Alcatraz Metal Festival 2015 – dag 1 - zaterdag 8 augustus 2015
Alcatraz Metal Festival 2015
Lange Munte
Kortrijk
2015-08-08
Frederik Lambrecht

Alcatraz festival – dag 1: Overkill smijt een bom en de organisatie creëert een terrein die het concept fantastisch naar voren brengt!

In het begin van augustus konden metalheads zich opnieuw opmaken voor een feestje in Kortrijk, want dan staat het jaarlijkse rock- en metalfestival Alcatraz gepland. Dit jaar ging het festival door op 8 en 9 augustus en voor deze editie werd opnieuw uitgeweken naar een nieuwe locatie. Dit keer werden de tenten en het podium opgeslagen op het domein van ‘De Lange Munte’, een perfect terrein mijn inziens!

Aangekomen aan de parking van Kinepolis kon je direct op een shuttlebus springen richting de arena waar de diverse bands hun opwachting maakten, heel praktisch dus, zeker aangezien de kostprijs van deze parking heel goedkoop was, en die bussen vlotjes heen en weer reden. Aangekomen op ‘De Lange Munte’ stond een immense rij aan te schuiven om hun bandjes rond hun polsen te rijgen, om later opnieuw wat geduld uit te moeten oefenen om drankbonnetjes in de wacht te slepen. Ik persoonlijk had daar niet veel last van omdat ik dus via de VIP binnenkon, maar ik kan me wel voorstellen dat het voor sommigen ietwat te lang wachten was naar hun goesting. Persoonlijk zou ik meer loketten voorzien voor de bonnetjes, maar ja, gewoon efkes tanden bijten was de boodschap. Het terrein was opnieuw perfect opgesteld, met 2 tenten die de toeschouwers enige schaduw boden, de eetstanden perfect samengevoegd, gevolgd door de drankkraampjes om de dorstigen te laven. Shoppers konden ook perfect hun gading vinden in de merchstanden en de VIP-tent had een soort balkon waarop ze een perfect uitzicht hadden op het podium (met bijhorende parasols tegen de warmte). Het podium was volledig omgetoverd in een ware gevangenis met bijhorende torens waaruit sporadisch een immense vlam ontsproot. Leuk als het concept van het festival in gans de lijn wordt doorgetrokken.

Soit, alle algemene info hebben jullie nu gehad…op naar de muziek dan maar J

Openen deden de mannen van WOLF en ze waren blij om de boel te mogen aftrappen! De Zweedse heavy metal van deze heren raasde lekker over het publiek en de hoge uithalen kwamen zuiver uit de speakers. Veel kaas had ik nog niet gegeten van deze band, maar de meeste vuisten gingen de lucht in tijdens hun afsluiter “Speed On”, deze clip stond trouwens ook ter voorstelling van deze band op de site van Alcatraz. Nee, het was niet mis.

De band waar ik nieuwsgierig naar was, waren de Amerikanen van Armored Saint!  Deze band bestaat reeds uit het gezegende jaar 1982, maar heeft al vele watertjes doorzwommen. Ook het feit dat zanger John Bush een aanbod van Anthrax om te fungeren als frontman aannam legde hen ook niet bepaald windeieren. Gelukkig keerde Belladonna terug naar Anthrax, zodat Bush stilaan de focus terug richtte op zijn band Armored Saint. Albums ‘Raising Fear’ en ‘Symbol of Salvation’ zijn de topalbums in hun carrière (toch volgens mij) en met een nieuwe plaat getiteld ‘Win Hands Down’ kregen wij als toeschouwers ook een soort primeur voorgeschoteld. Openen deden ze met het titelnummer van deze nieuwe plaat en eerlijk gezegd leek het erop dat weinig fans reeds kennis hadden gemaakt met dit nummer. De frontman zijn stem klonk gevarieerd en de instrumenten waren goed op elkaar afgestemd. Enig minpuntje die mij opviel was het feit dat de versnellingen er niet altijd even goed uitkwamen. De meeste reacties kwamen toch bij de oude hitjes zoals “Reign of Fire” en “Last Train Home”. Oh ja, ook een klein jongetje in een kleurrijk pakje maakte nog zijn opwachting tijdens de set om in een nummer zijn gitaarkunsten en backing vocals te etaleren. Mijn verwachtingen waren niet totaal ingelost, maar toch een leuk optreden.

