Het Britse The XX mag zich een plaatsje toe eigenen tussen de groten . Twee uitverkochte concerten in Vorst Nationaal is niet niks en ze zijn één van de headliners op Pukkelpop.
Live staat het trio er en zorgen ze voor een pakkend denderend geluid , dat warm en koud klinkt. De lightshow is sober of toont alle kleuren van de regenboog. Het decor is eenvoudig doeltreffend door kantelende spiegels die alles mooi weerkaatsen . Spitsvondig.
Het zit allemaal goed in elkaar , de sound , de présence , het decor . Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
Het trio nam de tijd na ‘Coexist’, hun tweede plaat , gaven elkaar ruimte , maar slaan nu bikkelhard terug met ‘I see you ‘, de meest toegankelijke plaat totnutoe binnen hun kenmerkende minimal spaarzame fluisterende popnoir .
The XX heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader.
We bleven ruim anderhalf uur gekluisterd en geboeid in hun meeslepende , emotievolle sound. Elke geluidje van de drie neemt een belangvolle rol op in het geheel ,de synths, de beats , de drumtrics van Jamie ‘xx’ Smith , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks van Romy Madley-Croft en de diepe basstunes van Oliver Sim. Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelt in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld.
Het valt op dat Jamie ‘xx’ meer ruimte krijgt in de set, vooral in het tweede deel rollen de beats op gepaste wijze in de nummers en over ons heen . Heerlijk heupwiegend ervaarden we het in “Shelter” en “Loud places”. Middenin de set kregen we al een glimp van zijn kunsten als DJ en techneut op “Dangerous”. Meer dynamiek. Hij was omgeven van een indrukwekkende DJ booth , en de bijhorende percussie en cymbalen sierden .
Al meteen een schot in de roos hadden we met het intrigerende “Say something lovin’” , uit de nieuwe plaat die toegankelijkheid en avontuur mengt. De wisselende zangpartijen, de uptemo grooves en de groeiende snedig wordende aanpak maken de song sterk. “Crystalised”, “Islands” en “Lips” uit ‘I see you’ behouden die intensiteit , krijgen een forsere beat en worden met finesse gespeeld.
Jamie ‘xx’ leeft zich uit achter de decks , Oliver kronkelt en schaatst zich rond zijn bas en zijn tegenspeelster, ietwat uitdagend , grimassend , maar met een warm hart . De tracks volgen elkaar snel op , ze hebben een ingehouden , opbouwende , broeierige spanning van hartzeer, huivering , verlating, en zijn geweven in warmte , levenslust en samenhorigheid .
De respons is groot . Het doet hen deugd en ze zijn dan ook hun fans dankbaar . Oliver neemt het voortouw en laat een jawoord toe van een koppeltje , die hier hun droom werkelijkheid zien worden .
Er komt wat rust over de set met sober, dromerig, donker materiaal; “Sunset” , “Basic space” en “Performance” die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel houdt ; zijn gekenmerkt van slepende (soms dreunende beats) , 80s tunes en licht exploderende ritmes . “Brave for you” , één van de recente plaat , toont z’n sterkte door de helder , innemende , indringende zang van Madley–Croft . Schitterend.
“Infinity” bouwt de set terug op. We zijn intussen in het tweede deel van de set die beduidend extravert klinkt ; alle ingrediënten zijn samengevoegd , soberheid , elegantie als de bredere context met aanstekelijke , aangename grooves . Het spiegeldecor doet zijn werk en wordt zelfs wat vervormd. Alles bij elkaar, in één woord Klasse!
In de bis kon de doorbraaksingle naar het grote publiek niet ontbreken , “On hold” deed de temperatuur stijgen en de zaal ontploffen . Dit is de popsingle die het voorjaar 2017 siert! “Intro” benadrukt het filmische karakter , en doet een Portishead opborrelen . Tot slot het stuiterende “Angels” , vol muzikaal bochtenwerk .
