Opwarmers van de avond : Valient Thorr. Leuk voor eventjes. Een band die we een beetje mogen beschouwen als een grap in de trend van Steel Panther, The Darkness of Airbourne, maar dan iets rauwer. Een handvol clichés op een hoopje gesmeten, langharig tuig, piepende gitaarsolo’s, wijdbeense rock’n’roll poses en een zanger gehuld in boksbotjes en bloot bovenlijf. De kerel, die ons een beetje deed denken aan Blaine Cartwright van Nashville Pussy, zong constant uit de maat maar zijn enthousiasme werkte enorm aanstekelijk.
Valient Thorr nam zichzelf niet al te serieus en was daarom best wel te pruimen.
Mocht u van Clutch nog nooit gehoord hebben, dan is dat nog zo abnormaal niet, wel des te jammer. De stevige Amerikaans band is al een dikke twintig jaar actief en heeft in die periode al een deftige hap krachtige rockplaten uit de grond gestampt, maar door de Europese media werden die allemaal straal genegeerd. Clutch bouwde hier toch gestaag een trouwe aanhang op, en dat is volledig te wijten aan hun formidabele live reputatie. Wie Clutch voor de eerste keer live heeft gezien schreeuwt het gewoon van de daken en brengt de volgende gegarandeerd keer een stel nieuwe gegadigden mee.
Clutch plukte vanavond royaal uit hun laatste twee voortreffelijke platen ‘Earth Rocker’ (2013) en ‘Psychic Warfare’ (2015). De band stak furieus van wal met daaruit een kwartet extreem potige hardrock-songs als “Cyborg Bette”, “Decapitation Blues”, “Crucial Velocity” en “Firebirds”. Songs die live stuk voor stuk nog heftiger, heter en kordater klonken dan de albumversies. Een moordende inloopronde was het, met de deur in huis vallen noemen ze dat.
Dat Clutch ook met glans uit een andere vaatje kon tappen ondervonden we toen zanger Neil Fallon een gitaar omgorde en daarmee de geweldige gortige blues ‘Gravel Road’ uit zijn mouw schudde. Ietwat verder zette Clutch dan de meest vette funk neer in “Struck Down” waarmee ze groovy as hell klonken. In “10001110101” kwamen ze met een heuse portie kwieke southern rock opzetten, inclusief een lekker seventies orgeltje. Al die songs ontpopten zich tot heuse publiekslievelingen, hier stond duidelijk een bende trouwe aanhangers in de zaal. Fans die ook nog eens volledig uit de bol gingen op de gloeiende rock van “The Mob Goes Wild”, “Earth Rocker”, “X Ray Vision” en “A Quick Death In Texas” dat bruiste als het vetste van Monster Magnet.
Anderhalf uur raasde Clutch lustig door, ze gunden ons maar weinig tijd om te ademen, laat staan om te gaan pissen. Hun meest bronstige bluespaard hadden ze bewaard tot op het laatste. In de ultieme kraker “Electric Worry/ One Eye Dollar” zette Clutch nog eens alle deuren en versterkers wagenwijd open en ging de zaal compleet overstag. “De beste bluessong die je ooit op een podium kan meemaken”, hadden we ons door een ingewijde laten vertellen, en wie zijn wij om dat te ontkennen?
Clutch ! Machtige band.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ry Cunning ontpopt zich het sterkst in sing/songwriting . In de afgelopen drie jaar was hij in tal van muzikale projecten als The Howling, minimalistische electro en was er het half- experimenteel, elektronische popgroepje The Acid . Eerder hadden we al een EP waarop het sterke nummer “Berlin” te horen was. De Australiër siert met sober, dromerig materiaal, intieme liedjes die fonkelen achter de piano of met akoestisch gitaargetokkel . “Shortline” dompelt ons meteen onder in deze intieme sfeer . Ook “Howling” neemt in met die repetitieve ritmiek . Soundscapes , keys , een lichte , broeierige percussie en zijn hemelse zang zweven eroverheen als op “Only”, “Beacon”, “Deliverance” , “Haste” en “Sweat”.
Twaalf songs die vol prachtige nuances zitten door de slepende ritmiek en de sobere elegantie. Sjieke plaat!
Will Toledo is een van de paradepaardjes van de huidige indiescene. Op ‘Teens of style’, geïnterpreteerd als een compilatie van zijn talent als sing/songwriter , onderstreepte hij zijn excentriek talent als een rammel –Beck met knappe ‘ruwe’ songs, die even knappe wendingen ondergingen.
Op ‘Teens of denial’ toont hij wat hij verder in zijn mars heeft; het is ‘voor zijn doen, normen’ een hi-fi opgenomen plaat . De meeste nummers gaan niet onder de zes minuten en met “Vincent” , “Cosmic hero” en “The ballad of the costa concordia” gaat hij diep , erg diep. Ze hebben een intense spanning, zijn speels , broeierig , rauw , emotievol en bengelen tussen Pavement en Weezer. Ook de relatief kortere nummers als “Fill in the blank” , “1937 state park” zijn sterk .
Als potentiële sensatie bevestigt hij nu op deze langspeelplaat.
Eén van de opwindendste bands binnen de hardere scene is het Noorse Kvelertak , die put uit de vijver van (black) metal , rock’n’roll en punk . Ze zijn toe aan hun derde cd , energiek, gedreven materiaal , dat hitsend als vernuftig klinkt . Gortige riffs , vinnig soleerwerk , mokerslagen van drums , zorgen voor verrassende wendingen en snelvaart. De groms en de rochelende agressieve zang zijn een kenmerk en dragen hier hun steentje bij.
