Live From The Fox Oakland’ en deze wordt nu ten volle gepromoot.
Maar terug naar 't Koninklijk Circus nu. Voor ondergetekende een eerste kennismaking (zowel met zaal als met live optreden van de band) en die was uitermate positief!
Gedurende 2 uur (voordien was er aangegeven dat het concert in 2 delen zou opgesplitst worden, maar dat bleek niet het geval te zijn) werd een nagenoeg uitverkochte zaal getrakteerd op voortreffelijke uitvoeringen van eigen nummers en diverse covers.
Om 20u15 betrad het 12-koppig ensemble de bühne. Een mooie overzichtelijke opstelling, met op links toetsenist / fluitist Kofi Burbridge en bassist Timothy Lefebvre, achterin het immense dubbele drumstel van Tyler Greenwell en JJ Johnson, op rechts achter vinden we de backing vocalisten Mike Mattison, Mark Rivers en Alecia Chakour , op rechtsvoor de blazerssectie met Kebbi Williams op sax, Ephraim Owens op trompet en Elizabeth Lea op trombone. Susan Tedeschi en gitarist Derek Trucks nemen hun plaats middenvoor in.
Geopend werd er met een beklijvende versie van de bluesy beuker “Made Up Mind” met stuwende gitaarriff van Derek. Susan is meteen goed bij stem en al snel is er een eerste interactie (en dit zou niet voor het laatst zijn) tussen Derek en de andere bandleden. Heerlijke opener! Ingeleid door een Oosters klinkend slidegitaarpartijtje krijgen we vervolgens een prima versie van “Laugh About It” - dat afkomstig is van hun meest recente studioalbum - te horen, wondermooi gedragen door de hese, soulvolle stem van La Tedeschi en daarbij subtiel ondersteund door het blazerstrio.
Band en publiek raken stilaan opgewarmd en wanneer we een stomende versie krijgen van “Keep On Growing” (Eric Clapton- cover) gaat het dak er een eerste keer af in het Circque Royale. Midden in het nummer trekt Derek een eerste keer serieus van leer, meesterlijk bijgestaan door de dubbele ritmesectie van de heren Greenwell en Johnson. Wow, wat een versie … Men had het nummer evengoed tot 'keep on glowing' kunnen omdopen!
Een tweede cover volgde en dit werd een wondermooie hommage aan de vorig jaar overleden Canadese folksinger en songwriter Leonard Cohen. ”Bird on a Wire” werd door Susan zo hemelsmooi ten tonele gebracht, dat Cohen van bovenaf wel moest goedkeurend knipogen. Wederom een waar kippenvelmoment. Het zoete "Don't Drift Away" laat ons vervolgens zachtjes wegdromen. Nadien mocht ook Mike Mattison zijn soulkunsten etaleren op het broeierige funky "Don't Miss Me When I'm Gone".
Een lang uitgesponnen versie van “Idle Wind” werd vooreerst heel mooi ingeleid door de dwarsfluit van Kofi Burbridge en gaandeweg het nummer mocht elk van de topmuzikanten (want dat zijn ze wel degelijk) het beste in zichzelf boven halen. Tedeschi en Trucks mogen dan wel de speerpunten van de band zijn, ieder bandlid krijgt wel degelijk zijn 'moment de gloire'. De hoogtepunten zijn stilaan niet meer te tellen...
Nadien mag Susan nog eens - enkel bijgestaan door bass, drum en keyboards - een semi-akoestische versie van "Angel From Montgomery” brengen (ooit nog een hit geweest voor Bonnie Raitt). Opnieuw komen de haartjes op onze armen recht van deze prachtige vertolking. De mooie fluittonen van Burbridge en de van soul doordronken stem van Tedeschi spannen de kroon. Susan mag zelfs een hele reeks telefoonboeken na elkaar zingen, zelfs dan blijf je nog onder de indruk.
De rest van de band vervoegt zich opnieuw en het jazzy “Right On time” sleurt ons vervolgens helemaal mee naar vooroorlogse cabarettijden. Mike Mattison neemt opnieuw de leadzang voor zijn rekening en vooral de blazerssectie zorgen ervoor dat dit nummer heel aanstekelijk werkt op deze zwoele lenteavond.
Tijd om te bekomen is er nauwelijks want een nieuwe Oosters klinkende intro loerde al om de hoek waarna een majestueuze versie van “Midnight In Harlem” volgde met aansluitend “Don't Let Me Slide” eveneens van het Grammy bekroonde debuut 'Revelator'. Derek is terdege de beste slide-gitarist die momenteel op de aardkloot rondhuppelt. Maar vrouwlief moet zeker niet onderdoen en liet zien dat ze naast een vocal powerhouse ook een begenadigd gitariste is. Dat mocht ze demonstreren op het navolgende “I Pity The Fool”. De power en de passie liepen er zo vanaf!
