UK Subs, TV Smith, Contingent - Tot volgend jaar is punk nog niet dood
UK Subs, TV Smith, Contingent
Magasin 4
Brussel
2017-01-19
Filip Van Der Linden

Het avondje old school punk in Magasin 4 begon met Contingent, de heropgestane Brusselse punkband die reeds in 1979 het licht zag en er in 1981 reeds de stekker uit trok. Onder impuls van de Britse bassist van Contingent, John Baine of Attila The Stockbroker, werkt de band sinds 2011 aan een comeback. Met het overlijden van gitarist Eric Lemaître leek ook dat verhaal vroegtijdig te stoppen, maar mee door toedoen van de ploeg van Magasin 4 wordt een nieuwe gitarist gevonden en vindt Contingent zijn derde adem.
De band speelt in Brussel dus een thuismatch, maar dat is er bij het begin van de show niet aan te merken. Contingent moet reeds om 19.20 u. het podium op voor een nagenoeg lege zaal. De Brusselse punkscene heeft er zo vroeg op de avond nog geen zin in. Ze hebben evenwel ongelijk. Contingent brengt een spervuur van gebalde punkrock, een beetje in de stijl van hun Vlaamse tegenhangers van The Kids maar dan met uitsluitend Franstalige teksten. De set is een doorsnee van hun carrière, met vooral oud werk en een paar nieuwe nummers, zoals “La Bêtise”.  Van bij opener “Bruxelles” gooien de bandleden alles in de strijd en als ze hun finale inzetten met “Poupée Plastique” en “Police Control” is het publiek helemaal mee met Contingent. Zanger Bob Seytor bedankt het publiek uitvoerig, ook kort in het Nederlands, en belooft meer nieuw materiaal bij volgende shows.

Als tweede in de rij mag TV Smith het podium van Magasin 4 op. De Brit stond met zijn The Adverts in 1976 mee aan de wieg van de punk, maar echt doorbreken is nooit gelukt. Sinds het opdoeken van The Adverts tourt hij solo of met gelegenheidsbands de wereld rond. Het is reeds de derde keer in evenveel jaar dat de UK Subs hem meebrengen naar Brussel en dat maakt dat het publiek inmiddels vertrouwd is met zijn werk. TV Smith neemt als Brit de moeite om zijn bindteksten in het Frans te brengen en dat charmeert het Brusselse publiek van bij het begin. Hij start met een paar furieuze Adverts-klassiekers als “No Time To Be 21”, “Poor Teenagers” en “Gary Gilmore’s Eyes”, die ook in zijn solo-uitvoering nog als punk weten te overtuigen. Daarna is het tijd voor twee nieuwe songs met “No Control” en “The Keys To The World”. Daarna volgen nog o.m. “Immortal Rich”, “Generation Y” en – uit zijn voorlopig laatste album – “I Delete”. Voor het einde van de set krijgt TV Smith nog het gezelschap van Attila The Stockbroker (van Contingent) op viool. Samen brengen ze prachtige versies van “The Lion And The Lamb”, “Runaway Train Driver” en “One Chord Wonders”.

De UK Subs hebben dit jaar niet echt iets te vieren. Ze stonden vorig jaar 40 jaar op het podium en dus is hun set er een met zowel oud als nieuw werk.  Het eveneens vorig jaar uitgebrachte ‘Ziezo’ werd aangekondigd als hun afscheidsalbum, maar live kan deze band misschien nog wel tien jaar mee. Opper-Sub Charlie Harper is in Magasin 4 opvallend goed bij stem en in een vrolijke bui. Voor en na het optreden gaat hij gewillig met al zijn fans op de foto en hij drinkt elk biertje op dat hem aangeboden wordt. Hij maakt grapjes over de t-shirts van andere punkbands die hij in het publiek spot en de fans mogen van hem gerust het podium op  om mee te brullen of te stagediven.
De UK Subs openen hun set met “Emotional Blackmail”, “Kicks”, “Don’t Belong”, “Left For Dead” en een eerste hoogtepunt: “Rockers”.  Alvin Gibbs, na Parker het lid dat het langst in de band is, laat zijn bas diep hangen en speelt zoals streetpunk hoort gespeeld te worden: wijdbeens en een beetje nonchalant.
Uit afscheidsalbum ‘Ziezo’ spelen de Subs in Brussel enkel “I’ve Got A Gun” en “City Of The Dead”. Daarna wordt de finale ingezet met “Tomorrow’s Girls”, “Teenage”, “Party in Paris”, het luid meegezongen “Warhead”, “Riot”, “Stranglehold” en “Disease”.  Voor de bisnummers mag het publiek zijn lievelingsnummers scanderen en dus volgen nog een reeks nummers met “New York State Police” als afsluiter.
Magasin 4 verandert nog een laatste keer in een furieuze draaikolk. Harper neemt afscheid met “See you next year”. Tot volgend jaar is punk niet dood.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/uk-subs-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tv-smith-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/contingent-19-01-2017/

