Bruce Bherman komt aandraven met een beloftevolle EP , de songs ademen de sfeer van Lanegan – Campbell in de klankkleur en de sobere aanpak, met de vocale support van Leni Morrison … een doorleefde , deels rauwe (zeg) zang , in combinatie met een hemels , zalvende zang.
Jawel de songs zijn mooi verdeeld in een elektrische en akoestische reeks . ‘Chameleon’ kwam tot stand met Tim Coenen , die ook al instond voor materiaal van Admiral Freebee en Ericksson-Delcroix.
Sfeervol , dromerig broeierig materiaal , waaroverheen een americana en 60s sfeertje hangt . Naast Morrison komen nog een paar andere interessante guests aantreden .
Check gerust de sound en bio van deze Bherman …
http://wwwbrucebherman.com
Mooi volk is er te horen op King Dalton. Het is de band rond broertjes Pieter en Jonas De Meester (AedO), Jorunn Bauweraerts (Laïs), Tomas De Smet (Zita Swoon, Think Of One, Broken Circle Breakdown Bluegrass Band) en Frederik Heuvinck (A Brand). Jawel, zij samen zorgen voor een geluid die diverse stijlen van pop , rock , folk , funk en blues in een broeierige , sfeervolle als stuwende ritmiek gooit .
Het oude Moondog Jr en Zita Swoon lijkt een voorname referentie om hen muzikaal te situeren . Songs die een sobere als meer rijkelijk geschakeerde aanpak en klankkleur hebben . Intrigerend materiaal dus, kortom , fijn , overtuigend wat deze band op ‘Thilda’ brengt .
Info http://www.kingdalton.be
We zijn al toe aan de vierde plaat van deze Nederlandse band uit A’dam rond Saskia Van Der Giessen. Ze zitten in de regionen van een Sleater-Kinney , Magnapop, Sonic Youth door die rauwe, rammelende aanpak van broeierig , sfeervol spannend materiaal, die een melodieuze ondertoon behouden . Boeiend in z’n totaliteit , zeker nu, gezien die sound met een Courtney Barnett in de lift zit .
Door het tintelende gitaarspel en de vioolpartijen dwarrelt gevoeligheid , emotie en passie om de songs heen, wat de plaat nog meer doet overtuigen!
Die Labasheeda verdient na al die jaren alvast meer airplay …
Info http://www.labasheeda.nl
Chokri kan niet anders dan een speciale plaats te reserveren in Het Grote Pukkelpop Boek voor Dirk DaDavo en TB Frank, oftwel The Neon Judgement. Tussen hun passage op de allereerste editie van het festival in ’85 en hun triomfantelijk weerzien in Kiewit afgelopen zomer staken namelijk maar liefst 30 jaar, een periode waarin het Leuvense duo ondanks het afleveren van steeds minder relevante platen steevast kon rekenen op een vaste fanbase. Voor die trouwe zwartzakken was er eerder dit jaar minder prettig nieuws toen de electrowave pioniers aankondigden dat de stekker er binnenkort onherroepelijk uit gaat. Maar niet getreurd, iedereen die de groep nog één keer wou zien knallen kon de afgelopen maanden de soundtrack van de publieke begrafenis live meemaken door zich een ticket voor TNJ Farewell Tour: Time Capsule aan te schaffen.
Tijdens het ultieme afscheidsconcert in een aardig gevulde AB bleek in die tijdscapsule bijna enkel plaats voor de back catalogue die Dirk DaDavo en TB Frank tijdens de 80ies bij elkaar knutselden. Met een mix van culthits, albumtracks en obscure experimenten, waarvan het meeste materiaal ruim een kwarteeuw geleden werd ingeblikt, vulden de heren met sprekend gemak een XL set van twee uur en een kwartier. Bij dergelijke marathonconcerten is het bijna onmogelijk om momenten van verveling te ontlopen, maar The Neon Judgement slaagde er wonderwel in om die tot een minimum te beperken. Hier stonden dan ook geen uitgerangeerde fossielen uit een lang vervlogen tijdsgewricht, maar wel twee kwieke vijftigers die een niets minder dan opzwepende geschiedenisles kwamen geven.
En die geschiedenis ging al meteen erg ver terug in de tijd. De claustrofobische opener “Army Green (WOIII)” dateert van de allereerste cassette van het duo uit ’81 toen de electropunk van Suicide en de industriële new wave van Cabaret Voltaire de belangrijkste bouwstenen aanleverden ten huize TNJ. Lang duurde het echter niet vooraleer het duo daar haar eigen zwartgallige recept ging uit distilleren. De door een ritmebox opgejutte rhythmn & blues van “Sister Sue” maakte nog maar eens duidelijk hoezeer de overschakeling van TB Frank naar gitaar een gouden zet bleek in de muzikale evolutie van de groep. Dat Da Davo en TB Frank op hun beurt als inspiratiebron hebben gediend voor andere bands bleek reeds uit de screening docu die voorafgaand aan het concert werd vertoond. Eminente schijvendraaiers als Dave Clarke en The Hacker lieten zich daarin van hun meest lyrische kant zien om hun respect voor de Leuvenaars aan de kijker duidelijk te maken. Even opmerkelijk was de vaststelling dat tijdens het verschroeiende “I Wish I Could” The Jesus & Mary Chain wel heel erg uitdrukkelijk in beeld, een groep die zich nota bene pas eind jaren ’80 aan dezelfde explosieve cocktail van fuzz gitaren en voorgeprogrammeerde drums waagde.