We houden persoonlijk meer van de slepende nummers als “1985” en “Ondskapens galakse”, aanstekelijke , broeierige nummers die de classic rock van een AC/DC benaderen. Jawel stoner en hardrock dringen zich op .
We voelen , ervaren, ondergaan de tomeloze energie , zeker als een “Heksebraun”, een episch opgezet nummer van negen minuten ons passeert en “Nekrodamus”, een ‘stoner’ beest van een afsluiter .
Kvelertak is na drie cd’s nog even onvervalst Kvelertak, hard, wild, meedogenloos, sprankelend , dynamisch én bijzonder pakkend .
MTV’s Headbangers Ball 2016 – Iced Earth – Ensiferum – Kataklysm – Unearth
Headbangers Ball 2016
De Mast
Torhout
2016-12-11
Stijn Raepsaet
Strike strikes back, en hoe! De Torhoutse VZW (in samenwerking met Biebob Concerts) verwelkomde afgelopen zondag namelijk niemand minder dan de MTV Headbangers Ball karavaan in De Mast, Torhout. Op het programma stonden enkele klinkende namen uit de metalwereld: Unearth, Kataklysm, Ensiferum en Iced Earth.
Opener van de avond is de metalcoreband Unearth. Dat de Amerikanen lak hebben aan ‘zondag rustdag’ is een understatement. De Mast wordt stevig wakker geschud door brulboei Trevor Phipps die met “The Great Dividers” het optreden brutaal start. De energie die de mannen aan boord leggen is aanstekelijk en het duurt dan ook niet lang voor de eerste hoofden het ritme proberen te vinden. Op de playlist staan o.a. nog “The Swarm”, “Never Cease” en “My Will Be Done”.
Omstreeks half acht is het de beurt aan Kataklysm. De Canadese band die hun muziekstijl als ‘northern hyperblast’ definieert omwille van de extreem snelle, chaotische melodieën, is beslist niet van plan om onder te doen voor hun Amerikaanse collega’s. Tja, Canadezen en Amerikanen, het ligt soms gevoelig…
Opener is “Breaking the Asylum” dat als de snavel van een spastische specht in de hersenpan geslagen wordt. De ganse set wordt vlot gespeeld en is muzikaal-technisch een hoogstandje. Uiteraard moet je fan zijn van het genre om dat te beseffen, anders is het hoogtijd om een kleintje met samuraisaus te gaan bestellen buiten. Verder worden nog o.a. “As I Slither”, “It turns to Rust” en “The World is a Dying Insect” op ons losgelaten.
Metal en Folk, net zoals bruine suiker op spaghetti blijft het een vreemde combinatie. Toch is het eveneens makkelijk te behappen. Dat bewijst het Finse Ensiferum. Een Schotse rok, zwarte strepen op het hoofd, een ontblote arm… Het mag allemaal om toch maar die ‘volksheid’ over te brengen, moeten de Finnen gedacht hebben. Gelukkig is een concert van Ensiferum meer dan alleen maar een sober verkleedfeestje. Er wordt verdomd goede muziek gespeeld: opzwepende folk metal met een zwart kantje.
De Finnen openen met “From Afar” uit het gelijknamige album van 2009, gevolgd door “Warrior without a cause”. Een eerste collectieve zangstonde komt er met “In My Sword I trust”. Ensiferum weet De Mast te bekoren en brengt na de destructieve wervelwind van Unearth en Kataklysm wat vrolijkheid in de zaal. De recente toevoeging van accordeoniste Netta Skog is zowel muzikaal als visueel een enorme meerwaarde voor het optreden. Vooral tijdens het laatste nummer “Lai Lai Hei” brengt de toetseniste het publiek in vervoering.
Afsluiter op de affiche is Iced Earth, (Pics homepag) de headliner van vanavond. De Amerikaanse power metalband die vooral omstreeks de eeuwwisseling enorm populair was, opent met “The Great Heathen Army” uit het nieuwe album Incorruptible dat pas in mei 2017 zal uitkomen. Een gewaagde zet, maar de song bevat genoeg pit om het vuur aan de lont te brengen om vervolgens klassieker “Burning Times” met een knal te beginnen. Zanger Stu Block is geen Matthew Barlow, maar moet zeker niet onderdoen. Iced Earth brengt een strakke set, zoals we dat van bezieler Jon Schaffer en de zijnen gewend zijn, maar krijgt vooral bijval tijdens het spelen van de oudere klassiekers als “Vengeance is Mine”, “The Hunter” en “Pure Evil”. Na elf nummers volgt de emotioneel beladen hit “Watching over Me”, dat door de ganse zaal luidkeels meegekweeld wordt, en dan valt het doek. Voor velen mocht dit optreden gerust nog iets langer geduurd hebben, op een zondagavond denkt men immers nog niet aan de werkdag erna.
Wat ons echter betreft, is de Headbanger’s Ball karavaan meer dan welkom volgend jaar, moest die opnieuw Europa rondtrekken natuurlijk. Wij zullen er zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/headbangers-ball-2016/
Organisatie: Vzw Strike, Torhout
Whispering sons – Afsluitend AB concert als Kroonstuk Rock Rally Winnaars
Whispering sons , Newmoon
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-12-10
Didier Becu
Soms sta je er niet bij stil hoe vlug het leven wel voorbij gaat. Net geen jaar geleden keken een paar mensen in de Gentse Kinky Star naar een nieuwe band die eigenlijk toen geen kat kende. De reden waarom ze daar wel waren was omdat op de sociale media een handvol fans en een klein Gents platenlabel (Wool-E Tapes) er niet raakten over uit gepraat.
