Voor een stukje nostalgie moest je zaterdag in Deinze zijn. Soulsister vieren hun dertig jarig bestaan onder het motto: '30 jaar Hits, 30 concerten'. De generatie van plus vijftigers herinneren zich nog levendig hoe Soulsister , samen met die andere Vlaamse trots Clouseau, menig harten van duizenden muziekliefhebbers kon bekoren.
We herinneren ons dat eerste concert, medio 1987, toen ze optraden in het voorprogramma van Elisa Waut - eind januari 2016 te bewonderden we ze in de Stadsschouwburg, Sint-Niklaas en Raymond van het Groenewoud nog levendig. Toen de jonge wolven, die deze heren nog waren, iedereen uit hun hand deed eten als openingsact van die Lokerse Feesten avond. Dertig jaar later zijn Leyers en Michiels uitgegroeid tot gewaardeerde artiesten, die zowel binnen de band als met andere projecten, op heel wat bijval kan rekenen. Uiteraard is Soulsister veel meer dan enkel Leyers en Michiels. Met Hervé Martens op keyboard, zien we een oudgediende terug. Ook Patrick Dorcea (drums) is geen onbekende in de Belgische muziekwereld. Wie we wel misten, dat geven we ruiterlijk toe, was Eric Melaerts. Die met zijn toch wel vrij unieke inbreng, vaak dat iets meer vuur-kracht bracht in het verleden bij Soulsister.
Eric is echter volop op tour met Clouseau , die volgende week zaterdag spelen in het Sportpaleis. Deinze was gevuld met een publiek dat vooral op zoek was naar een portie nostalgie, wat ze ook voorgeschoteld kregen.
Bij de start van de set leek alles wat routineus te verlopen. “Talk about it”, “Wishing”, “Simple rules” het zijn echter songs die geen introductie meer nodig hebben. Het publiek genoot, ingetogen, maar zichtbaar hiervan. Gaandeweg begonnen ook Leyers en Michiels verhalen te vertellen rond het ontstaan van de band, en enkele gezapige anekdotes daarover. Waardoor we nog meer in een nostalgische bui terecht kwamen. Hoewel dat laatste eerder in het tweede deel van de set het geval zou zijn.
In het eerste deel lag de focus op songs die Soulsister groot hebben gemaakt. “Changes”, “Through before we started” . Het indrukwekkende mooie “So Long ago” tot “Locks and Keys” zorgen voor een ware krop in de keel, tot golven van kippenvel doorheen de zaal. Bovendien brengen zowel elk van de vier muzikanten die songs met nog steeds even veel vuurkracht dan circa dertig jaar geleden.
Als klap op de vuurpijl, was Paul Michiels enorm goed bij stem, en deden Jan Leyers zijn geweldige solo's ons verstomd staan. Die spontaniteit is dus gelukkig niet verloren gegaan door de jaren heen.
In het tweede deel werden dus meer songs gebracht die het ontstaan van de band uit de doeken deden. Daarbij werden soms lange, maar nooit saaie, verhalen verteld rond dat thema. Waarna prachtige tot verrassende songs werden ingezet. Zo was er ook een ode aan Toots Thielemans, op “Blame You”. Je voelde hierbij de geest van Toots regelmatig over de zaal waaien, bij de meesterlijke mondharmonica inbreng van PP Michiels. Een andere totale verrassing in de set was “In Love”, een liedje dat ze voor Robbe De Hert z’n filmklassieker ‘Blueberry Hill’ componeerden. Volgens mensen rondom ons een song die ze zelden live brengen.
Het publiek was tot op heden vrij rustig gebleven, al zagen we mensen genieten op een ingetogen manier en gaven ze de band telkens een warm applaus. Plots ging iedereen rechtop staan en dansen op “The Way to you heart”. Net op tijd om deze 30ste verjaardag met een knaller van formaat af te sluiten.
Na een beklijvend mooie “Land of Broken shadows” volgde nog een bisronde, waarbij Soulsister zowel de dansmoves – “Tell me what it takes” - als de songs die harten raken “Fallen Angel” boven haalden.
Waarmee prompt de sterkte van Soulsister 'live' kan worden aangegeven. De band slaagt er medio 2016 nog steeds in de gevoelige snaar te raken, met soulvolle songs - mede door die bijzondere stem van PP Michiels - en songs die op menig dansvloer voor een wervelend feest zorgen.
Kortom, het publiek kreeg waar het voor kwam. Een potje pure nostalgie, en een band die ook na 30 jaar nog steeds muziek brengt vanuit het hart, met de nodige spontaniteit van jonge wolven die nog alles moeten bewijzen.
De tournee is nog niet gedaan, we kunnen alleen maar aanraden, mis dit niet als fan en liefhebber van Soulsister. Want ze zijn gewoon in bloedvorm! We willen eveneens nog even verwijzen naar de opkomende shows die Miracle VZW zal organiseren in 2017.
We sommen ze even voor u op:
Zondag 15 januari 2017: Kommil Foo | In Concert – Brielpoort Deinze
Vrijdag 3 maart 2017: Sarah Ferri – CC Palace Deinze
Zaterdag 18 maart 2017: Milo Meskens – CC Palace Deinze
Zaterdag 25 maart 2017: Bony King (Solo) – CC Palace Deinze
Setlist
Deel 1: Talk About it – Wishing - Simple Rules - Ain't that simple – Changes - Through before we started - Back in a Minute - Last Call - So Long Ago - Locks and keys – Broken
Deel 2: Promises - Facing Love - Well Well - Sign of Emotion – Downtown - Like a Mountain - In Love (The Blueberry Hillbillies) - Het kan niet zijn (Cover: Will Tura) - Blame You - She's Gone – Company - The Way to you Heart - Land of Broken Shadows
Bis: You get to me - Fallen angel - Tell me what it takes
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Miracle VZW
Eén man, één gitaar. De formule is poepsimpel, doch het is maar weinigen gegeven om op die manier een volle zaal een avond lang te kunnen animeren. De immer sympathieke Ier Luka Bloom is één van die zeldzame artiesten die dat kan, getuige een volle Roma die twee uur lang aan zijn lippen hing. Jonge gezichten hebben we hier niet gezien, Luka Bloom is niet het soort hippe vogel die met alle mogelijke middelen naar nieuwe fans hunkert, het ganse mediacircus kan hem gestolen worden. Hij zet gewoon telkenmale zijn allerbeste beentje voor om zijn trouwe aanhang te begeesteren. En altijd weer slaagt hij daar in met verve.
