Het gaat er hard, stevig en meedogenloos aan toe bij Brutus, alweer een revelatie uit de vruchtbare underground van de Belgische noise-rock en een regelrechte stamp in de kloten van populaire acts als Oscar & The Wolf en Bazart (mochten die überhaupt al kloten hebben). Compromisloze woeste razernij is het, een beetje als bij het ook al geweldige Oathbreaker, maar dan met iets minder metal tussen de bulldozersporen.
Men probeert Brutus soms in het straatje van de post-rock te murwen, maar de minutenlange uitweidingen die eigen zijn aan het genre komen hier niet aan te pas. ‘Burst’ grossiert immers in relatief korte withete songs die allemaal stijf staan van woede. Veel noise en hondsdolle onstuimigheid dus, maar er schuilt toch ook geregeld wat emotie, variatie en melodie tussen het geweld, ook al lijkt dat op het eerste zicht niet zo. Het tempo is moordend, de agressie is alom aanwezig, de furie spat uit de voegen.
Wij houden vooral van de opgejaagde roerigheid die uitgaat van de gitaren, het is post-rock met de hete adem van een op topsnelheid racende Ferrari in de nek. Stel u iets voor als Explosions In The Sky die door At The Drive In in de reet worden genaaid terwijl die van And So I Watch You From Afar in de nabijheid een knetterend vuurtje stoken. Een heetgebakerde band als Fucked Up komt ons ook spontaan voor de geest bij “Justice De Julia II” en “Child”, twee ontspoorde lappen shoegaze in hardcoreformaat.
Het briesende “Drive” sneert als een bezetene op de lijn van punk en post-rock terwijl “Bird’ zich ontplooit als dat mooie zeldzame momentje waarbij even naar adem kan gehapt worden, al is ook dat relatief bij Brutus. Keet schoppen is de boodschap, maar steeds met een doel voor ogen. De hondsdolle zangeres Stefanie Mannaerts regisseert immers het boeltje met ijzeren drumstick. U moet weten dat zij niet alleen de songs er in volle furie uitschreeuwt, maar dat ze ook nog eens de hele zooi van achter haar drumstel aan flarden rijt. En ze doet dat met verve, Brutus raast immers bijzonder fel door en soms gaat het verschroeiend hard, maar nergens is dit richtingloos.
Dit album heeft alleszins zijn naam niet gestolen, deze klomp herrie staat geregeld op barsten. Uw kop misschien ook nadat u ‘Burst’ heeft beluisterd, maar die van ons is alweer een ervaring rijker.
Op 13/04 staat dit Leuvense zootje ongeregeld trouwens in de Vooruit in Gent. Zouden ze in Leuven eigenlijk weten dat ‘Brutus’ Gents is voor ‘brooddoos’ ?
Sam De Rijcke
Brutus is een geschikte naam voor deze band want was Brutus straalt kracht, leiderschap en energie uit. En deze eigenschappen vind je ook in dit trio terug. We leerden ze kennen middels de split-EP met The Guru Guru. Beiden geen doordeweekse bands maar ze maken beiden wel spannende en boeiende muziek. Live blijken ze een sensatie te zijn.
Achter de drums vinden we Stefanie Mannaerts die tevens de vocals voor haar rekening neemt. Verwacht je niet aan lieftallige zang want dan zit je aan het verkeerde adres. Nee, ze zingt alsof haar leven ervan af hangt. Ernaast op bas Peter Mulders en Stijn Vanhoegaerden op gitaar. Het debuut bestaat uit 11 tracks die bondig en urgent klinken. Wat mag je nu verwachten qua muziek? Trashrock, noise rock dat nogal wat tempo- en sfeerwisselingen bevatten. Het typeert de muziek van Brutus. Denk daarbij aan Pixies, Sonic Youth, Magnapop… Zoals reeds eerder aangegeven kan je niet omheen de zang. Die klinkt urgent en met een dosis ADHD maar bij momenten ook vrij catchy. Bijvoorbeeld in “All Along”. Enkele tracks zijn wat geduldiger opgebouwd zoals “Justice de Julia II”. Het bevat een wonderschoon refrein. Op “Drive” lijkt het in het openingsmoment alsof ze een post rock nummer gemaakt hebben om dan over te gaan naar een garagerock/punkrock nummer. Vette ritmesectie hier. Er valt veel te beleven op ‘Burst’. Het is best weerbarstig allemaal maar toch aantrekkelijk.
Het debuut van Brutus is een knoert, een bom van een album opgenomen in Vancouver. Stefanie zingt de longen uit haar lijf en de rest maneuvreert en ondersteunt haar zanguithalen tot leuke en onderhoudende songs. Een meer dan geslaagd debuut.
Wim Guillemyn
Syd Kult is een band uit Parijs en maakt, zoals ze zelf aangeven, Deep Rock. Juist, ik weet ook niet wat deze term betekent. Maar na beluistering schoten de volgende termen door mijn brein: post rock, atmosferisch, indie, subtiel opgebouwde spanning, modern en organisch. Dat zou moeten staan voor de term deep rock. Een aantal songs zijn semi-akoustisch wat de organische feel moeten verantwoorden. Dat levert enkele mooie momenten zoals op “Sweet Elevation” dat catchy klinkt en een fijn ritme bevat. “Lullaby “ is een klein en kort pareltje: een fijn gitaartje begeleidt dit slaapliedje. De meer elektrische tracks vind ik persoonlijk iets boeiender maar dat kan aan mijn smaak liggen natuurlijk.