The XX werd terecht sterk onthaald , en stond er , zonder ook maar een zwak moment . Die bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir is en blijft het handelsmerk , nu verweven in een breder, grootser , toegankelijk concept . Die intensiteit is omgezet in een magische sound … Een xx in het kwadraat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-xx-02-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Tamino (Nieuwe Lichting) mocht de avond openen. Hij deed dit met enkel zijn stem en gitaar. Dat is durven natuurlijk. Hij heeft een soort flair over zich waardoor je de indruk hebt dat alles vanzelf gaat. Het moet gezegd dat Tamino een indrukwekkende stem heeft. Hij bereikt er meerdere regionen mee en kan er veel gevoel en nuancering in steken. Geen wonder dat deze jonge adonis opgemerkt werd door StuBru. Breekbaarheid is het sleutelwoord in zijn set en dat is meteen zijn sterkte alsook zijn zwakte. Om door te groeien zal een begeleidingsband live waarschijnlijk nodig zijn.
Het Zesde Metaal is al geruime tijd geen onbekende meer en sedert Wannes doortocht in Bevergem al helemaal niet meer. Hun laatste album ‘Calais’ doet het heel goed alsook de single “Naar De Wuppe”. Het podium was achteraan opgesmukt met drie witte schermen die tijdens de nummers van kleur veranderden. Wie dacht dat Wannes een soort van moderne Willem Vermandere is , zal bedrogen uitkomen. De band klinkt snedig en rockt live goed. Wannes Cappelle gebruikt het dialect als een internationale taal in zijn songs. Zijn teksten zijn poëtisch en stralen wat engagement uit. Ook dat kwam tot uiting in zijn bindteksten toen hij bv “Calais” aankondigde. Er werd naast de gekende singles zoals “Nie Voe Kinders”, “Ploegsteert”, “Keuning van de Jacht” ook een nieuw nummer gespeeld. Het was nog onder constructie zoals Wannes het aankondigde. De bindteksten waren niet heel talrijk maar wel mooi meegenomen. “Naar De Wuppe” kon natuurlijk niet ontbreken en kon samen met “Ploegsteert” op veel animo bij het publiek rekenen.
Er werd dan langzaam naar een rustig einde toegewerkt met als slot Wannes alleen op de piano. Een mooie opbouw van het concert. De bisronde kon dan al niet meer ontbreken.
Het Zesde Metaal bevestigde zijn status van een geëngageerde band met muziek voor jong en oud. Heel fijn concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Flying Horseman heeft zes weken geresideerd in De Singel in Antwerpen om een totaalspektakel in elkaar te steken. Dit onder de werktitel ‘Rooms/Ruins’. Daarmee trekken ze nu rond in enkele zalen in Vlaanderen. Met niet gekend materiaal dus. Dat is durven.
De Club was goed volgelopen deze avond en de D.J. van dienst warmde de aanwezigen op met voornamelijk eclectisch muziek van bands zoals Yo La Tengo, Jambinai en Radiohead. Centraal op het podium stond het drumstel. De rest van de band was erom heen gebouwd. Rechts de bas en de keys, achteraan de synths en links de zang/gitarist en de multi-instrumentaliste.
De muziek van Flying Horseman is niet meteen de gemakkelijkste. Qua aanpak doet ze wat denken aan jazz en prog. De stijl is een mengeling van blues, americana en indie. Het klinkt misschien wat verwaand als ik zeg dat hun muziek niet meteen geschikt is voor de grote massa en dat je het intellectuele muziek kan noemen.
Bert Dockx en de zijnen namen ons mee op een trip doorheen een uniek universum. Grotendeels luistermuziek dat smart (blues) en donkerte bevat. Met hier en daar vreemde ritmes en sounds. Het geheel was bij momenten filmisch. De meeste songs begonnen vrij summier om geleidelijk, in vele lagen, opgebouwd te worden naar een climax toe.
Qua belichting en andere attributen was dit ‘totaalspektakel’ sober opgezet. Alles moest dus voornamelijk komen van de muziek zelf. Ongekend (door het publiek) materiaal dat gedurende het concert meer en meer door het publiek werd gesmaakt. Dat was te merken aan het applaus en de roep naar bisnummers.
