Show your discomoves, baby ! Dat denkt de Franse dj Vitalic voortaan hardop. Vroeger scherp en strak, nu met het hemd een paar extra knopen open en een arsenaal aan vintage trucs, en dat smaakt naar meer. Ontmoet de Vitalic nouveau style op het Brusselse podium, het plezier van het dansfeest blijft intact.
Eerst is het huiswerkverbetertijd voor de jonkies van Contrefaçon. Frans, piepjong en klungelig scheuren ze door hun optreden met een constant hoog tempo, de ene harde drop na de andere. Hier en daar een vlaag van originele scherpzinnigheid, meer nog een oefening uit de handboeken van de vroege Daft Punk en Justice. Heel veel maakt het niet los bij het wachtende publiek. Het duo in sportkledij verdwijnt snel na hun set met een beleefd applaus achter het gordijn, de spieren zijn nog niet warm gedanst.
Bij de eerste noot die de producer/dj neerpoot spitsen de oren zich. Vitalic, een ijkpunt als het gaat over optredens barstensvol inventiviteit, vertrekt uit de startblokken zoals we gewend zijn van hem en zijn vorige albums. Pompen en dreunen met een lichte punksignatuur, het publiek is klaar voor de spurt. Het werk van de eerste drie worpen “Ok Cowboy”, “Flashmob” en “Rave age” wordt gretig opgepikt en de nieuwelingen van het net verschenen ‘Voyager’ gaan vlotjes mee in het verhaal van de avond.
De aimabele performer toont na een paar minuten al zijn dankbaarheid, bijna verlegen. Verlicht in rood neon kijkt hij vertederd de zaal in.
Dat dat rode neon zich ontpopt en uitgroeit tot een hoofdpersonage naast Vitalic, is een blije verrassing. Concerten van dance-artiesten bewijzen in vlug stijgende lijn het talent van hele ladingen lichtingenieurs. De installaties eisen met branie hun bestaansrecht op het podium op. Het fijnzinnig visueel vernuft van deze show overstijgt echter de bijna groteske concerten vol knallend vuurwerk van de wereldtop van de DJ MAG-artiesten.
Hoe een concert van dik 90 minuten met 5 in mekaar passende simpele lichtvierkanten ontelbaar veel varianten aan kleur, vorm en beweging uit de hoed tovert, daar kijk je met de mond open naar toe.
Gewoon omhoog springen en zweten bij Vitalic ? Volmondig neen ! Voeg in je dance moves bij een Vitalicoptreden anno 2017 ook heupwiegen en een eerste bescheiden choreografie er aan toe. Moroder en italodisco krijgen een nieuwe vertaling bij Vitalic. Het werkuniform van de dj is nog altijd zwart en streng en zijn mars ter plaatse achter zijn batterij van synthesizers en laptops blijft bestaan, hij grijpt nu echter ook gretig naar een ferme brok flamboyantie. De oude getrouwen “La Rock 01” en “My friend Dario” krijgen een zwierig pakje aan en de afsluiter “Stamina” toont een breed lachende en genietende dj.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vitalic-26-01-2017/
Organisatie: Live Nation
PIAS Nites 2017 – Temples - J.Bernardt - Royaume
PIAS Nites
Beursschouwburg
Brussel
2017-01-25
Didier Becu
Over België is er al ontzettend veel over geschreven, maar één ding staat vast: het land blikt muzikaal op alle fronten uit. Een van de hoekstenen daarvan is het in 1982 door Kenny Gates en Michel Lambot opgerichte [PIAS]. Wat destijds begon als (zeg maar) een klein wave-label met namen als Trisomie 21 of The Legendary Pink Dots, is 34 jaar later internationaal één van de grootste indielabels geworden, en tevens een ontzettend belangrijk distributienetwerk. De [PIAS] Nites is een jaarlijks feestje waar zowel aan perslui als muziekfans een selectie (met de hele catalogus zit je aan een festival van dagen!) wordt getoond van wat het label als één van de tips van het komende muziekjaar ziet.
