Het viertal van Blissard komt met een meer dan een verdienstelijk debuutalbum op de proppen. Deze formatie uit Leuven ontstond in 2011 uit de assen van hardrockband Dial P for Panic.
Al in 2012 werden enkele nummers opgenomen waarna Blissard opnieuw on hold werd gezet. Dit jaar namen de heren de draad opnieuw op en werkten ze hun titelloze debuutalbum af. Zelf noemen ze Motorpsycho, Pearl Jam, Guns n’ Roses en Nirvana als hun grote voorbeelden en daar valt wel iets voor te zeggen.
De mix van indierock, grunge en prog lijkt namelijk zo uit de nineties te komen. Als we één referentie naar voor mogen schuiven, dan is het wel The Dildo Warheads.
Dertigers die fan waren van deze band, zullen nummers als “The Echo Head”, “Ghost Room” en “I Hear Your Name” zeker smaken. Ook de andere zeven tracks zijn meer dan degelijk maar hebben als constante dat ze enige luisterbeurten vergen.
Je kunt deze band zelf ontdekken via www.facebook.com/BlissardBand
Dat er best nog wat onontgonnen metalen talent in de West-Vlaamse bodem schuilt, bewijst Lost Baron! Het viertal uit Koolskamp komt zomaar op de proppen met een eerste veelbelovende EP. Zes stevige nummers knallen lekker uit de speakers en tonen een gretige band die naadloos metal, stoner, hardrock en sludge tot een geheel verweeft.
Zelf noemen ze High On Fire, Mastodon, Deftones en Your Higness als belangrijkste invloeden. Het niveau van deze grootheden halen ze misschien nog niet maar de band is alleszins goed op weg! Deze in eigen beheer en 1 take opgenomen EP klinkt zeer krachtig en het is duidelijk dat Lost Baron goed heeft nagedacht over haar nummers.
Zo is er opener “We’re All Slaves” dat start met een donkere, repetitieve gitaarrif waarna een machtig refrein en een verrassende outro volgt. Ook “Blackened Heart” is een vakkundig opgebouwde track die bestaat uit enkele donkere riffs en een schitterend refrein met een glansrol voor zanger Jannick Verlinde. Verder nog een eervolle vermelding voor “Reign ’N Chaos” dat verplicht voer is voor iedere rechtgeaarde stonerfan.
Lost Baron hoopt om met dit schijfje letterlijk uit hun kelder-repetitieruimte te kunnen ontsnappen, wat ons betreft zal dit zeker lukken!
Zelf luisteren kan via http://lostbaron.bandcamp.com
Tip : zet al uw huisgenoten tijdelijk het huis uit (de kat loopt vanzelf wel weg), zet alle ramen open (’t zal nodig zijn, ook al is ’t putje winter), schuif uw complete interieur aan de kant, schenk u zelf een Bloody Mary Extra Strong in, zet een stevige valhelm op uw kop, doe een kogelvrij vest aan en plaats de nieuwe Deafheaven in de cd lader. Op maximum volume, voor wie het aandurft. Als u een beetje vertrouwd ben met de bloeddorstige voorganger ‘Sunbather’ dan weet u wat u te wachten staat, de tijd van uw leven.
Deafheaven is een metalband die meer buiten de grenzen van het genre vertoeft dan er binnen, die met een voorhamer alle muren sloopt tot er niets meer intact is en die na de meest gewelddadige terreuraanval plots alle sirenes stil legt om over te schakelen op een sensitieve serenade. Van loeiharde metal met krijsende vocals (hier worden meerdere varkens gekeeld) gaat het naar wondermooie post-rock met heerlijk uitwaaiende gitaren.
Neem nu bijvoorbeeld het 10 minuten durende “Luna”, dat begint met de meest extreme teringherrie om dan na zes minuten te worden bevangen door glorieuze post-rock gitaren die een prachtige melodie komen neerzetten. Het echte pronkstuk is echter “Baby Blue”, waarbij een glooiende intro na drie genotvolle minuten transformeert in een brok granieten metal met excellent soleerwerk en pompende riffs.
En altijd weer is daar die duivelse George Clarke die zijn zien ziel er op een weerzinwekkende en destructieve manier uitschreeuwt. Vermoedelijk worden diens stembanden na elke take gespoeld met een kokend mengsel van kerosine, cyanide en hyenabloed. Hier houdt hij het vijf songs vol, vijf meesterlijke brokken lawaai die samen goed zijn voor vijftig minuten bloedstollend geraas geflankeerd met weelderige post-rock adempauzes.
‘New Bermuda’ is een plaat die uiterst dodelijk gif spuwt, een helse schijf om op hoog volume te draaien en de buren de gordijnen mee in te jagen, zelfs al wonen die op meer dan 100 meter afstand.
Een plaat die hier nu al lang ligt te broeden op onze desk en één waar wij steeds meer met volle overgave in verdwalen is ‘The Epic’ van Kamasi Washington. Een wel zeer omvangrijk werkstuk die zijn naam niet gestolen heeft, een opus van maar liefst drie cd’s goed voor zo eventjes een droge drie uur muzikale genialiteit.