Ze kwamen terug voor één bisnummer maar het publiek had zo te horen nog wat meer gewild.
Het concert was een muzikale trip doorheen een onorthodox muzikaal landschap. Ik reed naar huis met het gevoel dat ik iets moois en unieks had meegemaakt.
Morgen opnieuw ... in de Handelsbeurs!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Las Rosas - Geen gezever, verrassend sterke songs
Las Rosas
café De Zwerver
Leffinge
2017-03-01
Ollie Nollet
Bonzo, een viertal uit Leuven genoemd naar de overleden hond van hun voorman, begon overrompelend met twee ijzersterke nummers, badend in de recente golf neo-psychedelica. De samenzang rammelde wel wat maar de vibe zat zo goed dat dit bezwaar meteen van tafel geveegd werd. Helaas volgde daarna een complete stijlbreuk en zocht Bonzo het ergens anders. Waar weet ik niet precies maar ik betwijfel ten zeerste of hun inspiratiebronnen een plaatsje vonden in mijn platenkast. Helemaal op het einde werd het toch nog iets beter met een paar erg catchy songs die me wat aan Weezer deden denken.
Las Rosas (Brooklyn, New York) was mij vooraf totaal onbekend maar als De Zwerver belooft een nieuw blik garagebands open te trekken, ben ik er uiteraard als de kippen bij. En - ik verslik me hier haast in enkele niet voor publicatie vatbare krachttermen – dit zat er meteen boenk op.
Geen gezever om het (weinige) volk wat dichter naar het podium te lokken, nee, Las Rosas deden gewoon hun ding en merkten dat na elk nummer de reacties weer net iets heviger waren. Geen uitspattingen of gegoochel met effectpedalen, Las Rosas deed het op de ouderwetse manier, met sterke songs. Gezongen met die geweldige stem van Jose Boyer (deed wat aan The Strokes denken) en verder ingekleurd met een heerlijk jengelende gitaar, een prominent aanwezige bas van Jose Aybar (die wat trekken weghad van Arthur Lee), de zowel efficiënte als avontuurlijke drums van Christopher Lauderdale en, niet te vergeten, de harmonische backing vocals van die twee laatsten.
De sixties waren nooit ver weg maar referentiepunten vond ik toch eerder bij huidige bands als Shannon and The Clams, The Shivas, The Abigails en, waarom niet, The Tubs.
In ieder geval was dit een enorme stap voorwaarts voor zanger-gitarist Jose Boyer die ik zo’n zeven jaar geleden aan het werk zag als bassist bij het toen wat teleurstellende Harlem in het Beurskaffee.
Met Las Rosas zou hij toch wat meer potten moeten kunnen breken en het is dan ook vreemd dat ze na een eerste single op ‘Burger records’ moesten uitwijken naar het mij onbekende ‘Ernest Jenning Record Co’ voor hun debuut lp ‘Everyone gets exactly what they want’ waarvan het bovendien niet eens zeker is of die in Europa uitgebracht zal worden. Gelukkig konden we na het optreden dat kleinood op de kop tikken.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Liefhebbers van bands zoals Linkin’ Park of Bring Me The Horizon zullen hier wel van houden. De vergelijkingen slaan niet enkel op de vocals maar ook muzikaal zijn er overeenkomsten. Het verschil is dat ze een klein beetje meer de nadruk leggen op dance en elektronische elementen in hun nu-metal muziek. De ene keer gaat het eerder de nu-metal (zoals bij “3%”) en de crossover kant op, terwijl je de andere keer dan eerder een alternatief dance nummer voorgeschoteld krijgt (zoals in “Deeper”). Maxime Keller die voor de vocals zorgt, is ook actief bij Smash Hit Combo. Een aantal songs zijn wel de moeite om te ontdekken zoals “Gospel/Warsongs” (een catchy rocknummer op een bedje van spacy synths), “Wish You Where Dead” (waar ze Linkin’ Park doen herleven) of “My Own Private Sasha Grey” (mooi opgebouwd).