TNJ mag dan al een groep uit een ander tijdperk zijn, hun boodschap waarin een algeheel wantrouwen tegenover ‘Het Systeem’ zit gebakken blijkt allerminst gedateerd. Zo kreeg het publiek uit eerste hand te horen dat de moord op Kennedy als inspiratiebron diende voor “Tomorrow In The Papers”, één van de meest poppy nummers uit de TNJ erfenis die door het publiek tot hét hoogtepunt van de avond werd gekroond.
Hoogtepunten waren er nog wel meer, zeker wanneer een bevriende collega op het podium werd uitgenodigd. Belpop godfather Jean-Marie Aerts werd als een vriend des huizes aangekondigd, maar bleef zoals gewoonlijk ver uit de spotlights. De manier waarop hij de strakke gothic electro van “Voodoo Nipplefield” inkleurde met de onmiskenbare van “Oh la la la” geleende gitaarriff blijft onnavolgbaar. Met de vakkundige assistentie van dark techno wizard Radical G werd even later het oudje “Schizophrenic Freddy” dan weer getransformeerd tot een new beat anthem avant la lettre. Geen idee of zijn knalgele gitaar echt was ingeplugd, maar alleen al de energieke stage act van Luc Van Acker tijdens sinistere brokken electrowave als “Stoney Wall Doll” en “Concrete N.Y.” bood de muzikale meerwaarde waar Da Davo en TB Frank op hadden gehoopt.
Diezelfde drie gasten mochten ook in de encores nog eens samen komen opdraven voor een wild rond zich heen schoppende remake van Van Acker’s “The Fear In My Heart”. Even ervoor had TB Frank voor het meest introverte moment van de avond getekend door zich enkel gewapend met een akoestische gitaar te wagen aan “The Folk Singer” van persoonlijke held Johnny Cash. Het bleek de inleider te zijn tot een informele afscheidsrede waarin de twee helden van de avond zowat alles en iedereen die het TNJ project al die tijd op de rails hebben gehouden persoonlijk bedankten.
Na zoveel emo-geladen getuigenissen moesten en zouden nog een aantal stroomstoten volgen. Het netjes opgespaarde “TV Treated” en de eresaluut aan The Cramps met “Human Fly” trokken de wat ingedommelde set terug op gang, om uiteindelijk alle remmen los te gooien tijdens het apocalyptische slotsalvo “Nion”. Het publiek liet zich gewillig inpakken tijdens deze Suicide rip-off en scandeerde luidkeels “Nion Nion” als laatste eerbetoon aan de groep die luttele momenten later officieel zou ophouden te bestaan. Deze irreële gedachte maakte al gauw plaats voor enige trots en vooral dankbaarheid om één van de meest invloedrijke vaderlandse bands op ‘Judgement Day’ hun laatste adem te zien uitblazen.
Of om te citeren uit het verzamelde werk van Arno: ‘Merci godverdomme, merci!!!’
Pics homepag - Xavier Marquis (Indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Hooton Tennis Club & Happyness
La Péniche
Lille
Voor de gelegenheid hadden ze in La Péniche voor een dubbelaffiche gezorgd. Het moest een avondvullend programma van aanstekelijke Indie Rock worden met Hooton Tennis Club & Happyness.
De twee bands speelden slechts drie concerten samen waardoor dit dus een uniek gebeuren werd. Hooton Tennis Club bracht in augustus hun debuutalbum ‘Highest Point In Cliff Town’ uit dat boordevol rocknummers zat die vermakelijk goed in elkaar zitten. De debuutplaat van Happyness werd al in maart uitgebracht en bevatte meer grungegeluiden dan bij de eerste band. Hierdoor is de groep ook iets populairder dan Hooton Tennis Club, maar toch bleken ze de avond te openen.
Happyness - Dit trio zette hun twee zangers vooraan en de drummer werd wat in de achtergrond geduwd. Op het eerste zicht zijn het drie doodgewone kerels die in hun dagdagelijkse kledij op het podium staan (zie: trainingsbroek). Het is maar wanneer ze echt beginnen met muziek te spelen dat hun klasse opvalt. De grunge spat ervan af en vooral in het begin valt de gelijkenis met Red Kross zeer hard op. Naarmate het concert vordert , doet de band het steeds rustiger aan. Hierdoor komt de verveling snel te voorschijn aangezien het begin zo vernietigend was. Toch slaagt de band er in om met enkele rake opmerkingen het publiek naar hun hand te krijgen, al mocht er wat meer energie in de laatste nummers gestoken worden.
Gelukkig had de organisatie van La Péniche nog een leuke verrassing voor ons in petto met Hooton Tennis Club. De band slaagt er in om de meest zinloze titels aan nummers te geven bijvoorbeeld “P.O.W.E.R.F.U.L P.I.E.R.R.E”, “Kathleen Sat On The Arm Of Her Favourite Chair” of iets simpeler “Jasper”. Maar deze nummers zijn wel stuk voor stuk ‘catchy as hell’. Vandaar ook dat bij ons de vergelijking met The Vaccines al snel naar boven komt bij deze groep. Het viertal is zeer jong maar staat toch op het podium alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Door geniale solo’s te verzorgen en een typische Britse sfeer te creëren ervaren we op de boot waarop ze spelen bijna tsunami’s. Dit door het enthousiasme bij de Fransen dat wordt aangewakkerd door deze gezellige rockmuziek. Nieuw is het helemaal niet, maar wel iets wat iedereen graag hoort.