De thrashers van Death Angel stonden klaar en er was toch heel wat volk vooraan te vinden. Na de eerste tonen ontsproot er al stof uit de pit, dus dat was al een goed begin. Deze band is ondertussen een echte machine geworden en het leek dus allemaal als vanzelf te gaan. “Buried Alive”, “Seemingly Endless Time” en “Caster of Shame” gingen er lekker in en afsluiter “Thrown to the Wolves” met de intro van ‘The Ultra Violence’ zorgden voor een goede set. Maar als ik het algemeen bekijk, dan moet ik wel vaststellen dat ik deze Amerikaanse band al beter aan het werk had gezien. Het publiek liet het alleszins niet aan zijn hart komen en de moshpits werden gretig aangevat.

De mix van gothic en black metal van het Portugese Moonspell was nu aan de beurt en helaas kwamen de duistere klanken er niet echt door. Hun nieuwe plaat ‘Extinct’ kwam wel aan de beurt, maar blijkbaar ook niet echt gekend door het publiek aan de reacties te zien. Neen, helaas vond ik dit een saai optreden met weinig of geen hoogtepunten…een gemiste kans voor deze band volgens mij…

De leeftijd van de muzikanten ging met 1 ruk omhoog, want het was tijd voor Michael Schenker’s Temple of Rock. En ze openden verdorie sterk met het nummer “Doctor Doctor” van UFO, het nummer die altijd gebruikt wordt door Iron Maiden om hun show aan te kondigen. Met “Lights Out”, “Natural Thing” en “Rock Botom” was het eerbetoon van Schenker’s contributie aan UFO alvast geslaagd, maar hij had nog een leuke verrassing in petto nl. hit “Rock You Like a Hurricane” van The Scorpions, die luidkeels door de aanwezigen werd meegebruld. Het gitaarspel was van topniveau en zorgde dat dit optreden lekker aansloeg op Alcatraz!

Progressieve metal, jap, het was dus tijd voor Queensrÿche, die destijds met ‘Operation Mindcrime’, ‘Rage of Warning’ en ‘Empire’ veel betekenden in de metal historie. Todd La Torre kwam op het podium met een energieke uitstraling en zijn stem was van zuivere kwaliteit, zeker als je de nummers “Breaking the Silence”, “The Needle Lies” en “Eyes of a Stranger” van het album ‘Operation Mindcrime’ hoorde tijdens dit optreden. De fans waren overduidelijk tevreden en met nog nummers zoals “Arrow of Time” en opener “Anarchy-X” kon dit optreden beschreven worden als een van de betere op Alcatraz. Ja, ik was een blij man J

Overkill oftewel Over Kill met boegbeeld Bobby ‘Blitz’ Ellsworth stond voor festivaldag 1 aangekruist als mijn hoofdgroep die ik absoluut wou zien en ik heb mij geen moment verveeld. De thrash van deze mannen klinkt zo venijnig dat het door je lichaam raast. Op het eerste topmomentje moesten we niet lang wachten want “Hammerhead” schalde als 2^e nummer uit de boxen. De moshpits schoten constant uit de grond en alhoewel crowdsurfen op voorhand als verboden werd aangeduid, hadden de veiligheidsmensen meer dan hun handen vol om de massa over de hekkens te trekken. Ja hoor, ook ik kon het niet laten en bij hitjes “In Union we Stand”, het sublieme “Rotten to the Core” en “Iron Bound” waren mijn hielen zichtbaar boven de mensenmassa. Het was lang geleden dat deze Amerikanen in België aanwezig waren (of ik zou al een optreden over het hoofd hebben moeten zien) en het deed deugd dat de fans nogmaals konden meeschreeuwen bij hun agressieve klank. “Elimination” schakelde een versnelling hoger en afsluiter “Fuck You” sloot dit optreden af met een duizendtal middenvingers die naar de zon reikten. Vette set mannen!

