De Nederlandse retro-rockers van Batmobile brengen het nieuwe album ‘Brand New Blisters’ uit. Het is het eerste nieuwe, reguliere album van deze cultformatie in twintig jaar als we het split-album ‘Cross Contamination’ met Peter Pan Speedrock even buiten beschouwing laten.
Batmobile heeft al meer dan dertig jaar internationaal succes met zijn opzwepende psychobilly en speelt overal ter wereld. De band staat in het genre aan de top en werd ook al reeds bejubeld met twee tribute-albums van bands van over de hele wereld.
‘Brand New Blisters’ is van begin tot eind psychobilly en rockabilly van de bovenste plank. Met dit album maken ze de concurrentie nog eens duidelijk hoe hoog de lat ligt voor wie in dit genre net zo goed of beter wil doen.
Soms sluipt er een beetje punkrock (“Demolition”) of bluesrock (“Never Gonna Stop”) in hun psychobilly, maar dat maakt het voor iedereen interessant. Ondanks de beperkte bezetting van het trio wordt op ‘Brand New Blisters’ gekozen voor een mooi vol geluid waarin elk bandlid zijn ei kwijt kan. De hippies krijgen een rake veeg uit de pan in “Motherfuckin’ Hippy”. Uitschieters zijn voorts onder meer single “Apeface”, “From The Get Go”, het zwoele “Rest In Peace” en “Big Bob”. Af en toe weet Batmobile nog te verrassen. “Spider Sylvia” begint bijna twee minuten lang als een treurige ballad om dan alsnog het tempo op te drijven.
De meeste van de vijftien tracks rocken en swingen dat het een lieve lust is en behandelen de voor het genre klassieke onderwerpen (“Killmachine” en “Rest in Peace”), maar vaker gaat het net zo goed gewoon over muziek, zoals op “Rock & Roll and Alcohol” en “It’s Rock & Roll”. Batmobile is only rock & roll, but we like it.
Corinne Bailey Rae mag dan al een goede tien jaar bezig zijn , ze is nog maar toe aan haar derde plaat , die zes jaar na de vorige verschijnt , ‘The sea’. De uit Leeds afkomstige sing/songschrijfster onderscheidt zich in warme, sfeervolle r&b soulpop . De songs hebben een lichte gloed en klinken dieper door jazzy , funky grooves, gedragen door haar pure, intieme vocals. “Stop where you are” zal hier de meest extraverte in het genre zijn .
Op de vorige donkere plaat had ze het verlies van haar echtgenoot te verwerken. Met haar nieuwe levenspartner, producer Steven Brown nam ze deze op. De songs zwieren heen en weer tussen de oude 60s-70s elementen en de huidige hippe stijl. De twaalf songs ervaren we als aangenaam luistervoer , lichtvoetigheid met een sombere en positieve reflectie, ideale achtergrondmuziek om de avond door te brengen.
De postrock van Inwolves , het project rond Karen Willems , benadert een soundtracksfeertje door het klankenspectrum. We hebben de kenmerkende grauwe , onheilspellende, donkere tunes, maar ook de stemmige, lichtvoetige als stevige die kleurrijk klinken in z’n totaliteit . Op die manier kruist een verlatingsgevoel met een plaats van samenkomst.
Inwolves was gestart als soloproject van Karen Willems (drumster van Yuko en Zita Swoon Group) en wordt aangevuld met Jürgen De Blonde (Köhn, de Portables) en Ward Dupan (Low Vertical) . De toetsen klinken soms als een kerkorgel , die een beklemmend sfeertje creëren en de feedbacks kunnen niet omheen Sunn o))) .
Experiment en traditie zijn met elkaar verweven in dit album . Laat de sound toe je verbeelding te overmeesteren ...
Bat For Lashes , de Britse band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , is toe aan haar vijfde plaat . De gothicfolkzangeres heeft niet meer het bereik van de doorbraak “Daniel” uit ‘Two sins’ , maar de kenmerkende stijl en haar indringende , hemelse stem zijn bepalend en tonen een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze neemt je mee in een apart tragisch verhaal waarbij de bruidegom op weg naar zijn bruiloft omkomt bij een auto-ongeluk. Zijn verloofde , die gebroken achter blijft , besluit in kader van het verwerkingsproces toch maar de geplande huwelijksreis te gaan maken , zielsalleen . Dit is het thema van ‘The bride’ ; Natasha Khan neemt je muzikaal mee in dit verhaal . Sobere, spaarzame en sfeervolle arrangementen sieren de sound , veel harp en viool krijgen ademruimte in een pakkende sound van onmacht , ingehouden woede en hartverdriet. Pijnlijk! We vinden niet direct een single in die sfeervolle , donkere , hemelse sound , wel een pracht van pure klanken, gedragen door haar sterke stem .
Toch hebben we een paar bijzondere songs in dit klankenspectrum, “Sunday love” door z’n lichte grooves , “Never forgive the angels” door z’n verbetenheid en “Widow’s peak” door de percussieve ritmes en praatzang .
Etherische pop , die Kate Bush, Curve , Cocteau Twins , Dead can dance en Bel canto doet opborrelen …
Anthrax – Na al die jaren nog steeds een geoliede machine!
Anthrax + The Raven Age
Trix
Antwerpen
2017-02-20
Erik Vandamme
Op een maandavond, de werkweek is toch al begonnen, was de Trix goed vol gelopen voor een van de Big Four: Anthrax. Hoewel de heren elk jaar wel eens één of meerdere keren ons land aandoen, blijkt hun fanbase toch groot genoeg om ook Trix in vuur een vlam te zetten en dus zo goed als uit te verkopen. Bovendien blijkt er een gevarieerd publiek aanwezig, van verschillende generaties thrash metal fans. Wat er dan weer op duidt dat de band anno 2017 nog steeds nieuwe zieltjes lijkt te winnen. Naar goede gewoonte weten we ondertussen dat Anthrax het best tot zijn recht komt in een intieme setting. Dit aantreden in Trix zou dan ook een gedenkwaardig concert worden, waarvan we van begin tot einde hebben genoten tot het diepste van onze genen. Missie geslaagd dus!