De avond begon stevig en eindigde ook zo, de bands vullen elkaar perfect aan waardoor het jammer is dat er in totaal maar drie datums van hen samen zijn. Toch raadden we vooral Hooton Tennis Club aan omdat hun muziek het tot op de meest commerciële radio kan schoppen en uitblinkt in eenvoud.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
‘The Abyss’ is aardedonker en laat de ijle doch heldere zanglijnen van de zwarte engel Chelsea Wolfe soms glijden op een palet van benevelde doom-metal ondertonen. Dat sterkt het duistere en zwaarmoedige karakter van songs als “Carrion Flowers”, “Iron Moon” en “Dragged Out” nog wat aan.
Stel u iets voor als Beth Gibbons die haar kompanen van Portishead even op non actief zet en Earth inhuurt als begeleidingsgroep. Elders komen er bevreemdende elektronica (“After The Fall”), zalvende akoestische gitaren (“Crazy Love”), schimmige strijkers (“Grey Days”) of een onderkoelde piano (“The Abyss”) aan de oppervlakte. Het album is gehuld in een duistere, bedwelmende en atmosferische sound waarover de muze haar bovenaardse stemklanken sierlijk drapeert, met steeds een wondermooi resultaat.
The Abyss is Chelsea Wolfe’s meest intrigerende, innemende en bijgevolg ook beste plaat tot op heden. Een zwarte parel.
Wederom een album die overvloedig baadt in een gloed van psychedelica en als een vliegend tapijt boven de papavervelden zweeft. Ik weet het, dergelijk geluid is dezer dagen niet echt origineel meer gezien ontzettend veel bandjes in dezelfde psych-vijver vissen, maar toch laten we ons hier weer gewillig in deze verslavende Zweedse trip mee glijden (Hills zijn immers landgenoten van Goat, even geschift, net zo briljant).
Op onze reis naar het hippiedom worden we bevangen door afgedreven sitars, gitaren die de fuzz-pedalen richting Venus sturen en atmosferische fluittonen die de brilslangen royaal uit hun manden lokken. De zeldzame vocals komen rechtstreeks vanuit een in mist gehulde tempel alwaar plaatselijke halfgare voodoopriesters de nodige toverkrachten bezweren.
‘Frid’ is zo een typisch hallucinerend album waar je niet naar luistert, maar die je ondergaat. Het is een hypnotiserende en veelkleurige excursie naar onontgonnen oorden waar verrassende schatten liggen opgeborgen, alsook een genereuze portie verdovende middelen, vermoeden wij.
Tien jaar geleden zouden we er als de kippen bij geweest zijn mocht u ons van een nieuw Libertines album gesproken hebben, maar op vandaag zijn we daarin al heel wat gematigder. Ten eerste zijn wij voortaan op onze hoede voor het labiele persoontje Pete Doherty en ten tweede waren wij nu ook niet zo overdonderd door de met veel bombarie aangekondigde Libertines-reünie. Van hun come-back optredens mochten we er eentje meemaken op het Nederlandse aardige Bes Kept Secret festival en dat was niet echt een onvergetelijke set, ook al waren er enkele zeldzame momenten van opflakkering. Wij zagen bij de heren Barat en Doherty dat de typische sympathieke rommeligheid was gebleven, maar de rebelse punkspirit van weleer was helaas nergens te bespeuren. The Libertines rolden nog wel, maar ze rockten niet, en de nieuwe songs gaven ook niet meteen een onuitwisbare indruk. Dit was in niets te vergelijken met hun legendarische eerste optreden op Belgische bodem in de kelder van de Botanique in 2002, een avond die zij waarschijnlijk al lang vergeten zijn, maar die bij ons voorgoed in het geheugen gegrift staat.
Vandaar onze argwaan. Maar kijk, de nieuwe plaat heeft ons aangenaam verrast, ze klinkt stukken beter dan de laatste van Babyshambles en is een waardige opvolger van ‘Up The Bracket’ en ‘The Libertines’.
The Libertines reizen speels en ongedwongen doorheen de Engelse rijke muziekhistorie en passeren bij The Jam (wel zeer nadrukkelijk aanwezig in opener “Barbarians”), The Clash (“Gunga Din”), The La’s en Supergrass. Hier hebben we weer die typische Libertines songs die nooit echt helemaal afgewerkt klinken, maar altijd bijzonder catchy, fris en spontaan voor de dag komen. Soms zijn het prachtige wiegeliedjes met een hoek af (“Iceman”, “You’re My Waterloo”, “Dead For Love”), elders zijn het venijnige rockertjes in een punksausje (“Fury Of Chonburi”, “Glasgow Coma Scale Blues”).
The Libertines zijn wel degelijk terug, maar voor hoelang ? Naar verluidt zou Doherty de laatste tijd om onduidelijke redenen in Engeland regelmatig zijn kat naar de optredens sturen. Old habits never die.
James Bay is een beloftevol Brits sing/songwriter die een warm , sfeervol, aanstekelijk debuut uit heeft . We krijgen hier een reeks songs , die een sobere , sierlijke, elegante ritmiek en opbouw hebben, ondersteund van z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals . Een speels, ongedwongen aanpak ervaren we, pop die z’n finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn toont. “Hold back the river” betekende de doorbraak en bracht hem meteen naast andere songwriters Ed Sheeran , Passenger, Tom Odell en George Ezra .