Met Oscar & The Wolf en Bazart zit het label zonder twijfel aan zijn (Belgisch) kunnen, wat evenwel niet betekent dat er geen plaats meer zou zijn voor ander binnenlands talent. Het is niet zo eenvoudig om op het net iets informatiefs te vinden over Royaume, maar na het bestijgen van de eindeloze reeks trappen (de concertzaal bevindt zich op het dak van de Beursschouwburg!) zagen we dat het trio zonder meer in de smaak zal vallen bij fans van The XX en zeker Alice On The Roof. Speelse pop, nog wat onzeker, met een energieke Frans-Japanse frontvrouw Yumi die duidelijk de touwtjes in handen heeft. Het mag van ons part allemaal best wel een tikkeltje gedurfder, maar wie van zachte elektronische indiepop houdt, zal de komende maanden Royaume zeker op één of andere manier treffen!
De tweede artiest aan zet kun je bezwaarlijk een nieuweling noemen, zijn project is dat wel. Na Maarten Devoldere (Warhaus) en Simon Casier (Zimmerman), kiest ook Jinte Deprez van Balthazar voor een nagelnieuw zijproject. J.Bernardt is de naam en de veel gedraaide single “Calm Down” kun je wellicht al zonder enige hapering meefluiten. Ook de andere songs liggen in deze lijn, hoewel het bij momenten een jazzy set werd waarin de Gentenaar zijn roots niet kan wegsteken. Hoeft ook niet, ook al vraag je je af waarom de heren van Balthazar niet hun krachten zijn blijven bundelen. Maar goed, iedereen wil wel zijn eigen ei kwijt en het is duidelijk dat er met zorg aan de songs is gewerkt waardoor ze voor het publiek nog wat onwennig aanvoelen, maar net zoals bij zijn collega’s zit het vernuft hem in het detail. Onze tip? Binnenkort het debuut kopen, grijs draaien en ervan genieten op één van de vele clubconcerten die gepaard gaan met de release.
En dan was er Temples, vier Britten die ons terug naar de tijd brachten toen de NME en de Melody Maker wekelijks ‘the next big thing’ voor ons in petto hadden. Deze eer viel ook de beurt aan deze band uit Kettering, maar gelukkig voor hun lijkt het sprookje iets langer te duren.
Twee jaar geleden konden de vier met hun debuut ‘Sun Structures’ de indiefans charmeren en werd de best verkochte release in de Rough Trade Shops. Uiteraard zijn nu de ogen gericht op hun tweede plaat, ‘Volcano’, die in maart via Heavenly Recordings op de markt wordt gegooid.
Een vrij exclusief concertje dus, en wie geen ticket kon bemachtigen voor het uitverkochte PIAS-feestje hoeft niet te wanhopen, want op 31 maart staan ze een paar straten verder in de Botanique. En misschien best niet te lang wachten, want de nieuwe singles die we gisteren te horen kregen lijken zo hitgevoelig dat Temples mits de radiosteun wel eens de Tame Impala van het jaar zou kunnen worden!
Wat er ook gebeurt, de looks hebben ze in ieder geval. Mijn partner-in-crime merkte het verschillende malen op, maar met zijn torenhoge krullenbol lijkt zanger/gitarist James Bagshaw wel de verrezen Marc Bolan. Een blik op de modieus geklede Adam Smith doet je zelfs vrezen dat de tijden van Bay City Rollers opnieuw zijn aangebroken. Geen nood, hoewel braaf (zelfs net iets te braaf) en geregeld gebruik makend van Pink Floyd-achtige soundscapes heeft Temples genoeg in zijn mars om de indiemeute van vandaag te kunnen overtuigen. En nu terug die trappen!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Intro - IJsland heeft een mooie waslijst aan topartiesten. Zo kennen we Björk, Sigur Rós, Of Monsters and Men, Ólafur Arnalds, … En sinds kort is er een nieuwe speler op de markt die een plaats op deze lijst probeert te veroveren. Ik heb het over Kaleo, een vierkoppige rock groep wiens muziek reikt van garage rock met een vleugje country tot indie rock met een streepje folk. Met hun 2de album ‘A/B’, gereleased 10 juni 2016, scoorde Kaleo een hit met de track “Way Down We Go”. Een meeslepend nummer met een donker kantje. Ik ben benieuwd of Kaleo dit donker kantje gaat tonen, tijdens hun debuut optreden in België.
Voorprogramma - Belgische klasse! Dat kan je zeggen over Jacle Bow. De kerels die we zagen in de ‘Nieuwe Lichting’ zijn ondertussen geëvolueerd in echte podiumbeesten. Jacle Bow staat vanavond in stijl op het podium en weet de AB warm te krijgen voor de IJslanders.