Boars heeft een album afgeleverd dat niet uitschiet in originaliteit. De referenties zijn nogal overduidelijk. De gloriejaren van dit genre is ook al een tijdje voorbij. Maar het heeft wel een heel degelijk album gemaakt, dat minstens even goed is als hun grote voorbeelden, met vakkundig in elkaar gestoken songs.
Het Zweedse Nightmen bracht verleden jaar hun opzwepende debuut ‘Fifteen Minutes of Pain’ uit. Ik herinner mij vooral de frisheid, hun puntige en bondige songs gestoken in een rock ’n roll jasje. Garage rock met catchy elementen. Op hun tweede release doen ze dat nog eens over. ‘Can’t Avoid Succes’ bevat 11 tracks die tussen één en drie minuten lang zijn. In de opener “Over You” zit alles samen gebald in een minuut tijd. Soms is dat voldoende. Op “Summer Shakes” krijgen we mooie achtergrondkoortjes te horen en op “Summer Moon” en “Why” voel je de adrenaline pompen. Op sommige tracks refereren ze aan de jaren zestig en op andere meer aan de jaren zeventig. Maar telkens goed gemaakt en gebracht.
Is dit vernieuwend? Nee, maar wel verslavend. Dit klinkt als muziek die recht vanuit het hart komt. Niet teveel opgesmukt en zonder veel poespas. Net als op hun debuut hoor je hier en daar nummers die je doen denken aan The Ramones, The Sonics of Dead Moon om maar enkele bands te noemen. Ook hun tweede full album bezit de puntigheid, de bondigheid en genoeg variatie om de luisteraar te blijven boeien. De nodige catchy refreinen zorgen ervoor dat het zich in je hersenpan vastzet.
Can’t Avoid Succes”’ is een waardige en geslaagde opvolger voor ‘Fifteen Minutes of Pain’.
Morgan Delt uit Californië tekent voor de ideale onthaastingsmuziek , één van indicatoren om de dagdagelijkse stress te ontzetten. We horen een dromerig , sfeervol , broeierig indiepsychedelisch popgeluid in de tien songs . We worden meegevoerd op de golven van het kabbelende water . Een onderkoelde cocktail wordt geserveerd op nummers als “The system of 1000 lies”, “Another person” en “The age of the birdman”. Op “I don’t wanna see what’s happening outside” , “Sun powers” en “A gun appears” kan het tempo lichtjes worden opgeschroefd , en zit er wat meer vaart in . “Mssr Monster” refereert naar de begindagen van Pink Floyd met een dosis experimenteerdrift en gepaste feedback over het nummer heen .
Een trippy soundwave dus , waar nergens echt uit de bocht wordt gegaan .
Heerlijk genieten is het , op dit album van Morgan Delt!
Weaves is een jong band je geleid door de donkere punkchick Jasmyn Burke . Niet te verwarren met Wavves , gezien we evenzeer een lofi stuiterende, rammelende, schurende indiesound noteren.
Het kwartet hotst , botst op een speelse, onbesuisde wijze in het materiaal . We horen een bandje die rauwe emotievolle poprock brengt als “Shithole” en “Eagle” of ontregeld klinkt , zeker de eerste nummers, die snediger, feller zijn met jengelende gitaren, gekenmerkt van een ruwe, gortdroge ritmiek. De roekeloze uitstraling, attitude heeft iets van een Courtney Barnett.
De elf songs komen zo uit de losse pols en zijn aangenaam , leuk zonder al te veel franjes! Fijn debuut.
Spain is duidelijk aan z’n tweede adem toe. De band rond Josh Hayden debuteerde enorm sterk in 96 met ‘The blue moods of Spain’ , een pareltje binnen de slowcore , met een sensueel jazzmotiefje . Ze waren samen met Cowboy Junkies , Low en 3 Mile Pilot (btw - check ook het daaropvolgende Black heart procession eens , die momenteel terug bij elkaar zijn voor een tour) super in het genre met minimalistisch, traag slepende songs.
Sinds de return in 2012 zijn deze kenmerken niet vergeten en is er nog die sobere, intieme aanpak van somberte, maar gaat de band ook breder . De jazzy loops werden omgebogen naar een breder rootsamericana door banjo, lapsteel en steelpedal, die een toegankelijk onderkoelde poppy sound laat horen.
