De dromerige indie/americana/rootspop van Fleet Foxes zit duidelijk verweven in Father John Misty alsook de 60s pop en psychedelica . Geen wonder , hij was de ex-drummer van Fleet Foxes. Daarnaast bracht hij al wat solowerk uit onder Josh Tillman (J. Tillman) , waarbij we vooral integere, warme melancholische pop horen .
Onder Father John Misty komt hij dichtst bij de vroegere Fleet Foxes door de bredere opzet en de meerstemminge backing vocals . Ook Calexico , Beck ervaren we als invloed .
We hebben elf mooie , sfeervolle nummers die balanceren tussen dromerig- en uitbundigheid, mooi uitgewerkt zijn, niet vies zijn wat arty pop , pathos en barok door de instrumentatie en orkestratie , maar nergens buiten de lijntjes kleurt .
De zang is meer dan ok , luister maar eens naar “When you’re smiling, …” . Hij houdt het aardser en straalt geen verheven gevoel uit. “The ideal husband” toont een rockende artiest. Of hij houdt het sober , gevoelig op songs als “Bored in the Usa”, “Holy shit” en “I went tot the store one day”. De afwisseling zorgt voor een uiterst aangename plaat en op “True affection” wordt zelfs een lekker beatje aan toegevoegd .
Father John Misty brengt een reeks meeslepende songs en is dus een interessant talent …
De dames van Sleater- Kinney uit Portland zitten al zo’n twintig jaar in het circuit . Een ‘female’ band , die een plaatsje bemachtigt binnen de ‘riot grrrl power’. We horen rauw melodieuze noisepop , met een ruw, galmend, lofi randje .
Sleater-Kinney was onmiskenbaar een voorname bron voor bands als Haim , Warpaint en Savages . Sinds 2005 was het opvallend stil rond de band , de dames deelden allerhande projecten en namen de draad terug op met deze nieuwe .
Een comebackplaat die verrassend goed klinkt , met een reeks gedreven bezielde songs die een hakkende , botsende en hotsende ritmiek hebben , en de ene wat extraverter dan de andere.
Hun ongepolijste rock intrigeert … Knap werk dus , waarbij ze nog maar weinig van hun authenticiteit hebben ingeboet!
Johnny Marr was na de Smiths periode te horen bij verschillende bands als The The , Electronic, Oasis, Beck , Beth Orton , Modest Mouse en The Cribs . Ook stond hij in voor diverse producties.
Hij heeft sinds die jaren al een paar soloplaten uit . Hij heeft er enkele uit met The Healers als begeleiding en eentje met andere gastmuzikanten .
De oude Smiths gitarist brengt hier een reeks goede gitaarsongs , die balanceren tussen energieke rock en dromerige , sfeervolle gevoelige pop. Songs ‘that move at the speed of life’, zoals hij ze zelf omschrijft .
Die vaart ervaren we zeker bij “Back in the box” , “Boys get straight” en de titelsong . “Easy money” is een aardige hit door zijn emotievolle benadering en dan hebben we nog een reeks intensere nummers .
Toegegeven, in dit afwisselend concept is Marr geen bijzondere zanger , maar qua sound is ‘Playland’ alvast meer dan de moeite door die broeierige spanning .
Cactusfestival 2015 – zondag 12 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-12
Johan Meurisse
België … Driemaal is scheepsrecht … na Goose , Balthazar komt dEUS het festival afsluiten. Zij zullen hun 25 kaarsjes plaatsen op de 34ste editie. ‘Blow your mind’ …
Ons parcours op de afsluitende Cactusdag start met de excentrieke Benjamin Clementine, van Brits/Ghanese afkomst . Vooraf rond het middag uur hadden we de even creatieve aanzet van ons eigen Dans Dans die verschillende genres samenbrengt in een soort ‘film noir’ soundtrack . Een apero-concert vol bubbels …
Die Clementine is een speciale gast en brengt geen hapklare pop. De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken. Hij heeft een apart stemgeluid en praatzang , beetje Terence Trent d’Arby meets Anthony Hegarty (Antony & The Johnsons), waarbij hij sterk en hoog kan uithalen . “Cornerstone” is mans doorbraak en was dus te horen . Live klonken de songs beduidend toegankelijker. Z’n band krijgt zelfs wat meer ruimte op hun instrument . Hijzelf op piano , maar de cello , de bas en de drums vullen hier mooi aan. Gent Jazz misstaat hem niet! Op die manier is de apero smaakvoller en zoeter …
Die twee van Two Gallants blijven in de schemerzone van rock’n’roll duobands . Ze staan er beiden niet voor te springen een carrière uit te bouwen als The White Stripes , Black Keys of Royal Blood . Het is een rauw , rammelende sound die de melodie niet het oog verliest en een punky gevoel ademt . Hun laatste cd ‘We are undone’ is er eentje om van te snoepen en kwam in de uur durende set alvast aan bod met “Fools like us”, “Incidental” en de titelsong , die weergaloos klinken . Een stekelig, rollende hoempapa ritmiek, rauw van de knorre . Bluesy slides en mondharmonica werden mooi ingepast in die rauwe gitaarriedels, hitsende drums en zorgen ervoor dat hun roots wat meer kleur krijgt . “Steady rollin’”(tijdloss nummer btw!), “Cradle pyre” en “Halcyon days” vullen aan . De gevoeligheid , emotie werd intenser op een nummer als het sfeervolle “Invitation to a funeral” op piano .