Natuurlijk is de avond niet compleet zonder een afrondend toegift en onder de noemer van het heerlijke bluesy “I Want More” liet de band zich nog eens volledig gaan en gaf het publiek waar voor zijn geld.
Of je nu komt voor de hese, passie- en soulvolle vocalen, de onvolprezen gitaarskills van Herr Trucks of het bigband concept compleet met blazers, keys, fluit en backingvocalisten: er was voor ieder wat wils te beleven!
Roll on next time TTD, you bet we want more!
Organisatie: Gracia Live
‘Night Becomes Light’, het vierde studio-album van de Ierse poprockband Delorentos, werd reeds in 2014 uitgebracht in Ierland en de UK, maar ter ondersteuning van een tournee in de Benelux werd een heruitgave gemaakt die zopas verscheen op Gentlemen Recordings en Mass Market Recordings.
Delorentos bestaat sinds 2005 en is in eigen land heel populair met zijn catchy indiepop. Hun sprankelend en dromerig gitaarwerk doet soms denken aan Balthazar, Air Traffic, Arcade Fire en het recente werk van U2. De singles “Show Me Love” en het heel meezingbare “Forget The Numbers” scoorden hoog in de Ierse hitlijsten. Het viertal weet duidelijk hoe ze een pakkend nummer moeten schrijven en hoe ze een leuke melodie moeten spelen. De vonk slaat niet altijd meteen over bij de eerste luisterbeurt, maar als je de nummers een tweede keer hoort, herken je ze meteen als waren het klassiekers.
Er staat nog wel meer radiovriendelijk hitpotentieel op dit album. “Home Again” moet zeker de fans van Bear’s Den, Ed Sheeran of Elbow weten te bekoren. Met “Everybody Else Get Wet” spreken ze ook de iets alternatievere poprockfans aan.
Doorgaans zijn de nummers op ‘Night Becomes Light’ een beetje braaf, maar wel catchy. Een mooi voorbeeld daarvan is het lekker melancholische “I Will Not Go”. De titel van “Fits (Too Drunk To Drive)” doet je hopen dat Delorentos toch eens buiten de lijntjes gaat kleuren en eens een rechttoe-rechtaan rocknummer gaat brengen, maar die verwachting wordt niet ingelost. Ook dat nummer kabbelt vrolijk voorbij.
‘Night Becomes Light’ is een hapklare brok voor wie houdt van dromerige, melancholische poprock. Als ze op de radio gespeeld worden, krijg je ze gegarandeerd niet meer uit je hoofd.
“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’ uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
‘Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
‘Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …
Al meer dan tien jaar zijn ze bezig , het bandje rond de Londenaar Finn Andrews. Ze debuteerden met ‘The runaway found’ en met ‘Nux vomica’ braken ze door . We krijgen broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, een sfeervolle , bezwerende aanpak die door de jaren is bewaard gebleven .
In de voetsporen van die platen horen we intens broeierige songs , die durven uit te barsten en te ontladen , spanningsboog op spanningsboog , met een donkere , grimmige tune. Een frisse wind is er alvast met rapper /producer El-P door subtiel ingepaste geluidseffecten, elektronica en krautrock , die zich een plaatsje opeisen. We horen Cave in “King of chrome” en “Swimming with the crocodiles” biedt door de slides een link naar Black Keys. “Here come the dead” en “In the blood” zijn sterkhouders door de kenmerkende hobbelige gitaarmotiefjes en getormenteerde zang . The Veils slagen er dus in ons in te palmen .
Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...
Bazart - Try-out @Kreun – Klaargestoomd voor het Grote Podium!
Bazart
Kreun
Kortrijk
2017-03-28
Thorben Meurisse
Bazart deed op 28 maart een try-out in de Kreun (Org: Wilde Westen) ter voorbereiding van hun uitverkochte concerten in de Lotto Arena het komend weekend. En ja hoor, de tickets voor deze try-out vlogen ook de deur uit. Amper 5 minuten waren nodig om de zaal uit te verkopen.
Het concert zelf kwam, na het gegil van enkele meisjes toen Mathieu het podium beklom, rustig op gang met “Census”. Wanneer “Nacht” ingezet werd, dat luidkeels meegezongen werd door het publiek, begon het feest erin te komen.
Het optreden bood afwisseling van hun minder bekende en bekende nummers van de debuutplaat ‘Echo’ en de eerder verschenen titelloze EP. Op die manier speelden ze zo goed als hun volledig repertoire, met daar bovenop nog 4 nieuwe singles en een cover van “Sterrenstof”. En wie dacht dat stilstaan een optie was bij dit concert was eraan voor de moeite want de talloze elektronische beats deden de temperatuur in de zaal stijgen waardoor zelf Mathieu vermeldde dat hij het warm kreeg. Afsluiten deed men met “Echo” en “Goud”, waarbij het feest beëindigd werd met een hoogtepunt.