Er is maar één God - Kaleo verschijnt als een team op het podium, maar al snel is het een ‘one man show’. Zoals een actueel thema ons zegt ‘er is maar één God’ en dat is vanavond JJ Julius Son (gitaar/zang). De rol van frontman vervult hij op een timide manier. Zo bedankt hij regelmatig het publiek en vraagt hij om mee te klappen en te zingen. Een heel optreden lang is hij het middelpunt van de belangstelling en staat enkel hij in de spotlight. Af en toe krijgt zijn collega, Rubin Pollock (gitaar), ook een beetje licht wanneer hij soleert. Maar de echte ‘God’, in mijn ogen, staat vanavond niet in die spotlight. Het is de bassist, Daniel Kristjansson, die in het donker het beste van zichzelf geeft. Continu moedigt hij het publiek aan en zelf staat hij geen seconde stil. Vanavond zag ik geen band op het podium, maar eerder vier individuen.
Tot in de puntjes - Kaleo live is hetzelfde als Kaleo op CD. De sound is opperbest en JJ Julius Son zijn stem klinkt grauw, ruw en donker zoals het hoort. Werkelijk een prachtige stem die hij juist weet te gebruiken. De show is tot in de puntjes verzorgd! Ook mijn complimenten aan de man van het licht!
Hoogtepunten - Een cover van “Bang Bang” die melodramatisch wordt ingezet, maar beetje bij beetje uitdraait in geschreeuw van gitaren, was voor mij het hoogtepunt. Dit nummer liet je haren eerst rechtop staan en daarna meebewegen met het geschud van je hoofd. Voor het publiek was ook “Way Down We Go” en feitelijk alle nummers van de nieuwe plaat een schot in de roos.
Een happy meal, maar zonder speeltje - Kaleo stelt zijn publiek niet teleur. De groep geeft waarvoor de fans betaalt hebben. Een mooie show, goede klank en hun beste nummers. Ben je een grote fan? Dan moedig ik je zeker aan om ze te gaan kijken. Maar ik mis toch iets. Het element van verrassing of eerder spontaniteit? Beiden heb ik niet ervaren tijdens de show. Het leek wel een happy meal, maar zonder speeltje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kaleo-25-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jacle-bow-25-01-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Over het debuutalbum Masterpiece van de New Yorkse band Big Thief zijn vorig jaar veel lovende woorden geschreven. Hun lo-fi rock veroverde vooral veel harten in Amerika, terwijl ze in Europa iets meer onder de radar bleven. Dat maakte het een gedroomde band om in de Witloof Bar in de Botanique te spelen. Een locatie waar we al vaker van te ontdekken topacts kunnen genieten.
De zaal zat goed vol en er heerste een ontspannen sfeer. Een gevoel dat zich voorttrok vanaf dat de band subtiel en met weinig allures het podium op kwam. Het optreden ging niet van start met een knaller, maar trok je langzaam de wereld van Big Thief binnen. Met een klein, intiem nummer dat de zangeres solo bracht voelde je meteen dat dit een band is die een verhaal vertelt. Tekst won het vaak van instrumentatie. Het waren stuk tot stuk levenservaringen die ze ons trachten te vertellen doorheen hun songs.
Vervolgens kwam het concert meer op gang met enkele hoogtepunten uit hun album. Nummers zoals “Vegas” brachten een goede flow: melodieën die lekker vlot doorlopen terwijl de band goed volgt en nog eens die extra push geeft. De instrumentatie was soms wat slordig, wat alleen maar charme ten goede kwam. Toch bleef de kern nog steeds de zang. De weemoed in de vocalen en teksten van Adrianne Lenker maakten het publiek zacht en stemden tot wegdromen. Je zag aan de muzikanten dat ze volledig opgingen in de muziek, wat het contact met de zaal wat minder vlot maakte. Dit werd echter gecompenseerd door de grote vertelkracht in de liedjes.
Daarentegen vroegen we ons af of het niet allemaal iets te introvert was. Niet elk nummer was even goed of werd overtuigend gebracht. Op bepaalde momenten durfden de minder boeiende stukken redelijk lang aan te slepen. Big Thief probeerde om er af en toe een andere vorm van energie in te steken. Eerst was er de magistrale single “Real Love”, het ruwste en luidste nummer op hun album. Het steekt er met kop en schouders bovenuit met gitaarsolo’s die vol expressie van het pad gingen. Dit geanticipeerd moment kwam echter redelijk vroeg en de climax zat er toch flink naast. Hij werd uitgesteld en ingehouden. Deze slechte timing zorgde ervoor dat ze te vroeg met het beste kruit geschoten hebben. Op een later moment verraste de gitarist ons met wel een heel merkwaardig a capella nummer. Een lied dat zo uit de lijn lag met de set, maar toch ironisch genoeg wel het hoogtepunt was van het concert. Toch waren het niet deze keuzes die de set bijeen hielden, maar de grote hoeveelheid ijzersterke singles die hun debuut Masterpiece te bieden heeft.
De bisronde zorgde nog voor extra verrassingen. Het eerste nummer werd abrupt afgebroken door de zangeres. Ze had het idee om een nummertje te spelen dat ze al heel lang niet meer gebracht hadden. Daarna vertelde ze hoe het haar deed denken aan de tijden dat ze nog niet op de andere kant van de wereldbol speelden. Ten slotte was het tijd voor het allerlaatste liedje, waar Adrianne eerst de volledige songtekst citeerde voordat de band het nummer begon te spelen. Beide songs in de bisronde illustreerden hoe de muzikanten van Big Thief een beetje dromerig zijn, maar vooral heel warme en inhoudsvolle karakters zijn.
Big Thief pootte een gevoelig optreden neer, maar soms nog met wat gaten en slepende momenten. De vele hoogtepunten toonden echter dat dit een groep is die je in de gaten wil houden. We zijn er alvast van overtuigd dat het de volgende keer net dat ietsje meer zal zijn.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Beyoncé heeft stijl, klasse en talent . Een gerespecteerde dame in het r&/b popcircuit , die op de nieuwe plaat sterk van zich afbijt . Een inspirerende powervrouw , die een erg ambitieus album uitbracht alsook een ‘visual album’ tjokvol privébeelden en religieuze symboliek. Met naast de muziek veel ‘spoken word’ met o.m. de relatieproblemen met Jay-Z, die ze openlijk naar buiten bracht , maar er heerst nog hoop , een relatieverval die van zuur naar zoet evolueert .
Beyoncé is een ook een voorbeeld van vrouwelijkheid en komt op voor alle zwarte vrouwen! We krijgen sfeervolle als pittige r&b tracks , smaakvolle samples en zalvende , forsere grooves en beats . Een handvol tracks zijn met gasten . Jack White is er op “Don’t hurt yourself” , je hoort aparte sounds, pianoloops en een fluisterzang op het korte “Forward” met James Blake en onze Hoover sample duikt op met eentje van The Weeknd “6 inch” . Verder knalt Beyoné op “Freedom” met Kendrick Lamar. Ook alleen doet ze het goed , “Hold up” klinkt aanstekelijk en “Sandcastles is een zoetgevooisde ballad . “Formation” sluit overtuigend de plaat af .
‘Lemonade’ is een mooie plaat!
Het gelegenheidscombo Minor Victories laat dromerige shoegazepop in een mooie liedjesstructuur horen . Het initiatief kwam van Editors gitarist Justin Lockey , die z’n broer optrommelde , en verder ging Stuart Braithwaite (Mogwai) en Rachel Goswell (Slowdive) in zee.
Voor wie houdt van een potje Slowdive – Swervedriver – Loop - My Bloody Valentine - Ride – Jesus & Mary Chain en Mogwai herkent hier een Muzikale Schoonheid, samen geperst in een reeks stekelige, stevige en dromerige songs met een gepaste , beheerste dosis effects , fuzz, galm en noise .
We krijgen een intens beleven door de spanning en zeker in het tweede deel van de cd komt de nadruk op het zweverig extraverte shoegaze , die stroomstoten ondergaat met ingehouden (feedback) explosies.
Op die manier geraak je door het klankenspectrum van “Give up the ghost” , “Scatters ashes” verder aangevuld met “For you always” (met Mark Kozelek , die de zang mee opneemt). Apotheose in het genre krijgen we met “The thief” en “Higher hopes”.
Minor Victories - Een gelegenheidscollectief die naar meer vraagt!