In de aanvang beluister je die uiterst genietbare warme gloed van een “Craving” , “If you ever want to be in love” of een “Let it go” . Die lijn trekt hij door op de ganse plaat , met “Best fake smile” en “Scars” als de meest extraverte songs .
We krijgen een folky troubadour op z’n akoestische gitaar in de bijhorende nummers , die een mooie aanvulling vormen .
Deze jonge Brit stelt zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Tja , niet voor niks heeft hij de critics’ choice 2015 award weggekaapt!
Het Amsterdamse duo liet een tijdje op zich wachten, en was in de voorbije zes jaar met allerhande projecten bezig als film en theater . Hun zompige , smerige rock’n’roll/psychedelica klinkt minder smerig en vuil, maar behoudt die kenmerkende, repeterende , zweverige tune en die dreigende , dwarrelende eighties wave . Toegegeven , minder beestig en weird , maar een lekker hypnotiserend geluid, zeker als je er de laatste twee “Red beat” en de ruim twintig minuten durende titeltrack op nahoudt .
De eerste zes zijn veelzijdiger , stralen wat meer rockwave uit in die psychedelica en klinken bijgevolg afwisselend directer , rauwer of sfeervoller , maar onmiskenbaar is , blijft die zZz stempel!
‘The Book Of Souls’ is de ideale plaat voor in de wagen. Start de motor in Gent, scheur de E40 op richting Brussel en neem een willekeurige song uit de plaat. Tussen Gent en Wetteren krijg je een bombastische intro, van Wetteren tot in Erpe Mere zet Bruce Dickinson zijn ellendige schuur open, aan afrit Erpe Mere begint lead gitarist 1 aan zijn solo, in Aalst zet lead gitarist 2 zijn intermezzo in en vanaf Affligem etaleert leadgitarist 3 zijn kunstjes. U bent ondertussen al in Brussel. Maak rechtsomkeer (liefst niet op dezelfde rijbaan, tenzij u uw leven beu bent, wat wij nu ook weer niet zo vreemd zouden vinden met zo een schijf in de cd lader) en herhaal deze handeling. U bent heelhuids terug in Gent geraakt ? Proficiat !
Zondag begon alweer met een Vlaamse supergroep, wat vermoeiend! Het Gentse King Dalton bestaat uit Pieter (vocals, gitaar en bariton sax) en Jonas (slide gitaar) De Meester (beiden ex AedO), bassist Tomas De Smet (Think Of One, Zita Swoon, Broken Circle Bluegrassband), zangeres Jorunn Bauweraerts (Laïs) en drummer Frederik Heuvinck (A Brand). Maar King Dalton, dat eruit zag als een orkestje uit de Appalachen, zorgde onverwacht voor een zeer aangename verrassing. De groep is zeker niet voor een gat te vangen. Het ene moment klonken ze als 16 Horsepower om dan, wanneer Pieter de Meester zijn sax bovenhaalde, in de voetsporen van Morphine te treden. Nog wat later klonk het weer lekker funky terwijl ik ook even Yoko Ono meende te horen. Bovendien was er zelfs een moment van herkenning toen het mooie “Jewel pleasures”, bekend van de televisiereeks ‘Tom & Harry’, werd ingezet.
Muzikaal klonk Het Zesde Metaal heel wat conventioneler dan King Dalton. Het Zesde Metaal : dat is vooral meester-verteller Wannes Cappelle. Zijn West-Vlaams teksten zijn steeds spitsvondig, poëtisch en erg zelfrelativerend. Verder bestond de groep uit vier uitmuntende muzikanten waaronder gitarist Tom Pintens en een alweer briljante Filip Wauters op gitaar en lapsteel.
The Deslondes, genoemd naar een straat in thuisstad New Orleans, moesten starten voor een akelig leeg lijkende zaal. Buiten was eindelijk de zon aan de hemel komen piepen en zo vonden slechts weinigen de weg naar een donkere zaal voor een relatief onbekende groep (later sijpelde er toch wat meer volk binnen). Maar de vijf, die mooi op één rij stonden, lieten het niet aan hun hart komen. Wel integendeel. Ze brachten meteen leven in de brouwerij door een wedstrijdje two-step dansen te organiseren waarbij de winnaars zowaar een flesje pils kregen. De sfeer zat er meteen in en hun verrukkelijke pot americana kreeg een hartelijke respons. De heren hadden talent zat en maar liefst vier nachtegalen in de rangen. Naast de gekende nummers uit hun dit jaar verschenen debuutplaat werd ook een gloednieuwe song met als werktitel “Loses” gespeeld en dat werd meteen één van de pieken uit de set. Zondermeer een belofte voor de toekomst, deze The Deslondes.