Maar eerst was er een voorprogramma. The Raven Age zullen wellicht niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Echter, de heavymetalband is opgericht door George Harris, zoon van Iron Maiden bassist Steve Harris. Medio 2009 zag de band het levenslicht. In 2014 kwam een eerste EP op de markt. In maart dit jaar zou hun debuut op de markt moeten komen, ‘Darkness Will Rise’. De heren brengen een set boordevol aanstekelijke heavy metal, die wel degelijk ons een goed gevoel geeft vanbinnen. Ook beschikt The Raven Age over een frontman die verduiveld goed weet hoe een publiek naar zijn hand te zetten. Een hoge dosis charisma en catchy riffs, die aan de ribben blijven kleven. Het zou moeten zorgen voor een onvergetelijk concert moment.
Echter, ondanks alles, bleef het allemaal een beetje hangen binnen een iets te gezapige sfeer die nauwelijks boven de middenmaat uitsteeg. Uiteraard is dit nog een vrij jonge band, er zijn groeimogelijkheden. Maar dan moeten de heren toch eens durven buiten de lijntjes kleuren. We bleven dus wat op onze honger zitten, maar geven hen gezien hun jeugdig enthousiasme het voordeel van de twijfel. Want kwaliteit en spontaniteit? Dat brengen The Raven Age zeker en vast.
Misschien ligt daar het verschil met een band als Anthrax. Dankzij de jarenlange podiumervaring weten ze maar al te goed hoe ze een publiek van voor naar achter, van begin tot eind compleet uit de bol moeten laten gaan. Gelukkig zorgt al die ervaring er niet voor dat we hier een routineklus voorgeschoteld kregen! Integendeel zelfs. De set bestond uit twee delen, van elk een uur en iets meer waardoor we dus een concert van ruim twee uur voorgeschoteld kregen. En toch, geen enkel moment keken we op onze horloge of gingen naar de bar toe, wat erop wijst dat de band ons twee uur lang zonder enig probleem in de ban kon houden. In het eerste deel was er plaats voor het meest recente album van Anthrax. ‘For All Kings’ werd met gemengde gevoelens onthaald. Maar 'live' staan de nieuwe songs als “Impaled” of “Evil Twin Breathing Lightning” als een huis, ook al is dit de grote verdienste van de charismatische houding van frontman Joey Belladonna, die trouwens heel goed bij stem was. Echter trekt gitarist Scott Ian nog de meeste aandacht naar zich toe. De man blijkt niet alleen een gitarist van wereldklasse te zijn, maar eveneens een entertainer die zijn publiek aanspreekt, gezapige verhalen vertelt tussendoor en riffs naar voor brengt die ons een krop in de keel bezorgen.
Ondanks dat de nieuwe songs live wel degelijk ons kunnen bekoren zijn het nog steeds kleppers als “Caught in a mosh”, “I am the Law”, “A skeleton in the Closet” tot “Among the Living” die na al die jaren nog steeds het meest tot de verbeelding spreken. Dat album ‘Among The Living’ kwam in 1987 op de markt en werd in het tweede deel integraal gespeeld. Daaruit blijkt dat deze plaat na dertig jaar nog steeds een klassieker van formaat kan genoemd worden. Gelukkig werden die songs gebracht met evenveel liefde als toen en met diezelfde gedrevenheid waarmee de band is doorgebroken. Bovendien kregen we enkele meer dan gesmaakte drum- en gitaarsolo's voorgeschoteld , waaruit nogmaals blijkt dat de grote sterkte van Anthrax niet één onderdeel van de band is, maar de kruisbestuiving tussen instrumentalisten en de meesterlijke vocale inbreng.
We kunnen dan ook besluiten: als je meer dan twee uur je publiek in de ban kan houden en badende in het zweet de zaal doet verlaten? Dan moet je wel heel sterk in je schoenen staan. Bovendien blijkt nog maar eens dat de band nog het best floreert in een intiemere setting, als ze de fans heel dicht aan hun hart kunnen drukken. Die fans reageerden dan ook dolenthousiast op zoveel spelplezier en gedrevenheid. Geen enkel rustpunt gunden ze zichzelf. We kregen de ene moshpit na de andere voorgeschoteld. Bovendien zagen we mensen dansen, headbangen en genieten van beneden tot helemaal bovenaan de trappen, en ook van begin tot eind van de sets.
Anthrax is anno 2017 dus vooral een geoliede machine, die nog steeds jarenlange ervaring perfect combineren met spelen als jonge wolven in het vak die nog alles moeten bewijzen. In Trix zetten ze dat nog wat meer in de verf.
Setlists:
* Set 1: Impaled - A.I.R. – Madhouse - Evil Twin – Medusa - Blood Eagle Wings - Fight 'Em 'Til You Can't - Breathing Lightning - Be All, End All
* Set 2: Among The Living: Opening: I Can't Turn You Loose - (Blues Brothers song) - Among the Living - Caught in a Mosh - One World - I Am the Law - A Skeleton in the Closet - Efilnikufesin (N.F.L.) - Guitar Solo - A.D.I. / Horror of It All - Drum Solo - Indian Imitation of Life
Met dank aan Gigview www.gigview.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/anthrax-20-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-raven-age-20-02-2017/
Organisatie: Rocklive/Biebob
Tom Odell – Grootse show en set!
Tom Odell
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-20
Johan Meurisse
Tom Odell is een groots artiest , wat duidelijk was na dit geslaagd uitverkocht optreden in de AB! En hij is nog maar toe aan z’n tweede plaat . Hij heeft een goed geoliede band achter zich die de ingetogen, sfeervolle en aanstekelijke songs een boost geven . Op die manier worden we meegevoerd in de gevoelige , stekelige opbouw, het bredere concept en de extravertie die de nummers krijgen. Odell ontpopt zich als een charismatische zanger en entertainer .
We waren al verkocht tijdens de passages van z’n debuut ‘Long way down’ , en kregen vorig jaar nog een voorproefje van die sterke tweede ‘Wrong crowd’ op Pukkelpop . Net als toen speelde hij een strakke , gedreven , emotievolle set . Hij mag deels gekluisterd zijn aan z’n piano en zich concentreren op zijn stem , hij weet ten gepaste tijde het publiek te betrekken en ze mee te krijgen . Kennis , kunde en talent waren de elementen van de grootse, pakkende show.