Mitski is de uitlaatklep van de Japans-Amerikaanse sing/songschrijfster Mitski Miyawaki . Zij is reeds aan haar tweede album toe en kan met ‘Puberty 2’ een doorbraak forceren in Europa . In haar sobere, integere, rauwe sound heerst een elegante schoonheid, die raakt , lieflijk is, weet open te barsten en tot slot doelt op berusting.
We worden in dit muzikaal web geweven . Haar emotievolle sound doet Throwing Muses, Belly en het oude PJ Harvey opborrelen, maar ook ‘men’ bands als Weezer , Fountains of Wayne en Pavement komen aan bod.
Een donkere ondertoon is aanwezig , ze klinkt innemend als extravert, er heerst een intense , broeierige spanning en de keys zorgen voor een bredere sound . Haar diepe, indringende, zwoele vocals, soms hoog uithalend, geven letterlijk diepte en zeggingskracht aan het materiaal.
De indie-rockster verhaalt een gevoel van vervreemding , worstelt met de eigen identiteit en toetst de verhoudingen met geluk. Dit muzikaal gelaat krijgt vorm in het afwisselende materiaal die je brengt naar het rauwe “Happy”, “My body ’s made of crushed little stars”, “A loving feeling”, de intens rockende “Your best american girl” , “I bet on losing dogs” tot het sfeervolle “Once more to see you”, “Burning hill” en het smachtend, breekbare “Thursday girl”.
Mitski - Getalenteerde dame met een enorm groeipotentieel …
Wie had het voor mogelijk gehouden dat The XX zo’n carrière ging uitbouwen na hun debuut ‘XX’ in 2009. Dit debuut werd onder de prijzen bedolven en de vrees bestond dat ze toen reeds hun beste kruit verschoten hadden. Doch hun opvolger ‘Coexist’ deed het in de charts nog beter en ook het solo album ‘In Colour’ van Jamie deed het heel goed en toonde een meer dansbare kant van hem.
Zo te horen heeft dit wel de leden van The XX geïnspireerd bij het maken van ‘I See You’. Het album gaat verder waar ‘Coexist’ stopte en voegt er iets warme elementen, samples (bv “On Hold”) en beats aan toe. Elementen zoals warme baslijntjes ( zie bv “Dangerous”) en rijkere synthesizers (“A Violent Noise”).
Het resultaat is The XX maar iets dansbaarder (“I Dare You”) en het klinkt ook iets voller. Alles straalt nog een zekere onzekerheid en smart uit (vooral de teksten) maar The XX is hier toch een nieuwe weg ingeslagen. Het siert hen dat ze geen kopie van hun vorige hebben gemaakt. Het toont ook dat ze geen ééndagsvliegen zijn en voldoende in huis hebben om over een langere periode te weten boeien.
Het resultaat is een prachtige plaat dat zeker en vast naast hun twee vorige mag staan. Een warme en hartbrekende plaat die gegarandeerd in veel lijstjes van 2017 zal voorkomen.
Mary’s Little Lamb bracht zopas met Elixir For The Drifter zijn tweede album uit. Daarop wordt gestart met brede arrangementen en veel toeters en bellen om daarna ook plaats te maken voor soms heel sobere, alternatieve country. Net als op hun debuut ‘Fortune & Chance’ brengt Mary’s Little Lamb een heel filmisch geluid en het zal ons niet verbazen als ook dit album opgepikt wordt voor series op tv.
Country is overigens de basis van de muziek van Mary’s Little Lamb, maar dan afgekruid met mariachi, blues, roots en tex-mex en opgewerkt met een retro-sausje. Het instrumentale openingsnummer “Bound For New Horizons” had zo uit de mouw van Ennio Morricone kunnen komen en ook single “Hold Your Horses” is een mooi volgestouwde countryrock-deun die je zo terugvoert naar het tijdperk van Bonanza en cowboyfilms in zwart en wit.
Na “Hay” zoekt deze Vlaamse band steeds vaker de soberheid op, met minder elektrische gitaar, meer banjo, meer borstel-drums, meer trompet en vooral meer aandacht voor de donkere bariton van zanger Bart Hendrickx. In die uitgeklede tracks zoals “Blending In” en “Alone and Forsaken” van Hank Williams komt Mary’s Little Lamb soms dicht in de buurt van de American Recordings die Johnny Cash op het einde van zijn carrière maakte. Al zit er op de stembanden van Hendrix minder korrel dan op die van Cash toen, ze snijdt bij momenten net zo diep. De zang staat telkens centraal, maar krijgt altijd mooi tegenspel van minstens één instrument. Het valt ook op dat het eigen materiaal van Mary’s Little Lamb niet verbleekt naast die Hank Williams-cover.
De rijke arrangementen komen daarna nog opnieuw terug in o.m. “Stray Arrow” en “Tell Me How”. Andere hoogtepunten zijn “El Fuego” en “Saguaro” een duet met Kathleen Vandenhoudt. “Are you ready to ride”, vraagt Mary’s Little Lamb in “Hold Your Horses”. Reken maar. Ik kruip meteen in het zadel.
Band Of Horses is zo een van die amicale bandjes die we graag omarmen . Met de jaren hebben ze een evenwicht van rootsamericana , indiepop en classic rock .
De laatste plaat ‘Mirage rock’ dateert al van 2012 , gevolgd door het aangename tussendoortje ‘Acoustic at the ryman’ . Een plaat als in de begindagen ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) zit er evenwel niet meer in als je de nieuwe, vijfde in zijn geheel beluistert . Jason Lytle van Grandaddy stond in voor de productie, wat betekent dat de keys/elektronica zich een plaatsje opeisen in die doorleefde , broeierige , sfeervolle , dromerige indie/alt.americana van de Band Of Horses .
Het eerste deel klinkt als een goede opfrisbeurt . De opener “Dull times, the moon” klokt met zeven minuten af ; het nummer begint rustig , kabbelt voort en wordt dan plots geïnjecteerd in hun gekende stijl . “Hag” is ook z’n Grandaddy getinte song . “Solemn oath” en vooral “Casual party” en “Throw my mess” hebben die kenmerkende broeierige BOH spanning en intensiteit . De andere zijn goed, aangenaam zondermeer, gedrenkt in een melancholische , dromerige sfeer .
‘Why are you OK’ heeft zijn twee kantjes , een aanstekelijke , gedreven , frisse side en een verzorgde , fraaie , rustig voortkabbelende . Kortom , dit is er een smaakvol eentje!
De Nederlandse prog-rockband Kingfisher Sky viert zijn tiende verjaardag met het uitbrengen van nieuw materiaal. ‘To Turn The Tables’ omvat slechts één nummer, maar die klokt dan wel af op net geen 10 minuten. Blijft een beetje de vraag of je dat een EP dan wel een single moet noemen. Voor deze track kreeg Kingfisher Sky opnieuw de hulp van violist Ludo De Goeje en Kristoffer Gildenlöw van Pain of Salvation. Beiden waren reeds van de partij op ‘Arms of Morpheus’, het album van Kingfisher Sky uit 2014.
De band is niet meteen de meest productieve band. Ze willen enkel die muziek uitbrengen waar ze volledig achter kunnen staan en daar willen ze hun tijd voor nemen. Toch lijkt een EP met slechts één nummer op het eerste zicht een beetje mager. Tot je “To Turn The Tables” hoort. Het is een bijzonder fraaie track met een hoofdrol voor zangeres Judith Rijnveld. De song begint met terug te grijpen naar de sfeer van ‘oude’ tracks als “My Better Part” en “Hallway Of Dreams”, die wat weg hebben van een bombastische Within Temptation, om daarna te eindigen in de sfeer van pakweg Big Fish en Strength Of The Endless. Het toont dus mooi in tien minuten hoe de muziek van deze band geëvolueerd is en toch ligt de nadruk op het recente werk.
‘To Turn The Tables’ is daarom zeker een aanrader voor de fans en ook voor wie Kingfisher Sky nog moet leren kennen, is dit de beste introductie.
Steve Gunn is een begenadigd gitarist die deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en intussen al een goed eigen oeuvre heeft opgebouwd. We hebben een voorliefde voor zijn stijl en muziek. We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill, Galaxie 500 en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een groepscontext .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt. De instrumenten ademen in de songs ; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Live krijgen deze nog een touch en durven ze te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Het zijn heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren.
We horen niks nieuws onder de zon op de nieuwe , deze ligt in het verlengde van de vorige , maar het is muziek van een tijdloze kwaliteit . “Ancient Jules” valt dan ook meteen met de deur in huis.
Ook de daaropvolgende songs “Full moon tide” en “The drop” , elk van rond de vijf minuten, hebben dezelfde broeierige intensiteit en spanning . Ongelofelijk soms wat er allemaal door ons hoofd flitst bij dit combo rond Steve Gunn. In de sfeervolle, poppy nummers heb je de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en ook Soul Asylum komt even piepen in “Night wander”. Dit is uiterst genietbare, speelse , frisse muziek.
Het was een tijdje geleden dat we nog van deze Canadese indie/krautrockers hebben gehoord . Holy Fuck liet zes jaar op zich wachten en ze doen waar ze goed in zijn , aanstekelijke, frisse songs bieden met een opwindende , zalvende groove en drive.
De nummers worden bepaald door elektronica, percussie, gitaar en bas, hebben een repetitieve basis , bouwen op of slepen ons mee in een sprookjesachtig ambient decor . Een link naar Battles , Fuck Buttoms en Sunns is onontbeerlijk . Met zijn tien nummers is dit een spannende, lekkere plaat met een mooi klankenspectrum . Blij dus dat deze heren terug zijn.
James Leg - Nog steeds in bloedvorm
James Leg
Bar Live
Roubaix
2016-01-24
Ollie Nollet
Er diende voor dit optreden in allerijl een nieuwe locatie gezocht te worden daar El Diablo, waar James Leg oorspronkelijk ging spelen, enkele dagen voordien op politiebevel werd gesloten. Gelukkig vond men de Bar Live (voorheen le 301) bereid om hun deuren hiervoor open te stellen. Een zaaltje met een perfecte klank waar ik vroeger al eens Black Diamond Heavies aan het werk zag.
Wat kan ik nog schrijven over James Leg? Ik ben intussen al lang de tel kwijt geraakt hoeveel keer ik hem zag. Dat de Black Diamond Heavies nu toch tot een wel zeer ver verleden behoren? Slechts één song bleef er nog over : “Fever in my blood”, dat pas als allerlaatste bis werd prijsgegeven. Dat ook de gezondheidsproblemen definitief van de baan zijn? Onze held bleek in uitstekende conditie ondanks het eindeloze touren. Net als zijn ‘nieuwe’ Fender Rhodes piano trouwens, wat ooit anders is geweest. Of dat Mat Gaz, van nature uit een hardrock drummer, zich steeds beter weet in te leven in deze unieke mix van garagerock, gospel, blues en country?
De set bestond voor de helft uit nummers van de nieuwe plaat, ‘Blood on the keys’, en die klonken verrassend stuk voor stuk behoorlijk straf. Veel beter dan op de plaat, die ik trouwens erg teleurstellend vind. En dan zijn ze die songs nog ten volle aan het leren, aldus de man zelf, wat mijn vermoeden bevestigt dat ze veel te vroeg op plaat zijn gekwakt. Hier klonk alles zoveel strakker en meer vintage James Leg terwijl het op vinyl rammelt langs alle kanten.
Naast dat nieuwe geweld hoorden we onder andere nog het geweldig stompende “Do how you wanna” (te vinden op zijn eerste soloplaat) en gesmaakte covers van The Gories (“Can’t stop thinking about it”) en The Cure (“A forest). Ja, zelfs met dat laatste kon ik me verzoenen. Maar het hoogtepunt van de avond vond ik “Drink it away”, een feestelijk klinkende countryrocker, oorspronkelijk van ene Larry Doug Bales. Na wat gegoogle kwam ik te weten dat het hier gaat om een nummer van het mij totaal onbekende Uncle Lightnin’ (Bales is de drummer), een band uit Chattanooga, Tennessee, tevens de thuisstad van James Leg. Beiden werkten overigens ooit wel eens samen terwijl die Bales ook nog eens bijkluste bij Mark ‘Porkshop’ Holder van wie er één dezer dagen een plaat (‘Let it slide’) op Alive Naturalsound Records verschijnt en dat is echt iets om naar uit te zien.
Maar ik had het over James Leg in Roubaix. Wel, hij ‘stond’ er, net als in zijn hoogdagen en dat voor een uitgebreide, dolenthousiaste schare fans!
Nederlands 
Français 