Op zondag werd het meest uitgekeken naar het project Moondog by Roland & Friends maar dat werd een ontgoocheling. Vermoedelijk in tegenstelling tot het overgrote deel van de aanwezigen kende ik wel Moondog. In 2006 kocht ik de nog steeds aan te raden verzamelaar, ‘The Viking of Sixth Avenue’, die wekenlang in mijn cd-speler kampeerde waarna ik nog dieper in het werk van de excentrieke Amerikaan ging graven. Vooraf vroeg ik me af wat men in godsnaam met deze minimalistische avant-garde jazz zou aanvangen. Met een rits topmuzikanten als Roland, Isolde Lasoen, Patrick Riguelle, Yves Fernandez (trompet), Marc De Maeseneer (sax), Mirko Banovic (bas) en Serge Feys (keys) mocht je toch wel iets verwachten maar ze maakten Moondog gewoon salonfähig. Het werd een hapklare brok waar kunstminnend Vlaanderen zich in de culturele centra geen buil aan zou vallen. Het klonk mooi gepolijst en voor sommige stukken kon ik de mening van een enthousiast publiek beslist delen maar de geest van Moondog? Die was nooit en nergens te bespeuren. Verder viel ook op hoe beperkt de rol van een nochtans met een mooie vissenmuts uitgedoste Roland wel was. Hoewel hij met zijn schelpenrammelaar misschien nog het dichtst in de buurt van Moondog kwam.
Hoe graag had ik de kater na Moondog doorgespoeld met een spetterend optreden van het Nederlandse MY BABY. De omschrijving was alleszins veelbelovend, de ontnuchtering des te groter. Niets leek wat het was. De gitaar van het anders wel leuke zangeresje Cato Van Dyck was nooit te horen. De zielloze drums van broer Joost leken wel een nooit aflatende drummachine terwijl ik voortdurend een pompende bas meende te horen die nergens te zien was. En dan waren er nog de blueslicks van Nieuw-Zeelander Daniel ‘Dafreez’ Johnston die ik eerder met een kermis zou associëren. En toch zouden ze samen met Seasick Steve getourd hebben. Vreemd.
Slotsom : dit vernieuwde Leffingeleuren was een schot in de roos. Een festival op mensenmaat waar de muzikale ontdekkingsreiziger op zijn wenken bediend werd. Merci Leffinge!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2015 - zaterdag 19 september 2015
Leffingeleuren 2015
Festivalterrein
Leffinge
2015-09-19
Ollie Nollet en Nick Nyffels
Dag 2 van Leffingeleuren beloofde weer een dag vol ontdekkingen te worden …
Ik was er misschien nog niet klaar voor maar de Leuvense groep van Gaëtan Vandewoude en Chantal Acda, Isbells, konden me op dit vroege uur niet overtuigen. De vele instrumentenwissels haalden de vaart uit de set die zo al wat mak klonk. En dat kampvuurmoment waarbij ze onversterkt speelden en het publiek lieten fluiten was er helemaal over.(ON)
Vrouwelijke indierockers die de mosterd gaan zoeken in de jaren negentig, is een van de trends van 2015. Denk maar aan Waxahatchee (gezien op Best Kept Secret en in november in het voorprogramma van Kurt Vile) of Courtney Barnett. Ook Leffinge deed mee aan de trend met Girlpool, twee dames uit Los Angeles die de Kim Deal filosofie aanhangen: meer enthousiasme dan technisch vernuft. Cleo Tucker´s gitaarspel gaf je het gevoel of de band nog maar twee weken bezig was, wat aanvankelijk wel charmant was. De sterkte van Girlpool zat hem in de krachtige harmonieën tussen Tucker en bassiste Harmony Tividad, die heel dikwijls crescendo aanzwollen. Een nummertje eindigde op een gitaaruitbarsting, maar meestal kregen we heel eenvoudige, rudimentaire melodietjes in een laag tempo. Dit begon na een tijdje toch wel heel eenvormig te klinken, en we raden de dames aan om nog meer te oefenen, zodat uptempo songs ook tot de mogelijkheden behoren. (NN)
Girlpool uit Philadelphia is het meisjesduo Cleo Tucker (gitaar,voc) en Harmony Tividad (bas,voc). Niet gespeend van veel talent zongen ze met schelle stem eenvoudige (wat anders?) liedjes die steeds meer richting The Shaggs afdreven. Voor wie ze niet kent : The Shaggs (drie zussen) wisten in de jaren ‘60 dankzij complete muzikale onkunde een cultstatus te verwerven en werden zelfs door ene Frank Zappa de hemel in geprezen. Zo slecht werd het nooit met Girlpool, een cultstatus zal er dus wellicht nooit inzitten. (ON)
De files hadden er al twee maal voor gezorgd dat we Kevin Morby moesten missen. Zowel op Best Kept Secret als in de Botanique waar hij het voorprogramma deed van Steve Gunn liepen we deze ex –Woods-bassist mis door het drukke verkeer. Derde keer was het prijs in de grote zaal van de Zwerver. Rustige Americana met een Dylanfixatie zo kan je de songs van Morby nog het best omschrijven. In het eerste deel van de set speelde Morby akoestisch, het tweede deel was elektrisch, en in de begeleidingsband viel de versiering met slidegitaar op. Morby schuwt de lange gitaarsolo’s, speelde veelal op een metalige slaggitaar, en samen met de parlando deed deze aanpak ook aan die andere held van hem denken, namelijk Lou Reed. Een kind in de zaal begon zowaar te headbangen, wat bewees dat alternatieve country ook best ruig kan zijn. (NN)
Kevin Morby (Los Angeles) kende ik als bassist van Woods, dat vorig jaar nog schitterde op Leffingeleuren, en van zijn eigen band, The Babies. Vooral op basis van die laatste groep waren mijn verwachtingen niet bijster groot. Mijn verbazing was dan ook niet gering toen hij op akoestische gitaar begon met drie pure americanasongs. Na deze verbluffende start pakte hij zijn elektrische gitaar en ruilde het blonde meisje haar gitaar (waar ze nochtans subliem op bezig was) voor een bas en werd een machtig “Harlem river” ingezet. Na dit epos, een ode aan New York, kon het enkel bergafwaarts gaan. Toch had hij nog genoeg goeie songs, die meer dan eens aan Bob Dylan deden denken, in de aanbieding om een volledige set te blijven boeien. Dé verrassing van het festival. (ON)
Na Kevin Morby begonnen de bands te overlappen, dus besloten we maar om een stuk van de set van Eaves te gaan bekijken in de Kapel. Eaves is de band van Joseph Lyons, een jonge Brit uit Leeds wiens eerste album ‘What green feels like’ positief ontvangen werd. De muziekpers haalt de vergelijkingen met Nick Drake uit de kast, maar in een livebezetting met een potige band was die link toch niet direct te horen. Radiohead ten tijde van ‘The bends’, was een duidelijkere invloed, evenals de dramatische wendingen uit de nummers van Anna Calvi. Niet alle nummers van de halve set die we bijwoonden bleven even sterk hangen, maar beloftevol is deze Eaves zeker. (NN)
De eerste band die ons vandaag volledig bij het nekvel greep, was Torres. Slaan en zalven was het motto van de platina-blonde Mackenzie Scott. Etherisch aan een nummer beginnen, om dan stevig uit te halen a la L7 of Hole, een beetje vergelijkbaar met de Engelse Wolf Alice. Deze Amerikaanse deed mee op het laatste album van Sharon Van Etten, en deed ook al haar voorprogramma. Qua podium présence deed ze ons ook aan St-Vincent denken, die andere Amerikaanse rockdame met ballen. Een dwingende, krachtige stem die ons het hele concert deed uitzitten, ook al was op dat moment de prachtige folkstem van Meg Baird al begonnen in de Cafe. Haar nieuwe plaat ‘Sprinter’, nam ze op in Engeland met Rob Ellis, de producer van PJ Harvey, en op die plaat deed Adrian Utley van Portishead ook mee. Waard om te checken dus. (NN)
Vader of moeder Scott had een geniale ingeving toen ze een naam mochten kiezen voor hun dochter en noemden haar Mackenzie. “San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair”, heeft u hem? Men zou voor minder een pseudoniem kiezen en dus werd het Torres (naar haar grootvader). De 24-jarige blondine zag er beeldig uit met haar blauwe lippen en verscheen net als de andere groepsleden in een zwarte overall op het podium. Hier was duidelijk over nagedacht en niet alleen over het visuele aspect. Iets teveel, denk ik. De songs waren allen vakkundig dicht gepleisterd met weinig inspirerende synths. Ze wordt wel eens vergeleken met P.J. Harvey maar van de intensiteit van die Britse kan Torres voorlopig alleen maar dromen. (ON)
Meg Baird (San Francisco) heeft een verleden bij de groepen Espers en Heron Oblivion en bracht onlangs haar derde solo-lp, ‘Don’t weigh down the light’, uit. Samen met Charlie Saufley, die ook op de laatste platen van Six Organs Of Admittance en Howlin’ Rain te horen is, zorgden in het café voor één van de hoogtepunten van Leffingeleuren. Folk tot de pure essentie herleid : de kristallen stem en de akoestische gitaar van Meg spaarzaam bijgekleurd met de licht psychedelische gitaar van Saufley. Verstild en toch zo intens, nergens was het publiek zo stil als daar. Naast een goedgekozen cover van Gene Clark kregen we onverhoopt ook nog een magistrale uitvoering van “Mansfield and Cyclops”, een nummer uit het meesterwerk ‘Espers II’ en het absolute kippenvelmoment van Leffingeleuren 2015.
(ON)
De publiekstrekker van de zaterdag was ongetwijfeld het Canadese Great Lake Swimmers. De folkrock van dit vijftal uit Toronto werd gesmaakt door jong en oud. Zes albums hebben ze ondertussen uit, we schaamden ons een beetje dat we ze nog nooit aan het werk zagen. De sound van Great Lake Swimmers wordt bepaald door de stem van frontman Tony Dekker en de viool van de rosse Miranda Mulholland. Great Lake Swimmers hebben zowel stemmige folksongs die zo in Duyster passen, als uptempo hillbilly folksongs, vooral dan wanneer de banjo uit de kast gehaald wordt. Dekker liet het publiek meezingen op “I must have someone else’s blues”. Zowel de Americana liefhebber als de fan van populaire folk als Lumineers of Mumford & Sons kwam hier aan zijn trekken. (NN)
Wand – Van die groep uit Los Angeles heb ik twee redelijk gesmaakte platen, ‘Golem’ en ‘Ganglion reef’, op het schap staan maar hun optreden in de Kapel werd geen onverdeeld succes. Ok, de band had wat pech toen er een snaredrum brak en het een tijdje duurde eer dat opgelost raakte maar daar zal het uiteindelijk niet aan gelegen hebben. Het was vooral zanger-gitarist Cory Thomas Hanson die de set eigenhandig de nek omwrong. Nochtans kon Wand imponeren met pompende psychrock waarbij het heerlijk op en neer deinen was. Helaas vond Cory Hanson het nodig om tussendoor telkens op zijn gitaar of op de toetsen te pielen terwijl de andere muzikanten te vaak werkloos mochten toezien. Een euvel dat ook op de platen te horen is maar live echt onverteerbaar was. (ON)