Organisatie: Magasin 4, Brussel

Eurosonic - Noorderslag 2017 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2017 – 11 -14 januari 2017, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2017-01-20
Adriaan Fillet, Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke

Ah Eurosonic, altijd een fijn weerzien. Vier dagen lang is Groningen , in het hoge noorden van Nederland, voor de 31ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken , ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is.
De editie was opnieuw uitverkocht!
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?

Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag

woensdag 11 januari 2017
Eerste act die we gingen bezichtigen op Eurosonic was Communions. Britse bands beloven meestal veel goeds. Al moeten we toegeven dat onze eerste ervaring met dit soort op deze editie van Eurosonic best tegenviel. De beschrijving beloofde ons een mix van indie-pop, shoegaze en een beetje post-punk. Al moeten we eerlijk zijn dat we van die laatste 2 genres niet heel veel merkten. Muzikaal was het dus niet heel straf, en ook de zang die Communions presteerde op hun nummers was niet hoogstaand. Jammer! (Kimberley)

Na Communions snel nog een stukje van Newmoon meepikken. De tweede helft van de set van Newmoon kan je beschrijven als loeiharde maar tegelijk dromerige shoegaze. Over het eerste deel valt een stuk minder te zeggen. Toen geraakte je  amper door de mensenmassa die zich met z’n allen door de ingang van De Spieghel probeerden te wurmen om een glimp van Newmoon op te vangen. De reacties over de Belgische band waren achteraf unaniem positief dus kan je concluderen dat het eerste deel ook goed moet geweest zijn. (Adriaan)

In tegenstelling tot de eerste Britse band van deze Eurosonic was Exmagician er dan wel weer boenk op. Catchy indie-pop uit Ierland, die ons volledig wist te overtuigen. De muziek van dit duo deed ons een beetje denken aan de muziek die The Shins maken, maar dan nog een pak beter. Ook elementen van Beck en Eels kwamen soms naar boven, wat het geheel nog een stuk straffer maakte. (Kimberley)

Nog meer Brits en één van de dingen die ons het meest overtuigde op deze editie van Eurosonic was het Britse en vrouwelijke duo EKKAH. Nineties R&B vermengd met Disco en Funk, waarop je instant de benen begon los te schudden. De nummers die ons het meeste bijbleven waren “Can’t Give Up” en “Small Talk”. Voor de meeste van ons nog totaal onbekenden, maar in de UK al een pronkstuk voor de muziekindustrie. Festivals en concertzalen, u weet wat u te doen staat. (Kimberley)

Wat Tommy Cash bezielde weten we ook niet. Dat deze act op niet veel trok, weten we wel. Rap die ver van goed was en eigenlijk maar gewoon afgerammeld werd zoals kleine kindjes dat doen met hun nieuwjaarsbrieven. Het enige wat je nog kon proberen was heel de act in het belachelijke te trekken, maar zelfs dat hielp niet. Afkomstig van Estland, en daar mocht hij van ons gerust gebleven zijn. (Kimberley)