Blackie Lawless kroop op het podium (en hij blijkt jaarlijks te verdikken) dus wist je dat W.A.S.P. aan de beurt was. En het moet gezegd zijn, zoals bij hun laatste optredens die ik heb gezien, was het opnieuw een carrousel aan hitjes! Nummers als “On your Knees”, cover “The Real Me”, “L.O.V.E. Machine”, “Wild Child”, “I Wanna Be Somebody” en de laatste op de lijst “Blind in Texas” waren de uitschieters en werden met bravoure gespeeld door de band. Oké, ook het uitrekken van nummers was in de set verwerkt, maar dit zijn wij al lang gewoon van hen. Niet meezingen tijdens dit optreden bestond niet, stilstaan evenmin. Pinten drinken en dansen was verplicht. We wisten wat te verwachten, dus klagen over herhaling daar had ik geen boodschap aan.

Trivium werd destijds bestempeld als ‘de nieuwe Metallica’, maar deze verwachtingen werden nooit ingelost. Met het album ‘Ascendancy’ werden ze een grote toekomst toegedicht, maar jaren later blijft daar helaas niets meer van over. Niettemin speelden ze in mijn ogen een meer dan degelijk set vandaag in Kortrijk en kregen ze het publiek moeiteloos met zich mee. Ook de podiumopbouw van deze band mocht er zijn. De instrumenten werden met meer dan klasse gehanteerd en frontman Matt Heaffy was ook in zijn nopjes. Veel van hun repertoire ken ik helaas niet maar op zich vond ik dit een meer dan geslaagd optreden.

Festivaldag 1 zat er bijna op en als hoofdact werd gekozen voor Nightwish. Deze band werd in het begin van hun carrière geroemd door de media en met albums als ‘Angels Fall First’, ‘Oceanborn’ en ‘Wishmaster’ bewezen deze Finnen dat ze met recht en rede als opkomend talent mochten aangesproken worden. Veel had uiteraard te maken met de topstem van Tarja Turunen en een mooie toekomst was dus gepland voor Nightwish. Helaas bleef niet alles rozengeur en maneschijn en begonnen er stilaan barsten te komen in de band, met als uiteindelijk dieptepunt het aftreden van de frontvrouw die deze band tot een hoger niveau tilde. Een nieuwe zangeres werd gevonden nl. Annette Olzon, maar dit was ook geen lang leven beschoren. Nu, in 2015 werd dan eindelijk de perfecte opvolgster aangeduid volgens de band, niemand minder dan Floor Janssen van Revamp en After Forever. Ondertussen werd de samenwerking bezegeld met een nieuw album getiteld ‘Endless Forms Most Beautifull’ die dus ook vandaag nogmaals werd voorgesteld aan het publiek.
De weide was volgelopen, want blijkbaar wou iedereen deze band aan het werk zien met de nieuwe zangeres.
De nieuwe nummers kon ik er niet uithalen, en aangezien er volgens mij weinig oudere hitjes werden gespeeld was het voor mij in feite ook een nieuwe kennismaking met deze band. Het enige nummer die mij bekend in de oren klonk was “Stargazers”. De band speelde vol overtuiging en wou bewijzen dat ze terug zijn, wat dus grotendeels geslaagd te noemen was.
De zang van Floor overtrof mijn verwachtingen en instrumentaal klinkt deze band als een klok. Het nieuwe album werd goed gepromoot met nummers “Shudder Before the Beautiful”, “Yours is an Empty Hope”, “My Walden” en “The Greatest Show on Earth”. Een meer dan deftig optreden maar toch miste ik klassiekers zoals “The Riddler” en “Wishmaster”.

Dag 1 van Alcatraz zat erop en voor mij was Overkill de band van de dag, met Queensrÿche als mooie tweede.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2015/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune 

Festival Dranouter 2015 – zondag 9 augustus 2015
Festival Dranouter 2015
Festivalterrein
Dranouter
2015-08-09
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Op de afsluitende Dranouterdag kunnen we niet omheen de fijne reeks namen op de mainstage, Calexico, The Waterboys en Flogging Molly , voorname bands die kleur en elan gaven aan de affiche .