In elk geval bevat dit album veel emotie en melancholie. Dat is te o.a. wijten aan de zang en de melancholie in de muziek (bv “Dead Love”, “Already Down”). De teksten zijn nogal aan de donkere kant. De muziek onderstreept dit nog eens. We krijgen op dit debuut 10 tracks waar na de afsluiter “Another Season” nog een hidden track volgt. Het is het meest rockende nummer van het album. Een goede song die hier waarschijnlijk als hidden track verschijnt omdat ze niet echt in het concept past. Maar het toont toch de veelzijdigheid van de band.
Syd Kult heeft hier een deftig debuut afgeleverd. Mochten ze hier in de streek eens live komen spelen ik ben kandidaat om te gaan luisteren.
Hamster Axis of the One-Click Panther is een jazz-band met zin voor avontuur en dat avontuur leidt hen al eens naar rockgoden die ook al eens een risico willen nemen. Dat resulteerde in de memorabele concertreeks Small Zoo waarbij Hamster Axis telkens met één centrale gast uit verschillende disciplines eigen werk of covers heruitvindt in totaal nieuwe arrangementen. Zowel de jazzband als de gasten traden hiervoor ver buiten hun comfort zones en moesten soms hard zoeken naar een muzikale ‘common ground’. De langspeler ‘Mest’, uitgebracht door Starman Records, is de neerslag van die concertreeks. Op ‘Mest’ neemt Hamster Axis zijn publiek mee op een wilde reis doorheen de jungle van de jazz.
In 2015 was er, eveneens op Starman Records, reeds het fel gesmaakte ‘Play the Peter Houben songbook’ dat integraal met Mauro Pawlowski werd opgenomen. Nu is er dus het nieuwe album ‘Mest’ met daarop héél veel mooi volk zoals Gregory Frateur van Dez Mona, Roland Van Campenhout, Johannes Genard van School is Cool, acteur Josse De Pauw, Mauro Pawlowski, Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes, …), Tijs Delbeke (Sir Yes Sir) en Sjoerd Bruil (Dez Mona, Gruppo Di Pawlowski,…). Samen namen ze in Studio Jezus van Pascal Deweze verrassende herwerkingen op van eigen werk of covers van o.m. Bob Dylan of Mark Lanegan.
‘Mest’ bestaat in de eerste plaats op vinyl, met van elke gast één track, maar kopers krijgen er een bonus bij met van elke gast een tweede track. De kruisbestuiving tussen jazz en pop en rock levert soms mooie nieuwe bloemen op. “Black Dog Panting” van School is Cool herken je nog nauwelijks terug in de versie van Hamster Axis en Johannes Genard. Lanegan’s “Wedding Dress” ademt nog meer schoonheid uit in de bewerking van Tijs Delbeke en Hamster Axis. Andere hoogtepunten zijn Kate Bush’s “Running Up That Hill” door Gregory Frateur en Michael Jackson’s “The Way You Make Me Feel” door Pascal Deweze. “Thunderstruck” door Sjoerd Bruil is een leuke poging, maar kan minder boeien.
Al bij al is dit een mooie ontdekkingsplaat voor zowel jazz- als rock-liefhebbers met een open geest.
Drie jaar na het debuut heeft Pilod nieuw werk uit . De band uit het Leuvense manifesteert zich sterk binnen de indie/postrock . We worden uitgenodigd in een intense tocht in dit landschap , door “Lion ego” sfeervol op gang getrapt, om dan met “Your triumph” even mooi te eindigen. We hebben een slepende vooruitgang van repetitieve melodische gitaren, drums, in melancholie gedrenkt . Op het parcours is er de hulp van gastmuzikanten Tine Anthonis (Illuminine) en Gerd Van Mulders (ook van Isbells) . Sommige nummers krijgen een dynamische boost en klinken steviger. “Level 4” , “Black island”, “Blind date” als de titelsong kaderen we met plezier in. De rauwe doorleefde , dromerige vocals hebben hun impact op het materiaal .
Na ‘Sunny forecast’ worden we even straf meegevoerd in hun overtuigend album!
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . De band zit ergens tussen 60s rock’n’roll en Britpop in . In de stevige nummers “All my days” , “Whiskey bar” en “Friend like me” (openers van de nieuwe plaat ) klinkt het viertal richting Razorlight en oude Libertines .
Niet voor niks stond Carl Barat nog op de barricades om het kwartet een hart onder de riem te steken . Daarna wordt gas terug genomen , de sfeervolle tracks mogen dan goed uitgewerkt zijn , ze raken minder . In de poppy tracks “I got you” en “We’ve been dreaming” drijft de Britpop boven . De laatste tracks zijn opnieuw strakker , feller , intenser en dat is Echotape op z’n sterkst. Echotape houdt best dit kantje aan om hier een doorbraak te forceren!