Een evenwichtig geheel hebben we van die ingetogen, broeierige sound in hun mijmermelancholie . Een sierlijk sfeervolle plaat van puntige , vaardige en traag slepende nummers , die gevoeligheid en emotie naar voren plaatsen.
Goed album dus , maar ‘de soul of Spain zit ‘em nog steeds in die jaren ’90 …
Opnieuw hoogstaande metalcore van eigen bodem! Royce komt uit de Kempen, ontstond uit de assen van het fijne Angelskin en liet enkele maanden geleden met ‘Embrace Yourself’ een eerste EP op de wereld los. Op dit plaatje horen we een band die een lekkere mix van brute metalcore, punk en posthardcore serveert en daarbij meesterlijk agressieve stukken met rustige, ingetogen passages weet af te wisselen. Zo doet Royce ons regelmatig denken aan de streekgenoten van Campus, een band die we enorm weten te smaken maar ook liefhebbers van bands als Bring Me The Horizon, Trivium of Bullet For My Valentine zullen de acht lekkere tracks weten te smaken. 'Embrace Yourself' staat als een huis maar het zijn vooral de drie laatste songs “I Draw The Line”, het rustige en heerlijke intermezzo “Though Anyting PT I"en de fantastische meezinger “Carry Me” die er boven uit springen.
Zelf deze fijne band ontdekken kan via http://roycetheband.com/ .
Les één voor nieuwe bandjes die een eerste plaatje uitbrengen : Val met de deur in huis en zorg dat uw eerste song al meteen het kot afbreekt. Dat hebben ze bij het Gentse Firefang goed begrepen, “Crazy” is namelijk een binnenkomer van formaat, een razende brok ontvlambare garage-rock die ons meteen bij de keel grijpt. De manier waarop frontman Steven De Poorter in die helse opener de boel aan flarden schreeuwt, geflankeerd door een muur van ontbolsterd gitaargeweld, is echt wel fameus. Verder verkent Firefang met verve alle uithoeken van de garage-rock en daarbuiten. Bij momenten doen ze dat wild en onstuimig, elders dan weer slepend en emotievol.
De Poorter zijn gitaar is gedoopt in een substantie vervaardigd uit Crazy Horse water aangelengd met een geut Cobain-lotion, een bijtend goedje dat nog eens werd overgoten met een Gun Club buskruitmengsel.
Zelf hebben ze het over garage-grunge. What’s in a name? maar het is nog zo gek niet. We horen flarden Nirvana in “Nothing” en “One Day”, en we herkennen het zwaar onderschatte Come in sluipende songs als “I Sing I Sing” en “In A Home”. Als we het bij hedendaagse groepjes gaan zoeken, dan komen we steevast bij The Wytches terecht, ook zo een bandje die overtuigend uitpakt met een lekker smerige rock’n’roll sound en een hoop kwieke songs.
De garage-rock in Vlaanderen is op vandaag nog maar een eng wereldje, maar we mogen er met Firefang een verdomd sterk bandje bij verwelkomen.
We krijgen veel releases binnen die de Jaren 70 en 80 willen doen herleven of er op zijn minst hun mosterd hebben gehaald. Van tijd tot krijgen we er ook die het nog verder terug in de tijd zoeken. Zo ook met de Gentse band The Akulas die met hun muziek de sound van de sixties surfmuziek doet herleven. Veertien instrumentale liedjes, waarvan deels covers, vol met reverb en twang gitaarlijnen, zwierige orgels, wandelende baslijnen en vintage drums.
Zegt je dat iets dan moet je dit zeker eens uitproberen. Het is goed gemaakt, ideaal om erop te dansen en het klinkt zoals het moet klinken. Erg vintage, een beetje voorspelbaar natuurlijk maar op zich vormt het geen struikelblok. Ze zijn bezig sedert 2005 en ze speelden al op verschillende festivals in Nederland en België (o.a. North Sea Surf Festival in Amsterdam en Rockabilly Day in Assenede). Alles gehuldigd in een mooie smaakvolle jaren zestig cover wat het plaatje compleet maakt.