Gezien de Roma bovendien zijn geliefkoosde zaal in België is, deed Luka Bloom nog eens extra zijn best om er een onvergetelijke avond van te maken. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij weken had uitgekeken naar deze speciale avond, “I’m So excited about this evening that I even bought my own ticket” grapte Bloom als welgemikte openingsquote, de zaal at al uit zijn handen nog voor hij één noot had aangeslagen. Zijn typische humor fungeerde trouwens gans de avond als ideale bindmiddel voor de excellente songs. Luka Bloom manifesteerde zich wederom als een geboren storyteller, en dat dus niet alleen in de songs. En die songs waren talrijk in aantal en bloedmooi in uitvoering. Het publiek werd uitgebreid op zijn wenken bediend, quasi alles wat men wou horen passeerde de revue.
Bloom speelde al die prachtige liedjes met gevoel, passie en liters bezieling, alsof het de eerste keer was dat hij ze bracht, ook al waren enkelen onder hen al meer dan 25 jaar oud. Sommigen waren dan weer nog piepjong, Luka Bloom had namelijk een kersvers album ‘Frugalisto’ onder de arm, eentje die alweer een handvol pareltjes herbergt. Kleine liedjes die groot zijn in al hun eenvoud zoals “Frugalisto”, “January Blues”, “Warrior” en vooral “Isabelle” dat hij vorig jaar speciaal geschreven had toen Vlaanderen hem uitnodigde om te komen spelen ter nagedachtenis van de slachtoffers van WOI. Die nieuwe pareltjes mochten mee schitteren tussen al die klassiekers uit Bloom’s omvangrijke repertoire en vertoefden daar in groots gezelschap.
Luka Bloom wisselde meezingmomenten af met echte kippenvelmomenten. De fans haalden hun beste zangkwaliteiten boven in “Fertile Rock”, “Sunny Sailor Boy”, “Rainbow Day” en “Don’t Be Afraid Of The Light That Shines Within You”, muisstil was het dan weer tijdens bloedmooie juweeltjes als “Exploring The Blue”, “Make You Feel My Love”, “City Of Chicago”, “True Blue”, “The Man Is Alive” en het ultieme toemaatje op verzoek van een smekende toeschouwer “Black Is The Colour”.
Via maar liefst 29 tracks wandelde Luka Bloom samen met ons doorheen zijn volledige carrière. Een setlist om in te lijsten, songs om verliefd op te worden, een gitaar om te strelen, een songwriter om te knuffelen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Amity Affliction – Northlane - Boeiend hardcore duel tussen Australië en de US
The Amity Affliction + Northlane + Stray From The path + Wage War
Trix
Antwerpen
2016-12-02
Hans De Lee
Opener Wage War (US) stond net iets te vroeg geprogrammeerd en hebben we helaas gemist. Maar bij navraag bleken de heren uit Florida een stevige pot metalcore te hebben gespeeld met nummers uit hun debuutalbum ‘Blueprints’ met als meest gekende song “The River”!
Gelukkig waren we precies op tijd om Stray From The Path (US) een knal van een optreden te zien geven. De band uit Long Island New York timmert al zo’n 15 jaar onvermoeid aan de weg en blijft ook al die tijd hun sound van retestrakke hardcore trouw. Frontman Drew was weer één brok energie en betrok het publiek in zijn gekende stijl bij de set. Ouder werk werd afgewisseld met nummers uit de recenste CD ‘Subliminal Criminals’ en er werd ook al een gesmaakt voorproefje gegeven van de nieuwe schijf die in het voorjaar van 2017 zou moeten verschijnen. Het nummer “The House always wins” laat er alvast geen twijfel over bestaan : die nieuwe CD wordt alweer een knappe splinterbom vol pittige hardcore met ook nu die herkenbare groove (à la Rage Against The Machine) in hun sound en een spervuur aan kritische teksten. Kort maar knap optreden!
Northlane (AU) was voor mij een ‘nieuwe’ band. Nooit eerder zag ik dit heerschap uit Sydney aan het werk maar de eerste kennismaking viel heel goed mee…De bandnaam zou een link hebben met de metalcore collega’s van Architects (song van) en dat was ook heel duidelijk te horen. Metalcore in een modern jasje met knalharde gitaar- en vocale uitbarstingen, afgewisseld met breaks en meer ‘rustige’ stukken die me af en toe aan oppergoden Deftones deden denken. Niet te geloven wat die frêle zanger Marcus Bridge (sinds eind 2014 de vervanger van Adrian Fitipaldes) uit zijn strot krijgt en hoe gemakkelijk hij switcht van felle screams en grunts naar ingetogen, glasheldere en cleane vocalen. De set duurde een ruime 40 minuten en er werden vooral songs geput uit de CD’s ‘Node’ en ‘Discoveries’. Het nummer “Leech” kon mij persoonlijk het meest bekoren en kende heel wat bijval in de voor 2/3 gevulde zaal. Afsluiters “Quantum Flux” en “Obelisk” werden moeiteloos luidkeels meegebruld door de fans en sloten een puike set heel krachtig af.