Afgelopen zaterdag stond de Britse band Blossoms in de Botanique. Eind 2015 haalde het vijftal de nominatie voor BBC Sound of 2016 binnen, en ondanks het feit dat ze niet in de prijzen vielen, heeft de nominatie hen geen windeieren gelegd. Deze zomer speelden ze op Best Kept Secret en ook Klub C op Rock Werchter moest er aan geloven. Hun debuutalbum ‘Blossoms’ werd dit najaar gevolgd door een speciale editie met 10 extra nummers. Uit die uitgebreide catalogus speelden de jongens zaterdag een mooie mix.
Declan Mckenna, BBC’s favoriete koorknaapje dat net nog beloond werd met een nominatie voor Sound of 2017 en in 2015 Glastonbury’s Emerging Talent Competition won, mocht de avond inleiden. In een salopette en met glitter op z’n wangen bracht hij vijf oude nummers en één nieuw, meer heeft de 18-jarige Mckenna voorlopig niet te bieden. Geflankeerd door een overwegend vrouwelijke band, speelde hij het ene kritische popnummer na het andere. Ook al gaat hij hier en daar soms de mist in, Declan weet perfect hoe hij zich moet gedragen op een podium en kan het publiek heel goed bespelen.
Waar Declan Mckenna water drinkt, verkiezen de mannen van Blossoms flesjes Maes. Op de beats van Dr Dre’s “What’s The Difference” lopen de lads uit Stockport het podium op. “At Most a Kiss” zet meteen de toon, Blossoms gaat hard en snel. Na wat 80s synthesizerdeuntjes glijdt die opener mooi over in “Texia”. Hoewel frontman Tom Ogden wat alleen staat centraal op het podium, weet hij die ruimte toch moeiteloos te vullen. Zijn langharige drummer Joe Donovan en keyboardspeler Myles Kellock staan op een verhoogje achter hem. De bassist Charlie Salt en gitarist Josh Dewhurst flankeren hun frontman opzij in het halfdonker. De drummer lijkt zo weggelopen uit de jaren ’70 terwijl de toetsenist met zijn witte leren jas perfect in de 1980’s past. Blossoms brengt indie rock met hier en daar een synthesizer en een orgeltje, muziek die thuishoort in beide decennia. De stem van zanger Tom Ogden in combinatie met zijn podiumpresence doen bovendien denken aan Alex Turner, al mist Ogden nog wat arrogantie.
Na een beleefde begroeting ‘We’re Blossoms from Stockport’ (bij Manchester, voor zij die het nog niet wisten) wordt “Blow” ingezet. Hun muziek is duidelijk geïnspireerd door bands als Oasis, The Stone Roses en The Doors. Een occasionele orgel en de overwegende synths maken de muziek erg eightees. De eerste meezinger van de avond is “Getaway”, een romantisch lied waarop de zaal makkelijk meewiegt. Als er dan toch een nummer Arctic Monkeys-vibes heeft is het “Smashed Piano’s”. Met een spot op de bas en een acapella-einde komt de set met deze B-side tot een eerste hoogtepunt. Toch passeren niet alleen nieuwe nummers de revue. “Madeleine”, een ouder nummer waar Ogden zijn elektrische gitaar inruilt voor een akoestische, klinkt als een oude hit van The Kooks met een extra orgel onder.
Frontman Ogden vraagt zich af waarom de zaal zo stil is ‘Ach ja, zelf ben ik ook zwijgzaam op concerten. Voor dit nummer is er trouwens een dramatische sfeer nodig.’ Een rode gloed vult het podium. De catchy riff van hun nieuwste single “Honey Sweet “ weerklinkt uit Kellocks synthesizer en de eerste rijen springen meteen de lucht in. Die sfeer zakt al snel weg bij “Across The Moor” waar de zanger het zonder gitaar doet. Net als tijdens “Deep Grass” weet de frontman zijn teksten ook non-verbaal te brengen. Aan expressiviteit geen gebrek. Dat hij plots op de grond gaat liggen is misschien net te veel van het goede.
‘Wie hier is niet van Brussel? En wie komt uit België?’, polst Ogden. ‘I’m from South Korea!’ roept een meisje op de derde rij. ‘Wow’ antwoordt de zanger net voor hij het kampvuurlied “Blown Rose” begint, een meezinger over een zekere Felicia en de landhuizen van het Engelse platteland. Toch vindt de band ons een stille zaal. ‘Gisterenavond in Amsterdam moesten we de zaal vragen stil te zijn, jullie kunnen dat al zelf. That’s nice.’ De rest van de band verlaat het podium en de zanger blijft alleen over met zijn akoestische gitaar. ‘This one is called Favourite Room because you’re my Favourite Room.’ Humor hebben de mannen uit Stockport wel. Het liefdeslied klinkt nog oprechter met maar één gitaar en een klok van een stem. ‘Did you think how might I feel?’ zingt Tom. We zouden bijna medelijden krijgen met z’n gebroken hart.
De rest van de band komt terug het podium op. Met een nieuwe lading bier zet Blossoms hun finale in. Na een vette gitaarsolo tijdens “Cut Me And I’ll Bleed” volgt een tweede B-side, “Polka Dot Bones”. Het angstaanjagend goed nummer wordt afwisselend gehuld in blauwe spooky lichten en een flikkerende schijnwerper achter de frontman die het silhouette van zijn drie flesjes Maes en zijn lange haar aftekent. Afsluiten doen de lads uit Stockport met het langdradige “Deep Grass” en publieksfavoriet “Charlemagne”, dat wordt opgevrolijkt met een ‘I’m a motherfuckin’ Starboy’-intermezzo.