Whispering Sons moest je gewoon zien indien je door je alleswetende muziekvrienden serieus genomen wilde worden. Dertig optredens en vier maanden later (we overdrijven zelfs niet) werden de vijf Limburgers overdonderd met het feit dat de belangrijkste rockprijs die een Belgische band kan krijgen binnen was.
Het was de dag waarop Fenne Kuppens, Kobe Lijnen, Sander Hermans, Lander Paesen en Sander Pelsmaekers beseften dat het menens was geworden. De grap (kijken hoe ver we geraken) was bittere ernst geworden. Dit was niet langer een bandje met trouwe fans, het Belgische publiek verwachtte gewoon het allerbeste, een Rock Rally-winnaar word je niet zo maar.
Ze deden het op hun manier. Niet naast de schoenen lopen, lekker zichzelf blijven en niets overhaast doen. En de strategie werkte. De zalen waarin ze spelen worden alsmaar groter, de band alsmaar beter en stilaan heeft iedereen door dat Whispering Sons meer is dan een band die het beste uit de postpunk van de jaren 80 en 90 haalt.
Whispering Sons beseft maar al te goed waarmee ze bezig is, een band met een frontvrouw die met haar aparte stem één van de strafste madammen uit de huidige Belgische muziekscène is en, vooral, bij iedere song worden ze meer en meer…Whispering Sons.
Het gekke jaar dat 2016 voor hun was, werd afgesloten in de zaal waarin ze het mooiste moment uit hun jonge leven hadden meegemaakt.
En je zag het, dit deed hun wat. Meteen met opener “Shadow” zat alles goed. Fenne, in het wit (het oog wil ook wat) straalde toen ze met “Midlife” begon. De fans van het eerste uur moesten ze niet meer overtuigen, maar degene die voor Newmoon waren gekomen, bleven staan en hiermee wisten ze dat ze alweer wat harten hadden veroverd.
Dacht ik zelf een jaar geleden dat Fenne Kuppens de Vlaamse evenknie was van Nico, dan is ze 365 dagen later (of zoiets) gewoon Fenne Kuppens die omringd wordt door vier geweldige muzikanten waarvan de goesting afdruipt. Mensen die een song als “Never Here” kunnen neerpennen of het trieste walsje “Performance” dat onlangs op Weyrd Son Records als single verscheen.
Tijd voor “Skin”, een trage song die ons aan (tja) aan The Doors doet denken (geen toeval, want later zou (“Break On Through) To The Other Side” door de speakers knallen) en ook een gloednieuwe song die tot op heden zelfs nog geen titel heeft. Het staat mijlenver van hun geluid op “Endless Party”, anderzijds zeer dicht tot datzelfde adjectief (subliem dus). Misschien ligt het aan de titel, misschien niet, maar het uptempo “White Noise” herinnert mij steeds aan The Velvet Underground. Een perfecte single die er geen is, wie weet wordt het dat ooit wel.
Over singles gesproken… “Strange Identities”. Meer dan eens bewierookt op onze pagina’s, maar dat komt ervan als je de perfecte shoegazepopsong kan schrijven. Een vreemde clip, dat wel, maar in de AB het moment waarop je beseft dat Whispering Sons het beste is wat de Belgische muziekscène heeft te bieden. En als dat niet zo is, behoren ze sowieso tot het beste ervan.
Nog drie songs te gaan. Juist, die cover van The Doors en daarna “Wall” … een dijk van een song, dat wel, maar als je de nieuwe songs hebt gehoord, besef je dat dit niet meer dan de start was. Van start naar einde. “Insights” natuurlijk, het moment waarop Fenne je bij je nek grijpt, je wakker schudt en bevrijdt van alle demonen. Als exorcisme in muziek bestaat, dan zijn het de vier minuten van “Insights”.
Hoewel deze editie van The Coca Cola Sessions een hoogmis voor goede muziek was, bleek het tevens een avond vol ontroering. Ging het snel voor Whispering Sons, dan was dat ook het geval voor Newmoon. Een plaat op Pias, lovende recensies, een paar weken geleden nog het voorprogramma van Minor Victories in de Botanique, en nu stonden de Kempenaren in een uitverkochte AB. De band was net terug van een Europese toer, en zanger Bert Cannaerts kon het nauwelijks geloven toen hij de stampvolle zaal zag. Onbeschrijfelijk, waren zijn woorden, en het leek wel alsof hij het na iedere song opnieuw wilde zeggen.
Het recept van dit succes? Zeer eenvoudig, shoegaze, ook al houdt Bert vol dat vooral Oasis zijn grote voorbeeld is. Toen twee jaar geleden de EP ‘Invitation To Hold’ uitkwam, zullen de vijf nooit één seconde hebben gedacht dat een AB zou zwichten voor hun niet te stuiten geluidsmuur van gitaren. Het volume ervan staat zo hoog dat je nauwelijks Berts stem hoort, maar dat is nu eenmaal de magie van noisy shoegaze, en stoort geen seconde. Integendeel, dit is lawaai dat als het beste orgasme aanvoelt.
Net zoals ze dat op hun (excellente) plaat ‘Space’ doen, krijg je er ook live geen speld tussen. Loeiharde gitaren (zonder dat het een brij wordt) en als de geluidsaanval eens onderbroken wordt, dan is dat gewoon omdat bijv. Bab Buelens (ja, uit Familie) het podium wordt opgeroepen zodat “Skin” het Slowdive-moment van de avond wordt.
Wie Newmoon omschrijft kan niet anders dan met oude shoegazegoden goochelen, maar op één of andere manier slaagt de band er wel in om dit genre nieuw leven in te blazen, en boort daarmee tevens een horde nieuwe fans aan. Wat neen, Newmoon puurt wel uit de nineties, toch spreken de jongens die in een vorig leven met Midnight Souls hardcore uit hun instrumenten haalden, overduidelijk een jong publiek aan.
Origineel? Niet echt, dat zullen ze zelf wel toegeven, maar verdomme één van de strafste bands van dit moment!
Met dank aan Luminousdash.com
Neem gerust en kijkje naar de pics van het optreden in Kreun, Kortrijk oktober ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/whispering-sons-de-portables-kreun-kortrijk-op-28-oktober-2016-pics/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bijna exact twee jaar terug was Marillion ook live te zien in Lille. Toen in de kleinere en gezelligere ‘Le Splendid’ voor een kersteditie tijdens de ‘Sounds That Can’t Be Made’ tournee. Deze keer werd gekozen voor de grotere l’Aéronef en dat was toch wel een opvallende keuze. Doch aangekomen zagen we dat de zaal zo goed als volliep en kunnen we dus bevestigen dat de belangstelling in Marillion sinds lange tijd nooit zo groot is geweest. De vele (overwegend positieve) reviews van het nieuwe album ‘F.E.A.R.’ zorgen dat er ook daadwerkelijk nieuwe fans bijkomen…en die vonden samen met heel veel Vlamingen (want wij Vlamingen hebben ons er al lang bij neergelegd dat de band nooit meer ons Belgenlandje aandoet) de weg naar de l’Aéronef waar de Britse Progrockers hun achttiende studioalbum kwamen voorstellen.
Als opwarmact had de band Wes aka John Wesley meegenomen. De aardige man is geen onbekende want we zagen hem in het verleden reeds aan het werk als gitarist van o.a. Fish maar ook vooral als gitarist/zanger van Porcupine Tree tijdens de ‘In Absentia’, ‘Deadwing’, ‘Fear Of A Blank Planet’ & ‘The Incident’ tours. John Wesley brengt met regelmaat echter ook nieuw solomateriaal uit, zoals het net uitgebrachte: ‘A Way You'll Never Be’. Op zijn laatste albums koos Wesley voor een meer donkere progressieve rocksound die niet meteen voor het grote publiek is weggelegd. In tegenstelling tot zijn toegankelijke debuutplaat: ‘Under The Red And White Sky’ uit 1994 , die we nog steeds koesteren (een album waar ook Marillion bandleden Kelly, Mosley & Rothery aan meewerkten!). Uit deze debuutplaat kregen we trouwens live: “Rome Is Burning”, dat jammer genoeg bijna onherkenbaar was. Daarnaast schotelde Wes ons vooral recenter werk voor waarin de nadruk lag op stevig gitaarwerk, bijgestaan door drums en bas samplers via een backgroundtape. Live werkt zoiets niet en meer dan een beleefdheidsapplaus kreeg John Wesley dan ook niet.
Marillion heeft met ‘F.E.A.R’ (Fuck Everyone And Run) misschien wel niet de beste progrockplaat van het jaar gemaakt, het is zonder twijfel de belangrijkste. Een welgemeende ‘Fuck You’ plaat die zowel de politieke, ecologische, culturele als financiële aspecten in onze huidige maatschappij stevig op de korrel neemt. Voor de ene fan een absoluut meesterwerk, voor de andere fan een uitgeblust veel te lang uitgesponnen epos. ‘F.E.A.R’ behaalde de hoogste positie in de UK Charts sinds het succesvolle ‘Clutching At Straws’ (1987) uit de Fish periode. Hoe dan ook de band heeft een erg trouwe fan basis die niet meteen afhaakt als een album niet helemaal ‘the new masterpiece’ is. Trouwens in afwachting van de band op het podium werd er als één grote familie stevig gediscussieerd over ‘het nieuwe meesterwerk’ en de te verwachten setlist.
De set werd geopend met het imposante en donkere: “The Invisible Man” uit ‘Marbles’. Geen verrassende opener maar wel zorgde deze 14 minuten durende Marillion klassieker er meteen voor dat alle aandacht gericht was op ‘meester’/frontman Steve Hogarth. De schitterende visuals zorgden ervoor dat het verhaal nog werd versterkt. Gelukkig werd het daarna iets luchtiger met het schitterende: “Power” & “Sounds That Can’t Be Made”. Hogarth bleek in bloedvorm te zijn en ook de andere bandleden hadden er zichtbaar veel zin in. “Fantastic Place” blijft een wondermooi liedje, al kan de live versie mij nog steeds iets minder bekoren. Daarna kregen we met: “Living In F E A R” eindelijk een song uit het nieuwe album. Duidelijk een blijvertje! Na de song liet ex-patriot Hogarth zich volledig gaan en excuseerde hij zich meermaals voor de verkeerde keuzes (Oorlog in Irak, Brexit,…) die zijn land maakte. Het leverde unieke live momenten op die je alleen op een Marillion gig kan meemaken. De woede, angst en verontwaardiging liet zich ook horen tijdens het epos: “The New Kings”; het belangrijkste luik uit ‘F.E.A.R.’
Met de karaoke versie van: “Sugar Mice” kregen we ook een song uit het Fish tijdperk. Nog steeds een lust voor het oor en een meezinger van jewelste. Net zoals: “Easter” dat misschien wel de allermooiste song is die de band ooit componeerde. De finale met: “King” en “Neverland” was dan weer minder verrassend doch daarom niet minder indrukwekkend. De ganse tijd was het genieten van het vakmanschap en de ongelofelijke grandeur van frontman Steve Hogarth, de waanzinnig melodieuze gitaarsolo’s van Steve Rothery die steeds ten dienste staan van de song, de zweverige en bombastische capriolen van toetsenist Mark Kelly tot de podium energieke basloopjes van Pete Trewavas. Dan vergeet ik nog het uiterst efficiënte doch onopvallende drumwerk van de onzichtbare Ian Mosley te vermelden.
De band benaderde de perfectie en het is verbluffend dat met ouder worden ze live nog steeds beter worden.
Helaas is ook Marillion niet feilloos want tijdens de eerste toegift ging het volledig mis. Tijdens het tweede stuk in: “El Dorado” ging de band volledig de mist in; raakte men het ritme kwijt en werd de song abrupt afgebroken. Ongezien tijdens een Marillion optreden!! Zanger Steve Hogarth verliet als eerste geïrriteerd het podium waarna de andere bandleden volgden. Steve Rothery deed echter wel de moeite om zich te excuseren: "We are sorry about that and we are going to discuss behind the curtains what to do now. Start all over or doing something else". Mijn conclusie: “They are human after all”! Toch blijft dit een opmerkelijk feit zeker als je weet dat enkele dagen ervoor in Utrecht tijdens “Goodbye To All That” een identiek incident zich voordeed. Doch enkele ogenblikken later hernam de band met een waanzinnige live versie van “Ocean Cloud” en werd meteen alles weggespoeld.
Vanuit puur professionalisme en perfectionisme liet de band in de tweede encore ronde horen en zien dat ze het volledige “El Dorado” toch perfect live kunnen brengen. Het werd op veel gejuich onthaald.
Een lange, fantastische concertavond werd het daar in Lille. Niet mijn favoriete Marillion gig ooit maar wel verdomd sterk! Vrijwel iedereen was het volmondig eens. Met de release van ‘F.E.A.R.’ heeft de band een nieuwe schwung gevonden en is de ambitie om eindelijk nog eens echt door te breken bij ‘het grote publiek’ nooit zo hoog geweest. Of zoals Steve Hogarth het zelf verwoordt: “Het voelt goed om eindelijk eens wat geld te verdienen”. Bewijs daarvan werd deze week geleverd toen de band binnen slechts enkele muisklikken een concert voor volgend jaar in oktober (in de legendarische Londense Royal Albert Hall) al helemaal uitverkocht.
Gold = Fear
F.E.A.R. = Gold!
Setlist:
*The Invisible Man *Power *Sounds That Can't Be Made *Fantastic Place
*Living In F E A R *Sugar Mice *The New Kings: I. Fuck Everyone And Run
*The New Kings: II. Russia's Locked Doors *The New Kings: III. A Scary Sky
*The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True? *Easter *King *Neverland
----------------------------------------
(*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
*El Dorado: II. The Gold)
*Ocean Cloud
----------------------------------------
*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun *El Dorado: II. The Gold *El Dorado: III. Demolished Lives *El Dorado: IV. F E A R *El Dorado: V. The Grandchildren Of Apes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-09-12-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille
Deze zomer kregen we al een voorproefje van de tour, Clouseau Danst! voorgeschoteld. Echter in een intieme setting op het festival Zomerfestival Buggenhout en iets uitgebreider op Rock For Specials. Uiteraard zagen we ze deze zomer ook op diverse andere locaties. We schreven over de passage te Buggenhout: "Zonder meer bewijst Clouseau, na al die jaren ,nog steeds jong en oud te kunnen bekoren. En bovendien een show neer te zetten waarbij we niet alleen met een brede glimlach het festivalterrein verlaten, maar ook met een meer dan gelukzalig gevoel vanbinnen. Meer hebben we dan niet nodig om over de streep te worden getrokken."
Na die drukke zomer, om hun nieuwste schijf Clouseau danst! te promoten, staan Clouseau nu ook drie avonden in het Sportpaleis. Dit op vrijdag 9 en zaterdag 10 december. Alsook zaterdag 7 januari. Bij het schrijven van deze recensie, waren er van die laatste datum nog tickets beschikbaar. Deze kosten 24 euro (staanplaats balkon) 30 euro (staanplaats middenplein) 34 euro (zitplaats balkon) 44 euro (zitplaats 2de categorie, tribune en rolstoelplaats) en 49 euro (zitplaats 1ste categorie, tribune). Wij waren aanwezig op vrijdag 9 december en stellen vast dat Clouseau zelfs in een overvol Sportpaleis een intieme sfeer kan scheppen, alsof hij in je huiskamer staat op te treden.
Kris en Koen Wauters hadden het al aangegeven, we citeren. ''We gaan dansen, en tegelijk ook iedereen in de zaal aan het bewegen brengen. Bij de voorgaande concerten in het Sportpaleis hebben we telkens met technologische hoogstandjes uitgepakt, maar het succes kwam er ook en vooral door het enthousiasme van ons publiek. Die lijn trekken we nu verder met lichtgevende polsbandjes die we uitdelen aan de bezoekers. Met deze polsbandjes worden de fans zelf een wezenlijk onderdeel van de lichtshow'' En inderdaad, de heren hebben woord gehouden. Zo bleek al vanaf het begin van de set. Die lichtgevende polsbandjes zorgden voor een krop in de keel bij “Nobelprijs”. Waarbij zelfs Koen zijn tranen moeilijk kon bedwingen. Eveneens zorgde het voor een extra feestelijke sfeer, bij de eerder dansbare songs die Clouseau naar voor bracht. Uit die laatste categorie songs, werd trouwens het meest gegrabbeld. De grote sterkte van Clouseau zijn verschillende aspecten. In de eerste plaats is Koen Wauters niet alleen een klasse entertainer, beschikt hij over een enorme hoge dosis charisma. Hij zoekt zijn fans op, ook in een overvol Sportpaleis gaat hij meermaals gewoon in de tribunes de mensen opzoeken, of op de foto staan. Het siert hem!
Ten tweede zijn er de rasmuzikanten. Bij elke gitaar solo van Kris Wauters, Tom Lodewyckx & Eric Melaerts stroomden golven van kippenvel over de duizenden hoofden heen. Meerdere keren bezorgden diezelfde riffs ons een krop in de keel, en deden ons bovendien met verstomming slaan. Bijzonder indrukwekkend waren die momenten als de drie gitaristen samen de strijd aangingen. In duo, of trio. Herman Cambré (drums), Frank Michiels (percussie), Vincent Pierins (bas), en de muzikanten die blaasinstrumenten bespeelden. Ze brengen niet alleen de songs op technisch enorm hoogstaand niveau, maar bovendien met een dosis spontaniteit, waardoor iedereen prompt overslag gaat.
Echter het allersterkste punt van een band als Clouseau .... is het raken van de gevoelige snaar bij het brengen van een bonte variatie aan songs die diepe emotie weergeven. Zoals bij het hemels mooie “Domino” of “Altijd heb ik je lief” of ook het eerder vernoemde “Nobelprijs”. Daarnaast zorgen Clouseau van het prille begin tot het bittere einde van hun set, voor een feestelijke stemming. We zagen boven, onder, links en rechts de gehele set - en die was toch circa twee uur dertig lang. Mensen dansen, genieten, meebrullen. En vooral er mede voor te zorgen dat het dak van het Sportpaleis er uiteindelijk compleet afging. “Swentibold, “Geef het op”. Maar ook de songs uit hun recente plaat zoals opening song “Droomscenario” of “Lustobject”, met een vette knipoog daarbij, worden heel goed ontvangen door het publiek. Telkens leggen de heren de lat daarbij enorm hoog en slagen erin iedereen aan het dansen te krijgen. Bovendien zijn er ook van die songs die schipperen tussen beide aspecten, feestelijk en de gevoelige snaar raken zoals “Ik, Jij, Hij of Zij”. Want ja, iedereen heeft wel iemand nodig.
Als klap op de vuurpijl was er ook een verrassing optreden van Gers Pardoel. Deze Nederlandse artiest werd in 2009 in Nederland en Vlaanderen bekend vanwege zijn succesvolle samenwerking met The Opposites op de single “Broodje Bakpao”. Hij bewees met zijn heel aangename performance, dat dit succes niet gestolen is en deed een vol sportpaleis gewillig uit zijn hand eten.
Naast de muzikale aanpak, en show elementen daarbij, was er ook plaats voor visueel spektakel. Die polsbandjes, daar hadden we het al over gehad. Maar ook de lichtshow was telkens overweldigend. Echter het misschien wel meest interessante aan dit optreden waren de beweegbare podiums. Waardoor het vaak leek alsof Koen en ook de muzikanten, boven de hoofden van de aanwezigen zweefden. Letterlijk. Wat die eerder genoemde intimiteit zelfs nog bevorderde. Bovendien werd de nadruk telkens dus gelegd op 'dansen'. Met een groep dansers, die hun kunsten tonen op onaards hoog niveau. Op het einde van de set was er zelfs zo een 'break dance contest' tussen de groep dansers van Kris en deze van Koen. Hilariteit alom, maar bovendien bleek daaruit dat Clouseau zich niet alleen laat omringen door klasse instrumentalisten, de dansers die ze meebrachten moeten niet onderdoen voor menig internationaal vermaarde dansgroep. Op het einde van de regulaire set, stelde Koen alle muzikanten één voor één voor, en moesten daarbij een dansje plaatsen. Bij de ene was dat al beter geslaagd dan de andere, maar elk deed het op zijn eigen - vaak grappige - manier. Wat weer tot hilariteit en een daverend applaus leidde.
Kortom: Clouseau Danst! was vooral een aanstekelijke show. Waarbij een combinatie tussen een frontman met een natuurlijke charisma, zijn publiek - bij wijze van spreken - persoonlijk aansprak van man tot man, tot vrouw en kind. Bovendien waren we weer enorm onder de indruk van de overweldigende, adembenemende lichtshow, die beweegbare podia zorgden daarbij voor een extra adrenalinestoot.
Als klap op de vuurpijl willen we toch een pluim op de hoed steken van elk van de muzikanten, die ons bij elke riff, elke trompet geluid en elke drum tot keyboard klank koude rillingen bezorgden van puur genot. Dansen werd er zeker gedaan, want ook het publiek zorgde ervoor dat dit een feest werd om nooit meer te vergeten. Wie nog geen kaarten heeft voor zaterdag 7 januari? Wacht niet langer! Het loont de moeite!
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Sportpaleisgroep
De leden van The Adolescents zijn dan al een pak ouder dan hun bandnaam doet vermoeden, bijwijlen gaan ze nog steeds tekeer als een roedel jonge punkrockhonden. Dat bewijzen ze bijwijlen op ‘Manifest Density’, de vijfde plaat al sinds hun derde reünie in 2001. Zo zijn “Silver And Black”, “Rat Racer”, “American Dogs in Europe” en “Unhappy Hour” heerlijke, puntige tracks die bestaan uit een mix van midtempo punkrock, melodieuze hardcore en hardrock.
Het zorgt er voor dat The Adolescents een aparte positie innemen binnen de Amerikaanse hardcorescène. Jammer genoeg is het niveau van de hele plaat niet even consistent getuige bijvoorbeeld de matige opener “Escape From Planet Fuck” of het irriterende “Bubblegum Manifesto”. Dat The Adolescents op Concrete Jungle Records zit en niet op het bekendere Epitaph is dus misschien niet toevallig.
Soit, wie smult van Bad Religion, Descendents of Pennywise zal ook zeker dit plaatje kunnen smaken.
Vier jaar terug wonnen twee jonge gasten , twee broers, Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem de Humo’s Rock Rally , met een flinke hap electrorock . De EP intrigeerde met de single “The reeling’ een jaar later . Intussen werd gewerkt aan een full cd , die heel wat dansbare elementen samenbrengt van electropop , power, disco en dampende funk . De hyperkinesie van de twee op een podium injecteert de nummers .
We ervaren stadsgenoten Goose in het genre , en net als hen proberen ze een kleurrijke sound te creëren en krijgen we naast de kenmerkende synthpop , een boeiende toevoeging van blazers en een kinderkoor . Een aangenaam , groovy en sfeervol geheel. “Silver”, “Girls keep drinking” en verderop “Holy love” en de titelsong zorgen voor dansbare moves .
Jawel , de nummers zijn aanstekelijk , fris , dansbaar en werken verslavend in op het gemoed . “Remain in light” , knipoog naar Talking Heads, is er zo eentje van . Catchy materiaal horen we, een verdiende doorbraak wenkte. Sjeik!
Zeer recent bezongen we hier de lof over 7 Weeks, een Franse stonerband die probleemloos wedijvert met de grote namen uit het genre en nu is er opnieuw een band uit datzelfde buurland die ons van de sokken blaast. Arkan is een formatie die ontstond in 2005 en met ‘Kelem’ al aan haar vierde full album toe is. De Fransen namen voor deze plaat afscheid van hun zangeres en namen met Manuel Munoz van The Old Dead Tree een nieuwe frontman onder de arm.
Nu hebben we al verschillende crossover bands gehoord, maar de sound van Arkan is wel zeer bijzonder. Het vijftal maakt een mix van death metal, nu metal, folk, alternatieve rock, doom en muziek uit het Midden Oosten. Daarbij worden stevige grunts afgewisseld met cleane vocalen, de succesvolle combinatie van stevig en melodieus is trouwens de constante op ‘Kelem’. De exponent van deze gevarieerde plaat is de single “The Call” waar oriëntale klanken gecombineerd worden met stevige death metal, een streepje posthardcore en enkele vernuftige gitaarsolo’s. Hoewel ‘Kelem’ niet commercieel klinkt, is de plaat wel zeer toegankelijk voor de liefhebbers van het betere, alternatieve genre.
Veel kans dat het Franse vijftal hiermee heel wat nieuwe zieltjes zal winnen ! Zelf ontdekken kan via www.arkan.fr .
Een Franse band met dezelfde klasse als iconische groepen als Soundgarden, Audioslave, Queens Of The Stone Age en Nine Inch Nails? Het zou zo een van de vragen zijn op een muziekquiz van het betere jeugdhuis. Het antwoord luistert naar de naam 7 Weeks, een duo uit Limoges dat al sinds 2006 aan de alternatieve rockweg timmert.
De formatie kende vooral sinds 2013 met de release hun tweede full album ‘Carnivora’ een enorm piek in haar populariteit. De band trad een paar keer op het grote Hellfest op en opende de bühne voor Suicidal Tendencies, Placebo, Triggerfinger, The Datsuns en andere Infectious Grooves.
‘A Farewell To Dawn’ is het derde full album en is met negen heerlijke tracks een verbluffend werkstuk. Melodieuze stonerrock is de basis die wordt afgewisseld met grunge, blues, metal, alternative en klassieke hardrock. 7 Weeks komt bijwijlen zeer stevig uit de hoek maar brengt simultaan de nodige finesse, subtiliteit en heerlijke melodieën aan de dag.
Op een aantal songs refereert men sterk aan de genoemde bands (“January” zou zo uit de koker van Trent Renzor kunnen komen terwijl “A Well Kept Secret” vintage Queens Of The Stone Age is) maar 7 Weeks is dermate origineel en verfrissend dat dit geen seconde stoort.
Dit is absoluut een van onze favoriete platen van 2016!
Op de avond dat een of andere rare kwast gekleed in een rood kleed over de daken met een wit paard schuurt en brave kindjes met lekkere dingen verwent, werden de muziekliefhebbers door de Hasseltse Muziekodroom getrakteerd op een stukje onvervalste muziekgeschiedenis waarover sinds 38 jaar menig fan nog steeds niet is uitgepraat: Killing Joke.
Of men over vier decennia nog over Death Valley High, die de support act was, nog zal spreken is een zeer twijfelachtige zaak. De Californische act lijkt qua looks wat op de vergane glorie Gene Loves Jezebel en tapt schaamteloos uit de allergrootste clichés van de glamrock. Ze hebben wel meesterproducer Ulrich Wild (White Zombie en Deftones) kunnen strikken voor hun album ‘CVLT [AS FVK]’, helaas vertaalt dat zich niet in goede songs. Laat staan een origineel geluid, en dat is nou net waarin de hoofdact altijd in heeft uitgeblonken…over tegenstellingen gesproken!
De reden waarom Killing Joke al die jaren is blijven meedraaien , is zonder meer te danken aan het feit dat de Britten nooit twijfelden om te experimenteren, zonder daarbij ooit hun eigen oergeluid te hebben moeten prijs geven. Soms ging dit vrij ver, zo werd er midden jaren 90 met nu-metal geflirt of klonken ze op de onvolprezen ‘Brighter Than A Thousands Suns’ eerder als een bombastische apocalyptische synthpopband.