Tenslotte was het de beurt aan hoofdact The Amity Affliction (AU) een hardcore gezelschap dat werd opgericht in 2003 en sindsdien gestaag hun aantal fans en de bijhorende populariteit zag groeien. Vorig jaar stonden ze ook al op de affiche van Graspop. Stipt om 22u10 kon het publiek de band toejuichen en de 5 leden een warm onthaal aanbieden. TAA bedankte door er meteen fors in te vliegen met het gekende “I bring the weather with me” uit de recentste CD ‘This could be heartbreak’. Gans de set werd trouwens opgebouwd met nummers die voornamelijk uit de laatste 2 (en meest succesvolle) van de in totaal 5 CD’s kwamen. Het eerder genoemde “This could…” en het in 2014 verschenen ‘Let the ocean take me’.
TAA speelt een mix van metalcore en hardcore die zich hoofdzakelijk kenmerkt door de zeer catchy en meezingbare refreinen en door de complementaire zangpartijen van enerzijds brulboei Joel Birch en anderzijds ‘cleane’ zanger en bassist Ahren Stringer. De heren hun stemmen vullen elkaar wonderwel aan en zorgen voor het typische geluid van de band. Niet dat ze de enige zijn in het genre die op die manier de zangpartijen ‘verdeeld’ maar ze mogen zich op dat vlak toch wel tot de besten van de klas rekenen wat mij betreft. Luister maar eens naar nummers als “Lost & Fading” en “Never alone” (inclusief beats en samples). Extreme muziek en toch met een poppy en heel genietbaar refrein. Mooi.
“We’re all fucked up” werd aanvankelijk akoestisch ingezet en het leek erop dat de band even wat gas zou terugnemen maar dat bleek maar schijn want al snel kwam in het midden van het nummer het eerste meebrul moment van de dag. Tijdens “Death’s hand” ontspon zich een heuse mega circlepit en maakte het publiek zich op voor de grote finale.
De bisronde bestond namelijk uit de 3 grootste successen van TAA en dat was ook duidelijk merkbaar in de zaal : “Pittsburgh”, “Don’t lean on me” en “This could be heartbreak” zorgden voor wilde taferelen onder de fans en voor een bruisend einde van een uitmuntend avondje moderne hardcore.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Puur Belge 2016: Cocaine Piss – It It Anita – My Diligence, Massis
Puur Belge 2016
VK
Sint-Jans Molenbeek
2016-12-02
Didier Becu
Puur Belge. Zo stond het geschreven, en zo kregen we het in de VK: vier Belgische topbands in de glorie van hun kunnen, vier bands die de geluidsmuur doorbreken, vier bands die op handen worden gedragen door hun fans en die via een eigen weg het hart van de muziekfan hebben bereikt. Puur Belge dus.
We hebben ze het nog niet gevraagd, komt ooit wel, maar we zijn er vrij sterk van overtuigd dat Massis vernoemd is naar een Gentse krachtpatser met een ijzeren gebit. Kon Wilfried Morbée met zijn tanden een tram voorttrekken, dan kunnen de vijf heren met hun door snaren en drums gemaakte decibels de trommelvliezen doen bloeden. De muziek van Massis is zonder zang, maar de composities van Andy Heurckmans, Werner Sempels en de drie Reynders-broer vervelen geen seconde. Je wil referenties? We hebben er geen, behalve misschien dat Massis het beste uit de No Wave, punk en noise haalt en daarmee soundtracks voor geprojecteerde filmpjes maakt. Luid, zeer luid. Noise, zonder in een geluidsbrij te vervalen. Uniek in Vlaanderen. Neen, sorry België. Pure Belge.
Van Leuven (of zoiets) naar Brussel, in de VK duurt dit maar tien minuten. In een recordtempo werd het podium klaar gezet voor My Diligence, een band die je gerust mag omschrijven als de Vlaamse evenknie van Queens of The Stone Age. Als we je zeggen dat hun debuut werd geproducet door Dee-J van La Muerte, weet je meteen wat je op je bord krijgt: een niet te stoppen rock ’n rolltrein vol snedige riffs. De stonerrock met bombastische gitaarlijnen is zeker al eens eerder gedaan, maar wie op zoek is naar dat nodig stukje rock ’n roll van de dag vond het bij John Sailor, François Peeters en Gabriel Marlier. De band heeft net een nieuwe single uit (“Aliens On The Moon”) en de bewegende hoofden in de Molenbeekse zaal gaven aan dat My Diligence op het goede spoor zit.
Eindigen doen we in Luik, de stad waar je tegenwoordig moet wezen als je hart sneller bij noiserock gaat slaan. Wat voor Cocaine Piss kan, kan beslist ook voor It It Anita: doorbreken in het hele land. Met de fantastische nieuwe plaat ‘Agaaiin’ (neen, de a- en de i-toets bleef niet hangen) kan dit zeker lukken, ofschoon It It Anita op een podium nog een noot sterker klinkt. Het is tegenwoordig een (fantastische) rage, maar bands weten blijkbaar niet meer waarvoor een podium dient en dus gaan ze maar lekker het publiek in. Niet alleen zanger Damien Aresta stond tussen de fans zijn ziel uit zijn longen te persen, ook het drumstel stond plotseling middenin de zaal. Gasten die verliefd zijn op de gitaarsound van de jaren 90, maar die daar dankzij hun vindingrijkheid toch een zeer eigen gezicht aan geven. Niemand die het ooit dacht, maar een band die voor Anita koos zal ons nog vele schitterende rockmomenten schenken. Ga ze zien, Puur Belge en aardig op weg om één van de beste rockbands van dit land te worden.