Blossoms speelde zaterdagavond in de Botanique alsof ze al hun hele jonge leven niks anders gedaan hadden. Hoewel niet iedereen van de harige vijf even expressief is als de frontman, kregen ze dit keer toch meer dan de helft van de zaal mee. De pretentie die typisch is voor Britse bands weegt nog niet op tegen hun aaibare schuchterheid. Ondanks het stille publiek, brachten de jongens van nabij Manchester een ambitieuze en foutloze set.
Setlist: At Most a Kiss/Texia/Blow/Getaway/Smashed Piano’s/Madeleine/Honey Sweet/Across the Moor/Blown Rose/Favourite Room/Cut Me and I’ll Bleed/Polkadot Bones/Deep Grass/Charlemagne
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, brussel
Brutus - Snoeihard, knallend, weerbarstig en gewelddadig legt Brutus de AB plat!
El Yunque + Brutus (CD – Release)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-02-04
Masja De Rijcke
Op 3 februari kwam Brutus met hun lang verwachte debuutplaat ‘Burst’ op de proppen! Een debuut om U tegen te zeggen en we hebben de plaat ondertussen al 1567543 keer beluisterd ! Snoeihard, knallend, weerbarstig en gewelddadig! Voor ons is dit nu al dé plaat van 2017 en ze ligt bij ons alvast bovenaan op de stapel. Hun release-show op 4 februari mocht dan ook niet op ons concertlijstje ontbreken!
Voor het geval dat Swans het voor bekeken zou houden ... geen paniek! Limburg heeft al lang voor vervanging gezorgd! Met El Yunque weliswaar! Niet lang na de release van hun tweede plaat ‘Boxes’, die eerder in januari uitkwam, kreeg deze licht ontspoorde noiseband de eer om deze stomende avond te openen. Hoewel zij ons af en toe de stuipen op het lijf kunnen jagen met onvoorspelbare wendingen en de sterk verbrande gitaarsolo’s in hun songs, bekennen wij hier even grote fan van te zijn als deze band is van Michael Jordan zoals het luidt in het nummer “Scottie pippen”.
Brutus liet ons hierna niet langer in het ongewisse. Drumster Stefanie Mannaerts, en haar kompanen knalden vanaf de eerste noot de uitverkochte AB Club met groot geweld omver. “March” mocht de spits afbijten en spatte met een grote snelheid tegen de gezichten van het publiek. De indrukwekkende prachtige keel van Stefanie bracht af en toe wat melodie terug terwijl de weerspannige krachtige gitaren en haar agressief percussiespel het zaaltje helemaal plat stampten.
Voor de release show had deze band ook nog voor een verassing gezorgd. Bij het rustige nummer “Bird” werden de drums overgenomen door Steak Number Eight drummer Joris Casier terwijl lief Stefanie haar rol als frontvrouw verderzette. De veldslag werd steeds harder en liet “Drive” en “All Along” niet ongehoord voorbij passeren.
Niet te vergeten waren de al eerder uitgebrachte singles “Justice de Julia II’ en “Horde II”. Op het podium stal vooral ons Stefanie de show maar ook gitarist Stijn en bassist Peter wisten dit ongeremde zootje stevig op te zwepen. Na het verzamelen van enkele kopstoten en het uitdelen van verschillende ellenbogen verliet dit trio na 50 minuten het podium en kon het publiek ondanks een stel hardnekkige blauwe plekken voldaan naar huis gaan.
Het was een geslaagde show en we hebben zonet ons ticket gekocht voor ‘We Are Open’, in de Trix in Antwerpen, zodat we daar terug onze hoofden kunnen los schudden op het geruis van deze geweldige band! Tot volgende week!
Pics homep - Geert Braekers
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het eerste album van de Vlaamse atmosferische blackmetalband Wiegedood werd wereldwijd warm ontvangen en de band mocht daarna op tournee in het buitenland. Ook het tweede album wordt in de reviews bijzonder goed ontvangen. Voor de voorstelling van dat tweede album, ‘De Doden Hebben Het Goed II’, was De Kreun in Kortrijk goed volgelopen. Dat het één van de weinige keren is dat de band in eigen land te zien is, had daar misschien wel mee te maken.
Voorprogramma Treha Sektori had het niet makkelijk het publiek op zijn hand met zijn klanklandschap. De Fransman stond de hele tijd op een laptop te tokkelen en iets onbestemds in een microfoon te fluisteren. Zijn drones, ambient, vervormde gitaarpartijen en ijl gefluister leunen eerder aan bij Sunn O))) en maakten maar weinig los bij het publiek. Enkel op de eerste rijen voor het podium bleef het beleefd stil.
Een groot contrast was dat met wat Wiegedood bij het publiek losmaakte. De band volgt mooi de ongeschreven wet van de black metal, dan wel die van de Church of Ra om geen interactie te maken met het publiek.