Laatste Act van de avond was Gurr. Het was even geleden dat er een Berlijnse garagepop-band op Eurosonic stond, tegenwoordig worden in de Duitse hoofdstad namelijk vooral knopjes bespeeld en net wat minder snaren. Het gitaarspel van de drie Gurr-vrouwen rammelde langs alle kanten maar  kwam perfect tot zijn recht in de propvolle Spieghel. Samen met enkele onschuldige zang melodietjes en die laatste “Hollaback Girl”-cover liet dat een behoorlijke indruk achter. (Adriaan)

donderdag 12 januari 2017
Op het lijstje ‘dingen waar we het meest naar uitkeken op Eurosonic 2017’ stond zonder twijfel J. Bernardt. Voor diegene dat nog nooit van dit verschijnsel gehoord hebben: J Bernardt is één van de 3 soloprojecten van de muzikanten van Balthazar. Dit keer waren het niet Maarten of Simon die met de pluimen gingen lopen, maar was het de beurt aan Jinte. Frontman bij Balthazar en ook in zijn solo project weet hij wat hem te doen staat. Eerste single “Calm Down” klonk razend sterk en ook over de rest hebben we niet te klagen. Concertaanrader voor het voorjaar van 2017. (Kimberley)

Tijd voor Alma dan. Groen is het nieuwe zwart blijkbaar, of toch bij de Finnen. Noem het haar van de zussen Mietinnen gerust een gimmick, de muziek doet er niet voor onder. Met “Bonfire” en vooral “Karma” heeft Alma drie rasechte popdeuntjes te pakken. Verschiet er dan ook niet van dat je “I’ll bring the karma” binnen enkele maanden onbewust meeneuriet met de radio. (Adriaan)

Nummer twee uit het lijstje ‘Balthazar solo-projecten’ was Warhaus. Dertig minuten hebben we moeten wachten tegen dat we de stadsschouwburg binnen konden. Conclusie: Warhaus is duidelijk al razend populair in Nederland. En dit is niet onterecht. Maarten Devoldere als frontman, lief Sylvie Kreusch als backing vocal en Jasper Maekelberg als gitarist vormde een perfect plaatje. ‘We fucked a flame into being’ werd bijna integraal aan het publiek voorgesteld en de reacties waren lovend. (Kimberley)

Grote verrassing van de avond was Hare Squead. En ja hoor die ‘e’ in squad is geen schrijffout, je spreekt het als ‘skwed’ uit. Op basis van wat er van hen op Youtube staat zou je eerder doordeweekse hedendaagse hiphop verwachten, op een podium komt het trio echt tot zijn recht. De Squead klonk als een mix van Frank Ocean met Chance The Rapper en D.R.A.M. Tegen het einde van het optreden bleek pas dat het trio nog in staat was om elk een instrument te bespelen, daar krijgen ze pluspunten voor. (Adriaan)

De mensen die de Bazart’s van deze wereld even beu waren konden gaan proeven van een prachtige traktatie van de Vera, IDLES! Ongetwijfeld het beste wat we op dit driedaags avontuur heb kunnen bewonderen. Hier kunnen de Belgische lapzwanzen van Balthazar en consoorten nog iets van leren! Een stevig potje Britse post-punk overgoten met sterk gepeperde gitaren die uw hersens in enkele seconden volledig door elkaar schudden. (Masja)

Enkele kopstoten en een gescheurd trommelvlies later begaven we ons terug naar de Vera voor de Viagra Boys. Op de website van Eurosonic werd de sound van deze band beschreven als een donkere, zieke, hypnotiserende danceparty. Klinkt als muziek in onze oren maar spijtig genoeg hebben wij door een lange wachtrij aan de ingang van de venue deze hoogstwaarschijnlijk spetterende show moeten missen. Diep teleurgesteld en met een in duizend stukken gebroken hartje liepen we nadien doelloos rond te dwalen door de straten van Groningen tot we opeens in de Eurosonic Air tent terechtkwamen. Daar werden we volledig ondergedompeld in de Afrikaanse geluidsgolven van Kuenta i Tambu. Deze mannen hebben ons gebroken hart terug weten te lijmen en ons met een grote smile weggestuurd naar de volgende stop. (Masja)

Tijd voor een beetje rust, want dat is ook af en toe nodig. Even binnenspringen bij L.A. Salami, Voluit Lookman Adekunle Salami, een Engelse singer-songwriter die perfect in het rijtje Bob Dylan, Neil Young en Michael Kiwanuka te plaatsen valt. De Londenaar mocht nog zo zijn best doen, zijn optreden in de kelder van het Newscafé was al gedoemd om te mislukken voor hij zijn eerste noot speelde. De reden: het stonk in die kelder, het stonk er naar een mix van kots, natte hond en andere minder goed thuis te brengen café geuren. Enkele dappere zielen hielden vol met een t-shirt als geïmproviseerd mondmasker, maar het overgrote deel van het publiek gaf er na een half nummer al de brui aan. Over de muziek niets dan goeds overigens. (Adriaan)