Cocaine Piss. Als we deunnamed (15) statistieken bijhouden dan is het de band waarover het meest is geschreven op onze site. Terecht, vinden we en ook de fans schenken met plezier hun hart aan de Luikse punkers. De vier weten nog altijd nog niet wat hun overkomt, maar door een pure DIY-mentaliteit lijkt de hele wereld op de knieën te gaan voor Aurélie, Julien, Mathias en Yannick. Het optreden in de VK is meteen hun laatste van België dit jaar, want Cocaine Piss zal in december de rest van Europa tonen waarom ‘The Dancer’ de plaat van het jaar is.
Het recept van dit alles? Eerlijkheid. Songs van twee minuten (of minder) die recht in je gezicht worden gebruld. Cocaine Piss is een band die punk weer punk doet voelen. Lekker doen wat jezelf wil, en zoals altijd (ook in de VK) het publiek meesleuren in hun feestje. Na een paar songs is het zoeken naar Aurélie. Je hoort haar wel, maar ze staat iedere seconde ergens anders in de zaal. De woorden verspreiden zich snel en op ieder concert kom je mensen tegen die zich een eerste keer aan Cocaine Piss wagen en tevreden naar huis keren, en plots een liedje lopen mee te zingen over een duif. Elegance is overrated, Cocaine Piss niet, ze zijn gewoon één van de beste bands van dit moment…en ja Puur Belge!
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenberek
Alle meisjes aan de macht, en ook wij jongens voelen die kracht, of zoals ze tegenwoordig in Gent zeggen ‘Girls Go Boom’. Op de laatste dag van november werd de Brusselse Botanique tot een ladyfest omgetoverd. Geen treurige herfstavond, wel een bijna twee uur durend muziekfestijn met als leidinggevende kapitein de vrouw die het lont van de Riot Grrrl-beweging aanstak: Kathleen Hanna.
Maar laten we eerst maar eens naar twee andere vrouwen luisteren: Katharine Eira Brown en Theresa Wrigley. De twee uit Nottingham verlieten eventjes hun bands Kogumaza en Fists om samen met Rattle (tja) te gaan rammelen, want drums zijn de enige instrumenten die deze Britse dames gebruiken, en natuurlijk hun stem. De lp noemt Boom (tja, girls go boom, we zegden het al) en hun geluid is tamelijk uniek. Als je het vergelijkt met de gouden punkpop is het best eventjes wennen, en zelfs inspannen geblazen bij Rattle, maar hun geluid dat ergens tussen Dry van PJ Harvey en het minimale geluid van Terry Riley ligt, imponeerde de Rotonde. En ons ook. Boom boom, juist dat hart dat sneller gaat kloppen voor de koningin van de queerpunk die weldra onze netvliezen zal betoveren. Kathleen…
Het blijft moeilijk om schrijfsels neer te pennen over helden (in dit geval een heldin) zonder objectief te blijven. En jawel, ik beken, zelden keek ik zo uit naar een optreden als dat van The Julie Ruin. Gewoonweg omdat deze dame uit Portland een immense rol op mijn leven heeft uitgeoefend, en je kan er donder op zeggen dat dit tevens voor alle aanwezigen in de Rotonde het geval was.
Sommigen vinden misschien wel dat Kathleen Hanna wat overdreef met haar feministische overtuigingen, maar iemand moet de stinkende zaakjes (het recht op gelijkheid) een naam durven te geven en voor wie het kan troosten, op 48-jarige leeftijd heeft het rockicoon geleerd alles te relativeren, zelfs zichzelf.
Niet voor deze jongen. Mensen mogen gerust tegen de wereld schreeuwen, en niemand die dat destijds beter deed dan Kathleen Hanna met haar Bikini Kill. De waarheid is dat Kathleen sinds de oprichting van Le Tigre wat braver is geworden, toch bewees de Amerikaanse in Brussel dat ze nog altijd één van de fijnste rocksterren is die een muziekliefhebber zich maar wensen kan. Ontroerend, grappig, sexy, energiek en vooral toonde Kathleen met The Julie Ruin dat pop nog lang niet dood is.
Want, jawel er wordt geschreeuwd en zelfs haar Bikini Kill-maatje Kathi Wilcox zit bij The Julie Ruin, toch blijven de meeste songs pure pop (dit terzijde, heb ik dat ook steeds van Bikini Kill gedacht), wel is het pop met een boodschap!
Een boodschap, in onversneden Hanna-stijl, die meteen bij de eerste song hoorbaar was: “I Decide”. Punk verpakt met de frisheid van Toni Basil, The B52’s en vooral het genie van Kathleen Hanna die vanaf de eerste seconde flink wat gymnastiekoefeningen tevoorschijn toverde. Hanna staat geen seconde stil, grapt over haar leeftijd, geeft op sarcastische wijze haar gedacht over het nieuwe Amerika. Na bijna iedere song haalt Kathleen herinneringen op uit het verleden. Van goede tot minder leuke, zo laat ze (opnieuw) de kans niet liggen om haar vader een motherfucker te noemen en draagt ze de paar penny’s die ze via Spotify verdiende aan hem op. En toch ondanks de trip down memory lane (het bisnummer was zelfs “Rebel Girl” van Bikini Kill), oogt en luistert The Julie Ruin als een frisse groep.
Keyboardspeler Kenny Mellman, uitgedost in een kleurrijk zomers T-shirt dat zelfs de selectie van de rommelmarkt niet haalt, geniet met volle teugen van de ontvangst van zijn fans. Alles is vergankelijk, niet één mens in de zaal die nog weet hoe de zanger van Extreme heet (wie heeft dat ooit wel geweten?), wel ging iedere aanwezige naar buiten met diezelfde onsterfelijke gedachte: Kathleen is God(in). Girls always go boom!
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Botanique, Brussel
Zo rauw als de gortdroge metal van het ongenaakbare ‘Meantime’ zal het nooit meer worden, maar dit is geen reden om de nieuwe Helmet links te laten liggen. De sound mag dan al een stuk cleaner en melodieuzer zijn, dit blijft een herkenbaar Helmet geluid met urgente gitaren en stevige songs. Page Hamilton schopt misschien niet meer zo wild om zich heen en hij klinkt bijlange niet zo kwaad als op ‘Meantime’, maar hij houdt de vinger aan de pols met straight forward vocalen en dito riffs.
Helmet is geëvolueerd naar een wat gevarieerder geluid met oog voor melodie, maar hun roots met felle alt-metal komen nog geregeld aan de oppervlakte piepen, getuige de forse openers “Life Or Death” en “I Love My Guru”. De nineties hangen nog serieus rond in dit album, songs als “Red Scare” en “Drunk In The Afternoon” doen met hun slepende en zware gitaren denken aan de betere grunge-klanken van Alice In Chains en Soundgarden.
Heel even doet Helmet ons schrikken, “Expect The World “ zet in als iets van Foo Fighters tot een logge gitaar komt binnenvallen en de song alsnog doet overhellen naar de goeie kant van de balans. “Look Alive” lijkt ons dan misschien wel iets te soft voor een band van hun kaliber, maar het gaat nu ook niet echt de dieperik in.
Eén keer maar slaan de heren de bal volledig mis, met name in de Elvis Costello cover “Green Shirt”, geen idee wat hiervan de bedoeling was, het is in ieder geval een merkwaardige en onbegrijpelijke ommezwaai op een voor het overige behoorlijk sterke Helmet plaat.
‘Dead To The World’ is zeker geen ‘Meantime’, wel eentje die mag mee spurten voor de titel van beste tweede.
Helmet is dus duidelijk terug, en als u deze legendarische alt-metal iconen nog eens aan het werk wil zien krijgt u volgend jaar uitgebreid de kans. Ze doen ze maar liefst drie keer ons land aan, op 09/02 in De Casino (St Niklaas), op 07/03 in het Depot (Leuven) en op 08/03 in De Kreun (Kortrijk).
The Boxer Rebellion mag dan verschillende nationaliteiten (Usa – Australië – UK) hebben , ze vinden elkaar in een muzikaal concept van epische indierock met onheilzwangere wavesynths en een majestueus aanzwellende sound . Ze opereren vanuit Londen en zijn toe aan hun vijfde plaat . ‘Promises’ heeft een vervolg met ‘Ocean By Ocean’ die erg toegankelijk klinkt , sfeervol, dromerig, hemels, broeierig, maar nergens gaan ze uit de bocht. De bombast , orkestratie, zit verweven , maar nergens wordt het kitscherig. Het geheel blijft boeiend en breder, “Weapons”, “Big ideas”, “Let’s disappear” en “Redemption” zijn sterkhouders .
Goed zondermeer , boeiend en evenwichtig , maar die ene hit , daar blijft het nog eventjes op wachten.
Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . Vijf in totaal op plaat .
Live werken ze anders .Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaeven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers .
De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . De songs zijn sfeervol , dromerig , broeierig, behouden een trippopconcept en verraden een psychedelische tune. Het dampend funky “Badaboum” (Emilie Satt en Litlo Tinz) is een schitterend platform voor de frisse aanpak , maar ook “I like the way I dance” (Bird) , “Hiding in a song” (met de Nederlander Tjeerd Bomhof) en de titelsong zijn sterkhouders . Trouwens , het eerste deel van de cd is uiterst boeiend en wisselt af , op het eind zakt het wat ineen .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig.
Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!
Voor wie twijfelt … Garagerock leeft!, ook al heb je al veel (nieuwe muziek) gehoord op z’n Oscar & The Wolfs en Bazarts . Wat te denken van een reeksje Id!ots, Needle & Pain Reaction, Gentlemen of Verona, Cocaine Piss , Equal Idiots en deze Double Veterans .
Double Veterans komt overtuigen met een mooie afwisseling van vurige rauwe rockers en psychedelische rock. Die psychedelica grijpt terug naar de beginjaren van Pink Floyd. Op die manier maken ze de link met het Nederlandse Jacco Gardner .
Het Belgische trio heeft Lee Swinnen (zoon van Guy) in de band . Meteen vallen ze met de deur in huis met “Cocktail” en “Graveyard”, hitsige , vunzige , snedige rocksongs . “I was gone” is slepender van aard . “Leave me alone” en “Heaven vs Hell” toont de andere zijde van de band . Na een kort intermezzo wordt het pedaal terug ingedrukt met het stevige “Slick cut” en het rauwe “The trip” . Sterkhouder is “I, You” , middenin de plaat, die de verschillende stijlen versmelt , en net de song injecteert door gitaarsolo’s en feedbackgeraas .
Deze band weet waar de gitaar moet ingeplugd worden ! Sterk debuut.
Aanvankelijk stond het concert van Rag'n'Bone Man gepland in de Rotonde van de Botanique. Een algehele mediahype bracht hier snel verandering in. Een uitverkochte Orangerie als gevolg. Terecht, kunnen we hier aan toevoegen.
De avond opende met Jade Bird , een jonge vlotte dame en haar gitaar. Een kort maar krachtig optreden kregen we voorgeschoteld. Een breekbaar stemgeluid met toch de nodige power om te boeien. Hoewel ze zeker onder de categorie 'singer-songwriter' kan vallen geeft haar blues/soul kant haar toch een extraatje tegenover andere spelers. Met de prachtige cover/mash up van de Pixies toont ze alvast wat ze in haar mars heeft. Er rest ons niets anders dan te wachten op haar debuut EP.
Rag'n'Bone Man is bij ons vooral gekend van de single “Human”. Gelukkig heeft Rory Graham, zo heet de Brit echt, nog een aantal verborgen pareltjes in zijn broekzak verstopt. In 2014 werd zijn ‘Wolves’ EP op het publiek losgelaten. Een plaat waar vooral zijn soulkant de bovenhand neemt. Het harde werk loonde, een nieuwe EP volgde in 2015 en nu is zijn debuut album zo goed als af. Dat het een hard werkende artiest is, merk je duidelijk op het podium. De passie voor de muziek spat zo van hem af.
Graham opent zonder veel boe of ba zijn show. Een simpele lamp verlicht hem terwijl hij zijn gitaar in de hand neemt. Een rustig begin waar zijn stem iedereen de mond snoert. "Reuben's Train" davert voorbij en voor we het weten vervoegt de band hem op het podium. Wolves laat meteen een krachtige indruk na. Felle spots, de twee doodshoofden van op zijn handen die achter hem oplichten , zetten de toon van de avond. Het publiek draagt de man evenwel op handen. Elk nummer wordt onthaald met een daverend applaus dat de Britse beer af en toe eens doet blozen.
Het concert bestond uit een mooie mengelmoes van songs van de EPs en het komend nieuwe werk. Dit deed zeker geen afbreuk aan het concert. Meer nog, het toonde weer maar eens dat hij zeker geen one-hit-wonder zal zijn. Zo zette het nummer "Skin" al de haren op mijn lijf recht. Het breekbare nummer is de nieuwe single die gelost wordt . Een moedige zet na het krachtige "Human".
Dat Rory Graham kan zingen moest niet meer bewezen worden. Het acapella nummer deed er echter nog een schepje boven op en bracht een zekere rust over de Botanique om dan met de twee bisnummers nog eens goed te ontploffen.
Reuben's Train 2. Wolves 3. Ego 4. Your Way Or The Rope 5. The Fire 6.Disfigured 7. Lay My Body Down 8. Skin 9. Grace 10. Life In Her Yet 11. As You Are 12. Be The Man 13. Guilty 14. Human 15. Acapella
Bis Bitter End - Hell Yeah
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ragnbone-man-27-11-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Je moet het maar doen, je publiek meenemen op een muzikale innerlijke en uiterlijke roadtrip zonder dat het ooit een voet in die uitgestrekte leegte van Catalonië of van de man Daan Stuyven zelf hebben gezet. Stuyven kwam zichzelf daar duidelijk tegen zoveel is zeker.
Experimentele muzikale inspiratie loopt als een rode draad door dit nieuwe album, jezelf opnieuw muzikaal uitvinden bestaat dus echt. Hij staat er meer dan ooit als zichzelf en dat wordt duidelijker met het nummer. Het gekende escapisme die hem het Daan-gehalte gaf al die jaren, liet hij in Catalonië achter en ‘The player’ bespeelt een gevoelige snaar.
Hij heelt zijn wonden, ruimt de brokken van vertrapte relaties en situaties op in zijn nieuwe teksten. Bespeur ik daar een zekere fragiliteit? Zeker weten. Op het podium is hij even een verlegen jongen die dan toch zijn zonnebril uitdoet en het publiek vol in de ogen kijkt. Even lijkt hij zelfs op Wim Willaert, dat lange haar in combi met de sterke baard doet het hem.
Maar niet voor lang, want bij het eerste nummer “Friend”,dat een prachtige ode is aan de vriendschap staat Daan er als Daan en net dat ietsje meer.
Dat de muzikanten voor de eerste keer live speelden voor een publiek hoeft dus duidelijk geen nadeel te zijn, au contraire. Het spontane zoeken naar elkaar op het podium geeft het net die dimensie meer.
De nummers volgen elkaar op zoals ze op het album staan en als hij een zin van Robbie Robertson ‘you like it now but you learn to love it later’ aan het publiek geeft, krijgt hij er een tweede applaus met de nodige vocale ondersteuning bovenop. En kijk in “Wrong heart” laat Daan zich even van zijn meest gevoelige Cash kant horen. ‘The man in black’ had het zelf niet beter gekund. “Nontrol” krijgt de engelachtige background stem mee van Isolde Lasoen die het duidelijk naar haar zin heeft achter haar drumstel.
De trip met fotograaf Peter de Bruyne heeft creatieve vruchten afgeworpen en ze zijn rijp om te delen. “Blurred” is dan ook duidelijk opgedragen aan hun gezamenlijke tocht.
In “Wheels” galmt een metaalachtig geluid door de zaal en in een soort bezwerend ritme zie ik hoofden knikken op een dark new wave beat. Het hoeft geen labeling, zijn nieuwe album, het heet dan ook niet voor niets ‘Nada’.
Hij maakt zijn muzikale kunnen hoorbaar compleet in dit album, de songs zijn vervuld van metaalachtig slagwerk, bezwerende synthesizer geluiden, snedig gitaarwerk, omgevingsgeluiden die plots klanken worden. Ingevuld alsof het Catalaans landschap en de dingen die er aan hem in verschenen, zelf spreken. Op “Bala Perdida” brengt hij samen met Isolde een waar opzwepend disconummer. Al twijfelde ik wat aan Daans beste Spaans, maar dat is hem bij deze vergeven. Onverwacht nummer dat wel, samen met “Propeller” een buitenbeentje vergeleken bij de andere songs. Nu ja een buitenbeentje dat zal meneer Stuyven wel altijd blijven.
Als bisnummers greep hij terug naar zijn oude repertoire, kwestie van de set nog een beetje in evenwicht te houden. Of hoe ‘Nada’ ‘Todo’ werd in De Casino, Sint-Niklaas en Daan het achterste van zijn tong en ziel liet zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-27-11-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wat een klankenspectrum kregen we over ons heen in de anderhalf uur durende set van M83, het eenmansproject van de Fransman Anthony Gonzalez . Op plaat ervaren we een rijkbeladen klankkleur door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar, niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje. Live wordt dit in een sferisch, spacey, dromerige trip en een spetterend dansfeestje omgezet, waar elk instrument aan zijn trekken komt .
Ze zijn een heuse band , een kwintet , aangevuld met een gastzangeres (Mai Lan?). De sound wordt energiek , sprankelend en is aangenaam, groovy. Kortom , een live band bij uitstek, die de AB omtovert tot een chillende danstempel. De lightshow deed ook zijn werk, met prachtige flashy lights en een sterrenhemel . Tja niet voor niks staat M83 garant voor een kosmische trip van psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze, die ergens teruggrijpt naar Vangelis en JM Jarre …
Een imposant toetsenbord en elektronica staat vooraan het podium dat allerhande klanken produceert, gretig bediend door onze Franse techneut . Hij houdt van die kenmerkende galmende , overstuurde loops. Een uitwaaierende sound die uiterst fris en aangenaam is.
Hij heeft een sterke band achter zich , de bassist wisselt van instrument alsof het niks is, hij hitst het publiek op met de bijhorende drumpaths , springt en hotst heen en weer . Ook de andere leden gaan ervoor , instrument en dynamiek gaan hier samen . De bas , gitaar, keys, sax en krachtige drums zwollen aan , drongen en klonken goed door . Het optreden fonkelde, twinkelde. Meteen werden we in die heerlijke psychedelica ondergedompeld met “Reunion” ; Met “Do it, try it” hadden we de herkenbaarheid van de nieuwe plaat “Junk” , die het drie jaar geleden “Hurry up , we‘re dreaming” opvolgt .
M83 is al een pak jaren bezig, maar kreeg pas voet van grond door die vorige cd , waaronder de singles “Midnight city” en “Wait” , sterkhouders die vanavond netjes verdeeld zaten in de set .
De vederlichte charme en stemmigheid in het materiaal kreeg live een boost en durfde ritmischer, gedrevener, harder te klinken . Een rustpauze werd af en toe ingeschakeld, een meeslepende melancholie , maar nergens werden we te diep in de droomwereld gehouden … De harmonieuze samenzang bracht het geheel naar een hoger niveau. Het oudje “Sitting” werd heerlijk uitgesponnen en ook “Oblivion” was qua gestalte boeiend en sterk . Een wondermooie “Wait” bracht ons naar een schitterend slotstuk van o.m. “Go”, “Bibi”, die een kenmerkend french ‘discokitsch’ touch meekreeg van een Daft Punk , Mylene Farmer of Desireless . Hier nam de zangeres een prominente rol in . “Midnight city” en “Echoes” dienden ze een felle kopstoot toe door de snedige gitaarsoli. Een grootse electrocash. Wat een gezelligheid en ambiance !
In de bis M83 balanceerde tussen dans en droom . De klemtoon kwam op enkele instrumentale nummers , waaronder een ijzersterke “Couleurs” ; het filmische, soundtrackgevoel evolueerde, helde over naar een danceknaller , een uitzinnig feestje waarover heen gitaren , keys , sax , drums hun part opeisten . “Lower” wuifde de dansparty uit .
M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden. We werden meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die de dansspieren aansprak . Hopelijk kunnen we deze band na Pukkelpop terug de komende zomer aan het werk zien … Fabuleus concert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rendez-vous-27-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/m83-27-11-2016/
Organisatie: Live Nation
The Veils is de band van Finn Andrews, en het is niet helemaal duidelijk of ze nu Nieuw-Zeelands of Brits zijn. Wij verloren deze band uit het oog na hun voortreffelijke debuut ‘The Runaway found’ en ondertussen zijn The Veils al toe aan hun vijfde album, ‘Total Depravity’, hoog tijd dus om de draad terug op te pikken. Als voorbereiding op hun concert in de Orangerie, hadden we dus wat huiswerk te doen en namen we nog eens hun laatste platen door. De conclusie van dat luisterwerk is dat Andrews en zijn band voor geen gat te vangen zijn, en heel wat stijlen aankunnen. Ja, de man zijn stem heeft veel weg van James Walsh (Starsailor), maar muzikaal wordt uit veel verschillende vaatjes getapt, soms rustig, soms rijkelijk georkestreerd, maar ook stevig rockend.
Het was die stevige kant die vanavond heel sterk naar voor kwam: Andrews, met zijn kenmerkende zwarte hoed, was de zoon van de predikant die met wijdse handgebaren zijn kudde begeesterde. We kregen een mengeling van oud en nieuw, met keyboard klanken die heel modern klonken, en de gitaar en dulcimerklanken die heel retro aandeden. Het eerste halfuur was heel erg Nick Cave, postmoderne blues zonder ooit als ripp-off van de Australische bard te klinken. Andrews zong met veel overtuiging, met een ‘grain’ in de stem en hij bediende zich ook van een retro-microfoon. Qua onderwerpen was het zeer bijbels, met veel hel en verdoemenis, David Eugene Edwards achterna, maar ook “Steve McQueen” passeerde in de teksten. “Nux Vomica” was bijzonder stevig, met scherpe gitaaruithalen. Er werd echter ook gas teruggenomen, met nummers die in een countrysfeertje baadden. Blues, bijbels en country, dan kom je automatisch bij The Gun Club uit, en dat stond ons absoluut niet tegen.
De bassiste had er duidelijk veel zin in vanavond, het enthousiasme droop er vanaf, het was dan ook het laatste concert van de Europese tournee. The Veils beloofden te spelen zolang het publiek er zin in had, dus kregen we een uitgebreide bisronde, met Andrews solo tijdens de eerste drie bisnummers, waarmee hij bewees dat zijn nummers ook akoestisch overeind blijven.
Als ons geheugen ons niet in de steek laat, was dit de eerste keer in twaalf jaar dat we The Veils live zagen, en we moeten toegeven, eigenlijk hebben we iets gemist. De zoon van de predikant heeft er dus een late bekeerling bij, maar zoals de bijbel zegt in Lucas 13-22-30, de laatsten zullen de eersten zijn.
Setlist:
/Axolotl/Do your bones glow at night?/Low lays the devil/Swimming with the crocodiles/Nux vomica/House of spirits/The Pearl/Birds/A bit on the side/Total depravity/Iodine and iron/Not yet/King of Chrome
Bis: Candy apple red /The wild son /The tide that left and never came back /Calliope!/Advice for young mothers to be/Jesus for the jugular
Organisatie: Botanique, Brussel
Kapitan Korsakov – Music-Maniakale Gekte!
Kapitan Korsakov + Mind Rays
Handelsbeurs
Gent
2016-11-26
Didier Becu
Het was eventjes wennen, zowel voor de bands als het publiek, losgeslagen rock ’n roll-geweld in De Handelsbeurs. Noiserock van eigen bodem doet het deze dagen uiterst goed, en daar kan Kapitan Korsakov terecht ten volste van proeven, ofschoon het de derde plaat van dit Gentse trio is die hun op deze troon heeft gezet. Met dank aan maestro Steve Albini, maar vooral aan zichzelf want met ‘Physical Violence Is the Least Of My Priorities’ bewijst de band dat ze zelfs zichzelf hebben kunnen overtreffen.
Maar laten we het eerst eventjes over Mind Rays hebben. Vier jongens die net als Kapitan Korsakov vroeger op DIY-wijze hun garagerock aan de man willen brengen. En dat lukt aardig. Volgend jaar verschijnt hun debuut op het Britse Punk Slime Recordings, en hun aanhang wordt met ieder optreden alsmaar groter. Voor een keer geen lange rijen aan de jetonautomaten van De Handelsbeurs, wel alle ogen gericht op Sis, Christophe, Mikel en Jean-Michel. Van zenuwen geen sprake, gewoon lekker rechttoe-rechtaan garagerock dat zowel naar The Nomads als The Birthday Party ruikt. Vuil, gewoon zelfs vies, en om het met een Rolling Stones-cliché te zeggen: it’s only rock ’n roll, but I like it. Niets is zekers in het leven, laten we er dus ook geen geld op inzetten, het gezond verstand (zelfs met een hoofd vol bier) zegt ons dat deze band op een dag het succes van de rockmachine zal evenaren die een halfuurtje later De Handelsbeurs tot een moshpit zou ombouwen.
Tien jaar geleden opgericht, even on hold gezet door het niet te stoppen monster dat Raketkanon heet, zijn Pieter-Paul Devos, Pieter van Mullem en Bert Minnaert (of gewoon Sigfrid Burroughs waarschijnlijk omdat dit meer rock ’n roll klinkt) er opnieuw met Kapitan Korsakov aka KKK. De superlatieven zijn ondertussen al geschreven door diverse persmensen: de derde plaat ‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een meesterwerk. Of ze dat live ook kunnen waarmaken? Geen mens die zich dat afvroeg, wel voelde het wel een beetje vreemd aan (maar dat is het snobistisch kantje van iedere muziekmaniak) dat Kapitan Korsakov meer en meer een naam wordt die iedereen kent. Maar wat zou het? Goede muziek is gemaakt om gehoord te worden, en zo voelde het ook gisteren aan in De Handelsbeurs: de overwinning van de goede smaak.
Geen seconde twijfelen, meteen openen met een song waarmee Kapitan Korsakov voor het eerst van zich liet horen: “The Looder”. Tijdens “When We Were Hookers” (die titels!) werd de microfoonstandaard van Pieter-Paul Devos al voor de eerste keer op de grond gekegeld of liet de zanger-gitarist zich letterlijk op het publiek vallen. Pieter genoot, een eerste track uit die perfecte plaat (‘Spitting Over The Edge Together’) terwijl Sigfried (voor de dames, in ontbloot bovenlijf) zijn ziel overgaf aan de drums. Want ja, Kapitan Korsakov was luid, maar ook vooral melodieus (voor wie het niet wil geloven “Strobo Stripper” is pure pop).
Is het een Egyptische dans of is het gewoon noise-rock met een Arabisch tintje? Geen flauw idee, maar “Rabid Ghawazi Shuffle” is de laatste weken geen seconde van mijn stereo verdwenen en ook in de Handelsbeurs zorgde deze heerlijke track voor de nodige heupbewegingen. Amper een half uur ver, en nu al overtuigd dat dit één van de hoogtepunten van het jaar is, alleen KKK kan het!
“Midnight Gardens”, het klinkt wel als één of andere donkere Cure-track, maar bij dit Gentse trio kan je er zeker van zijn: dit is subliem gitaargeweld. En mogen we het voor één keer schrijven? “Caramelle” is zowel live als op plaat een knaller, en eigenlijk de beste track die Nirvana nooit heeft geschreven!
Hop naar “Cancer”, en Pieter-Paul die nog maar eens het publiek induikt. Of was het tijdens “Quicksand Surfer”? Eerlijk, we weten het niet meer, het enige wat we (en een bijna uitverkochte Handelsbeurs) zagen is dat KKK één van de beste (Belgische) bands is. “50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong”, dat zegt men toch, en dat geldt even zeer voor De Handelsbeurs die Kapitan Korsakov letterlijk op zijn handen droeg.
Omdat er nog wel een superlatief bij kan: Kapitan Korsakov is één van de strafste bands van dit land…
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Nederlands 
Français 