Met vijf waren ze , en vooral de dubbele percussie zorgt voor uptempo’s, dynamiek, diepgang, intensiteit en spanning. Odell manifesteert zich sober, elegant, gedreven als een jonge Elton John , Billie Joel en Jerry Lee Lewis op z’n piano. En ja, ergens borrelt hier ook een Ben Folds Five.
Vele meisjes en vrouwenharten sloegen sneller op die sings van Odell , die hen meteen in de juiste stemming bracht met “Still getting used”. “I know” volgde , werd uitgediept en onderstreepte de zangkwaliteiten van Odell , die heel wat variabelen aanbracht en rechtveerde bij z’n fans op de eerste rijen .
“Wrong crowd” wordt sfeervol ingezet , bouwt op en boeit door de tempowissels en de dansbare electro grooves . Ongelofelijk ook hoe de andere leden Odell vocaal ondersteunen ; Het gevoel dat je zondermeer na deze drie songs nahoudt , is dat dit een live band bij uitstek is! Het warme onthaal , de sterke respons , het gaf net dat ietsje meer in gretigheid, overgave en enthousiasme.
“Concrete” is er dan eentje die met twee begint en crescendo gaat. Een sneeuwbaleffect met een heerlijke samenzang. Het zeemzoete aspect dat we ervaren op plaat wordt omgebogen naar opwinding . De single “Can’t pretend” kunnen we onder dezelfde noemer plaatsen . Het publiek blijft bij de leest, dat aangenaam geniet , heupwiegt en Odell op handen draagt . Een beleven dat we al hadden op bands als Keane en Elbow , die dezelfde kaart trekken in hun livesets.
Er wordt wat gas teruggenomen met nummers als “Sparrow” en “Heal” . Ze zijn breekbaar door de sobere omlijsting en het vocale talent . De intimiteit overheerst. Een puik opgebouwd “Here I am” doorbreekt de ‘big dramatic’ aanpak en krijgt een stevig jasje aangemeten . “Hold me” intrigeert door de adrenalinestoten . Op “Entertainment” floreert Odell heen en weer en zet hij enkele danspasjes . Tot slot tekent “Another love” voor die samenhorigheid waar het publiek naar hunkerde en worden we letterlijk uitgewuifd .
Odell heeft nog een sterke bis in petto , “Grow old with me” kroont zich tot sterkste song van de avond , en kruist moeiteloos extravertie met intimiteit in een sterke samenzang. Eén van de recentste singles “Magnetised” wordt opgezweept door het bedreven pianospel en de dubbele percussie . Het refrein “She keeps me hanging on” wordt luidkeels meegezongen. Wat een apotheose!
Het publiek werd ingepalmd en kreeg een overtuigend concert te horen . Net als op Pukkelpop dwingt hij een ticket af voor het andere grote zomerfestival Rock Werchter op de Mainstage . We houden onze agenda bij en zijn met deze gewaarschuwd!
Ook verdienstelijk was de jonge Jade Bird , alleen met haar gitaar en haar lieflijke uitstraling wist zij een paar aangename folky pop songs te spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tom-odell-20-02-2017/
Organisatie : Live Nation
Bayonne, ook bekend als Roger Sellers, is een Amerikaanse muzikant afkomstig uit Texas. Hij is begonnen in 2011 in het genre folk, americana en is geëvolueerd naar elektronica, ambient. Hij staat vanavond in de Witloof Bar en weet toch enkele nieuwsgierige te lokken, waaronder mezelf.
Bayonne is een solo artiest en dat is ook zijn trademark. Aan de hand van een ‘loopstation’, effectpedalen, twee trommels, een cimbaal en zijn stem doet hij alles. Ondanks het feit dat hij achter een tafel staat en daar van allerlei knopjes bedient, mag je hem geen DJ noemen. Hij maakt de muziek, op enkele sounds na, live.
Zijn nummers klinken als eindeloze refreinen die zichzelf continu heruitvinden. De ‘downside’ hiervan is dat zijn formule vrij voorspelbaar is. Je hebt een deuntje, dan wat geluidjes, zijn stem, dan meer geluidjes, vervolgens de drum en dan al het voorgaande samen.
Live klinkt Bayonne echt goed! Zijn stem en de sounds zijn perfect afgesteld. Aan het begin gaat zijn drum door je lijf en smul je van de ritmes die hij tovert, maar aangezien deze formule ieder nummer terugkomt, neemt de kracht hiervan af. Desondanks het patroon weet Bayonne boeiend te blijven en een honger naar meer na te laten.
Bayonne staat op het podium te trippen in zijn eigen wereld. Hij staat geen seconde stil, beweegt zenuwachtig heen en weer, aait de muren, staart opvallend veel naar het plafond, … Ik herhaal, te trippen in zijn eigen wereld. Helaas geen tastbare wereld voor het publiek dat vooral stil staat en zelfs zit. Langs de ene kant spijtig, maar langs de andere kant is het leuk om naar hem te kijken en te zien hoe hij opgaat in zijn muziek. Ook na iedere drumsolo gooit hij zijn stokken op de grond om ze vervolgens terug te zoeken.
Samengevat: Bayonne is een leuke ontdekking, brengt zijn muziek op een geloofwaardige manier, klinkt perfect, maar neemt je helaas niet mee in zijn ‘trip’. Dat is je eigen verantwoordelijkheid.
Ik heb er van genoten en raad hem zeker aan als je van chille elektronische muziek houdt met een ambient sfeertje errond.
Setlist: Intro, Appeals, Waves, Hammond, Living Room, Falls, Sincere, Omar
Organisatie: Botanique, Brussel
Het was echt niet de bedoeling om jullie nog eens om de oren te slaan met King Mud maar hun optreden en La Malterie was van zo’n alles verpulverende intensiteit dat hierover zwijgen zonde zou zijn. Vond ik ze na hun set zes dagen eerder in De Zwerver één van de meest opwindendste bands van het moment, dan bleken ze in La Malterie van een totaal andere dimensie te zijn. Dit was gewoon pure magie waarin zelfs de mindere nummers van de plaat (en die staan er heus wel op moet ik eerlijk toegeven) hier tot instant klassiekers werden omgebouwd.