Let wel, dit speelt zich af ver buiten de wereld van de rock- en popmuziek, het is een ware jazzmarathon die zijn wortels vindt bij grootheden als Wayne Shorter, Donald Byrd, Fela Kuti, Miles Davis, John Coltrane en Herbie Hancock. En dan te zeggen dat dit een debuutplaat is, meer bepaald van een uiterst begaafde 34 jarige saxofonist, een supertalent die voorheen zijn sporen verdiende in de backing band van diverse jazz artiesten, maar ook bij meer hippe namen als Kendrick Lamar en Flying Lotus.
Kamasi Washington gunt op dit epische werkstuk zijn muziek en diens uitvoerders alle tijd om hun weg te vinden, de composities durven al eens uitlopen tot boven de 14 minuten en het soleerwerk is royaal aanwezig. Naast een kwistig aanbod aan virtuoze saxofoonpartijen van de meester zelf is er voldoende speelruimte voor een resem uitmuntende muzikanten die zich hier ten volle mogen ontplooien.
‘The Epic’ is een broeihaard van blazers, strijkers, piano, seventies orgels, geraffineerde bassen en koorgezangen die uit een futuristische film lijken te zijn weggelopen. Er is tijd zat voor kleurrijke en geïnspireerde jams maar het wordt nooit richtingloos. Ook niet-jazzfreaks, en daar rekenen we onszelf toe, kunnen hier met volle teugen van genieten. U hoeft dit niet in één ruk uit te zitten, wij vinden het immers ook een heuse uitdaging om drie uur aan een stuk naar jazz te luisteren, ook al is die van het meesterlijkste soort . U mag het van ons mondjesmaat doen, deze rijkelijke en magistrale jazzmuziek zal sowieso nieuwe deuren openen.
Met zo een imponerend kunstwerk achter de kiezen mogen we deze debutant al meteen een plaatsje geven tussen de jazzgrootheden die wij hier hebben vermeld.
Bij Killing Joke is het heilige vuur nog lang niet geluwd. Sedert hun ontvlambare comeback plaat ‘Killing Joke’ uit 2003 spelen zij steevast terug in de top van de hoogste klasse. Ook ‘Hosannas From The Basement Of Hell’ (2006), ‘Absolute Dissent’ (2010) en ‘MMXII’ (2012) waren stuk voor stuk hondsbrutale platen waarop Killing Joke zinderende post-punk liet opboksen tegen een muur van striemende metal-riffs. De nieuwe ‘Pylon’ mag fier dit rijtje vervoegen. Met de droge moordriff, de aardedonkere synths en de psychotische vocals op opener “Autonomous Zone” komt Killing Joke nog eens fijntjes tonen dat zij grondleggers zijn van de zogenaamde industrial, een genre die verder werd groot gemaakt door o.a. Nine Inch Nails, Ministry en The Young Gods. Een song als “Euphoria” lijkt wel het ruigere broertje van de eighties hit “Love Like Blood”, maar dan ontdaan van enig hitpotentieel en daarom zo veel beter. Het laaiende “New Jerusalem” is een dansnummer, eentje waarop zombies dansen nadat die zijn teruggekomen van een moordzuchtige bloederige missie. “I Am The Virus” is een terreuraanval, een splinterbom die recht in het gezicht ontploft, denk aan het fenomenale “Asteroid” uit die fameuze hondsdolle plaat ‘Killing Joke’ uit 2003.
Dit is nu toch al weer de derde plaat waarop Killing Joke in zijn originele bezetting schittert, en dat werpt zo zijn vruchten af, hun geluid is stilaan terug onverwoestbaar geworden. Geordie Walker is een gitarist die het begrip moordriff meermaals in ere herstelt, de ritmesectie Youth (bass) en Paul Ferguson (drums) pompen daarachter die massieve donderklanken en halve gek Jazz Coleman voorziet het hele goedje van bezeten en boosaardige vocals. Gevolg : een solide en krachtige sound waar geen speld is tussen te krijgen.
Wat gebeurt er als je Swans, The Birthday Party en The Stooges veertien dagen ergens in het hartje van de jungle bij een kannibalenstam laat overnachten ? Dan krijg je zo iets als ‘All Things Under Heaven’, de nieuwe van The Icarus Line, een onherbergzame band die alle uithoeken van de ongecultiveerde wereld opzoekt. De band wordt met de jaren meer ongrijpbaar en kleurt steeds verder buiten de lijnen, maar klinkt ook steeds beter.
‘Slave Vows’ en ‘Avowed Slavery’ waren al twee schuimbekkende lappen roerigheid, deze ‘All Things Under Haven’ is zowaar nog uitzinniger, grimmiger en intenser. Gitaren scheuren en barsten open, noise erupties snijden diepe gleuven in het beton en allerlei ongedierte komt voortdurend van achter de struiken geslopen.
Frontman Joe Cardamone spuwt zijn getormenteerde ziel er uit op songs als “Ride Or Die” en “Total Pandemonium”, het zijn agressieve monsters met doordringende giftanden en ongure levensdriften. In zwaarmoedige hompen als “El Sereno” en “Little Horn” huist bijna de geest van Michael Gira, dit is het soort schrikwekkende dreiging die hij ook uit zijn almachtige Swans zou puren. Nog zo een onvermijdelijke invloed die door Cardamone’s aderen loopt is de onvermijdelijke Nick Cave, en dan meer bepaald de jonge Cave toen die nog aan allerlei verboden stuff zat. Of ook de Nick Cave van Grinderman natuurlijk, check de desolate klanken van “Bedlam Blue”, de onbeteugelde agressie van “Mirror” en de ontspoorde gospel van “Solar Plexus” .