Wiegedood zette in De Kreun een show neer die helemaal af was, tot en met de lichtshow. Ook de sobere podiumopbouw verdient een pluim met het takken-logo van de albumhoezen dat telkens tussen de nummers mooi werd uitgelicht. De band bracht een energieke set met werk uit zowel het debuut ‘De Doden Het Goed’ als uit opvolger “De Doden Hebben Het Goed II”, met “Ontzieling” en “Cataract” als openers, daarna oudjes “Svanesang” en “Kwaad Bloed”. Tijdens het ‘stille’ intermezzo van de track “De Doden Het Goed II” kon je een speld horen vallen. Daarna werd afgesloten met een snoeiharde “Smeekbede”.
Live hebben de nummers van Wiegedood nog meer energie dan op de albums. Dat is o.m. te danken aan drummer Wim Sreppoc die het nochtans niet onder de markt heeft: nummers van Wiegedood duren al snel 8 tot soms zelfs 12 minuten en hebben meestal een hoog drumritme. Dat maakt dat je hem tussen de nummers steevast naar adem en water ziet happen.
Ook tweede gitarist Gilles Demolder speelt zich de ziel uit het lijf in die lange nummers. Maar Wiegedood is toch vooral de speeltuin van zanger en gitarist Levy Seynaeve. In Kortrijk zat zijn stem soms iets te ver weggedrukt in de geluidsmix, maar dat was noch voor de band, noch voor het publiek een probleem.
De set van Wiegedood duurde ruim een uur. In een toegift had de band geen zin. Voor ze de Kortrijkse nacht introkken, kocht drie kwart van de toehoorders het nieuwe album, wat nog eens onderstreept dat Wiegedood goed was. Wie dat met eigen oren en ogen wil checken, kan op zondag 15 mei naar het Throne Fest in Kuurne.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
U mocht het ons op voorhand niet kwalijk nemen dat wij een beetje onze twijfels hadden. De nieuwe plaat ‘Oczy Mlody’ ging er nog niet echt goed in, te veel elektronica, te weinig geniale ingevingen. Eerlijkheidshalve dienen we er aan toe te voegen dat we ons huiswerk nog niet goed gemaakt hadden en er gewoon nog de tijd niet hadden voor genomen.
Laat ons stellen dat Flaming Lips op ‘Oczy Mlody’ hun onverzadigbare drang naar vernieuwing en herbronning deze keer wat dieper in de elektronica zijn gaan zoeken en iets minder richting het planetaire universum. Voor ons toch even wennen.
Toch wel eigenaardig, hoezeer Flaming Lips op hun platen steeds andere oorden opzoeken, live houden ze des te meer vast aan dezelfde formule. Maar dit hoeft uiteraard geen slecht nieuws te zijn, aan een succesformule hoef je niet te veel te sleutelen, hoogstens wat nuances aanbrengen.
Al sinds jaar en dag beginnen ze hun set met het geweldige “Race For The Prize” dat naar goede gewoonte ook nu weer het festijn mocht inzetten, kwestie van er meteen de vaart in te brengen. Ballonnen en confetti vlogen gelijk de lucht in, een felle kleurenorgie maakte zich meester van het podium en psychedelische lichtprojecties pleegden een aanval op onze oogkassen. De geweldige Wayne Coyne kwam ons nog maar eens bestoken met diezelfde trukendoos, maar ook nu weer gingen we probleemloos overstag.
Want wat volgde was een feestje zoals alleen die van Flaming Lips dat kunnen bouwen, knotsgek, fleurig, geschift en alles door een roze bril bekeken nadat men hier en daar zwaar aan de paddenstoelen heeft gezeten. Er stonden trouwens twee van die reuzenpaddenstoelen midden in de zaal, je zal het bij Metallica niet snel zien gebeuren.
Pracht, praal, fonkeling en een flinke dosis kitsch waren nooit veraf vanavond, maar bij Flaming Lips wordt dit altijd met een gezonde dosis humor en zelfrelativering ingekleed. In het nieuwe en prachtige “There Should Be Unicorns” liet Wayne Coyne zich op een levensgrote eenhoorn door de zaal voeren, één van die doldwaze capriolen die je alleen maar bij deze bende kan meemaken. Wayne Coyne had er wel het publiek mee aan zijn lippen hangen en de song zelf klonk fantastisch. Coyne kroonde zich nog maar eens tot God vanavond, maar dan wel een God van de buitenbeentjes, één die ze aanbidden op Mars en Pluto, oorden waar men onbegrensd aan de spacecake kan zitten.
De gong werd uitgerukt voor een pompend en stomend “Pompeii Am Götterdalmmerüng”, een song die herinnerde aan Pink Floyd van toen die nog zwaar aan de hallucinogenen zaten. “The Observer” was een juweeltje, onder een opblaasbare regenboog zorgde Wayne Coyne voor kippenvel op de gitaar, een subtiel en geniaal moment. Wat hierop volgde was zowaar nog adembenemender, het nieuwe “How??” was oogverblindend en grandioos, een fluwelen parel die in combinatie met de schitterende lichtprojecties uitmondde in één van de hoogtepunten van de avond.
Ook de opgeblazen bol waarin Coyne zich al sinds jaar en dag over de hoofden van het publiek laat rollen werd nog eens bovengehaald, en dit op de tonen van David Bowie’s “Space Oddity”, een song die geboren leek om in deze interplanetaire set binnen te sluipen, een betere coverkeuze hadden we ons gewoon niet kunnen indenken.