Flogging Molly - Even dachten we dat deze Ierse Amerikanen nog niet waren geweest, maar als we even in ons archief bladerden ,  dan was het amicale gezelschap hier al in 2009. Het festival kon feestelijk worden uitgezwaaid met deze amusante bende onder de bebrilde Dave King , die de nummers aan elkaar zong en praatte . De blikken Guinness mochten nu de hoogte in bij hun freaky punkfolk , op leest van The Pogues, The Whiskey Priests en Dropkick Murphys, die  verwijzen naar de roots van The Chieftains en Dubliners.
Op plaat met de jaren wat minder opwinding en energiek , live nog even zwierig gezwind door die banjo , viool , accordeon, gitaargetokkel en tin whistles. Op speelse, luchtige wijze grossierden ze door het uitgebreide oeuvre en passeerden een rits FM classics de revue, “Swagger”, “Revolution”, “Drunken lullabies”, “Requiem for a dying song” en “Devil’s dance floor”. Op het eind kon iedereen mee hotsen en dansen op de laatste hevige folky tunes van de Californiërs . De Belgian Beers konden nog een keer gehesen worden. Schitterend . ‘I’m into folk … in een rauwe punkkilt’. Cheers mates!

Eerder waren The Waterboys van Mike Scott hier terug; ook zij zijn een graag geziene gast op het festival en bedankten op hun manier Jan De Smet om hen in te leiden . Het Schotse gezelschap bracht een nieuwe cd ‘Modern blues’ uit en is opnieuw op tour . Hun muziek nu: een evenwichtig geheel van retro , rootspop met folky , blues , doowop tunes . In hun dertigjarige carrière slagen deze -Boys er nog steeds in bij het nekvel te grijpen en je kippenvel te bezorgen . Ook hier kregen we een band op scherp , met oudjes als “A girl called Johnny”, “Medicine bow” , een aparte innemende versie van “Don’t bang the drums” (viool – piano – vocals) als “Fischerman’s  blues”, “We will not be lovers”, en het memorabele “Glastonbury song”, die alle genres van de band in een nummer brengt!
Van de nieuwe cd hadden we een sterk “Destinies entwined” (opener), “Rosalind”, “I can see Elvis” en een mooi uitgesponnen “Long strange golden road” .
Slotsom : The Waterboys brengen voldoende variatie en pootten een glansprestatie neer, die zowel de retrorocker, de indieliefhebber ( jaja deze band is de inspiratiebron voor een War On Drugs, mensen!)  als de folkie aanspreekt. Vanavond bleven wel enkele hits in de koelkast als “Whole of the moon”  en “A man in love”. Samen met vaste violist Steve Wickham en brother Paul op keys hitsten ze de anderen en het publiek op; ze dompelden ons onder in die doorleefde sound , die ruimte liet voor elk instrument , natuurlijk werd hier de gitaar , de piano , de keys als viool geaccentueerd. The Waterboys waren alive & kicking , al hadden we er nog graag een bis-je bij , maar we hoorden dat Scott het al niet makkelijk had om meer dan een uur op te treden door z’n verkoudheid .

Tja de vooravond kon ook al niet stuk , want Calexico was de derde in rij op de mainstage. Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteerde , een soort ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s,  mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS … al die beelden, zaken flitsten voorbij op hun intens spannend , zwierig, broeierig en dromerige geheel van rootsamericana/mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk  in het stofferig heuvelachtige Dranouter.
Inderdaad het duo Joey Burns en John Concertino , trekt al een paar jaar op met Jairo Zavala (Spaanse gastzang) en een Mexicaans klinkende trompet, die zorgen net voor dat ietsje meer … Hun kleurrijke, warme rootsamericana krijgt een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje ; wat een soort exoticapop oplevert. De band had er duidelijk zin in, een gretig spelend combo , wat we optimaal apprecieerden. Verschillende stemmingen en aangename , twinkelende ritmes op ongedwongen wijze , daar zijn ze sterk in , en dat bracht ons al vroeg bij een “Falling from the sky” en “Cumbia de donde”  van de nieuwe cd , die voldoende in de spotlights kwam. Meer moois kregen we evenzeer als ze dieper in hun oeuvre begonnen als met “Across the wire”, “Sunken waltz”, “Corona”  en een “Crystal frontier”, die ze na jaren terug in de setlist plaatsen. Ingetogener werk als “Maybe on Monday”  werd op het achterplan geduwd .
Elk groepslid met z’n instrument kreeg hier zijn kans om de sound in zijn totaliteit op te vrolijken en dit was echt mooi meegenomen op deze ontspannende, aangename zondagse namiddag. Een link naar Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) was zeker op z’n plaats, en feestelijk in die context  sloot “Guero canelo” hun ruim uur durende set af . Calexico nodigde ons meermaals uit tot een swing en danspas …