Met hun laatste studio-album ‘Pylon’ die ontzettend goed aansloeg bij de trouwe fans, werd resoluut gekozen voor een terugkeer naar hun oude punkroots, in Hasselt werd dat na de eerste decibels onmiddellijk overduidelijk. Ook wat de bezetting betreft. Tijdens de begrafenis van bassist Paul Raven die op 46-jarige leeftijd aan een hartstilstand overleed, werd het duidelijk dat de mannen die Killing Joke hadden opgericht (zelfs de meeste trouwe fans kunnen de verschillende line-up’s niet bijhouden), opnieuw bij elkaar moesten komen. Zo geschiedde, en ook in de Muziekodroom waren het zanger Jaz Coleman, gitarist Geordie Walker, bassist Martin ‘Youth’ Glover en drummer Paul Ferguson die in hartje Limburg stonden.
Jaz Coleman was er in 1982 al rotsvast van overtuigd dat de wereld zou vergaan, en ook al lijken zijn onheilspellende woorden van toen niet meer als een goedkope Nostradamus-nepprofetie, is hij in tijden dat Trump aan de macht is, de gedroomde entertainer om zijn buigzame publiek voor een anderhalf uurtje naar diens inferno te leiden. Ooit zal hij toch wel gelijk krijgen, dus laten we gewoon dansen op de laatste stuiptrekkingen van een planeet die zich heeft neergelegd bij zijn eigen ondergang.
“It’s the end of the world and I feel fine” (juist Michael Stipe) en Coleman kan het weten, want bijna al zijn songs gaan er over. De tour zat er met het Belgische optreden op, en hoewel de band een wat vermoeide indruk gaf (de mannen naderen nu eenmaal de grens van 60), werd iedere Killing Joke-fan ontroerd toen hij zag hoe op het einde de leden in elkaars armen vielen. Bijna veertig jaar een punkfenomeen zijn en op handen gedragen worden door de fans, het is een plezier dat niet iedereen wordt gegund.
Een loeiharde klank geleid door een set die een briljante potpourri was waar iedere Killing Joke-fan zich wel kon in vinden. “Love Like Blood” (verguisd door heel wat Killing Joke-fans, desalniettemin één van de beste songs ooit) zette als tweede track de zaal niet onmiddellijk in vuur en vlam, maar dat veranderde eens de intro hoorden van “Eighties” door de Muziekodroom galmde. Het klinkt inderdaad best lullig om in een concertzaal “we’re living in the eighties” in 2016 te staan brullen, maar bij Killing Joke vergeet je dat. Hun geluid is nu eenmaal één van de bouwstenen van de zwarte jaren 80-muziek, en klinkt geen noot gedateerd.
Aan crowdpleasers geen gebrek. Het hypnotiserende “The Wait”, de psychotische meezinger “Unspeakable”, de song waarop de hele moshpit wachtte (“Wardance”), het betoverende “Requiem”, het onverwoestbare “Complications” en zelfs die eerste door John Peel gelanceerde hit (“Turn To Red”). Een voor een werden ze gespeeld, en één voor één met gejuich onthaald. De rimpels en de haaruitval worden meer en meer merkbaar bij Killing Joke, maar de band die zijn naam uit een Monty Phyton-sketch haalde, staat er anno 2016 nog steeds. Dat we dit nog mogen meemaken, niet waar doemdenkertjes?
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De derde keer was het al dat Schoolboy Q in ons land optrad en ook deze passage ging niet onopgemerkt voorbij. De reden dat Schoolboy Q ons land passeerde was niet enkel omdat hij een nieuw album uit heeft. De Amerikaan houdt enorm veel van ons land en dat liet hij maandagavond als geen ander merken in de Ancienne Belgique.
De sfeer zat er vanaf het eerste moment in. Het publiek werd al vanaf bij de eerste noten laaiend enthousiast en ook Schoolboy Q zag de avond enorm zitten. Al hoefden we dat zitten niet te letterlijk te nemen, want halverwege zijn show richtte Q een ode tot de zittende mensen achteraan in de zaal. Hij verzocht de saaie mensen naar huis te gaan. “Ga naar huis, mensen! Dit is geen café maar een rapshow”. Ook haalde de rapper even uit naar collega Drake, die volgens hem geen rapper is en die wel concerten geeft waar je mag gaan zitten. Zijn rant sloot hij af met de woorden “Don’t buy my records! Go the fuck home”.
Vier albums heeft de man op zijn palmares staan, dus een breed aanbod waaruit hij kan kiezen. Al waren wij toch vooral aan het wachten op de nummers van zijn laatste, en toe nu toe meest legendarische, plaat ‘Blank Face LP’. ‘Gangsta, gangsta, gangsta, gangsta, gangsta’, met dit nummer was de toon meteen gezet in de AB. Nummers die volgden, waren o.a. “By Any Means”, “Collard Greens” en “Blessed”. Schoolboy Q speelde ook “Alright” en “m.A.A.d City”, twee nummers van ‘homie’ Kendrick Lamar.
Q had duidelijk niet veel zin om te stoppen met zijn set. Wanneer zijn tourmanager kwam zeggen dat hij moest afronden, kreeg hij een “fuck you, white skinned nigga” terug. Hierna begon Q dan toch, gewoonweg omdat het moest, aan zijn bisronde.
De bisronde bestond uit twee monsterhits “Man Of The Year” en “That Part”, waarop iedereen voor een laatste keer volledig tekeer ging.
Schoolboy Q zette maandagavond een van de dikste AB shows van het jaar neer. Muzikaal sterk was hij niet persé, maar het amusement dat deze show meegaf , tilde alles naar een hoog niveau. Q weet als geen ander hoe hij een concertzaal op zijn kop moet zetten en dat kon het publiek van de Ancienne Belgique duidelijk smaken.
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