We hadden iets meer volk verwacht in de Kapel voor Tout va bien. De band van Dries Mertens look-a-like Jan Wouter Van Gestel had deze zomer al op Werchter, de Lokerse Feesten en Pukkelpop gestaan, en Belgische bands doen het meestal heel goed op de festivals, maar de tent zat toch niet vol. Van Gestel heeft een volwaardige band waarmee hij een stevig festivalgeluid weet neer te zetten, een mix van elektronica, piano begeleide singer/songwriting en alternatieve rock. De geluidsman had het druk, en er viel ook een micro uit, maar dat belette niet dat Tout va bien een overtuigende set neerzette. Brel-cover “If you go away” viel op, maar ons verbaasde vooral een nummer met een Mogwai/Sigur Ros –achtige muur van gitaar. Van Gestel gebruikte vooral zijn falsetstem, maar hij had toch ook een nummer waarin hij zijn normale stem gebruikte. Natuurlijk mocht het festivalanthem van de zomer niet ontbreken, “This fight” dat Compact Disk Dummies gewijs uit de boxen spatte. Na vijftig minuten waren al de nummers van Tout va bien opgebruikt, we konden nog eens de gezellige eet- en drankstandjes aandoen rond de kerk van Leffinge. (NN)
Met het alom bejubelde Dans Dans, één van de vele projecten van Bert Dockx (Flying Horseman), blijf ik het wat moeilijk hebben. Vooral de eerste jazzy nummers vond ik net niet vervelend en langdradig. Naarmate de set vorderde klonk het steeds pittiger, mocht er al eens gerockt worden en kon ik me uiteindelijk toch vinden in deze volledig instrumentale gitaarmuziek. Waar is de tijd dat de gitaarsolo collectief verguisd werd?... (ON)
De afsluiter op zaterdag was voor ons het Amerikaanse La Luz: vier meiden uit Seattle die de jaren zestig weer doen heropleven, een beetje zoals het Spaanse Hinds dat we op Best Kept Secret zagen. Onvervalste surfrock dus, met meerstemmige gezang, veel reverbgitaar en spookachtige orgelgeluiden. Het publiek was een beetje afwachtend, wat spijtig was, want we konden ons wel een dol feestje inbeelden met deze dames. Toch is dit geen bubblegumpop, want de onderwerpen van de korte liedjes gaan soms over dood en duisternis. De band overleefde een crash met hun tourbusje in 2013, en dat liet toch emotionele littekens na. Een schrille schreeuw deed onze oren tuiten, La Luz wist hun surfrock spannend te houden zonder in nostalgie te vervallen. De band stopte nogal abrupt, een bisnummer zat er niet meer in, en zo kwam de zaterdag van Leffingeleuren ook nogal abrupt ten einde. (NN)
De feestelijkheden in de Kapel werden afgesloten door La Luz uit Seattle die ik vorig jaar al zag schitteren op Instant Karma in Oostende. Ik vond ze hier net iets minder dan toen maar daar kan een groep zatladders vooraan, die de intieme sfeer die de groep toch nodig heeft voortdurend stoorden, wel voor iets tussen gezeten hebben. De vier meiden verblijdden ons met timide surfpop waarin het orgel van Alice Sandahl en de gitaar van Shana Cleveland de onbetwiste pijlers waren met daar bovenop als kers op de taart die angelieke samenzang. Wat klonk dit weer subliem. Desondanks besloop me het gevoel dat ik iets teveel van hetzelfde hoorde. Misschien moet La Luz voor een eventuele derde plaat toch maar eens wat andere horizonten gaan opzoeken. (ON)
Slotsom van de dag? Veel interessante bands gezien …
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2015 – vrijdag 18 september 2015
Leffingeleuren 2015
Festivalterrein
Leffinge
2015-09-18
Ollie Nollet en Johan Meurisse
Senses working overtime? - Three days of music, art, food & drinks, streetart, buskerstage, innovation … Een mooie omschrijving om de nieuwe inkleding van het sympathieke festival, die traditioneel de festivalzomer afsluit, te omschrijven.
Op deze 39ste editie is het festival letterlijk rond de kerktoren van Leffinge gecentraliseerd , een combinatie van muziek , festival , straattheater , kinderanimatie en allerhande kleine kraampjes, die een leuke , toffe , wonderschone trip onderstrepen en de sfeer ademen van een gezellig dorpsfeest . Weg dus met de grote tent , terug naar kleine podia in de dorpskern . De organisatie heeft door de jaren een neus voor (beloftevolle) bands . Dit jaar werd deze kaart à fond getrokken; wat geprogrammeerd werd , kunnen we terug vinden in het clubcircuit en is een ontdekkingstocht waard.
Het driedaags muziekfestival heeft ruim 10000 bezoekers naar Leffinge gebracht … Veel sfeer en een warme gloed. Tja, dit festival is en blijft iets unieks en magisch …Een tevreden organisatie in deze hernieuwde aanpak …
dag 1 – vrijdag 18 september 2015
Het parcours begon bij Buskerstreet, het steeds drukbezochte podium van het gratis gedeelte van het festival. Door omstandigheden zag ik slechts flarden van het Oostendse maar nu blijkbaar uit Gent opererende Alpha Whale dat me charmeerde met lekker kabbelende psychedelica en okselfrisse surfpop. Men zou er zich aan kunnen ergeren maar ik vond die zwijmelende, licht galmende stem gewoon een geweldig pluspunt. Soms deed ze me zelfs denken aan de door mij aanbeden Tav Falco. (ON)
Een zonnige cocktail van soul, funk , afro en world van Témé Tan deed meer dan deugd op deze donkerbewolkte avond. Een warme, aangename kleurrijke sound kregen we van Tanguy Haesevoets en C°, die de Kapel (nieuwe tent met een wat kleinere capaciteit dan de zaal) wat sier en elan gaven . De eerste rijen gingen alvast in op die groovy ritmiek. De Congolese roots worden niet verloochend . Een sfeervolle start.
Het optreden van Hookworms was er meteen één om in te lijsten ! Hookworms uit Leeds begon met een magistrale brok noiserock waarin de zanger het geluid van een gekeeld varken akelig dicht benaderde. Later zong hij iets conventioneler maar echt zijn teksten volgen zat er nooit in. Toch bleef hij één van de grootste troeven van de band. Ook al omdat hij instond voor dat vermassacreerd Doors-orgeltje. Maar denk nu vooral niet dat we met een retroband te maken hadden. Hookworms klonk wel degelijk eigentijds. Breed uitwaaierende psychedelische gitaren en elektronica steeds voorzien van een geweldige drive waarbij ik toch weer een oude dinosaurus in gedachten kreeg, Hawkwind met name. (ON)
Mocambo was de ideale geleider op Starflam . Zij mogen dan nog West-Vlaamse roots hebben , hun hiphop is duidelijk gedrenkt in die Franse tunes. Wat afrobeats en Brazil tunes , werkte aanstekelijk op de dansspieren en maakte het nog sfeervoller en aangenamer. Een muzikale identiteit die breed omfloerst kan zijn .
Mijn grootste vraag vooraf bij het optreden van The Shivas (Portland, Oregon) in het café was of hun tweede gitarist opnieuw zo boos zou kijken als in de Water Moulin vorig jaar. Nu bleek mijn vraag overbodig want de man maakt niet langer deel uit van de groep die het hier nog net iets beter deed dan in Doornik. Eerst leek hun surfpop misschien nog wat gewoontjes maar gaandeweg werd duidelijk dat ze verdomd veel knappe songs uit hun mouw aan het schudden waren. Jared Wait-Molyneux bleef me verbazen met zijn verfrissend gitaarwerk terwijl zijn samenzang met de ravissante drumster al helemaal onaards klonk. Ik kon amper de kreet “Volgend jaar op Rock Zerkegem!” inslikken. Intussen kunnen we toch al uitkijken naar de nieuwe plaat die in januari zou moeten verschijnen. (ON)
De optredens van Raketkanon zijn een beleven en slaan je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Nirvana (de uitstaling) , Barkmarket ( de ronkende tunes) en Lightning Bolt (punk – speelsheid – contact) zijn de perfecte driehoek om het combo onder te brengen . En dan vergeten we nog een Iggy of Steve Albini’s Shellac.
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en toch … een sfeervolle, zalvende aanpak durft al eens om de hoek sluipen . Een band die zijn publiek letterlijk om de vinger windt en een allesverslindend geluid speelt. Letterlijk zijn zij bij hun publiek, de zanger al crowdsurfend , de gitarist bij de eerste rijen en de drummer zich een weg banend naar de PA .
Raketkanon schoot letterlijk met scherp, werd op handen gedragen en boekte een overwinning.
Na de muzikale wervelwind van Raketkanon , was het eventjes op adem komen .
Terakaft bracht in de Kapel precies wat van hen verwacht werd. Twee Malinezen in traditionele touareg kledij, waarvan één, Liya Ag Ablil, met een Tinariwen-verleden, zorgden middels hun uiterst herkenbare sprankelende gitaarlijnen en bezwerende zang voor hypnotiserende Saharablues. Hierbij werden ze geruggensteund door twee Westerlingen (bas en drums) die hun muziek van een rockinfuus voorzagen zodat het nog wat hitsiger klonk.
Een interessant clubjaar werd het voor het herenigde Starflam uit Luik , die in de AB een reünie concert speelden ter gelegenheid van 40 jaar hiphop ,. Hun ‘fait du bruit’ bleek zo succesvol dat ze tijdens de festivalzomer wel overal eens te zien waren . Leffinge mocht niet ontbreken in deze reeks . Ook al is de afwezigheid van Baloji een gemis , de MC’s met hun DJ speelden een overtuigend concert en betrokken het publiek zo nauw mogelijk bij hun Französische sound. “Le plat pays”, “Sous pression” en “La sonora” zijn al een paar sfeermakers buiten categorie . Positieve energie die het tempo er niet op vertragen. Een reünie , meer dan de moeite van het sextet. Een feestelijke trip!
Afsluiter in de Kapel was JC Satan uit Bordeaux en deels ook uit Turijn. Ik zag ze deze zomer nog voor zo’n 2000 man compleet uit hun dak gaan. Voor een veel kleiner publiek stond de groep weer stevig met de voeten op de grond en kregen we een veel strakkere (en betere) set voorgeschoteld. Waar ze vroeger nog een Thee Oh Sees-kloon leken zijn ze nu ver verwijderd van alle mogelijke vergelijkingen. Gloeiende garagenoise met psychedelische invloeden, gekruid met een snuif progrock en vooruit gestuwd door de vettige gitaar van de flamboyante Arthur Satan, die zoals steeds fel contrasteerde met de zich veel bescheidener opstellende zangeres Paula H. (ON)
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