Genoeg gitaren en serieus gedoe. Om 1 uur ’s nachts was het tijd om brokken te maken. Perfecte band hiervoor waren de Parijzenaren van Salut C’est Cool. Ze maken een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. Je kan het je al wel voorstellen. Het klein zaaltje waarin we ons vertoefden werd omgetoverd tot een dansparadijs waar het onmogelijk was te blijven stilstaan. Van “Les Fleurs” en “Salam Aleykoum” tot “Techno, toujours pareil”. Onze tweede nacht in Groningen werd perfect ingezet. (Kimberley)

vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag! Eerste stop: De Spieghel. Het Waals duo La Jungle mocht de spits afbijten. Zes snaren, een keyboard en een drumkit was alles wat deze mannen nodig hadden om enkele vette riffs door de zaal te gooien. Metal, noise, krautrock. Dit alles werd mooi samengesmolten en omgevormd tot een stevig showtje. We zagen deze twee al enkele keren eerder een podium betreden maar blijven toch steeds verrast. Een nieuw full album is dan ook meer dan welkom! (Masja)

Verrassingseffect troef wanneer Pink Oculus achteraan in de zaal staat als ze begint te zingen. De Nederlandse wordt al enkele edities van Eurosonic getipt als dé act van volgende zomer en criticasters twijfelen of ze deze verwachtingen ooit nog zal inlossen. In het platformtheater snoert ze alle twijfelaars de mond met een uiterst indrukwekkende set met invloeden van hiphop, funk en soul. Live wordt Pink Oculus bijgestaan door een duo dat eruit zag alsof ze er een weekendje coffeeshop op hadden zitten, het is een raadsel hoe ze nog zo konden grooven. Een aanrader! (Adriaan)

Ook Coely kwam, zag en overwon. De Antwerpse rapster toverde het afgeladen Platformtheater in een mum van tijd om in een feestje. Met nummers als “All I Do” en “Ain’t Chasing Pavements” was de klus snel geklaard. Tijdens laatste single “Don’t Care” brak de hel echt los, dit kan toegeschreven worden aan compagnon Dvtch Norris die een feature heeft op het nummer. Naast Dvtch nodigde Coely ook soulzanger Yann Gaudeuille vaak uit op het podium, deze twee heren brachten de nodige variatie in het optreden en hielden het zo fris. (Adriaan)

Tijd om de gitaren even in te ruilen voor wat Zweedse elektronica. Ooit al een dikke stamp in uw kloten gekregen door een witharige schoonheid die hyperkinetisch staat rond te springen op haar eigen electropunk beats? Wij wel! In De Grand Theatre vuurde REIN haar punkgerelateerde oerkreten op ons af. We hielden hier enkele bloedneuzen, een paar gekneusde ribben en lichaam vol blauwe plekken aan over. Deze hevige dame bracht onlangs ook haar debuutsingle “Missfit” uit en zo als jullie waarschijnlijk al doorhebben zijn wij vrij grote fan van deze excentrieke verschijning. Een plaatsje op Dour 2017 zou deze topmadam niet misstaan! (Masja)

LTGL, De Belgische wonder producer en protégé van Lefto draaide op Eurosonic een iet of wat teleurstellende set. De muziekkeuze was natuurlijk zeer degelijk maar over het algemeen was het niet echt dansbaar, wat wel de bedoeling van de zaal was. De beats gingen van her naar der en elke poging tot een ritmisch getimede beweging werd dan ook herleid tot een flop. LTGL reist vaak af naar LA om zijn draaikunsten te vertonen, waarschijnlijk kunnen ze daar ook beter dansen. (Adriaan)

Genoeg beats en elektronische muziek voor die avond. In de Spieghel was het te doen, voor een van de meest gewelddadige optredens van Eurosonic 2017. Waals, totaal losgeslagen, maar geniaal. We hebben het uiteraard over niemand minder dan Cocaine Piss. Al na 1 nummer ontstond er een reusachte circle pit in het midden van de zaal en de rest van de set was geschiedenis. De Walen kwamen nogmaals bewijzen dat ze ook op de meest vreemde manier muziek kunnen maken en een publiek kunnen overtuigen in minder dan 40 minuten. ‘The Dancer’, top album! Cocaine Piss, top band! Geslaagde voorlaatste band van de avond. (Kimberley)