Nog maar half bekomen van de intrigerende set van Band Of Horses een dag eerder in de AB of daar was al meteen een tweede hoogstandje met Strand Of Oaks , het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter .
Zowel met band als solo geeft hij zijn materiaal een sneer en balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamerican van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized .
Er zijn al een handvol platen uit , maar het zijn de laatste ‘Heal’ en het pas verschenen ‘Hard love ‘, de laatste wat meer omfloerst van keys/synths, die de definitieve doorbraak betekenden en de man terug op tournee brachten.
Anderhalf uur werden we gekluisterd aan de grond en kregen we rockvertier om u tegen te zeggen , bezwerend , broeierig als dynamisch. De songs , 11 in totaal, diepten ze op z’n Crazy Horse uit tot op het bot .
Hier was vanavond een gretig spelend bandje aan het werk , die een allesverslindende, vernietigende set speelden . Ze haalden fors uit, dienden mokerslagen toe en het spelplezier droop er van af . Classic rock hoeft soms niet meer te zijn als je Showalter en de zijnen hoorde spelen .
“Hard love” zetten ze met twee in en het vuur zat er meteen in, strak en rauw begon het, strak en rauw eindigde het . Een heerlijke trip in z’n totaliteit . We werden heen en weer geslingerd in die intens broeierige, spannende aanpak , gierende gitaarsolo’s vlogen om ons heen. Showalter hield als een volleerd dirigent het muzikaal boeltje onder controle. We zagen een Michael Gira, Adam Granduciel , Neil Young. “Shut in” , “Goshen 97 en “Heal” van het gelijknamig debuut waren bomdroppers , maar ook van het recente album hadden we heerlijke pareltjes , “Radio kids”, “On the hill” , “Taking acid & talking to my brother” en “Rest of it” , gekenmerkt van een repetitieve, zweverige tune . Eventjes konden we naar adem happen en dreef de intimiteit , gevoeligheid boven met “Cry” en “Plymouth” . Doeltreffende eenvoud . Publiek als band zaten op dezelfde golflengte. Wat een speelsheid en gedrevenheid. We hadden een communicatieve Showalter die ons deed nadenken over hekelthema’s en pleitte voor samenhorigheid .
Dit was een set buiten categorie. Laat de festivals maar komen voor Strand Of Oaks . De komende week nog te zien in de Zwerver, Leffinge . Je bent gewaarschuwd voor deze tsunami!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/strand-of-oaks-27-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jason-anderson-27-02-2017/
(dank ook aan Motherlovemusic)
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Een uitverkochte Botanique zag dat Sohn, het pseudoniem van Chris Taylor, zichzelf alweer wist te overtreffen. Met behulp van een liveband en snedige beats kroop hij onder de huid van iedere toeschouwer in de zaal. In 2012 reed hij de muziekindustrie binnen met “The Wheel” en liet meteen een grootse indruk na. Naast samenwerkingen met onder meer Banks, Kwabs, Lana Del Rey en Aquilo is hij vooral bekend voor zijn solowerk. Zijn debuut ‘Tremors’ verscheen in 2014 en begin dit jaar kwam zijn tweede ‘Rennen’ uit. Een album dat volgens ons zijn debuut niet kon overtreffen. Toch bleken de songs live wel een meerwaarde en pasten ze perfect in de set.
Tegenwoordig lijkt het er op dat Sohn minder zwaarmoedig door het leven gaat. Zijn hoodie met kap heeft hij in de Botanique ingeruild voor een frisse T-shirt met een vrolijke hoed. Hij komt dan ook op als een spring-in-het-veld en maant het publiek meteen aan om te beginnen klappen. Niet veel later begint hij erg smooth aan zijn set met “Tempest”. Voor de gelegenheid heeft hij drie extra muzikanten bij zich: een drummer die voor extra power zorgt, een toetsenist die voor meer beats zorgt en een manusje van alles die zowel zang, beats als kracht bijbrengt. Het tilt de show van Sohn al meteen een niveautje hoger.