‘All Things Under Heaven ‘ is allesbehalve een hapklare brok muziek, het is een gewaagde trektocht doorheen een wildernis van hachelijk struikgewas waarachter allerlei akelige creaturen verscholen zitten.
Speedy Ortiz, de band rond frontvrouw Sadie Dupuis, bracht in april hun derde album uit, ‘Foil Deer’, maar stonden pas de eerste maal op een podium in Brussel. Wellicht daarom was de Rotonde dan ook maar half gevuld. Vrolijke pop kun je dit niet noemen, Speedy Ortiz speelden in een goeie 50 minuten de tegendraadse, door de jaren negentig geïnspireerde melodieën van hun nieuwe album. Het volume was het hele concert door meer dan stevig te noemen, Sadie Dupuis en de Afro dragende tweede gitarist duwden het hele concert door stevig het gaspedaal in.
Wij misten een beetje de goede hooks, ja , je kon goed headbangen op de nummers, maar niet echt veel songs bleven hangen omdat de band bewust voor prikkeldraad en botsende klanken koos in plaats van herkenbaarheid. Het beste nummer vonden we “Tiger Tank”, omdat Dupuis daar de toonladders aftuimelde zoals Liz Phair in haar feministische klassieker “Exile in Guyvile”. Ook Dupuis had een feministische statement te maken, de slogan ‘Gender is over’ sierde het podium. Soms pakte Dupuis uit met een vibrato, denk aan Sleater-Kinney, die trouwens dit jaar een comeback maakten. Veel nineties-invloeden dus, overgoten met een licht Gothic-sausje, maar ik vond dat geen onverdeeld succes. De band had er vanavond ook niet veel zin in, denk ik, want een bis kon er niet af.
Setlist
Taylor – Graduates – Sk8 – Ginger –Dot X – Casper –Puffer – My dead girl – Mr. Difficult – Tiger Tank – Homo novus – plough – swell content – bigger party – American horror – Ka-prow
Organisatie: Botanique, Brussel
Yo La Tengo is populair in België, ook nu weer was er heel wat volk naar Het Depot afgezakt voor deze band uit Hoboken, New Jersey. Yo La Tengo kwamen hun veertiende album voorstellen, ‘Stuff like that there’, dat net als ‘Fakebook’ uit 1990 hoofdzakelijk uit obscure covers bestaat. Yo La Tengo heeft er een bandlid bij, Dave Schramm, die hun originele gitarist was tussen 1984 en 1986 en er dus op het nieuwe album en bijhorende tour weer bij is.
Net als bij hun vorige passage in Het Depot, speelde Yo La Tengo vanavond twee sets, met een korte pauze tussenin. Waar de vorige keer deel één akoestisch was, en deel twee elektrisch, speelde de band vanavond de hele avond door voornamelijk akoestisch, dus de fans van de hevige gitaaruitbarstingen, waaronder ik mijzelf reken, waren er aan voor de moeite. Geen rondje headbangen dus, maar de rustige Yo La Tengo biedt ook nog veel lekkers, ideaal voor een zondagavond.
Het podium was wel speciaal aangekleed: de band had 10 schilderijen op katheders opgesteld, werken die ze zelf gemaakt hadden, zo zat er een schilderij tussen van Georgia Hubley en ook een van James Mcnew, maar ook de grafische werken van andere artiesten zoals Jad Fair en het Nieuw-Zeelandse The Clean, hadden een plaatsje gekregen op het podium.
Ira Kaplan, 58 ondertussen, was wat grijzer geworden, maar trad nog altijd op in zijn kenmerkende streepjes-t-shirt. James Mcnew speelde op een contrabas vanavond, en de kleine Georgia Hubley, mocht in het midden de centrale plaats innemend, staand achter haar drums. Zij is erg bepalend voor het geluid van Yo La Tengo, ze speelt meestal met borstels, waardoor de sound een sixties-klank krijgt, schatplichtig aan The Velvet Underground & Nico. Ze was goed bij stem vanavond, of ze nu alleen zong, of in duet met Ira Kaplan. Kaplan was dan weer minder bij stem, breekbaar en niet altijd toonvast.
De set bestond uit een mix van eigen nummers en obscure covers, die allemaal naar de Yo La Tengo-hand gezet werden, zodat je niet kon opmaken wat nu een cover was en wat een eigen nummer.
De enige nummers die echt als covers naar voor kwamen waren “Corona” van The Minutemen, door Jason Mcnew gezongen, dat iedereen kent als het kenwijsje van de MTV stuntreeks “Jackass” en de Cure cover, “Friday I am in love”. Soms waren de covers gewoon kleine, rustige liedjes, niks speciaals eigenlijk, maar toch mooi.
Na de pauze speelde Dave Schramm een aantal nummers op lapsteelgitaar. Het meeste applaus oogstte Yo La Tengo vanavond met dromerige psychedelica, zoals bijvoorbeeld in “Ohm”, waarbij het publiek zo stil was dat je een plastic bekertje kon horen vallen. Afsluiten deed de band met een Johnny Cash-cover, opnieuw een bewijs dat deze indie-veteranen ieder nummer naar hun eigen hand kunnen zetten.
Setlist:
Deel 1 : One to cry – Weakest – Rickety – My heart’s not in it –Ice melting – Take it or – Naples – Corona – The ballad of red buckets – Summer – Before we stopped to think
Deel 2 : Automatic doom– elephant – Double – A while away – Butchie’s tune- Locked door- Hatchet-Friday I’m in love – Wasn’t born – Big day – Ohm- Our way
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yo-la-tengo-25-10-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Sales + Sinkane - Een veel te groot contrast
Sales + Sinkane
Charlatan
Gent
2015-10-25
Kimberley Haesendonck
Charlatan Gent, altijd een fijn weerzien! Zeker wanneer er twee topbands geprogrammeerd staan. Democrazy gooide Sales en Sinkane in één zaal en schotelde zo een mooie line-up voor!
Twee jonge enthousiaste mensen uit Florida kropen het podium op en waren klaar om een iets oudere EP en enkele nieuwe nummers aan het publiek voor te stellen. De Charlatan stond behoorlijk vol en terecht, want Sales (zie foto homepag) is een band dat dringend ontdekt moet worden door het grote publiek. De muziek stond behoorlijk stil en dat stoorde. Het gepraat van de ongeïnteresseerde mensen achteraan overheerste. Frontvrouw Lauren stelde voor de muziek luider te zetten en zich niets aan te trekken van de decibelnormen in België. Zorgen voor morgen. En dat werkte. In de set vond je ingetogen nummers als “Getting it on”, maar ook heel dans en beweegbaar materiaal zoals de allereerste single “Renee”. De set was tevens ook zeer goed opgebouwd en eindigde in een absoluut hoogtepunt met “Chinese New Year”. En zo was iedereen opgewarmd voor de volgende act van de avond.
Sinkane, een Aziatisch/Afrikaans viertal die aanstekelijke, dansbare muziek brengt waardoor je niet anders kan dan je heupen te laten bewegen. De frontman deed ons op sommige vlakken zelfs een beetje denken aan Stromae, en dat is uiteraard een compliment. Zowel de hits als nieuw materiaal werden voorgesteld. De set begon swingend, maar werd al snel een beetje langdradig.
De nummers lijken te veel op elkaar, waardoor het moeilijk werd het publiek te blijven boeien. Voeg daarbij nog eens een gebrek aan bindteksten toe en het wordt helemaal moeilijk de aandacht erbij te houden.
Tijdens de bis ronde stond er ook opvallend minder volk in de zaal dan in het begin, wat niet verbazend was. Het optreden was gewoon niet boeiend genoeg. Het contrast tussen de muziek van Sales en die van Sinkane was te groot. En daarmee willen we niet zeggen dat het optreden slecht was, het stond hier gewoon niet op zijn plaats. Zet deze band op Couleur Café, in de vroege avond wanneer de zon onder gaat, dat zou gegarandeerd veel beter werken.
Organisatie: Democrazy, Gent
Hollis Brown: klaar voor de doorbraak?
Hollis Brown + Bruce Sudano
café De Zwerver
Leffinge
2015-10-24
Ollie Nollet
Het was geen van de minsten die de avond mocht openen in De Zwerver. Bruce Sudano (geboren in New York en verkast naar L.A.) was voorheen actief in minder bekende bands als Alive ‘n Kickin’ en Brooklyn Dreams maar maakt wellicht meer indruk met de hits die hij schreef voor Jermaine Jackson (“Tell me I’m not dreamin’”), Dolly Parton (“Starting over again”) en Donna Summer (“Bad girls”). Aan dat laatste nummer, dat hij hier dus speelde, werd een heel verhaal gebreid waarin hij het voortdurend had over zijn girlfriend en hij vergat te vertellen dat hij gewoon meneer Donna Summer was die trouwens twee kinderen met haar heeft.
Naast hem zat (slide-) gitarist Randy Mitchell die volgens Sudano ooit een Grammy Award won voor zijn werk bij Warren Zevon. Dan zal dat voor “Knockin’ on heaven’s door” uit diens zwanenzang “The wind” geweest zijn, meteen ook het enige nummer waarbij hij op de loonlijst van Zevon stond. Maar Mitchell was wel nog te horen op platen van talloze andere artiesten. Zelfs op eentje van The Osmonds(!) en meer recent ook op “Hobo” van acteur Billy Bob Thornton waarvan hij tevens co-producer was. Bruce Sudano kwam dus met zijn tweeën zijn nieuwe plaat die hij opnam met The Candyman Band, “The Burbank sessions”, voorstellen.
In De Zwerver lieten ze, beiden op akoestische gitaar, zich wel bijstaan door de pianist en de drummer van Hollis Brown maar uiteindelijk hebben we die twee niet vaak gehoord. Sudano heeft een mooie, soulvolle stem waarmee hij meestal lange, verstilde songs bracht, subtiel ingekleurd door de gitaar van Mitchell en waarin de hand van de vakman duidelijk hoorbaar was. Intelligente teksten ook die getuigden van Sudano’s rake observatie van onze maatschappij. Vrij aardig en onderhoudend al vermoed ik dat dit op plaat net iets te gesofisticeerd zou kunnen klinken voor mijn ongewassen oren.
“Ride on the train” (op Alive Records) uit 2013 vind ik nog steeds een hartverwarmende rootsrockplaat. Ook “Gets loaded” waarop ze integraal “Loaded” van The Velvet Underground coverden mag er best wezen terwijl ze me vorig jaar live ook al konden overtuigen in ‘De Nodige Deugd’ te Moorslede. Kortom, een groep waar ik nog veel van verwachtte maar die me toch danig lieten schrikken toen ik hun nieuwste, ‘3 Shots’, onder de naald legde. Wat klonk dit glad en gepolijst, als was het een knieval voor de commercie. Na enige tijd kon ik tussen de laagjes glazuur toch wel enige sterke songs ontwaren maar dat maakte het enkel des te spijtiger.
Gelukkig klonk het op het podium allemaal een stuk potiger. Hollis Brown (pics homepag) had er net een tour in het voorprogramma van de Counting Crows op zitten en dat was eraan te zien. We zagen een groep boordevol zelfvertrouwen, goed geolied en met zeer veel honger. Ze speelden dan ook meer dan anderhalf uur. Opener “Cathedral” klonk meteen al een stuk appetijtelijker dan op die laatste plaat. Mike Montali bleek meer dan ooit een erg begenadigd zanger.
Samen met de vier andere, al even competente muzikanten wist hij een onwrikbare sound te produceren waarin vage sporen van C.C.R., The Band en Neil Young terug te vinden waren. Die laatste werd trouwens geëerd met een cover : “Revolution blues” (uit ‘On the beach’). Eén stinker niet te na gesproken werd dit een set vol deugdelijke songs waarvan er enkele toch wat te vlot binnen hapten. Maar dat laatste werd ruimschoots gecompenseerd door enkele nummers waarin stevig gerockt werd zoals “Rain dance”. Een onafgewerkte song van Bo Diddley die Hollis Brown mocht vervolledigen en die hier met een schitterende Randy Mitchell op slidegitaar uitgroeide tot een machtig epos.
Na de zo al lange set volgde nog een uitgebreide bisronde met onder meer een ietwat bleke versie van “Sweet Jane” en een fenomenaal “John Wayne” waarin Hollis Brown boven zichzelf uitsteeg. Deze song, die begint als iets van Calexico om vervolgens in een gitaarfestijn te belanden waarvoor Drive-By Truckers hun neus zeker niet zouden ophalen, was op zich alleen al de moeite waard om naar Leffinge af te zakken.
Hollis Brown lijkt me klaar voor het grotere werk. Hopelijk zonder verdere toegevingen...
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Apocalyptica ft Franky Perez: creatieve cello en stem werken …
Tracer - Apocalyptica
Ancienne Belgique
Brussel
2015-10-24
Steven De Pillecyn
De AB is altijd een beetje thuiskomen voor mij, buiten de bezoekfrequentie hier gedurende jaren doet de zaal ook aan als een groot uitgevallen muziekkamer. Naast de legendarisch bekende geluidskwaliteit in deze muziektempel is het belevingsgevoel groot en de interactie tussen podium en publiek wordt een evidentie wat hier al vaak voor magische momenten heeft gezorgd. Het is goed toeven in de AB …
… Dit alles had Tracer, die als voorprogramma aantraden, goed begrepen. Ik neem aan dat voor Tracer dit formaat van zalen hun natuurlijke habitat is en dat kon je merken. Recht-toe-recht-aan garagerock op z´n Australisch met een mentaliteit van ‘we hebben niets te verliezen’ en ik denk dat Tracer zijn schare fans met een stevig contingent heeft uitgebreid afgelopen zaterdag. Vaak boeien voorprogramma´s me niet zo maar Tracer had wel mijn aandacht - de CD ‘Water for Thirsty dogs’ heeft een stipnotering op de iPod gekregen.
Toen was het tijd voor de hoofdbrok en omdat Apocalyptica al een tijdje niet meer in België was waren de verwachtingen hoog gespannen bij mij en wel om 2 redenen : 1) ik ben al jarenlang een trouwe fan van hun creaties en interpretaties 2) hoe zou die ‘Shadowmaker’ nu live klinken?
Vooral tegenover deze laatste vraag stond ik ietwat sceptisch want na de aankoop en beluisteren van de CD bij release , werkte de combinatie tussen de creatieve cellopartijen en de stem van Franky Perez niet voor mij ; de CD verdween dan ook in de kast zonder afvallig te worden.
Wat op de CD niet werkte voor mij, werkte op het podium afgelopen zaterdag wel.
Toegegeven: ik word niet betoverd door de stem van Franky Perez, zijn solocarrière verder volgen zie ik mezelf niet doen en een begenadigd zanger kan ik hem niet noemen, maar we kregen wel een aantal heel mooie momenten afgelopen zaterdag die uit ‘Shadowmaker’ kwamen.
Tussendoor kregen we waar we Apocalyptica van leerden kennen, eigenwijze covers van Metallica en Sepultura, maar ook waarvoor ik ze al jaren apprecieer: hun eigen creaties. We werden getrakteerd op “Grace”, “Not strong enough”, “Bittersweet”, “Hope II” en zelfs “Harmageddon”, wat live al een tijdje onder het stof lag.
Een ‘Shadowmaker’-nummer dat indruk heeft gelaten was “Riot Lights”. Dit nummer toont voor de zoveelste maal de genialiteit van Eicca Toppinen als componist/songwriter want dit nummer valt helemaal uit de toon bij alles wat we al van Apocalyptica kennen.
“Riot Lights” zal net niet het Anthem van Tomorrowland worden, maar als titeltrack van bijvoorbeeld de nieuwe Matrix-film zou dit absoluut niet misstaan.
Mede door de knappe maar eenvoudige graphics wordt dit moment als exceptioneel concertmoment in mijn geheugen opgenomen.
Time flies ... en je kon merken dat het zowel bij het publiek als op het podium met volle goesting was , maar de eindronde werd ingezet : vaste waarden als “Refuse/Resist” van Sepultura en “Seek and Destroy” van Metallica werden enthousiast gespeeld vooraan en meegezongen in de zaal. Om dan met hun klassieker te eindigen : “The hall of the Mountain King” van Edvard Grieg.
Het verhaal is sowieso Scandinavisch erfgoed en de legende gaat dat dit verplichte kost was tijdens hun klassieke scholing en bij het live-brengen van dit nummer voel je dan ook de haat-liefde verhouding die ze met dit werk hebben - heerlijk.
Bisnummers werden “I don´t care” en “Dead Mens Eyes” wat ook hun afsluiter op de CD ‘Shadowmaker’ is en mijn advies is om dit nummer vooral tot het einde beluisteren ...
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Het was best koud in Brussel, maar toch beloofde het een warme nacht te worden. In de AB voelde je het Jamie xx-zomersfeertje al hangen. Smijt daar nog eens een zaal vol hipsters bij en je waande je helemaal terug op de zomerfestivals.
John Rust mocht dit dansfeestje op gang trekken. Zijn set, dankjewel Studio Brussel, begon al om 19u. Wat jammer genoeg leidde tot een lang leeg blijvende zaal. Helaas, want deze man weet hoe je een feestje bouwt, met of zonder publiek. Een goed half uur voordat Jamie xx aan zijn set begon, stond de zaal wel al wat vol. John Rust speelde zijn laatste plaatjes en stoomde iedereen klaar om aan het heetste winterfeest van het jaar te beginnen.
En daar stond hij dan, Jamie xx, een van de meest populaire producers en dj’s van het moment, helemaal alleen voor een volle AB. Een hoofdtelefoon, een mengpaneel en wat platenspelers. Meer had deze man niet nodig om een van de grootste feestjes van dit jaar neer te zetten.
Na een top passage op Pukkelpop 2015 en een onmiddellijk uitverkochte AB show had Jamie xx best wat te bewijzen. Wat in London een Jamie xx & friends optreden werd, bleek hier gewoon een DJ set te worden. Geen guest vocals van onder andere xx-vrienden Romy en Oliver. Jammer, maar laat ons niet op voorhand panikeren. Zijn set kwam goed op gang met nummers als “Sleep Sound” en de remix van Florence and the Machine’s “You’ve got the love”. Het publiek leek het te appreciëren en danste enthousiast mee, maar toch ontbrak er iets. Was het de zomerfestival sfeer, of waren het de talrijke pintjes die je anders enthousiast naar binnen giet. Wie zal het zeggen. Aan temperatuur ontbrak er alleszins niets, want het was warm in de AB. Zo warm dat je het zweet van mensen hun voorhoofd zag.
Ook de lichtshow stond op punt. Allerlei kleuren in allerlei vormen, mooi op elkaar afgestemd. Perfect plaatje dus. Het midden van de set was een klein dieptepunt. De nummers werden te langdradig, bevatte niet genoeg hit materiaal en het publiek begon zich daardoor wat te vervelen. Jamie maakte zijn dieptepuntje naar het einde van de set weer helemaal goed. “Loud Places”, “Gosh”, “I know there’s gonna be (good times)”, elke hit kwam aan bod. Het publiek was blij, enorm blij, en zette dat om in dansjes zoals we dat die avond nog niet gezien hadden.
Oké, Jamie xx is niet de beste DJ ter wereld, maar hij weet perfect waar hij mee bezig is. De AB werd omgetoverd tot één grote danszaal en het optreden van Jamie xx werd één groot dansfeest.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Poodles – Sterke liveband!
The Poodles +Maverick & Rebellious Spirit
Kreun
Kortrijk
2015-10-22
Dominiek Cnudde
Een week na het fantastische optreden van Y&T programmeerde Alcatraz al terug een nieuw optreden in De Kreun. Op de affiche stond deze keer de sympathieke Zweedse band The Poodles.
De rocktempel was voor de gelegenheid kleiner gemaakt maar dan nog bleek de capaciteit ruim voldoende want de bezoekersaantallen bleven op deze weekdag ver beneden de verwachting. Naar schatting zo'n 150 bezoekers vonden de weg naar De Kreun. Een beetje vergelijkbaar met het aantal bezoekers dat in andere landen (met uitzondering van thuisland Zweden) naar The Poodles komt kijken. Het blijft een cliché maar ook deze keer hadden de afwezigen ongelijk want de Zweden brachten een wervelende rockshow van ruim 90 minuten!
Maar voor het zover was kregen we ook nog twee supportbands voorgeschoteld.
De eerste band die mocht aantreden was de Noord Ierse band Maverick. De band uit Belfast bestaande uit David Balfour (zang), Ryan Sebastian Balfour (gitaar), Ric Cardwell (gitaar), Richie Diver (bas) en Mike Ross (drums) bracht aanstekelijke melodieuze hardrock met een metalrandje. De set bestond voornamelijk uit nummers van het debuutalbum: 'Quid Pro Quo', dat eind vorig jaar verscheen bij Massacre Records. Frontman David Balfour maakte indruk en de band had met zijn aanstekelijke old school hardrock meteen de zaal mee. Uitzonderlijk vond ook zanger David dit, want hij bedankte het Belgische publiek meermaals voor de warme respons. Deze jongens maken zeker een kans om te promoveren naar een hogere klasse.
Veel minder enthousiasme brachten de jongens van Rebellious Spirit. Deze Duitsers hebben net hun tweede album 'Obsession' uitgebracht maar hoezeer ze ook hun best deden om de nieuwe plaat aan het Belgische publiek voor te stellen, de respons bleef zeer matig en velen verlieten de zaal om in de foyer een pint te drinken. De set zat vol matige rocksongs en ook de sound (die bij voorganger Maverick nog wel heel goed was) trok nergens op. Enkel de nieuwe single en semi-ballad "In My Dreams" kon mij nog enigszins overtuigen. Maar om eerlijk te zijn ben ik Rebellious Spirit nu al vergeten.
Hoofdact van de avond was de sympathieke Zweedse band The Poodles. Binnen het Melodic Rock wereldje toch wel een semi-grote klepper waarbij de vreemde groepsnaam voor discussie blijft zorgen. Helaas bleef zoals eerder gezegd de opkomst klein maar dat lieten de heren niet aan hun hart komen.
In een wervelende rockshow lieten ze nogmaals horen dat Zweden het mekka is voor wat betreft melodische rockmuziek. De band heeft ooit tweemaal meegedaan aan de voorrondes voor het Eurosongfestival maar slaagde er toen niet in de finale te winnen en zo hun land te verdedigen. Mede daarom wordt hun gladde melodieuze hardrock ook wel eens smalend songfestivalhardrock genoemd.
Feit is dat de heren goed weten wat ze doen, weten hoe ze een perfecte melodieuze rocksong moeten schrijven én daarnaast weten ze ook live hun songs zeer overtuigend te brengen. Het nieuwe album: 'Devil In The Details' is al hun zesde studioalbum en bevat net zoals hun vorige platen terug een groot aantal meezingers en potentiële radiohits.
De set van de avond werd aangekondigd als een 'best of concert' en dat werd het ook zo een beetje want het werd een bloemlezing met de beste songs uit hun discografie.
Reeds vanaf de start nam zanger en frontman Jakob Samuel (a.k.a. Jake Samuels) ons bij de keel. De charismatische zanger was in de jaren '90 nog drummer bij Talisman, nu is hij het handelsmerk van deze band. Gekleed in een rood lederen pak met kap was hij een bijzondere verschijning. Opener "Before I Die" brak meteen een potje of hoe je moet openen met een knaller van formaat! Daarna kregen we de meezinger "Caroline" gepresenteerd dat stevig werd meegebruld door de fans maar ons toch even deed grijpen naar onze oordopjes.
Even indrukwekkend waren het aanstekelijke "House Of Cards" en de stadionrocker "Shut Up!". Tijdens deze laatste song kreeg David Balfour, de zanger van openingsband Maverick, de microfoon toegereikt. De sympathieke man was de ganse tijd naast ons komen staan 'in the crowd' om The Poodles show van in de frontlinie te bekijken. Trouwens, puike prestatie van David en toch wel een mooi moment in de show.
Even verderop kregen we ook een zeer gesmaakt akoestisch intermezzo met enkele machtige ballads! Een succesvolle ouderwetse formule die tegenwoordig nog zelden live gebruikt wordt! De vooruitgeschoven single van de nieuwe plaat: "The Greatest" was voor mij het hoogtepunt van de avond. De uitgesproken A.O.R. sound in deze song en de potentiële hitkracht zijn echt mijn ding. Ook erna ging de spankracht tijdens het concert nooit verloren! Lekkere melodieën, sterke songs en een geroutineerde sterk musicerende band waren de ingrediënten voor een onvergetelijke sterke rockshow.
De vernieuwde line-up van de band met de nieuwe bassist Johan Flodqvist is duidelijk een goede keuze. Ondertussen heeft ook gitarist Henrik Bergqvist (gitarist bij The Poodles sinds 2008) zijn stempel weten te drukken, al is hij op het podium wel een stuk introverter dan zijn voorganger Pontus Norgren. Woorden schieten te kort om frontman, entertainer en vooral vocale klassebak Jakob Samuel te omschrijven. De energie die deze man vrijgaf op het podium was werkelijk verbluffend!
The Poodles bewezen andermaal een zeer sterke liveband te zijn. Hun gepolijste melodieuze hardrock is ook live een lust voor oor en oog! Sublieme rockavond daar in De Kreun!
Setlist:
*Before I Die *Caroline *House Of Cards *Shut Up! *I Rule The Night *Flesh And Blood *Cuts Like A Knife *Line Of Fire *Everything *Crying / One Out Of Ten / Leaving The Past To Pass *The Greatest *Instrumental / Drum Solo *Thunderball *Crack In The Wall *Metal Will Stand Tall *Like No Tomorrow *Night Of Passion
-------------
*Echoes From The Past *Seven Seas
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-poodles-22-10-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rebellious-spirit-22-10-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/maverick-22-10-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
De ons, in 1993 alweer, ontvallen Frank Zappa lijkt alom tegenwoordig dezer dagen. Vooreerst is er de cd, ‘Dance me this’, met onuitgegeven werk dat hij vlak voor zijn dood opnam, al kan ik me moeilijk inbeelden dat de maestro deze probeersels ooit op plaat zou hebben gekwakt.
Maar ook in de concertzalen is hij niet weg te slaan. Onlangs nog waren de Grandmothers Of Invention in de Spirit Of 66 in Verviers. Op 4 december speelt Sinister Sister (groep Belgische topmuzikanten rond vibrafonist Pieter Claus) werk van hem in de Rataplan in Antwerpen. Op 1 november komt oud Zappa-drummer Terry Bozzio naar de Zwerver in Leffinge en op 30 oktober prijkt Band From Utopia op de affiche van de 4AD in Diksmuide. Die laatsten lijken me, met ex FZ leden Ray White, Bobby Martin en Tom Fowler in de rangen, het interessantst. En dan was er zeer onlangs ook nog het overlijden van weduwe Gail Zappa maar daar repte Dweezil met geen woord over.
Intussen is het project Zappa Plays Zappa, waarmee Dweezil de muziek van zijn vader levend wil houden, ook al zo’n 10 jaar oud. Voor deze avond in een uitverkochte Roma was ons naar aanleiding van de 40ste verjaardag van de plaat een integrale uitvoering van ‘One size fits all’ beloofd. En die integrale uitvoering mag wel erg letterlijk genomen worden. De nummers werden in exact dezelfde volgorde afgewerkt zonder ook maar één woord commentaar tussendoor, als betrof het een klassiek werk. Eerst werden we nog op het verkeerde been gezet met het ellendige thema van ‘Star Wars’ maar na enkele minuten ontwaarde ik toch de eerste noten van “Inca roads” waarin de zang van Chris Norton aardig in de buurt kwam van George Duke destijds.
De meeste zang nam evenwel Ben Thomas voor zijn rekening en daar was ik heel wat minder over te spreken. Zo miste ik tijdens het heerlijke “Florentine Pogen” de van de soul barstende strot van Napoleon Murphy Brock. Voor de rest viel er weinig aan te merken. De uitvoeringen stonden heel dicht bij het origineel. Het instrumentale “Sofa No. 1” viel zo goed als niet te onderscheiden van de plaatversie. We hoefden niet te mopperen want “One size fits all” bevat negen ijzersterke songs die allen zo goed als feilloos gebracht werden. Maar wanneer je het zo brengt , wordt alles wel erg voorspelbaar terwijl de schaarse afwijkingen nooit voor enige meerwaarde zorgden.
Gelukkig volgde hierna nog zoveel moois waardoor ik zeker niet op mijn muzikale honger bleef zitten. Het begon al sterk met “Black napkins” waarin Dweezil zijn talenten als gitarist mocht etaleren. Het eigen “Dragon master”, een heavy metal-pastiche waarvoor vader destijds de tekst schreef, begon met de plots uit de coulissen opduikende stuntzanger Pete Jones niet onaardig maar ontspoorde op het einde toch compleet. Deze uitschuiver was ik echter snel vergeten want wat volgde liet mijn hart toch een paar tellen sneller slaan : “The Grand Wazoo”, titeltrack van één van Zappa’s meest onderschatte platen en wat mij betreft zelfs zijn allerbeste. Een lome, jazzy compositie waarin zowel de blazers , de toetsen als de gitaar uitblonken.
Na deze parel vond The Dweez dat het tijd was voor wat publieksparticipatie. De drie delen van de zaal mochten elk een kunstje leren wat erg vlot ging. Alleen gebeurde er daarna niets mee. Onze taken werden niet geïntegreerd in een song en er werd ook niets nieuws mee gecomponeerd, iets wat Zappa senior wel deed! Totaal overbodige oefening die gevolgd werd door het geweldige “Cletus Awreetus-Awrightus”, ook al uit ‘The Grans Wazoo’, en waarin saxofoniste Scheila Gonzalez een glansrol speelde. Later zou ze nog een paar keer schitteren. Het waren niet meteen de meest evidente nummers die Dweezil had uitgekozen. Neem nu “The evil prince”, een track uit de verschrikkelijk taaie driedubbelaar ‘Thing-fish’, dat volledig gedragen werd door de hemelse samenzang van de bandleden en waarin Ben Thomas wel tot zijn recht kwam. Meer nog, hij zong gewoon de sterren uit de hemel. Vanaf hier bleef het uitermate genieten met onder meer nog “I’m the slime” en het obligate “Montana”.
Tot slot liet Dweezil de helft van de groep vertrekken om zich samen met bassist Kurt Morgan en drummer Ryan Brown te vergrijpen aan een brok verzengende gitaarrock dat begon met “Apostrophe”.
Uiteraard volgde er nog een feestelijke bisronde waarbij het onmogelijk werd te blijven zitten : “Cosmik debris”!, “Dancin’ fool”!!, “Muffin man”!!!
Dweezil Zappa heeft duidelijk niet het charisma van zijn vader in de genen en het concert kende wel enkele pijnpunten. Toch viel er meer dan voldoende te genieten in een bijna twee en een half uur durende set vol tijdloze muziek gebracht door zes schitterende muzikanten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zappa-plays-zappa-21-10-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent ism De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