Als we hard gaan, gaan we hard. Ook Brutus kon dus niet aan het rijtje ontbreken. De zaal stond stampvol en buiten stond een super lange rij van mensen die één voor één beseften dat ze het niet meer gingen halen tot in de zaal. Alsof ze nooit anders gedaan hadden betrad Brutus het podium. Met een nieuw album op komst had Brutus heel wat om voor te stellen. Mensen die er bij waren, hadden gelijk. Top band en perfecte afsluiter voor Eurosonic 2017. (Kimberley)

Organisatie: Eurosonic – Noorderslag

Opmerkelijke rockgroepen uit Zwitserland kan je makkelijk op één hand tellen, je mag zelfs een paar vingers mankeren. De enige band die wij ons zo direct voor de geest kunnen halen is The Young Gods, maar het is ook alweer jaren geleden dat die nog een teken van leven hebben gegeven, eerlijk gezegd vrezen wij zelfs dat ze morsdood zijn.
Er is echter beterschap op komst. Er komt nu bijvoorbeeld toch al een tijdje het puike bandje Peter Kernel van achter de bergen piepen, een duo die afgelopen december nog in de Brussels Botanique stond met hun landgenoten van Viruuunga als support Act.
Het is van het duo Viruuunga (neen, er scheelt niets aan ons toetsenbord, het wordt gewoon zo geschreven) dat er hier nu per postduif een EP’tje op onze desk is beland, en het dingetje is uw aandacht meer dan waard.
Twee heren en een ijverige drummachine houden ons klaarwakker met vijf avontuurlijke lappen gedreven rockmuziek. Viruuunga begeeft zich in 25 minuutjes op verschillende terreinen maar bewaart toch een boeiende eigen sound. Wij durven gerust beweren dat opener “Harry” een staaltje geslaagde hedendaagse krautrock is, dat “Catastrophe” een zinderende track is die zich kan meten met het betere werk van All them Witches, dat “Dissonant” sterk knipoogt naar Sonic Youth zonder daarbij op zijn bek te gaan en dat afsluiter “Going North” zich vrijblijvend bedient van eighties gitaartjes die bij Killing Joke zijn gaan solliciteren.
Het kan ook langzamer als het moet, het lange “Broken Glasses” sluipt tergend traag naar zijn prooi, maar doet dit met een constant aangehouden spanning dat we er draaierig van worden.
Zo zorgen vijf voltreffers voor een verduiveld sterk EP’ tje.
In hun concertplanning lezen wij dat de heren op 15/02 in Café Central te Brussel staan. Ze zijn maar met twee, dus je kan er nog wel bij.

Deze female fronted metal band speelt al vele jaren live. Herhaaldelijke line-up wissels zorgden er voor dat er tot op heden nog geen enkele release van hen uitkwam. Maar ze bleven erin geloven en met de huidige bezetting lijken ze op de goeie weg te zitten. Bewijs daarvan is het uitstekende debuut ‘Disenchantment’ dat werd opgenomen en gemixt in Finland.
De uitstekende zang van Amandine Rosselle zorgt voor de nodige melancholie en emoties gedurende de elf tracks. Vakkundig gitaar- en drumwerk zorgen naast de keys en de bass voor de nodige ondersteuning. “Sham Existence” is een mooi voorbeeld: Amandine zingt de pannen van het dak en naast een puike gitaarsolo krijgen we ook nog een solo op klassieke gitaar, door gastmuzikant Pierre Bensusan, dat samen met de onderliggende keys de song terug op gang trekt.
Veil of Mist zit muzikaal een beetje in hetzelfde straatje als Within Temptation, Epica, Nightwish, Evanescence …
Liefhebbers van dit genre kunnen het met hun ogen dicht kopen. Het is een heel degelijk en hoogwaardig debuut maar het is tevens een album dat het dezer dagen niet gemakkelijk zal hebben om aan de bak te komen vermoed ik. De hoogdagen van deze muziek is een beetje voorbij.