In de namiddag genoten we van Jan De Wilde , die naar gebruikelijke traditie een reeks vrienden mee heeft om zijn handvol optredens op festivals te sieren en dan denken we aan die van Labadoux en Dranouter . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een paar pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier . Het album ‘Hé hé’ is er zo eentje. “De eerste sneeuw” , “Zussen” en de titelsong “Hé hé” brachten ons in die wereld van de kleinkunst , die met de jaren nog altijd charmeert . Vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang en met “Walt Mathilda” maakte hij een terechte referentie  .
Hij mag er wat verwaaid uitzien, houden van de traagheid en luiheid (= heeft zich enorm moeten weren om op tijd op te staan om dan  van Aalst naar Dranouter te komen ),  op alles heeft hij wel een woordje uitleg klaar. Met z’n band en blazerssectie konden die fijne oudjes niet ontbreken, “Walter (ballade van een goudvis)” , “Daar is de lente (vrolijk lentelied)” , “De fanfare van honger en dorst” en “Joke”  … Kleinkunst die we een warm hart toedragen …

Op de kleiner stages stonden we stil bij de Nederlandse Erik de Jong aka Spinvis die z’n huiskamer van instrumenten transfereerde naar de Kerk . Hij had de Belgische Saartje Van Camp mee . Beide multi-instrumentalisten en samplefreaks gingen terug naar de bron van Spinvis om songs in elkaar te steken, te knutselen en te componeren . Heerlijk te zien wat er daar allemaal op het podium stond , gebeurde en hoe de twee switchten in het materiaal . Moderne kleinkunst van  twee liedjes- en woordkunstenaars , alsof ze met een heuse begeleidingsband voor de dag kamen , verder waren vooraf opgenomen lofi geluidjes en ingespeelde stukjes, die soms op het moment zelf laag per laag gearrangeerd werden door de laptop , ingebed .
Mooi hoe alles subtiel op zijn plaats viel, sober ingehouden , innemend , pakkend en emotievol. Sterk ! “Ik wil alleen maar zwemmen” , “Bagagedrager” of een indringende versie van “Kindje van God”.
Een overtuigende weemoedige trip van twee personen die zich onderscheiden en aanvullen , geluidskunst, een breikunst van geluid en woord .

Tot slot nog de West-Vlamingen Amenra , vaandeldragers van  de postmetal/doom /sludge, die voor de doorsnee Dranouterganger in hun ‘electric version’ wel even de wenkbrauwen zouden doen fronsen . Geen nood , Amenra  kan hun aparte gitzwarte  muziek, die onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig klinkt, ook in z’n puurste , integere vorm spelen . Oerenergie op z’n zachtst, rakend , hartbrekend. In een even sober zwart decor zagen we een paar schimmen die hun slepende sound , rustgevend , teder, zalvend speelden. Op die manier werd het intens beleven een postrock op z’n Mogwai’s , zelfs donkere ambient , zoals ik me liet vertellen , die we eigenlijk heel graag in de Kerk hadden gezien, maar vanavond stonden ze in hun donkerste op de clubstage …

De 41ste editie van Festival Dranouter toont met deze selectie nog maar eens aan dat ze goed bezig zijn , goed hebben nagedacht over het concept en er uiterst geslaagd uitkomen …

Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die nieuwe feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.

Neem gerust een kijkje naar de pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter