Stan Van Samang in het groot. Grootse verwachtingen, grootste zaal, grootse ambities, grootse stijl,…. Stap voor stap bouwend aan een ,alweer, grootse carrière. Klein begonnen, alle kneepjes geleerd, om nu een groots examen af te leggen. En geslaagd met grootste onderscheiding!
Het is nu mijnen toer, zei hij. En het WERD zijnen toer!
Het moet wat met een mens doen. 30 jaar droom je er van om voor een massa te spelen, en dan mag je vanuit het dak van het Sportpaleis je eigenste fans aanschouwen. Kippenvel, dan al. Het mocht wat kosten, had ie gezegd. Het heeft wat gekost, maar hij heeft er vooral z’n hart in gestoken. Geen ogen die meer fonkelden dan bij Stan! Eigenheid, een zeer mooie eigenschap, een waarmee hij z’n eigen weg uitstippelt.
Udo, mocht als trouwe partner de zaal opwarmen. Wat een stem toch! Het moet voor hem ook zalig meedraaien zijn, in deze rollercoaster. De gastzangeres, ja ook dit kan tijdens een miniconcert, deed het voortreffelijk. Een lotto-arena opvullen kan/mag geen probleem geven in de toekomst.
Als was het Onze-Lieve-Heer Hemelvaart op 26 november. Na een spectaculaire opening van de Antwerp & District Pipe Band, kwam Stan nedergedaald uit het dak van het Sportpaleis.
De hashtag #stanisvaniedereen op het grote scherm, maakte de intenties meteen duidelijk : dit wordt de avond van IEDEREEN!! Geen artiest die zo bereikbaar, aaibaar en toegankelijk is als Stan.
Als hij zegt tijdens het optreden :”goh, ik wil jullie allemaal meenemen naar huis”, dan meent ie wat ie zegt. Zoiets kan je niet faken. Het is en blijft een volks-en gevoelsmens. DE sleutel van zijn succes. En hij betrekt iedereen in z’n show. Na “A simple life” , “Junebug” , “Candy”, “All in my head”, “Watcha gonna do”, en “One fort he road” deed ie de Coldplay cover in duet met een achtergrond-zangers : “Fix you” .
“Poison”, “Second hand life” ( met de bekende spurt tussen de fans MET perfecte timing ) en “The load” waren de voorloper van een , alweer groots kippenvelmoment.
Een duet samen met SARAH BETTENS. “Little moon rises”. Aan Stan’s gezicht te zien, een vroeg Kerstcadeautje! Met een kerstsingle als gevolg? Sarah bracht daarna solo “Not an addict”. ( kom toch vaker naar België Sarah!! )
Dit alles vastgelegd door 2 gelukkige fans op het podium, net niet in zwijm gevallen…, en het volledige Sportpaleis. Benieuwd wat dat gaat geven in de videoclip!
De trein denderde met o.a. “Hang on”, “Sirens”, “This time”, “Rush”, “King in my head”, “Ghosts”, “Explode”, “Is it over you” en “Summerbreeze”. Het smeltpunt kwam in zicht met “Goeiemorgend goeiendag” en “Scars”.
“Governor of life” ( een ode aan zijn overleden vriend Jo) opende de bis. Samen met “I didn’t know” en pièce de résistance .Een ster.
Qua ambiance moet dit één van de topavonden geweest zijn in de geschiedenis van het Sportpaleis. Alleen jammer dat het podium niet iets groter was. De fans die op het verst zaten werden minder betrokken. Alhoewel Stan alles uit de kast haalde om de volledige zaal mee te krijgen. Een non-stop entertainer en de ideale frontman. Met Strijkers, 4-koppig achtergrondkoor, doedelzakken, videowall om u tegen te zeggen.
Stan heeft nu van de Champions League geproefd, en dit zal zeker niet de laatste tour in ’t groot zijn.
Alles bereikt, alleen misschien nog één ding. Gedraaid worden op STUBRU. Er zit zeker potentie in Stan’s playlist om daar ook geaccepteerd te worden.
Met de hashtag #stanisvaniedereen moet dit ongetwijfeld lukken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-26-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-26-11-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
Pablo Durango, opperhoofd van Den Trap, sommeerde zomaar eventjes het duo Equal Idiots in zijn club. En deze jongens sloegen de bal niet mis. De lont zat er al snel in en het publiek genoot ervan.
De zanger Thibault headbangde lateraal dat het geen naam meer had en haalde met het nodige pedaal- en effectenwerk de mooiste punkie grooves uit zijn Fender.
Drummer Pieter mepte zijn spullen danig door elkaar terwijl de kwijl netjes verdeeld over beide mondhoeken naar beneden drupte. Het bewijs dat zijn materiaal netjes waterpas bleef staan. Deze gezworen kameraden staan samen op één vierkante meter te spelen en mogen speelplezier aan hun groepsnaam toevoegen. Zelfs hun kippenvelversie van “Caplane” mocht potten breken.
Hun garagerock klonk ontzettend scherp en energiek, maar miste wel wat originaliteit. Laat hen naarstig zoeken naar iets dat hen origineler maakt, zonder het warm water te moeten uitvinden.
Setlist: Cover The Corps, Styx, Hippie Man, What You Gonna Say, Kill The Night, Money Man Midas, Put My Head In the Ground, Caplane, Salmon Pink.
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Robert Ellis - Balancerend tussen geniaal en irritant gesofisticeerd
Robert Ellis
café De Zwerver
Leffinge
2016-11-24
Ollie Nollet
Het was onmogelijk om geen sympathie te voelen voor Jenny O, de special guest die Robert Ellis had meegebracht. Non-conformistisch, bijna slonzig en ietwat verlegen. Hoewel, om in je eentje op het podium te klimmen in een land waarvan je alleen weet dat ze er lekkere wafels hebben (waar je dan nog geen zin in hebt ook) moet je toch enig lef hebben. Mijn vertrouwen had ze dus, alleen bleken haar songs te weinig om het lijf te hebben en niet van die aard te zijn om langer dan vijf seconden te blijven nazinderen. Toch bewees de New Yorkse naar het einde toe wat meer in haar mars te hebben dankzij enkele wel beklijvende songs die me via een vreemde hersenkronkel aan Ted Hawkins deden denken. Die simpele gitaar aanslag en zonovergoten melodie wellicht!
Het contrast met Robert Ellis kon moeilijk groter zijn. Samen met rasmuzikanten Kelly Doyle (gitaar), Geoffrey Muller (bas) en Michael ‘Tank’ Lisenbe (drums) opende hij (gitaar/piano) met een grillige, haast dissonant klinkende brok instrumentale jazzrock. Wou hij ons hiermee op het verkeerde been zetten? Niet echt want het label ‘alt-country’, dat hij gemakshalve opgekleefd krijgt, dekte de lading verre van volledig en bleven de jazz-invloeden zich voortdurend manifesteren. Meer nog, de momenten dat hij de geijkte paden verliet en zijn inspiratie de vrije loop kreeg waren ronduit geniaal.
Toen hij ons na een Joni Mitchell cover kwam te vertellen dat hij gek was op haar ‘Shadows and light’-album (een live registratie met jazzcoryfeeën Pat Metheny, Jaco Pastorius en Michael Brecker in de band) wisten we nu wel zeker waar hij naartoe wou. Het was dan ook bijzonder jammer dat hij zo vaak afgleed naar veilige, akelig gesofisticeerde jazzpop waarin de perfect gespeelde noten zo risicoloos in elkaar vloeiden dat ik even vreesde voor een allergische reactie. Zelden kreeg ik zulke tegenstrijdige gevoelens bij één en hetzelfde optreden.
Toch was er één constante : die impressionant wendbare stem van Ellis die ons voortdurend aangenaam wist te verbazen. Toch had ik het gevoel dat hier meer in gezeten had. Ook al omdat hij sommige van zijn beste songs zoals “Chemical plant” opzij liet liggen. Akkoord, in het begin vroeg hij enkele keren of er requests waren (er vroegen drie mensen iets wat hij dan ook effectief speelde) maar dan ga je toch niet om zijn beste nummer staan roepen want dat komt er sowieso. Neen, dus. En dan waren er nog die ellenlange bindteksten, niet altijd even grappig gezever maar wel steeds gevolgd door een hoog hinnikend lachje. Hij zwoor dat hij niet stoned was en het gewoon zijn gevoel voor humor was. Dat gevoel deelden zijn compagnons blijkbaar niet want het leek er eerder op alsof ze last hadden van plaatsvervangende schaamte.
Vreemde kerel, die Robert Ellis, maar dat hij enorme talenten heeft, laat daar geen twijfel over bestaan. Het nu nog weten te kanaliseren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
SX doet momenteel nog steeds verder met de promotour voor hun nieuw album ‘Alphabet’. Aan die tour kon afgelopen woensdag ook een stop in het Depot niet ontbreken. Het werd een avond afwisselend werk van nieuw en oud. Sommigen overtuigden, anderen waren dan weer iets minder.
Toen het nummer “Hurt” uitkwam, deed er meteen bij iedereen een belletje rinkelen. Als een SX nummer klonk dit niet echt. Neen, dit leunde meer aan naar een nummer dat van FKA Twigs kon komen. Goed, SX was goed met die promo want je weet wat ze zeggen: slechte reclame is ook reclame.
Ook in het Depot hadden wij het gevoel dat er een enorme ‘FKA Twigs-vibe’ hing, al waren we dit ondertussen al meer gewoon. SX is gegroeid als band, laat ons daar duidelijk over zijn. Origineel zijn ze dan weer niet echt meer. De nummers werden wel goed onthaald door het publiek, vooral recente single “Shimona”, die vrijwel plat wordt gedraaid op Studio Brussel. Ook “Hurts” en “Under The Skin” klonken goed, maar niet specialer dan op de plaat. Waar we wel enorm van verschoten waren, was de kleine gedaantewisseling die “Gold” en “Black Video” ondergaan zijn. Wat begon met een radiovriendelijk top nummer, eindigde woensdagavond in het Depot als een experimenteel nummer met een duister kantje. Niet persé slecht, gewoon vreemd.
Eigenlijk weten we niet goed wat we moeten denken van SX. Slecht is het niet, ook niet uitermate goed. Een rip-off van bepaalde bands willen we het ook niet noemen, dat is misschien nogal cru. Misschien moet SX toch nog even zoeken naar de juiste weg, maar eens dat die gevonden is, komt het volgens ons wel goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sx-23-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/felix-pallas-23-11-2016/
Organisatie: Depot, Leuven
Mocht u de laatste weken op Mars gewoond hebben of nu pas uit een diepe coma ontwaken, dan hebben wij nieuws voor u : Metallica heeft een nieuwe plaat uit. Omdat het zo lang geduurd heeft hebben ze er maar meteen een dubbelaar van gemaakt. Maar was dat wel een goed idee? Bij momenten is dit immers zeer straffe kost, elders hebben wij het dan weer moeilijk om een geeuw te onderdrukken.
De vooruitgestuurde tracks waren alvast hoopgevend, zowel “Hardwired”, “Atlas Rise” en “Moth Into The Flame” zijn opperste beste Metallica, snel, hard, strak en frontaal op uw bakkes.
“Now That We’re Dead” had dan weer niet misstaan op ‘The Black Album’ terwijl het gelaagde “Halo On Fire”, een geslaagd proefstuk van over de acht minuten, meer de melodieuze toer van ‘Load’ opgaat. Het is enige song die voorzichtig in de buurt van een ballad durft te komen.
Bij een hoop andere tracks hebben we dan weer moeite om onze aandacht vast te houden omdat die te veel op elkaar lijken en weinig pogingen ondernemen om er bovenuit te steken. Dingen als “Confusion”, “ManUNkind”, “Here Comes Revenge” en “Am I Savage?” barsten wel van de typische stoere Metallica-riffs die wijdbeens en met de vuisten in de lucht ten tonele gebracht worden, maar ze blijven niet echt aan de ribben kleven. Het is allemaal zeer degelijk beukwerk maar geen Metallica Grand Cru. Ook “Murder One”, een ode aan Lemmy, had wat ons betreft een stuk smeriger gemogen. Het is een mooi gebaar van Metallica dat ze hun grote voorbeelden eren, maar Lemmy verdient veel meer dan deze matige track, de videoclip is trouwens beter dan de song (moet u heus even checken, wij vermoeden trouwens dat de animators van Gorillaz hier achter zitten). Wij kunnen er ook niet aan doen, het is verdomme hun eigen schuld dat we hier nu zo zitten te kankeren, ze moesten de lat met hun eerste vijf platen maar zo hoog niet gelegd hebben.
Maar goed, Metallica maakt met een fenomenale afsluiter in één klap alles goed. De uppercut “Spit Out The Bone” is intenser, woester, sneller en harder dan alles wat hier aan voorafgaat, het is een knaller die teruggrijpt naar de woeste trashjaren van ‘Kill ‘Em All’, ‘Ride The Lightning’ en ‘Master Of Puppets’. Als ze deze splinterbom binnenkort live gaan opvoeren, dan schudden we gegarandeerd onze kop eraf.
Metallica zou Metallica niet zijn mochten ze voor de fans geen extraatje hebben voorzien. De extended version van deze plaat (zo heet dat dan, ‘t is een verkoopstruuk als een ander) is voorzien van een derde interessant schijfje, verdomd de moeite waard. Neem nu de furieuze bonustrack “Lords Of Summer” die stukken sterker voor de dag komt dan de middelmatige tracks op de reguliere cd. Ook best opmerkelijk is de negen minutenlange medley “Ronnie Rising Medley”, een knap eerbetoon aan dé metalzanger Ronnie James Dio. Een stem als die van Dio naar de kroon steken is niet bepaald een makkie, maar James Hetfield komt er aardig mee weg, en dat terwijl Kirk Hammett de beste Blackmore in zich naar boven haalt in een fenomenaal stukje “Kill The King”. Ze kennen hun klassiekers.
Nog meer goed nieuws, de tien live tracks (‘Live At Rasputin Music’) zijn ronduit verbluffend. Het is heus niet zomaar voer voor alleen de diehard fans, want dit zijn live opnames waarop Metallica in bloedvorm verkeert, en dit voor een wel heel select kransje gelukzakken. Metallica raast hier met een ongeziene verbetenheid en met de wilde furie van in hun beginjaren doorheen een stel klassiekers van het eerste uur als “Hit The Lights”, “The Four Horsemen”, “Jump In The Fire”, “Metal Militia”, “Ride The Lightning” en “Creeping Death”. Ronduit geweldig.
Als afsluiter krijgen we nog een waanzinnige live-versie van “Hardwired”, zowaar nog twee versnellingen hoger dan de studio versie waarmee dit omvangrijk werkstuk is begonnen.
‘Hardwired… To Self Destruct’, het is een hele brok om door te bijten, maar het is bij momenten serieus de moeite. Onze raad : koop alleszins de extended version. Geen halve werken.
De driekoppige punkband Bruce uit Aarschot heeft zopas in eigen beheer een nieuw album uitgebracht, ‘My Latest Popstar Crush’.
Bruce draait al een hele tijd mee in het live-circuit in binnen- en buitenland en deelde reeds het podium met o.m. Cosmic Psychos, L7 en TV Smith.
De band speelt garage/punkrock en heeft naar eigen zeggen een vrij unieke sound die niet aanleunt bij die van de vele skate- en streetpunkbands die momenteel in België actief zijn. De band zocht inspiratie bij Australische punkbands als Celibate Rifles, The New Christs en Radio Birdman. Zelf willen we daar nog The Kids, The Spanks, de Ramones en de Dead Kennedys aan toevoegen. En doe daar ook nog, dankzij het Britse/Londense accent van zanger/gitarist Wim, The Adverts, Stiff Little Fingers en The Damned bij want op dit album komt Bruce dicht in de buurt van de Britse punk uit de begindagen: snel, snedig, met veel energie en met soms wel heel korte nummers: zes van de acht nummers op ‘My Latest Popstar Crush’ halen de grens van de twee minuten niet.
Titeltrack en single “My Latest Popstar Crush” is daarop geen uitzondering, maar heeft veruit de langste tekst van het hele album. Het is, samen met “Next Time”, misschien één van de meest toegankelijke songs van Bruce. De andere worden nog sneller gespeeld, laten nog minder ruimte voor tekst of solo’s en bruisen van de energie. De uitblinkers in dat recept zijn “Fix My Brains” en “Pass Pa”.
Info http://brucepunk.bandcamp.com/album/my-latest-popstar-crush
Wasted 24/7 is een Brugse punkrockband die onlangs in eigen beheer hun tweede album uitbracht. Een dergelijke groepsnaam in dat muziekgenre zou dat niet veel goeds mogen beloven, maar op ‘Eight Equals Greater Than’ hoor je niettemin een volwassen rockband die zijn roots niet verloochent.
Op het eerste gehoor lijken de songs nogal gepolijst en overgeproduced voor de doorsnee punkrock-liefhebber, maar na een paar luisterbeurten kan je deze band al meer naar waarde schatten. Opener “The Gift” zet Wasted 24/7 meteen in de voetsporen van de moderne, op Amerikaanse leest geschoeide punk zoals je die ook kan vinden bij Blink 182, Sum 41, Simple Plan en Good Charlotte.
Ook “Nothing Left” heeft een goede drive, net als “The Person That I Want To Be”, “Wide Awake” en vooral “Lost And Found” en “Sinkhole”. Ook “Disconnected” en “Jetlags” krijgen nog een ruime voldoende.
Als het tempo verslapt, zoals in “Boys” en in het brave “42”, verslapt ook de aandacht. Van de ‘softere’ nummers weet vooral het akoestische IOU te overtuigen.
Het beste nummer van het album is het wel heel korte “Liquid Cocaine”. Een uppercut van old-school punkrock die bij het op optredens zeker goed zal doen.
Info - http://fb.com/thehottestbandonearth
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels 45. De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . De eerste platen, het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift. Daarna was de muzikale carrière van Cuomo er eentje van nogal wat ups en downs … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit. Maar ze zijn aan een volgende adem toe , de vorige ‘Everything will be allright in the end’ , van vorig jaar, wist ons opnieuw voldoende te overtuigen … Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune.
En deze is ook ouderwets ongecompliceerd, eenvoudig , speels , vaardig met kleine spitsvondigheden , o.m. “California kids”, “Girl we got a good time”, “Do you wanna get high”, “Endless bummer” en het sfeervolle “Jacked up”.
Een alleraardigst album , die ons opnieuw raakt!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Bombino brak defintief door in 2013 met het album ‘Nomad’ , geproduced door Dan Auerback van The Black Keys.
Bombino durft rauwer , bruter te klinken . Hun sound behoudt z’n traditie , gaat ‘back to basics’, kent een broeierige ritmiek en intrigeert door z’n opbouwende , aangename grooves. De tien tracks overtuigen. Het zijn genadeloze rocktracks ( o.m. “Tamiditine tarhanam”, “Iyat ninhay/Jaguar”) die afgewisseld worden met rustiger passages (als een “Igmayagh dum” en “Ashuhada”). Ze zorgen voor een meeslepende roadtrip , subtiel , lekker , verrassend.
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Het is en blijft een heerlijke luisterervaring in het roots/world genre!
Het Canadese Black Mountain rond Stephen McBean en Amber Webber neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal .Allerhande projecten doorkruisen dikwijls het schema in de eigen songs .
‘In the future’ was een kleine tien jaar terug de doorbraak en was een pareltje , ‘The wilderness’ had een afgelijnder concept en als we de soundtrack niet meerekenen van ‘Year zero’, is dit na ruim vijf jaar de opvolger .
Tja, Ze brengen met regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit dus , en ook met deze zitten we goed als we de uitgesponnen tracks beluisteren. “Mothers of the sun”, “Over & over the chain” en “Space to Bakersfield” klokken boven de acht minuten , en ervaren we als een hypnotiserende trip door die grandioze opbouw , gitaarsolo’s en de ruimte voor keys. Zweverigheid vindt z’n weg en de beheerste vocals dwarrelen onder de nummers . Een filmisch decor in onvervalste retro/stoner/pop , met een psychedelische tune en 60s invloed . Hier kruisen Hawkwind , Pink Floyd , Led Zeppelin , Swans en Sunn o))) elkaar . Nergens te zwaar , maar ook niet te licht … “Defector” en “You can dream” boksen tegen deze langgerekte tracks aan . In de andere nummers ervaren we een gemoedelijkheid door het sfeervolle karakter . Die rustpunten komen altijd wel in hun platen voor , maar zitten netjes gevangen in die zinderende spanning.
Black Mountain heeft een technisch vernuftig album uit . Sterk!
Amörtisseur is een Antwerpse band die Motörhead-songs brengt die vertaald of herschreven werden in het Antwerps dialect. Bij Amörtisseur wordt “Ace of Spades” “Schuppenaas” en wordt “The Roadcrew” “Mannen van de Baan”. Twaalf van die covers/vertalingen staan verzameld op ‘Lemmium’, een album dat wordt uitgebracht door Starman Records. Behalve de eerder genoemde klassiekers krijg je op ‘Lemmium’ nog herwerkte versies van o.m. “Overkill (Veel Te Hard)”, “Killed By Death (Keidood)” en “Damage Case (Daar Zijn Kosten Aan)”.
Voor alle niet-Antwerpse Vlamingen krijg je bij aankoop van het album op vinyl of CD een handig tekstvel, maar dat is hier minder hard nodig dan bij bv. Fleddy Melculy. De vertalingen blijven doorgaans dicht bij het origineel en zijn behalve een beetje overdreven macho eerder grappig dan een parodie. Het blijft een eerbetoon en geen platte humor, hoewel er best wel een paar momenten in zitten die een glimlach op het gezicht van de luisteraar zullen toveren.
Een opvallende uitzondering in het rijtje is dat “Just Because You’ve Got The Power”, Lemmy’s veeg uit de pan aan het adres van al te hebberige bedrijfsleiders, vertaald werd tot “Burgemeester”, een aanklacht tegen de huidige Antwerpse burgemeester Bart De Wever.
Muzikaal blijft Amörtisseur dicht bij de originele versies van Motörhead: soms een beetje nonchalant, maar altijd met veel energie. Dat is voor een deel te danken aan gitarist Luk Van De Poel, die we nog kennen van punkband The Kids. De rauwe en grofkorrelige strot van Bart Deckers komt ook vaak dicht in de buurt van die van Lemmy.
‘Lemmium’ is een fijn album voor wie de klassiekers van Motörhead nog uit het hoofd kent en die klassiekers ook graag eens in een alternatieve versie wil horen.
De heren van Second Opinion tellen al enkele jaren op de teller. Aanvankelijk begonnen als College Sound besloten ze om eind 2014 met de toevoeging van een nieuw bandlid als Second Opinion door het leven te gaan. De vier jonge kerels hebben ondertussen de nodige expertise opgedaan middels optredens in cafés, jeugdhuizen en kleine festivals en zetten met deze eerste EP een volgende stap.
‘Fat Fish’ is een leuk visitekaartje vol complexloze en catchy poppunk. Zelf noemen ze grootheden als Blink 082, Sum 41 en Millencollin als belangrijkste invloeden en daar is veel voor te zeggen. Songs als “Getting Laid”, “Meant To Be” en “Party Dude” zijn melodieuze meezingers die zo uit de nineties lijken te komen. Onze favoriet is opener “Stuck” waarvan het refrein zo uit Weezers debuutplaat lijkt te komen, geen slechte referentie lijkt ons! Enkel “Fat Fish” valt wat uit de toon maar desondanks scoort dit debuut een dikke voldoende. Meer info vind je op https://www.bandpage.com/SecondOpinion .
Bent u zoals ik en vraagt u zich af ‘wie is Katie Melua?’ dan staat er een sappige collectie melige popsongs op u te wachten. Maar let op! Eens u de ontdekking heeft gedaan staan haar teksten en melodieën gegrift in uw passief geheugen. Zo betrapte ik mezelf meermaals op onbewust geneurie van Katie songs.
De jonge dame kwam naar het Koninklijk Circus om haar kerstplaat ‘In Winter’ voor te stellen. Zeker iets uniek aangezien het album opgenomen is met ‘The Gori Women’s Choir’. Een 23-koppig dameskoor uit Gori, een stad uit haar geboorteland Georgië.
Ik ga beginnen met een vraag. Kent u het gevoel wanneer u op restaurant eindeloos twijfelt over het hoofdgerecht, maar wel al weet welk dessert u wilt? Het publiek was net hetzelfde. De show was namelijk opgedeeld in drie delen. Het eerste deel, als hoofdgerecht, werd het album ‘In Winter’ gebracht. In deel twee, als dessert, al Katie haar meezingers en deel drie, een onverwachte koffie als bis. Samengevat: Het publiek, dat bestond uit jong en oud, is goed verwend geweest!
Sneeuw viel - Het koor opende het concert met het prachtige “The Little Swallow”. Alle ogen zochten Katie Melua die pas enkele maten later, in een lang zwart kleed, het podium betrad. Het was te voelen hoe het publiek Katie wou toejuichen, maar tegelijkertijd wou genieten van het koor. De hoge vrouwenstemmen in combinatie met de zachte troostende stem van Katie klonken door de zaal als een frisse wind waarvan je haren rechtop gingen staan. Dit gevoel bleef gedurende het eerste deel. Katie kondigde kerst aan, maar terwijl we naar haar muziek live luisterden, begon het binnen spontaan te sneeuwen. Haar opzet van deze plaat is geslaagd!
Schot in de roos - Het tweede deel was zoals het eerste ‘een schot in de roos’. Katie haar stem in combinatie met haar simpele gitaarspel neemt je mee op sleeptouw. Het was de ene hit na de andere waar enthousiastelingen in het publiek het niet konden laten om mee te klappen. Al snel bleek dit de minderheid te zijn waardoor het geklap ‘gelukkig’ snel verdween. Het hoogtepunt was op het einde als het koor terug opkwam om “Nine Million Bicycles” en “The Closest Thing To Crazy” te begeleiden. Het continue gejuich van het publiek sprak boekdelen.
Sereniteit - Geen enkel moment was er een uitbarsting waarbij het koor een zotte stem solo deed, de bassist zijn snaren liet dansen of Katie in de lucht sprong tijdens een nummer. Neen, allen stonden ze kalm op hun plaats en deden wat ze moesten doen. Deze sereniteit was de kracht van de show! De focus lag puur op de muziek waardoor de kwetsbaarheid van de artiest waarneembaar was. Ze stonden er en gaven zo het gevoel van echt- en puurheid. Katie gaf ook op een spontane manier enkele anekdotes mee over haar songs en inspiratiebronnen. Als publiek kreeg je hierdoor het gevoel haar muziek beter te kennen en te begrijpen. Op het einde van de show nam Katie zelfs de tijd om bloemen te ontvangen van een fan en iedereen vooraan ‘een goeiedag’ te zeggen.
Top - Ik kan alleen maar zeggen dat het concert top was. Het koor was top, Katie was top en haar twee muzikanten waren top. Zeker een aanrader voor in de toekomst als je graag zittend geniet van een rustig concert waar enkel de muziek centraal staat.
Setlist:
Deel 1: This Little Swallow, River, Perfect World, Cradle Song, A Time to Buy, Plane Song, If You Are So Beautiful, Dreams on Fire, All-Night Vigil (Nunc Dimittis), O Holy Night
Deel 2: Crawling Up a Hill, Fancy, Belfast, Call Off the Search, Thank You, Stars, Bridge Over Troubled Water, Wonderful Life, Nine Million Bicycles, The Closest Thing to Crazy
Bis: Satrpialo, I Cried for You
Organisatie: Live Nation
Sinner's Day was een jaarlijks festival dat startte in 2009, die de crème de la crème van de 'old school' new-wave/postpunk drie jaar in Hasselt verzamelde. Na een pauze van vijf jaar, is de 'donkere' hoogmis terug in de Ethias Arena met een zeer aantrekkelijk lineup. Het concept werd door een nieuwe organisatie, de Limburgse Star Events overgenomen. Meer dan 7.000 fans maakten vastbesloten de trip om te genieten van de nostalgische 'gouden 80 jaren' muziek.
Gordijn-raiser: The Cassandra Complex is het project dat door Rodney Orpheus in Leeds (UK) in 1980 werd opgericht. We slaagden er niet in om hun concert bij te wonen, maar op basis van wat we al op het Rewind Festival in 2012 hebben gezien, zijn we ervan overtuigd dat hun zeer originele new-wave muziek, een mix van punk en electro, de vroeg gekomen fans (het is maar 13u) heeft verleid.
Toen we aankwamen, werden we met professie door de organisatoren verwelkomd, die de journalisten echt in de watten gelegd hebben. Een Press Café was achter de mengtafel, in de Press Room kon je rustig werken en de armband gaf toegang tot de ‘Frontstage’, op voorwaarde dat de artiesten hun toestemming voor foto-shoots gaven. In de line-up was Tricky de enige die de fotografen weigerde, je kon afvragen waarom.
Na The Beat, de Britse ska-band, komt de ‘eerste grote ' van de dag, om 15u : Tuxedomoon. Het project werd in 1977 in San Francisco gevormd en nam een voorname positie in op de muziek scene, eerst als post-punk pioniers. Hun single "No Tears" dateert van 1978. Een klassieker die veel artiesten heeft beïnvloed (waaronder een zekere Brendan Perry van Dead Can Dance). In de jaren '80 kwamen ze in Europa, en verbleven lange tijd in Brussel. Ze ontwikkelden een unieke stijl van vrij unieke hybride art-rock. Je moet denken aan een jazzy, filmisch sfeer, met postpunk baslijnen en minimalistisch elekktronica sequencers, vocals en betoverende arabesken van saxofoon, trompet en viool. Alsof de Velvet Underground een 'jam' deed met Chet Baker, Roxy Music, Frank Zappa en Death In June (!).
Op het podium zien we de drie oorspronkelijke leden: Blaine L. Reininger, Steven Brown en Peter Principle. Principle richt zich uitsluitend op zijn Epiphone Gibson SG bas ; de twee anderen zijn geweldige multi-instrumentalisten. Steven Brown wisselt tussen stem, piano en saxofoon en Blaine L. Reiniger zingt en speelt viool of gitaar. Het trio wordt vergezeld door een trompettist en een VJ.
De magische muziek creëert een zeer vreemde sfeer in de grote zaal van de Ethias Arena, bijna surrealistisch, Er zijn al minstens 4 of 5.000 mensen, in het zwart gekleed, zoals het moet! Sprekende van kleuren : de gitaar en de saxofoon in "Muchos Colores" lijkt uit een David Lynch film genomen te zijn. Meer ritmisch, "What Use ?" wordt gekenmerkt door prachtige jazzy harmonieën en de Devo-esque stem van Reiniger. "Seven Years", ook uit het sublieme ‘Half-Mute’ album (1980) gehaald, herinnert aan Gary Numan en Talking Heads. Een unieke avant-garde no-wave, gekenmerkt door hypnotiserende ritmes en broeierige vocals. We zagen een zeer goede show, die natuurlijk nog beter tot z’n recht komt in een meer intieme sfeer!
Nu is het de beurt aan Deutsch Amerikanische Freundschaft (DAF) op het enorme podium. Het DAF logo wordt op het gigantische LED-scherm boven het podium geprojecteerd. Nogmaals proficiat aan de organisatie, die ons het beste bood op vlak van geluid, lichtshow en logistiek. DAF is een Duitse minimal EBM duo uit Düsseldorf, die in 1978 werd opgericht en uit Gabriel "Gabi" Delgado-Lopez (zang) en Robert Görl (drums, percussie, elektronische instrumenten) bestaat. Hun meest bekende hit is "Der Mussolini", uit het album ‘Alles ist gut’.
Als je nog nooit DAF live hebt gezien, mis je iets. Het is verbazingswekkend wat (slechts) twee mensen kunnen doen op een podium. Robert Görl speelt akoestische drums in een typische bruto stijl die leven geeft aan de elektronische sequencers. Maar bovenal is Gabi een waar podiumbeest. Tijdens het concert, loopt hij schreeuwend op het podium. Op « Der Mussolini » schiet het publiek in actie en zijn er de eerste moves. Iets verderop brengen "Ich Will", "Muskel" en "Sato Sato" de spanning naar een nog hoger niveau. Zoals gebruikelijk, giet Gabi hele flessen water op zijn kop en is zijn open hemd volledig doorweekt.
Als je luistert naar nummers als "Liebezimmer" of "Nachtarbeit" voel je de belangvolle waarde van DAF bij de oorsprong van Electro Body Music (EBM), die door Front 242 werd opgericht en door Nitzer Ebb en veel anderen werd verdergezet. Kortom : een zeer punchy concert, maar dat misschien iets te vroeg kwam.
Sommige mensen waren verrast Tricky in de line-up van een new-wave festival te zien. Toch heeft de trip-hop van Adrian Thaws, de zwarte zanger en muzikant uit Bristol, een regelrechte sombere dimensie, die perfect overeenkomt met de donkere sfeer van de new-wave. Begeleid door drummer Luke Harris en door een gitarist, presenteerde Tricky zijn nieuwste opus, ‘Skilled Mechanics’.
Een betoverend concert op alle vlak. De hypnotische baslijnen en tribale ritmes zijn fascinerend. Gekleed gewoon in jeans en een t-shirt, is Tricky sterk present op het podium. Of hij out-of-the-blue is laten we in het midden , hij is 200% in zijn 'trip'. In nummers als "Hero" en "Palestine Girl", wisselt het van rustige passages in felle uitbarstingen. Een sensuele zang die fluistert en spuwt , en dynamische veranderingen die doen denken aan Nine Inch Nails en Rage Against The Machine.
Toch betreurden we de playback van de vrouwelijke vocals, de bas en de synths. Tja, groepen die 100% live spelen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. Dit terzijde, was de show indrukwekkend. Met "Sun Down" en "Valentine" bereiken we een intense spanning ; de laatste twee , "Boy" en "Vent", zijn gewoon waanzin. Wat een interpretaties en dramatische kracht.
Op z’n 48ste , is Tricky de jongste (!) act vandaag maar hij zette een knappe ‘boost’ op de 'oude' generatie! Een leuke verrassing!
Na de verplichte zak friet, nemen we onze plaats 'frontstage' om de set van Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) bij te wonen. Het Engelse combo uit Liverpool had enorm veel succes in de jaren 1978-1984 , dank zij de melodische , dansbare elektronische new-wave. In de jaren negentig, werd OMD op het achterplan geduwd door grunge en Britpop. Maar in 2006 kwamen ze terug en er kwamen zelfs twee nieuwe, prachtige albums : ‘History of Modern’ en vooral ‘English Electric’.
Het concert begint sterk met "Enola Gay"; één van hun hun grootste hits. De sfeer is meteen goed . Op het podium herkennen we de zanger Andy McCluskey. Naast hem, op keyboards, Paul Humphreys, grijzend haar , maar nog steeds het gezicht van een baby. Vanavond zijn ze in 'duo-modus', dat is zonder Malcolm Holmes (drums) en Martin Cooper (keyboards / saxofoon).
'Wees niet bang van oude mannen die synths spelen', adviseert Andy McCluskey vóór het nummer "Messages". De kenmerkende Britse humor van McCluskey wordt enorm geapprecieerd. Hij is enthousiast en energiek. Een echte showman! De hits worden in een snel tempo gespeeld. "History of Modern (Part 1)" bewijst dat OMD nog steeds in staat zijn om hits te schrijven, 30 jaar later. De synth riff is eenvoudig maar uiterst effeciënt. Na "Souvenir", door Paul Humphreys gezongen, zegt McCluskey, niet zonder ironie, dat "Joan of Arc" alleen in België niet goed verkocht 'Dus zullen we wraak nemen! Jullie gaan het opnieuw ondergaan want wij gaan het nummer spelen !'
Daarna spelen ze, logisch, "Maid of Orleans" en we worden meegesleept in een hypnotiserende en fascinerende middeleeuwse sfeer.
De set eindigt zoals het begon: krachtig, met een "Sailing On The Seven Seas", die samen met Nik Kershaw werd gecomponeerd, en natuurlijk "Electricity", de eerste single, uit 1979, waarop het ganse publiek danste en zong. In een woord? Een perfect concert. Alles was er: muzikaal genialiteit, kracht, présence, humor en bescheidenheid: bravo, OMD!
Radicale verandering van stijl met Public Image Limited (PIL), de Britse band onder John « Rotten » Lydon, de grillige zanger van de Sex Pistols. PIL was in 1978 opgericht, na de split van de Pistols. PIL was een van de pioniers van Post-Punk, tot 1994. Na een onderbreking van 15 jaar, kwam het combo in 2009 terug en bracht nog twee nieuwe albums: ‘This is PiL’ en ‘What the World Needs Now...’.
Op het podium zijn de oorspronkelijke leden van de band aanwezig : naast Lydon, Bruce Smith (Pop Group, Slits) op drums, Lu Edmonds (Damned, Shriekback) op gitaar en Scott Firth op bas. Enkel John Mc Geoch, die in 2005 overleed, ontbreekt.
Het begin van de set, wordt meteen gesmaakt: "This Is Not a Love Song" is een puur meesterwerk, en het nummer wordt live bewerkt , verbeterd en verlengd. Het publiek is in extase en zingt het refrein in koor mee. Een mooi moment, één van de hoogtepunten. Later, is "Death Disco" net zo scherp. Deze dub/disco lof werd door Lydon geschreven na de dood van zijn moeder. Het wordt omgeven door een klassieke, op gitaar gespeelde passage van Tsjaikovski. "Warrior’ komt het sterkst uit de verf qua geluid , de mix is perfect en alle instrumenten krijgen ruimte. "Rise" en "Shoom" besluiten de show op sublieme wijze.
Op het eind introduceerde Lydon zijn muzikanten door ze allemaal 'madame' te noemen. 'Wij hebben onze muziek ‘uit het hart" gespeeld' ! Hij sloot dan af met een spetterende "F*ck de muziek business!". Zoals je ziet, ondanks zijn 60 jaar, is Johnny nog altijd een punk!
Het hoogtepunt van de dag moest normaal door Andrew Eldritch en de Sisters of Mercy gebracht worden. Helaas heeft de Engelse zanger, nu in Hamburg gevestigd, ooit een legende van de gothic rock, al lang geleden opgegeven muziek te maken. Hij teert op de glorie van de SOM verleden, en geeft concerten, waarbij er niets te zien is, gezien de muzikanten continu in tonnen rook ondergedompeld worden. Vanavond geen uitzondering op de regel en wordt het begin van de show door een geluid van rookkanonnen aangekondigd. Op het podium zien we de schaduwen van de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo en, achter hen, een techneut die de elektronica bedient (Dr Avalanche was lang geleden vervangen door twee Apple laptop). In het zwart gekleed en met zijn onafscheidelijke zonnebril, verschijnt Eldritch op "Detonation Boulevard". Het geluid is zwaar, te zwaar, met te lawaaierige gitaren en een nauwelijks hoorbare stem.
Gelukkig voor ons, mogen we frontstage tijdens drie nummers een paar 'rokerige' foto's nemen. De kleine kralen van "Alice" en "Marian" worden hier gedempt. "Dominion" daarentegen, klinkt goed, de gitaren zijn beperkt tot meer discrete arpeggio's, waardoor er meer ruimte is voor de vocals.
Het publiek is niet veeleisend en in volle extase. De fans kennen de hits uit het hoofd en zijn blij om al die onsterfelijk nummers te horen, ook al is het geluid niet ideaal . Het einde van het concert zal echter voor een mooie verrassing zorgen : Tijdens "Flood II" gaat Eldritch naar de rechterkant van het podium voor een sigaret en staat dan aan de rand van het podium, juist vóór het publiek. Plotseling beweegt hij meer, kijkt hij in de ogen van zijn fans en zingt hij indringend scherp. Een mooi moment. Hij zou dat best steeds doen, dan zouden de concerten veel meer interessant en spannend zijn.
Als toegiften kregen we "Something Fast", live katastrofaal door een slecht gestemde akoestische gitaar en onhoorbaar stem. "Lucretia, My Reflection" was wel goed, door de helse ritmiek en de pogo vooraan. "Temple of Love" en "This Corrosion" sloten een echt teleurstellend concert af. Om écht van de Sisters live te genieten, is er niets beter dan de video van hun subliem concert in 1985 in de Royal Albert Hall.
Kortom , Sinner's Day was een groot succes op alle vlak. Het enige wat wij betreuren is dat er in de line-up geen jongere muzikanten waren. Die hadden kunnen bewijzen dat de ‘wave’-scene voorlopig een opmerkelijke vitaliteit kent. De organisator, Chris Vanhoyland, heeft ons waarschijnlijk gehoord want er zal een 2017-editie zijn met naast de klassieke bands (The Residents en Revolting Cocks?) ook meer recente namen als een Goose. We denken ook aan de lokale Whispering Sons, bekroond op de Humo’s Rock Rally en anderen als Luminance, Organic, Charnier, enz. Wordt vervolgd dus !
Proficiat en tot volgend jaar !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/sinnersday-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sinnersday-2016/
Tekst Philippe Blackmarquis – vertaling + Johan Meurisse
Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events, Houthalen – Dp communications) http://www.sinnersday.com/
Nederlands 
Français 