Vanwaar die transformatie? Het betrof hier om grotendeels dezelfde nummers zij het dan in een andere volgorde. Als ze al wat bleekjes voor de dag kwamen in Leffinge, wat eigenlijk helemaal niet het geval was, waren er wel verzachtende omstandigheden. Drummer Van Campbell had daags voordien iemand uit zijn heel nabije familie in een schrijnend ongeval verloren en diende eigenlijk onderweg naar huis te zijn. Maar met een luizige job als muzikant onderweg , bleek dat vooral financieel niet haalbaar. Gelukkig voor ons wist Van zich hier doorheen te bijten en misschien liet die pijnlijke situatie wel onvermoede krachten opborrelen waardoor King Mud zichzelf kon ontstijgen.
De set begon met het ferm rockende “Smoked all my bud” en meteen wist je al dat het goed zat. De gretige wisselwerking tussen Freddy J IV en Van Campbell zorgde voortdurend voor vonken. King Mud gaf de blues haar glans van vroeger terug door er een geweldige lap eigengereide trashy rock-‘n-roll aan toe te voegen. De vettige swampy riffs van Freddy J IV leken recht uit zijn hart te komen, wat een bezieling! Maar minstens even belangrijk waren die immer genadeloos roffelende drums terwijl de bas van Jaxon Lee Swain voor de nodige smeerolie zorgde. Die laatste was enigszins in zijn bewegingen beperkt en bleef noodgedwongen met beide voeten op de grond vanwege het nogal lage plafond in deze kelder. Ook hier, net als in Leffinge, geen “I can only give you everything” maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met enkele nooit eerder gebrachte songs. Zo zong Van Campbell “Crazy bout you” van oude bekende, Jimbo Mathus. Een keuze waar een verhaal bleek aan vast te hangen, vernam ik achteraf. Toen Jimbo Mathus in 2004 in zijn studio in Clarksdale, Mississippi zijn plaat, “Knockdown south”, aan het opnemen was kampeerden de Black Diamond Heavies (voormalige groep van Campbell en toen nog met derde man Mark ‘Porkchop’ Holder) daar ook. Ze namen er zelfs een volledig album op dat evenwel nooit is uitgebracht. Maar ze zijn wel te horen op die plaat van Mathus waarop ze enkele backing vocals voor hun rekening namen.
Voor de tweede ‘nieuwe’ was het wachten tot de bissen waarin we eerst nog maar eens die fenomenale interpretatie van Junior Kimbrough voor de voeten werden geworpen. Bij mijn weten weet niemand de ziel van Junior Kimbrough zo dicht te benaderen als Freddy J IV! Om de euforie compleet te maken werd nog een Left Lane Cruiser stomper opgeduikeld : “Heavy honey”. Achteraf was het voor diegenen die gebleven waren even naar adem happen en de ingewanden wat herschikken maar al snel kwam iedereen tot het besef dat we hier net iets unieks hadden meegemaakt, iets waar we binnen tien of twintig jaar nog met gemak over zullen kunnen vertellen.
En ja, velen hadden het pand voortijdig verlaten maar zelfs de allergrootsten worden wel eens verkeerd begrepen. Zo zag ik de Oblivians, in 1997 op het toppunt van hun kunnen, toen ze het concert van hun leven speelden net hetzelfde overkomen in l’Aéronef, ook al in Lille. Kort daarna volgde de split en ik kan enkel hopen dat de geschiedenis zich hier niet herhaalt.
Vooraf zag ik nog de immer sympathieke one-man-band Wild Raccoon. Ook hij had het hier niet onder de markt en slaagde er niet in om het stugge publiek wat dichter rond hem te laten komen en dat in zijn thuisstad! Zijn set die zowat een uur duurde begon erg rommelig maar gaandeweg kreeg hij wat meer structuur in zijn nummers. Ty Segall blijft duidelijk een grote inspiratiebron maar in het laatste kwartier verbreedde hij zijn horizon en werden allerhande invloeden verwerkt tot iets heel moois waarmee hij bewees niet de zoveelste opportunist te zijn die handig op het treintje van de hedendaagse psychrockers was gesprongen.
Organisatie: La Malterie, Lille
Two Door Cinema Club hield op de eerste dag van hun Europese tour halt in de AB in Brussel. De mannen brachten vorig jaar hun derde plaat ‘Gameshow’ uit en het was hoog tijd om deze aan het talrijk opgekomen publiek te tonen. Met twee voorprogramma’s moesten de toeschouwers voldoende opgewarmd zijn om zich volledig te geven bij de Noord-Ieren. Dat bleek ook zo te zijn, want de zaal liet zich van bij het begin volledig gaan tot ze op het eind van vermoeidheid neervielen. Two Door Cinema Club hoefde enkel binnen te koppen, en dat deden ze op een simpele maar effectieve manier.
Opener Parcels bracht de eerste funky beats van de avond in de zaal. Denk aan bands zoals Jungle en Chic en je weet dat funk nooit ver weg zal zijn. Het begon met een zwoele bas die voor zo’n vijftien minuten onophoudelijk de beat in de show hield. Na pakweg vijf minuten kwam de eerste stem er in en viel meteen op dat het vijftal met vier stemmen werkte. Het verzorgde een catchy sfeer die het beperkte publiek meteen aan het dansen kreeg. Misschien lag dat ook aan het enthousiasme waarmee de band op het podium stond. Ze sprongen in het rond, lieten geen kans onbenut om zich volledig te smijten en brachten de muziek op een vrolijke manier. Het gitaarspel zat helemaal snor en de jonge band liet zich geen enkele fout ontvallen. Alles verliep vlekkeloos en nummers zoals “Hideout” en “Older” kwamen live nog extra energiek over, sterk gespeeld. Na deze opener wisten we alvast één ding zeker, er moet veel gebeuren om ons nog meer te overtuigen deze avond.
Nog meer overtuigen? Dat kon Blaenavon zeker. Hoewel de band nog aarzelend begon, zorgde hun muzikale stijl (die ligt tussen bands als Bloc Party, Maximo Park en The Maccabees) voor een aandacht die niet snel verloren ging. Maar goed ook, want wanneer de band begon met “My Bark Is Your Bite” wist je dat deze groep het nog ver kan schoppen. Een dreigende sfeer, een catchy refrein en een drietal dat boordevol zelfvertrouwen staat te spelen. Toch bliezen ze ons past echt omver met “I Will Be The World”. Dat nummer begon zeer rustig maar ontpopte zich al snel tot een pletwals die de AB kapot knalde. De gitaren die in deze song naar voor kwamen, horen we soms terug bij post-rockers maar ook in dit indiegenre, bleek het geslaagd. Een fantastische outro zorgde, aan het applaus te horen, niet alleen bij ons voor een wauw-gevoel. Blaenavon gaat het binnenkort maken en voor dat gebeurt moet je ze nu ontdekken, gewoon omdat je ze dan kent voor ze populair waren.
Alsof we nog niet genoeg voldaan waren dankzij de twee voorprogramma’s, volgde nog een hoofdact. De enthousiaste energie die de twee jonge bands voor hen nog hadden, verdween al snel en we zagen een professionele band verschijnen. Two Door Cinema Club is dan ook al een vaste waarde in het circuit, dus het mag al eens wat meer zijn. Ze brachten zeven reusachtige blokken mee die dienden als lichtspektakel. Omringd door de blokken, stond Two Door Cinema Club verspreid op het podium. Op de tonen van “Kernkraft 400” van Zombie Nation komt de band als echte voetbalsterren het podium op. Niet veel later zetten ze “Cigarettes In The Theatre” in, van een genrewissel gesproken.
De band begint met oud succes en met “What You Know”, “Do You Want It All” en “This Is The Life” speelt het vijftal zowat vier nummers van de debuutplaat. De groep teert op oude successen maar het blijkt te werken, want het publiek is meteen klaar voor een dik feestje. Vooraan ontstaat eerst een kleine bende springers, maar al snel verspreidt het zich tot de volledige zaal die vol vreugde op de jolige deuntjes van de band beweegt. Nadien laat zanger Alex Trimble zijn gitaar voor wat het is en ontpopt hij zich tot een echte frontman met zwoele moves en opzwepende bewegingen. Hij vrijt als het ware met zijn microfoon en brengt zo “Changing Of The Seasons” naar een hoger niveau.
Toch zijn het vooral de zeven gigantische lichtblokken die alle aandacht opeisen. Best ook, want anders zou er weinig te zien zijn op het podium. De band oogt vaak nogal statisch, al durven ze bij een gitaarsolo wel eens van bij hun statief weg gaan. Een glimlach is precies wel iets te veel gevraagd, dus moeten we het doen met een opbeurend lichtspektakel. Dat zorgt voor een grootse sfeer, alsof Coldplay even in de AB staat.
Het is ook zoiets dat Two Door Cinema Club probeert te bereiken met hun muziek. De nieuwe songs zijn vooral gericht op een stadionpubliek en dat valt meteen op wanneer ze bijvoorbeeld een “Bad Decisions”, “Are We Ready? (Wreck)” of “Ordinary” spelen. Die laatste klinkt ook maar gewoontjes, niet echt een meerwaarde in de set. De songs halen vooral de schwung uit de show en klinken ook volledig minder aanstekelijk dan vroeger.
De band moet het dus hebben van ouder werk, en dat valt ook op aan de setlist. Ze spelen maar liefst negen nummers uit debuut ‘Tourist History’. Die blijken ook nog steeds het meest in de smaak te vallen bij het publiek dat bij iedere song precies wilder wordt.
“I Can Talk” is de grootste sfeermaker uit de set want we spotten zelfs een moshpit tijdens dat nummer. Het publiek is duidelijk enthousiaster dan de band zelf, dus moeten we maar een beetje naar hen kijken om een smile op ons gezicht te krijgen. Met confetti en de nodige danspasjes verzorgen ze een zeer uitgelaten sfeer. Eindigen doet de band met “Sun” waarna ze met de nodige bombast het podium verlaten.
Uiteindelijk komen ze dankbaar terug en smijten ze nog “Someday” en “What You Know” in de strijd. Vooral die laatste blijkt een publiekslieveling, iedereen zingt het uit volle borst mee. De moves worden nog een laatste keer bovengehaald om daarna voldaan naar huis te gaan. Ondanks het tanende enthousiasme bij het publiek, was het concert van Two Door Cinema Club toch te smaken. Het publiek was opgefokt mede door de uitermate straffe voorprogramma’s.
De songs van Two Door Cinema Club klinken aanstekelijk en dat maakt het dan ook de perfecte band om eens goed wild op te gaan. Dansbare rock die iedereen wel kan appreciëren, al mogen ze dat zelf ook wel doen. Het was ten slotte ook maar de eerste show van hun tour, het komt misschien nog!
Setlist: 1. Cigarettes In The Theatre 2. Undercover Martyn 3. Do You Want It All? 4. This Is The Life 5. Changing Of The Seasons 6. Bad Decisions 7. Lavender 8. Next Year 9. Come Back Home 10. Ordinary 11. Something Good Can Work 12. Are We Ready (Wreck) 13. Gameshow 14. Sleep Alone 15. I Can Talk 16. Eat That Up, It's Good for You 17. Sun
Bis: 18. Someday 19. What You Know
Organisatie: Live Nation
Een goed uur lang kregen we een heerlijk nostalgische 90iestrip van Magnapop , de band rond de immer sympathieke dames Linda Hopper – Ruthie Morris uit Georgia, Atlanta . Een uur lang werden de nummers in een strak tempo op ons afgevuurd, onstuimig, gedreven, speels , fris met tonnen enthousiasme, hartelijkheid en spontaniteit .
Magnapop trok met deze ingesteldheid de kaart van een caféconcert, waar een noot nog eens mag verkeerd klinken, de zang wat vals ontstemd of sympathiek ernaast is en een vuist of een pint de lucht ingaan . Tja , het had wel iets van hun memorabel concert in de Vooruit, Gent 25 jaar terug . Enkel de stagedives ontbraken . We zijn intussen , net als de band ook evenveel jaar ouder … Zucht … Die 90ies zijn in het geheugen gegrift en na de set kregen we een heerlijke party revival. Zelfvoldaan , tevreden trokken we huiswaarts.
Magnapop had in die jaren een belangrijk vrouwenaandeel in de muziek, samen met een L7, Babes In Toyland, The Breeders en Hole gaven ze de gitaargrunge een stevige knoert. Ze zijn toe aan een tweede reünie en trekken regelmatig op tournee sinds 2011 . In de huidige tour wordt twee superkleine en één concertclub aangedaan en kregen we het materiaal te horen van de eerste twee platen ‘Magnapop (‘92) en ‘Hot Boxing’ (‘94) . De spotlights hadden dezelfde kleuren van de hoes van de tweede plaat met die rode, blauwe tinten. Een band zagen we in de originele bezetting in hun meest succesvolle periode met David McNair en Shannon Mulvaney erbij.
Een prettig weerzien werd het met lachende aangezichten en de uitnodigende houding van de bandleden , die meteen een rauwe , aanstekelijk melodieuze sound op ons loslieten met stevige kleppers van hun titelloos debuut . “Guess” , “Complicated”, “Garden“ en “Favourite writer” brachten een gepeperd Dinosaur Jr en zinderden na . De Big Star cover “13” , ook van het invloedrijke debuut , was meer geraffineerd , opbouwend, en klonk wat uit de bocht door de ontstemde vocals van Linda Hopper . Trouwens , het was pas naar het eind toe dat haar stem voldoende opgewarmd en goed was om de intense sterkte van de plaat te hebben .
“Here it comes” van ‘Hot Boxing’ klonk scherp , gedreven en het korte “Get it right” was fel en punky . Het kwartet beet muzikaal van zich af door de snijdende gitaarlijnen, de diepe bas en de gortdroge uptempo drumpartijen.
“Slowly, slowly” en “Texas” volgden , hadden een broeierige intensiteit , opbouw, en toonden de emotievolle, gevoelige , melodieuze kant. De spanning zakte, “Piece of cake” , “Ride” zijn nu niet de sterkste ; “Lay it dawn”, “Emergency” krikten het niveau en tempo terug op; de hectisch, ontregelde sound viel op z’n plooi met oudjes “Skin burns” en de instant klassieker “Merry”. Het refrein werd luidkeels meegezongen en de song wuifde ons letterlijk uit .
In de bis werden we aangenaam verrast met de “song 1” cover van Fugazi , die strak gebald was. Toonvastere werd Linda op de laatste twee “Open the door” en “Best friend” .
Als je de slotsom maakt , kwamen de eerste twee ruim aan bod , kreeg je een glimp van die derde “Rubbing doesn’t help” (’96) in de bis, en werden de comebacks van ‘Mouthfeel’ (‘05) en ‘Chase park’ (‘09) volledig links gelaten .
De nostalgische trip raakte zondermeer en het ‘sympathiek ernaast’ namen we er in alle graagte bij . Cheers !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dvkes-17-02-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tout Va Bien en The Lighthouse - Mannen die er zin in hadden
Tout Va Bien
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-16
Stien Verdick
De Nieuwe Lichting 2013 krijgt support van De Nieuwe Lichting 2017, dat was het verhaal gisteren in Ancienne Belgique. Tout Va Bien kwam zijn nieuwe EP ‘A Curious Encounter’ voorstellen, vier jaar nadat hij één van de winnaars werd van de muziekwedstrijd van Studio Brussel. Nieuwe winnaars The Lighthouse waren het voorprogramma en beiden maakten ze er een hele mooie avond van.
“Bedankt om zo vroeg te komen”, geen probleem hoor mannen! Het enthousiasme werkte aanstekelijk, ze leken vastberaden om er een succes van te maken. The Lighthouse bleef zich het hele concert door heruitvinden. In het ene nummer kregen de elektronische geluiden de nadruk, in het volgende dan weer de drum. Maar ook in de songs zelf zat er veel beweging met het tempo dat veranderde, emotionele stukjes die wijzigden in dansnummers en zang met één, twee of drie. Zo wordt een concert natuurlijk nooit saai.
Eerlijk toegegeven, aan de stem van zanger Bram Knockaert moesten we even wennen. Hoog en wat nasaal, zeker niet alledaags. Dit raakten we gelukkig sneller gewoon dan gedacht en het geeft de groep een unieke sound. Geef ons een hoop stemmen en we zijn zeker dat we deze eruit halen. Het frontmangehalte zit helemaal goed met veel inleving en gevoel. De hele band voelt zich thuis op het podium.
“Down They Go” is een heerlijke meezinger, “Never Alone” goed dansbaar en hit “Hollywood” mocht afsluiten. Studio Brussel maakte de terechte keuze deze groep als één van de winnaars te kiezen in De Nieuwe Lichting en wij amuseerden ons goed bij hun concert.
Tout Va Bien startte met “B.E.E”, één van de nummers van zijn nieuwe EP ‘A Curious Encounter’ dat het publiek nog niet eerder kon horen. Op de plaat klinkt het kwetsbaar en intiem, live bracht hij het met overtuiging in de ogen waardoor het meteen veel sterker aanvoelde. Frontman Jan Wouter Van Gestel beloofde in het begin dat hij voor de AB de nummers van dansversies had voorzien en dat viel van bij het begin op. De zwoele robotachtige moves van zanger Jan Wouter kwamen al voor het eerst tevoorschijn.
Ook “Queen Of Sheeba” werd dansbaar gemaakt. “Full Stop” begon heel intiem en bouwde zo met zware tonen op naar een apocalyps van gedans. Hij was duidelijk content dat de nieuwe nummers het al meteen goed deden, na het luide applaus volgde telkens een welgemeende “merci”. Ook het nieuwe “Lucy” werd meteen goed ontvangen en was onze onverwachte favoriet van het hele concert. Gevolgd door het welbekende “Goodbye” waarmee hij afsloot.
Wat we niet verwachtten, was dat hij zijn Justin Bieber cover van “Let Me Love You” ging spelen, wat hij al eerder live bracht bij Studio Brussel. Dit was het enige lied dat niet dansbaar klonk. Jan Wouter speelde zelf piano en bracht het nummer vol gevoel. Een andere song dat we niet voelden aankomen, was “JW4”, een nummer dat niet op de nieuwe EP staat en dat we dus (voorlopig) niet meer opnieuw kunnen beluisteren. “Love, you know what you need to do, teach like the waves”, het begon rustig waarna er een sterke bas volgde. Voor ons part ligt de nieuwe single al klaar!
Aan Tout Va Bien kan je zien dat hij al heel wat ervaring heeft. Hij staat er vol zelfvertrouwen op het podium zonder arrogant over te komen. Hij is de man van het podium maar zwaait ook gezellig terug naar mensen die hij kent.
Tout Va Bien was een mix van kwetsbaar en dansbaar en zo hebben we hem het liefst. Alles gaat duidelijk goed met Tout Va Bien, zo veel is zeker!
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Notwist - Die Verdammte Spielerei
The Notwist
Vooruit
Gent
2017-02-16
Geert Huys
Ten tijde van het doorbraakalbum ‘Neon Golden’ (‘02) werd The Notwist net niet doodgeknuffeld door pers en publiek, maar de jongste tien jaar opereert de Duitse band toch vooral vanuit de luwte. Zowel de creatieve spil als het klankenpalet van het gezelschap is in al die jaren zo goed als onveranderd gebleven. Het introverte broederpaar Markus en Micha Acher bedient zich in de studio zowel van popmelodieuze indie als van kale elektronica, dus was het enkel een kwestie van tijd vooraleer The Notwist tot één van de belangrijkste exponenten van de zogenaamde ‘indietronica’ scene werd gerekend.
Minder bekend is dat de Achers & co, ondanks hun low-profile imago, ook op het podium lichtjes sensationeel mogen worden genoemd. Onze Duitse vrienden blijken dat eindelijk ook zelf te beseffen, want eind vorig jaar verscheen hun eerste reguliere live plaat ‘Superheroes, Ghostvillains + Stuff’ waarmee ze momenteel de Europese podia afdweilen.
In de behoorlijk gevulde concertzaal van de Gentse Vooruit was The Notwist voor de gelegenheid uitgebreid tot een zestal. Samen vormden ze een soort soundlab naar het model van LCD Soundsystem v2.0 dat vorig jaar een niets minder dan verbluffende rentree maakte op de Pukkelpop weide. Zowat de helft van de songs zoals iedereen ze kent vanop plaat onderging een duchtige makeover, waarmee de groep lijkt te willen aangeven dat hun oeuvre als een work in progress dient te worden gezien. Aanvankelijk leek de experimenteerdrift van het zestal nog niet bijzonder veel ruimte te krijgen. Het door een motorik beat voortgestuwde “Kong” had moeten tekenen voor een eerste hoogtepunt van de avond, maar werd jammerlijk gesaboteerd door een belabberde geluidsmix. Dit kleinood was verholpen tegen dat een knisperend “Pick Up The Phone” en het intieme kampvuurmomentje “The Devil, You + Me” aan de beurt waren, maar ook hier betrof het een eerder waarheidsgetrouwe reproducties.
Tijdens “This Room”, “Neon Golden” en “Run Run Run” leek het zestal zich eerder binnen de muren van haar sound atelier dan op een podium te bevinden. De Duitsers bedienden er zich van allerhande spielerei gaande van een DJ scratch unit tot een glockenspiel om elk van die songs volledig te reconstrueren tot een frisse remake van het origineel kwam bovendrijven. Diezelfde aanpak leidde tot hét hoogtepunt van de avond toen “Pilot” vakkundig werd vertimmerd tot een 10 minuten durende indiepoptechnodub trip. Je grootste ‘hit’ bijna onherkenbaar remixen: zoiets kan tellen als artistiek statement.
De back catalogue van The Notwist beslaat intussen drie decennia, dus is het onvermijdelijk dat de Duitsers tijdens een set van één uur en drie kwartier keuzes moesten maken. Zo ontbrak elk spoor van het bijna 20 jaar oude jazzy indie-electro meesterwerk ‘Shrink’, maar daar tegenover stond wel een brutale kennismaking met het venijnige oudje “Puzzle” (’95) uit de tijd dat de Achers Dinosaur Jr. on constant rotation hadden staan in hun repetitiehok.
Met maar liefst zeven songs op de setlist was ‘Neon Golden’ (’02) vanavond overigens het best vertegenwoordigd. “Trashing Days” en “Consequence” uit die plaat vormden samen een mistroostig coda van een avond waarop The Notwist zich in heel wat verschillende gedaantes liet bewonderen. Ideaal voer om festivalgangers met een eclectische smaak deze zomer naar één of andere intieme tent te lokken denken we dan.
Organisatie: Democrazy, Gent
Magnapop, in de jaren 90 waren ze efkes een belangrijk bandje. Met singles zoals o.a. “Slowly Slowly”, “Lay it Down” en “Open The Door” waren ze vaste klanten in De Afrekening van StuBru. De bijhorende albums deden het ook goed. Rond de eeuwwissel kwam er een hiatus maar in 2005 was er terug een album (‘Mouthfeel’) en in 2009 kwam ‘Chase Park’ uit. Het succes van ervoor kwam niet meer maar de liefde voor de muziek is blijkbaar groot genoeg om verder te doen. Gelukkig maar.
Het zaaltje in Den Trap was uitverkocht voor Magnapop. Er waren vooral mensen aanwezig die tiener waren in de periode dat Magnapop mainstream succes had. Maar dat mocht het enthousiasme niet drukken. Ook de band had er zin in en begon meteen met “Guess”, een song uit hun debuut. Er zou vooral uit hun eerste twee albums gespeeld worden wist Linda Hopper ons te vertellen. En het was niet gelogen. Enkel nog aangevuld met wat nummers uit het derde album. Linda Hopper wist te boeien met haar bindteksten. Ruthie Morris speelde met volle overgave op haar gitaar. Het publiek kwam langzaam los en vanaf “Slowly Slowly “ en “Texas” was iedereen op temperatuur. De setlist bevatte alle gekende songs en het klonk dan ook min of meer als een ‘best of’ optreden. Ruthie en Linda zijn intussen meer dan twintig jaar ouder (dan in hun gloriejaren) maar aan het enthousiasme en de inzet was het niet te merken. Ze speelden met overgave en plezier. Het was niet allemaal perfect maar wel pretentieloos.
Magnapop anno 2017 leeft nog en met de originele set-up; bassist Mulvaney en drummer Mc Nair erbij vormen ze een echte band.
Een aangenaam optreden.
Pics Magnapop @De Casino, Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
A Day To Remember - Een avondje pop punk op het scherpst van de snee
Moose Blood, Neck Deep en A Day To Remember
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-14
Niels Bruwier
Op Valentijnsdag had de AB een verassing in petto voor iedereen die de dag van de liefde liever op een stevige manier viert. Drie punk bands die hun strepen verdienen door er een poppy draai aan te geven. Moose Blood opende, Neck Deep warmde op en A Day To Remember werkte af. Het werd een avond waarin één moshpit niet genoeg was.
De mannen van Moose Blood hadden de zware taak om een nog niet half gevulde AB wakker te maken. Het lukte wat minder, maar het lag alvast niet aan hun muziek. “Honey” en “Glow” waren de redelijk aanstekelijke openers die de set meteen wat vuur inbliezen. De band had maar een halfuur en deed er dan ook redelijk aan door. Toch hadden ze een rustig momentje in het midden van de set, waardoor er geroezemoes in de zaal opsteeg. Gelukkig verbraken ze dit op het eind door te knallen met “Bukowski” en “Knuckles”. De eerste sprongen in de zaal waren een feit en het publiek kreeg het al een klein beetje warm.
Even later komt Neck Deep het podium onveilig maken. De band pakte het meteen al iets grootser aan door middel van een gigantische doek op de achtergrond met hun naam op. Ook de opkomst op de tonen van ‘Survive’ (soundtrack van ‘Stranger Things’) versterkten het effect. De dubbele basdrum zorgde tegelijk voor een zwaardere sfeer en dat viel ook meteen op in het publiek. Dat ging van bij de eerste noot als een gek te keer. Met “Gold Steps” en “Lime St.” heeft de band dan ook krachtige openers. De frontman springt als een gek van de ene kant van het podium naar de andere en hitst het publiek op alsof hij nooit iets anders deed. Even lijkt het zelfs alsof dit de hoofdact is. Met “December” smijt de groep nog een catchy nummer in de set om even later na een korte maar intense set het podium te verlaten.
Toen verschenen ze daar: reusachtige versterkers die een muur achteraan het podium bedekten. A Day To Remember zou zwaar gaan worden. Erg zwaar. Wanneer de lichten in de zaal uitgaan en de spots op de drums worden gericht, zie je dat het publiek klaar is voor de strijd. De eerste dubbele drum wordt ingezet en wanneer de rest van de band op het podium verschijnt, ontploft de AB. De zanger maant de toeschouwers aan om een circle pit te starten en al snel verandert de volledige zaal in één grote circle pit. “Mr. Highway’s Thinking About The End” schreeuwt de set op gang.
Voor de mensen die in paniek geraken tijdens de eerste nummers waarin zanger Jeremy McKinnon zijn stem nogal tekeer laat gaan, is er hoop. Vanaf “Right Back At It Again” ligt het zwaartepunt van de set achter ons. Hoewel de bassen nog steeds de zaal doen trillen en de crowdsurfers als paddenstoelen uit de grond komen, klinkt de stem nu iets aanstekelijker. Het gaat wel hard en de band houdt er duidelijk van om het publiek op te jutten. McKinnon laat het publiek springen, laat ze zingen en wuift nu en dan eens naar een toeschouwer. Achter de band staat een gigantisch scherm die zo nu en dan eens toont hoe de zaal er uit ziet vanop het podium. Een grote chaotische boel die zichzelf volop laat gaan, en dat maakt de show alleen sterker.
Naast eigen interactie doet de band ook veel moeite om wat special effects te veroorzaken. Zo schieten ze T-shirts in de zaal, laten ze ballonnen en opgeblazen dolfijnen los op het publiek en verzorgen ze de nodige humor bij het vervangen van hun instrumenten (op het scherm achter hun verschijnt “please wait while the band changes their instruments”). Het is allemaal part of the show en dat lijkt het publiek zeker te kunnen appreciëren. Bij iedere song worden het publiek wilder en naarmate het einde nadert, komt de adrenaline meer naar boven. “Have Faith In Me” geeft de vrouwelijke toeschouwers aandacht omdat de band vraagt aan de dames om op iemands schouder te kruipen.
Bij “Naivety” gaat A Day To Remember zelfs zo ver dat ze het crowdsurfen erg letterlijk willen nemen. Een persoon moet op een crowdsurfer gaan staan om zo als het ware echt te surfen. Wat volgt is anarchie, verschillende mensen proberen en sommigen zullen met pijnlijke ledematen naar huis keren. Uiteindelijk slagen er nog veel in om dit tot een goed einde te brengen, wat tot uitgelaten geroep leidt in de zaal. De set knalt als een sneltrein door en plots komt ze op zijn einde.
De band komt als vanzelfsprekend nog terug voor bisnummers en doet dit eerst met het akoestische “If It Means a Lot to You”. De zaal zingt uit volle borst mee, zelfs deze kalme muziek weten ze te appreciëren. De band geeft vervolgens weer enkele meppen in het gezicht met “All Signs Point to Lauderdale”, waarin ze Valentijn wat meer in de aandacht zetten. Ze delen rozen uit en het publiek begint te blozen omwille van de overdosis aan liefde. Nog een laatste circle pit breekt de AB doormidden en ook het gezamenlijk springen op de stevige gitaren kan nog een laatste keer alles doorheen schudden. Daarna is het onherroepelijk afgelopen.
Het einde van een avond vol gitaren waarin vooral A Day To Remember een blijvende indruk achterliet maar dan vooral door het spektakel op het podium. Het was een show waarin interactie tussen band en toeschouwers essentieel was en de vonk van bij het begin oversloeg. De muziek was meer dan krachtig en kwam aan bij het publiek dat zich enthousiast inleefde. Het bleef branden tot de brandweer op het einde kwam blussen. Voor de fans een avond om nooit te vergeten.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-day-to-remember-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neck-deep-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mooseblood-14-02-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