Al die instrumenten zorgen voor een unieke sfeer die Sohn zo herkenbaar maken. Het gaat van ferme slagen in het gezicht naar strelingen over de rug. Soms zit het in éénzelfde nummer vervat. Zo begint “Harbour” erg saai maar eenmaal je helemaal in de song geraakt, ontploft het en gaat het door merg en been. Zo is ook de show van Sohn, het gaat soms wat traag maar door zijn breekbare stem blijf je meegaan in het verhaal van liefde en hoop.
“Signal” neemt wat gas terug en laat ons op een zwoele manier kennis maken met de zaal. Met sexy beats bouwt hij op naar een climax die ontspoort en ons met felle lichten verblindt. Een epische outro waarvan we nog steeds niet goed zijn. De lichtshow is ook een sterke meerwaarde. Het gaat bij de rustige momenten erg klein en subtiel tot het bij de hevige momenten alle kanten uitschiet en zo de muziek versterkt. Het is geen indrukwekkende batterij lampen en lichtjes, maar meer is niet nodig om de hele zaal te begeesteren. Het publiek houdt zich niet meer en gaat volledig los.
Toch blijven ze vooral rustig dansen en staan ze met open mond te kijken naar een goedgemutste (hoewel hij een hoed droeg) Sohn. Hij blijkt opgetogen over de grote opkomst en benadrukt dan ook verschillende keren hoe dankbaar hij wel niet is. Soms komt hij over als een sociaal incapabele kerel en dat maakt het helemaal charmant.
In nummers als “Tremors” en “Dead Wrong” wordt Sohn bijgestaan door een vrouwelijk bandlid die een extra stem verzorgt. Dit geeft een sterke extra dimensie en versterkt het live gevoel. Vooral de nummers van de nieuwe plaat Rennen komen live veel beter uit de verf. Het geheel is dansbaar maar tegelijk toch gesofisticeerd genoeg om de klasse van de artiest er in te herkennen.
Toch blijken het vooral zijn oude nummers te zijn die echt in het geheugen gegrift blijven. Zo komt het duo “The Wheel” en “Artifice” als apotheose midden in de set. “Het gaat lawaaierig worden”, waarschuwt Sohn ons. Het publiek gaat wild en de temperatuur gaat de hoogte in. De beats penetreren het lichaam en aan energie is er geen tekort. De mensen beginnen mee te klappen en de sfeer zit er helemaal in. Toch gooit de man na deze twee songs het roer helemaal over en speelt hij met “Paralysed” een ontroerend nummer. In plaats van euforisch te dansen, beginnen de traantjes te rollen.
Met “Hard Liquor” knalt hij nog een laatste keer alles uit zijn machine om daarna als een echte rockster het podium te verlaten. Het spreekt voor zich dat de man nog moet terugkomen voor de verplichte bisnummers en met “Rennen” heeft hij zowat de perfecte terugkomer. Een breekbaar nummer waarin zijn stem er uit springt. Het valt op dat hij zowel hoge als lage noten aankan, het verzorgt een klein beetje kippenvel. Omdat een set moet eindigen met dansen spaart Sohn zijn recentste hit “Conrad” voor het einde. Het publiek gooit nog voor een laatste keer alle beentjes los om daarna voldaan de zaal te verlaten.
Sohn blijkt live echt een meerwaarde te zijn op zijn studiowerk. Hij geeft wat meer body bij zijn songs, verzorgt grootsere nummers en laat vooral de lichten spreken. Dit alles in een blender zorgt er voor dat Sohn een must see is voor de muziekliefhebber. De man weet te ontroeren maar tegelijk verzorgt hij ook een euforische sfeer. Het is een unieke muzikant die alles aankan en dit op een podium ook echt kan, hoedje af.
Setlist: 1. Tempest 2. Proof 3. Signal 4. Tremors 5. Dead Wrong 6. Bloodflows 7. The Wheel 8. Artifice 9. Paralysed 10. Harbour 11. Falling 12. Lights 13. Lessons 14. Hard Liquor
Bis: 15. Rennen 16. Conrad
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