Bazart is Hot en helemaal klaar om de Lotto Arena klein te krijgen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van hun set in de Lotte Arena, Antwerpen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
‘Coaster’ is het debuut van Coyote Melon uit Gent. De zoveelste uitstekende release van een Belgische band. We denken daarbij aan de recentste pareltjes van o.a. Nebrovski, Brutus, The Guru Guru, A Supernaut…
Coyote Melon maakt perfecte indierock. Catchy melodieën, strakke riffjes en pompende ritmes zorgen ervoor dat ze muziek maken waaruit vroeg of laat een knaller moet komen. Met ‘Coaster’ zitten ze er alvast al heel dicht bij. Hun muziek gaat de ene keer de richting van The Van Jets uit en de andere keer van Cake. Om maar enkele namen te noemen die hen wat moeten situeren op het muzikaal universum. Vijf songs die allen aan de eerder genoemde elementen voldoen en met een aangename zangstem waarmee Jeroen De Gussem veel kanten uit kan. De titelsong is een geschikte single. “Designated Driver” bevat een fijne ritmesectie. “Suspicious” is een heerlijke catchy en soulvolle song met een prachtig refrein. Zou het eventueel goed kunnen doen in bv. de Afrekening.
Ik kan dan ook maar alleen enthousiast zijn over ‘Coaster’ en zeggen dat je deze zeker eens moet beluisteren. Fris, springerig en catchy. Wat wil je nog meer met de lente voor de deur? Coyote Melon: een naam waar we ongetwijfeld nog meer gaan van horen.
Gabriel Scar is het project achter Gunther Huyghe. De scar uit de naam slaat op het litteken dat hij overhield aan een valpartij uit zijn wielrennersperiode. ‘Oceans of Sound’ bevat 13 tracks die typisch als pop rock omschreven kunnen worden. Meestal uptempo met hier en daar een rustiger nummer. Van die rustiger nummers is “Lacrimosa” ,een duet met Ivy Cavana, een aardige ballad geworden. Alles klinkt goed maar de productie zou nog wat straffer mogen. Nu klinkt alles wat eenvormig en braafjes. Ook de zang kon hier en daar wat beter gemixt zijn. Voor de rest vrij klassieke pop-rock songs zoals bv The Scabs ze ooit maakten, maar dan wel van een iets ander van niveau en stijl. Alles klinkt radio vriendelijk en de refreinen zijn vrij catchy. “Beacon of Your Green Eyes” komt twee maal voor op dit album. In een rock en in een akoestische uitvoering. Beiden hebben hun waarde maar de zang in de akoestische versie spreekt mij meer aan.
‘Oceans of Sound’ is geen meesterwerk maar een degelijk product met hier en daar een heel aardige compositie. Met een betere productie zou het album nog wat meer diepgang kunnen hebben. Iets om te onthouden voor hun volgende release.
Elke week komen er talloze releases binnengewaaid. Het is dan ook zaak om er de relevante en de boeiendste uit te halen. Deze EP van het Antwerpse collectief Whyes viel op tussen de andere releases. Whyes brengt heel dansbare en catchy indiepop met wat funky en eighties synth -elementen. Het ene moment klinkt hun muziek richting Goose uit en op andere momenten klinkt ze dan weer meer naar de kitsch pop van MGMT en gelijkaardige bands. Het is heel vrolijke en opgewekte danspop dat ideaal past bij de ontluikende lente. De band bestaat nog maar twee jaar maar haalde reeds de finale van ‘De Zes 2015’ en met de song “Mercury” haalden ze de Nieuwe Lichting van 2016. Hun nieuwe single “Sometimes” is zopas geselecteerd voor de Nieuwe Lichting 2017. Daarnaast staan er nog drie tracks op de EP die eveneens weten te overtuigen. “Ilugo” sluit de EP af met een mooie lounge-achtige outro.
Ik ben dan nog ook enthousiast over deze EP die ongetwijfeld een smile op velen hun gezicht zal weten te toveren. Ik kom er in elk geval welgezind door.
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
Met nieuwe plaat ‘Night People’ liet You Me At Six hun gekende poppunk definitief achter zich en trokken ze voluit de kaart van de meer voor radioplay geschikte poprock. Dat album kwamen ze gisterenavond voorstellen in de AB met hun gelijknamige Europese tournee. Het voelde wat vreemd om de eerder zo ruige mannen poppy riffjes te zien spelen, maar geslaagd was het wel.
Het grote publiek moet nog arriveren wanneer The Amazons de avond openen. Het wordt meteen duidelijk dat de mannen uit Reading zich willen bewijzen wanneer ze de spits afbijten met het hitgevoelige “Stay With Me”. Dat het een veelbelovende gitaarband is, bevestigen ze met snoeiharde songs als “Black Magic” en “Little Something”. Afsluiten doen ze wel met een sisser. Bij de voorlaatste song verliezen ze even de aandacht van het publiek en is de stem van frontman Matt Thomson niet altijd even toonvast. Met de quote ‘This song’s for everyone who loves a kebab or two’ zetten ze hun laatste song “Junk Food Forever” in. Deze is catchy maar vooral heel oppervlakkig maar dat maakt ons niet veel meer uit, we waren immers al opgewarmd na de eerste helft van hun set. The Amazons is veelbelovend maar er is duidelijk nog groeimarge.
Het verwachte grote publiek blijft uit en de zaal vult zich vooral met opgehitste tienermeisjes en een handjevol oudere fans. Dat de zaal niet half gevuld geraakt, maakt het publiek weinig uit, het wordt namelijk snel duidelijk dat de band uit Surrey een heel dedicated fanbase heeft en dat ze afgezakt zijn naar de AB om een feestje te bouwen.
Openen doet You Me At Six met titelsong “Night People” van de nieuwe plaat. Het voelt alsof de deur naar de backstage, die The Amazons achter zich dicht trokken, met brute kracht opengestampt wordt. Het tempo ligt hoog en we gaan in één slag verder naar de hit “Underdog” en een duidelijke fan’s favorite “Loverboy”. Bij die laatste song is de punkrockachtergrond van de band duidelijk op te merken en missen we ondanks de fans die zich volledig laten gaan toch wat overtuiging die bij een krachtige song als deze zou moeten horen.
Via “Stay With Me” en “The Swarm” komen we bij “Spell It Out” terecht waar het tempo eindelijk even vertraagt. Zowel de fans als de muzikanten nemen even de tijd om te ademen. Veel tijd krijgen ze echter niet want het tempo wordt met “Bite My Tongue” vrijwel meteen terug de hoogte in gejaagd. Deze song werd opgenomen in samenwerking met Oli Sykes en frontman Josh Franceschi neemt hier dan ook het ietwat schreeuwerige gedeelte voor zijn rekening. Dit blijkt toch even te hoog gegrepen en mist weer wat overtuiging.
We zijn een halfuur ver wanneer de band de eerste keer het publiek begroet en even ademruimte neemt.
Hierna gaat het moordende tempo verder met “Swear” en “Fresh Start Fever”. Bij die laatste hopen we dat de band snel de daad bij het woord voert want na het instampen van de deur aan het begin van de set missen we nog steeds kracht. Bij “Heavy Soul” horen we heel duidelijk dat de band met hun nieuwste album voor meer radiogezinde poprock gaat. Dan vindt frontman Josh wel de tijd om de band even rust te gunnen en aan ‘audience participation’ te doen. Het publiek is uitzinnig en de hele zaal gaat de grond op om vervolgens recht te springen op de tonen van “Reckless”.
Met “No One Does It Better” en “Cold Night” ligt het tempo nu toch even wat lager en neemt de band een rustige aanloop naar het einde van de show. “Brand New” en “Take On The World” kunnen ons eindelijk warm maken. Waar we voordien eerder twijfelden of deze band Bastille on steroids wilde zijn, vinden we hun opzet nu toch eerder wel geslaagd. You Me At Six verlaat het podium onder luid gezang van de fans. Wanneer ze na een kleine plaspauze het podium terug betreden en ze het publiek uitgebreid bedanken, zingen de fans ongestoord verder en is het even niet te merken dat de zaal maar voor één vierde gevuld is.
Gitarist Chris Miller zet “Lived A Lie” in en wij zijn getuige van een sterke comeback. De band lijkt een dosis verse kracht gevonden te hebben en speelt de pannen van het dak. Bij “Give” voelen we dat er emotie in de muziek gestoken wordt en het publiek is ook mee, al was het publiek eigenlijk de hele avond even uitbundig. Geloofwaardig afsluiten doen ze met een stevige extended versie van “Room To Breath” en goed nieuws voor de fans. “There might be some new music sooner than you think.”
Na een twijfelend begin kwam naar het einde van de avond toe de kracht in de muziek eindelijk naar boven. De mannen van You Me At Six weten hoe ze hun fans moeten entertainen maar om het grotere publiek te overtuigen missen ze nog wat punch. Wij mochten alvast merken dat die punch er ergens diep vanbinnen wel inzit, alleen moet hij er op de goeie momenten uitkomen.
Met dank aan Dansende Beren http://www.densendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/you-me-at-six-27-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazons-26-03-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