Zowat bijna de ganse avond trok Coyne het laken naar zich toe, we zouden haast vergeten er nog een stelletje andere schitterende Flaming Lips op het podium stonden. Een band die onder al die felle lichten eerder onopvallend grossierde in geschifte psychedelica, gestoorde spacerock en bombast met een hoek af. Wat te denken van de werkelijk fenomenale gitaarsolo in “Feeling Yourself Disintegrate” ? Het was één van de maar liefst zes verrukkelijke songs uit ‘The Soft Bulletin’, het album dat The Flaming Lips in 1999 terug op de kaart zette. Voor de rest putte de groep naast drie nieuwe songs enkel nog uit ‘Yoshimi Battles The Pink Robot’ en ‘At War With The Mystics’. Een beetje jammer vonden wij het dat The Lips briljante albums als ‘Embryonic’ en ‘The Terror’ volledig links lieten liggen. Maar goed, sublieme vertolkingen van “The W.A.N.D.” en “A Spoonful Weighs A Ton” legden ons gewoon het zwijgen op. Het feest was zo ook al compleet.
Flaming Lips waren vanavond volledig hun eigen zelve, prettig gestoord, een gezonde janboel, een fel gekleurd totaalspektakel en vooral een geestverruimende verademing in deze barre Trump tijden.
Mocht de wereld er in het echt uitzien zoals The Flaming Lips die voorstellen in hun act, we zouden met zijn allen vrolijk huppelend door het leven dartelen. En ondertussen zwaar aan de bollen zitten, natuurlijk.
De Efteling voor volwassenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-03-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/georgia-3-2-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Christina Plays Viola mocht de avond openen. Deze Italianen brachten muziek met invloeden van wave en dark wave. Jammer genoeg was het songmateriaal niet altijd even sterk maar bij momenten klonk het best wel goed. Bij “Nefarious” merkten we voor de eerste keer wat opwinding bij het publiek. Er werden vrij veel nummers uit hun recentste album ‘Spooky Obsessions’. De zaal liep langzaam vol voor Das Ich.
Sedert 1989 zijn Stefan Ackermann en Bruno Kramm de spilfiguren van Das Ich. Uiterlijk zijn ze op het podium heel herkenbaar. De haarstijl en de schmink van Bruno vergeet je niet zo snel. De gekte die Stefan uitstraalt ook niet. Op dat vlak dus geen verrassingen. Nieuw werk moesten we ook niet meteen verwachten want het is reeds van 2007 dat er nog iets nieuws uitkwam.
Ze kwamen op in hun gekende outfits en begonnen sterk met “Kain Und Abel”. Bruno Kramm zwierde met zijn verrijdbare keyboard van de ene naar de andere kant. Het grootste deel van de muziek stond op band maar eigenlijk stoorde dat niet. Er was veel interactie met het publiek en er waren ook hier en daar (langere) bindteksten. Zo was er een betoog tegen de opkomst van het nationalisme en het afsluiten van de grenzen. Een steek naar Europa toe. Er werd ook gepraat over de periode waar Stefan Ackermann in coma lag. De organisator werd tevens meermaals bedankt om hen naar België te halen. De fans kregen waar voor hun geld met o.a. “Die Propheten, Gottes Tod, Unschuld Erde, Erde Ruft, Der Schrei, Kindgott”… Er werd nog teruggekomen voor één bisnummer en met de mededeling dat ze zouden terugkomen op het einde van het jaar voor het Dark Christmasfestival. Vermoedelijk vergezeld van een nieuw album. Als dat geen goed nieuws was.
Das Ich is bijna dertig jaar oud maar toch klinkt hun electro punk/neue Deutsche todeskunst nog niet belegen of achterhaald. Na de moeilijke periode van Stefan zijn ze gelukkig helemaal terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/das-ich-03-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/christina-plays-viola-03-02-2017/
Organisatie: Purple Moon Productions
Een goeie garagerockgroep die naar België komt en er is geen tweede buitenlandse groep voorhanden? Dan kan je er vergif op innemen dat ofwel The Glücks ofwel Double Veterans in het voorprogramma staan. Dit keer waren het die laatsten. Stonden zij trouwens ook al niet op de affiche van de vorige passage van The Mystery Lights in de AB Club? Niet dat ik er problemen mee heb maar het gevaar op overexposure is niet denkbeeldig. Het Kempische trio rond Lee Swinnen liet het alvast niet aan hun hart komen en vuurden meteen een verschroeiend “Leave me alone” op ons af. Start van een set vol catchy songs met niet alleen wortels in de sixties garagerock maar ook met duidelijke sporen van hedendaagse psych-rockers als Ty Segall en Michael Cronin. Twee gitaren en drums hielden het tempo hoog en strak en af en toe mocht een song al eens ontsporen. We kennen het recept intussen maar het blijft aanstekelijk vooral dankzij die sterke nummers. Alleen miste ik wat nieuw werk om mijn onverzadigbare honger helemaal te stillen.
Ik was nauwelijks hersteld van een griepaanval maar The Mystery Lights wou ik onder geen beding missen. Deze band uit Salinas, Californië, die ondertussen naar Brooklyn, New York is verkast, maakte met hun titelloze debuut één van dé platen van 2016. Een pure garagerockplaat die eens niet staat te blinken in de catalogussen van ‘In The Red’, ‘Goner’ of ‘Burger Records’ maar verrassend verscheen bij ‘Wick Records’, een sublabel van ‘Daptone Records’, bekend van soulsterren als de vorig jaar overleden Sharon Jones en Charles Bradley. Bovendien genieten ze van een uitstekende live-reputatie wat de verwachtingen nog groter maakte.
Het optreden begon net als op de plaat met “Intro” gevolgd door “Follow me home”, een droomstart voor een set vol kwikzilveren garagerock. Meteen werd ook duidelijk dat alles draaide rond frontman Mike Brandon. Een man met een venijnig hoge stem die voortdurend rondhoste of gaten in de lucht sprong en aan charisma geen gebrek had.
Al dat geweld belette trouwens niet dat hij ook nog eens erg fijne dingen deed op gitaar, nooit spectaculair maar altijd meeslepend. Toch misten we iets : dat wonderlijke orgeltje van op de plaat. Het ding stond wel op het podium maar de man die het moest bespelen was thuis gebleven. Even hoopte ik nog dat één van de gitaristen af en toe van instrument ging wisselen maar nee dus. Jammer want het instrument is wel essentieel in hun sound maar met zijn vieren lukte het ook wel en ze benaderden zeer dicht de sound van de opnames. Zo dicht dat ik soms hunkerde naar een vrijere (lees: een wat ruigere) interpretatie.
Maar klagen mochten we zeker niet want de parels bleven elkaar voor de voeten lopen met onder meer een geweldig “Flowers in my hair, demons in my head”. Ongeveer halverwege hoorde ik voor het eerst iets wat niet op de plaat staat : zowaar een punkversie van “Hey Joe”, een moedige poging om een kapot gespeelde song nieuw leven in te blazen maar ook niet meer dan dat. Daarna werd een nummer uit een binnenkort te verschijnen opvolger prijsgegeven maar dat bleek een sof van jewelste die volledig haaks stond op de rest van de set. Iemand zou hen dit onding toch uit het hoofd moeten kunnen praten.
Nadien was het opnieuw heerlijk meedeinen met de ons nog resterende songs van die eerste plaat om te eindigen met een tweede nieuwe die toch al een stuk beter klonk dan de eerste en voorzien was van een lange psychedelische outro.
De vier hadden daarna nog zin in een erg lange bisronde waarin alle remmen werden losgegooid, ze een stuk ruiger klonken en waarbij het laatste greintje weerstand, als die er al nog was, onder de mat werd geveegd. Boze tongen zouden kunnen beweren dat dit alles al zoveel keer eerder en beter gedaan werd. En het was ook overduidelijk waar ze de mosterd gehaald hadden : de sixties en dan vooral compilaties als “Nuggets” en “Back from the grave”. Maar toch waren dit niet zomaar wat doorslagjes van de gouden parels van toen die ze ons voorschotelden.
The Mystery Lights benaderden dat verleden met een haast devotionele overtuiging en zoveel passie dat het leek alsof zij alles ter plekke zelf aan het uitvinden waren. Er is nog hoop voor de rock-‘n-roll...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-mystery-lights-02-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/double-veterans-02-02-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie , wat we zagen op optredens in zalen als de AB, Lotto Arena en op de grote festivals Rock Werchter en Pukkelpop. Hun betrokkenheid , enthousiasme , uitstraling tekenen voor samenhorigheid en positivisme . De band van Dan Smith en C° geeft hun materiaal op het podium een stevige boost door de keys, de percussie, bijkomende troms en de blazerssectie . Een heuse band is het live, uitgebreid tot een achttal , en de blazers zorgen voor een bredere, kleurrijke en bombastische sound , nergens te zeemzoeterig of kitscherig.
De sound mag dan onschuldig klinken , rasmuzikanten zijn het , die probleemloos van instrument wisselen . Smith combineert zelfs keys en troms terwijl hij zingt , zonder ook maar te verzwakken .
De visuele hoogstandjes doen de rest , gebaseerd op de nieuwe plaat en de gekende Bastille driehoek , vanavond omgedoopt tot een tv kanaal Wild World Communications .
Anderhalf uur lang stond de tijd even stil voor het jonge publiekje en was het voor andere liefhebbers heerlijk vertoeven in die ‘Bastille’ muzikale wereld , die vrolijkheid en tristesse mengt . Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de inzet , de energie, de dynamiek , het entertainment en de feel goods .
Natuurlijk zit het snor met boodschappen als “Here for you , wherever you are”, de hartjes , de handclaps en het handjeszwaaien . Niet voor niks was er in september ‘Bastille for Life’ , die de Muziek en het Goede Doel dichter bij jou brachten.
Meteen zat de sfeer er goed in met drie knallers “Send them off” , “Laura Palmer” en de nieuwe single “Warmth” , songs die tintelen , fris zijn en een aangename groove hebben. Smith hitste de menigte op , hij is er voor zijn publiek en na nog geen vijf nummers, op “Oblivion” , ook al zo’n puike single , is hij met hen verbonden en is hij te zien onder hen . Bastille heeft Coldplay allures en brengt hun muziek naar hun publiek , hun fans . Erg gezellig allemaal!
Er valt heel wat te beleven en alles valt in zijn plooi . De band is sterk op elkaar ingespeeld , voelt zich in goed in z’n vel , hotst , huppelt op de ontspannende , onschuldige deuntjes .
Op de twee platen ‘Bad blood’ en het vorig jaar verschenen ‘Wild world’ staan mindere tracks, live worden ze omgeven van prachtige projecties , sightseeings , klinken ze grootser, en krijgen ze een meezingfactor . We horen ze in een andere verpakking . Kauwgomballen pop heet zoiets, o.m. een “Lethargy”, waarin we de inleiding van “Belfast child” van Simple Minds herkennen, op sfeervolle , broeierige wijze opbouwt , harder , feller klinkt en durft te ontploffen . Ook “The draw” is zo’n voorbeeld . Bastille is écht een liveband!
Net op moment dat de aandacht hier wat verslapt , komt de herkenbaarheid naar boven met “Things we lost in the fire” en “Bad blood”, omgeven van de eerste “ow-ei” koortjes. Allemaal goed doordacht en uitgekiend . Op de stampende dansklassieker van Corona’s “The rhythm of the night” (remember the 90s) was Smith ook middenin zijn publiek te vinden en ging iedereen uit z’n dak . Een moment van intimiteit presenteerden ze met een sobere “Icarus” , waar de gitarist en Smith in de nok van het Sportpaleis te vinden waren . Coldplay kapsones …
Tot slot kon het publiek er nog een keer voor gaan . Iedereen was in opperbeste stemming op classics “Good grief” en “Pompeii” die de set besloot met de twee warming up bands Frenship en Rationale . Iedereen veerde recht, zong , schreeuwde, brulde en wuifde letterlijk de drie bands uit .
Muziek , Ontspanning, Entertainment , Tonnen Charisma , Bastille tekende voor zo’n avondje ‘Boenk erop’! Op naar de zomerfestivals!
Organisatie: Live Nation
Het is ons een raadsel waarom men deze band steevast als noise-band catalogeert. Dit is immers geen hels lawaai maar een weloverwogen cocktail van geflipte hip-hop, eigenzinnige postpunk, binnenstebuiten gekeerde industrial, tegendraadse pop, verhakkelde funk en door de vleesmolen gedraaide triphop. Met hun boeiende en geïnspireerde sound is Hypochristmutreefuzz gewoon niet in één hokje te plaatsen, en dat is nu net de sterkte van deze plaat.
Bij de eerste tonen van “Finger” moeten wij al aan de geniale gekte van Les Claypool denken, terwijl de song dan iets verder middels een aanstekelijk aftands orgeltje richting Gruppo Sportivo afwijkt (voor wie zich deze geschifte Hollanders nog herinnert). Rapmuziek kan ons doorgaans aan onze witte reet roesten, maar hier geraken wij verdomd opgewonden van de dwarse hiphop van “Gums Smile Blood” en “Clammy Hands”, dit is Death Grips in een minder manisch periode, of Show Me The Body met pili pili in hun hol. In het ophitsende “Hypochondria” schuift Nine Inch Nails aan tafel met de jonge Red Hot Chilli Peppers, toen die tenminste nog dynamiet in hun testikels hadden, al dan niet in een sok verhuld. Ook de manier waarop het heftig groovende “One Trick Pony” tot ontploffing wordt gebracht is een hectisch opstootje die onze kop in vervoering brengt.
Wat een heerlijk driftig plaatje. Het kraakt, het botst, het klutst, het spettert, het bruist, het kriebelt en het jeukt, en vooral… het swingt als een extatische goudvis in een glas gin tonic !
Een springlevend album dat bol staat van verrassingen. Spastisch en hyperkinetisch, zeer zeker, maar dat is natuurlijk de bedoeling.
Eight Sins is een hardcore/metal band uit Frankrijk. Ze bestaan reeds een dikke tien jaar. Als ik het goed heb is dit hun vierde album dat ze uitbrengen. De zanger Loïx Pouillon voegt naast de typisch, toch voor hardcore, maatschappij kritische teksten ook wat elementen toe uit de hedendaagse metal in zijn zang. Nu en dan hoor je namelijk wat aanzetten tot grunts. Op vlak van gitaarwerk neigen ze bij momenten naar trashmetal (bv “Vultures”, “Ten Years”). Dit maakt dat ze soms vrij snedig klinken. Op andere momenten komt de hardcore iets meer tot uiting (“Where Is Your God?”, “Beers & Moshpit”). Tegenover hun vorige release “World of Sorrow” uit 2013 klinkt deze release snediger en meer trashy. Of je dat al dan niet beter vindt hangt een beetje van je smaak af. Dit album klinkt goed geproduceerd wat de luister ervaring ten goede komt. Erg grote verrassingen krijg je hier niet te horen maar het is een meer dan degelijk album in het genre.
Genoeg gepraat nu. We trekken onze boots aan en begeven ons naar de moshpit om ons eens goed te laten gaan op ‘Serpents’.
Nederlands 
Français 