Alleen , de klik was er net niet naar het Cactuspubliek. Men liet het wat over zich komen , maar genoot wel van hun inzet en samenspel. Geen nood, Stephens - Vogel genoten er ook van . Dus iedereen tevree…
Het dromerige plaatwerk van de Ierse sing/songwriter, multi-instrumentalist James Vincent McMorrow kreeg live een extravert tint . Zijn muziek van fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop krijgt elan door z’n fluwelen falsetzang en doet deels denken aan Bon Iver zonder overdubs . Hij kon vocaal harder uithalen .
Naast het eigen werk was “Higher love” van Steve Winood een opmerkzame cover . Achterna gezien een artiest , die een belangrijke invloed heeft op McMorrow. Zijn muziek prikkelde op een zondagnamiddag . Hij beschikt over een goed musicerende band, waarbij de bassiste vocaal voldoende ruimte kreeg.
Een koele rockdiva is die Britse Anna Calvi . Op het podium komt ze als laatste op en eist haar gitaar op van de roadie. Een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. Soms muzikaal moeilijk te vatten , maar ergens te situeren tussen het oude PJ Harvey en het even oude Nick Cave ten tijde van ‘The firstborn is dead ‘.
Wat waren onder de indruk van die grimmige sound , die aanhoudend spannend, dreigend klonk. Moeiteloos past het in een volgende Q. Tarentino soundtrack of voor de nieuwe Twin Peaks door het messcherpe , snijdende, indringende gitaarspel en haar helder , innemende vocals op z’n Goldfrapps.
Op dreef komt ze en ze zet haar tanden bijna letterlijk in haar gitaar , galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend overspoelen ons , “Rider to the sea” , “Eliza” en “Carry me over” . Paranoia? , die was nooit ver weg en was al aanwezig op de opener “Ghost rider” van Suicide; de daaropvolgende “Suzanna & I” en “black out over” zetten dit aanvoelen verder.
Een korte(re) , intens krachtige set was het , die en verve werd afgesloten met haar doorbraak “Jezebel”, de Franie Laine cover . Toegegeven, muzikaal geen doetje en geen alledaagse koek, maar wat een wervelend optreden , die ons met wijdopen mond sperde…
Tja , wat volgde was zeerzeker ook niet alledaags … Thurston Moore , die Sonic Youth langs de ene kant definitief uitwuift , langs de ander kant omarmt met 80ies ‘Bad moon rising’, ‘Evol’ en ‘Daydream nation”. Een man voor wie we een onvoorwaardelijk respect hebben; ook Cactus draagt hem op handen. Hij was hier al eens met zijn vorig werkstuk Chelsea Light Moving .
Hij buigt de grimmige , spannende dreiging van Anna Calvi om naar een ongedwongen, speelse, spontane , rauw jengelende , twinkelende , melodieuze dissonante sound . Een heerlijk genietbare trip is het als de gitaar wordt ingeplugd . Meteen waren we al weg voor zo’n tien minuten “Forever more”, “Speak tot he wild” en “Turn on” met een minimale zangpartij. Tja , in dat kenmerkend bekend geluid, met een knipoog naar Neil Young's Crazy Horse, word je meegesleept in Thurston’s muzikale wereld .
Vanavond had hij Debby Googe (My Bloody Valentine) mee, die haar bassnaren onder ‘high tension’ plaatste. Rauw, verbeten klonk “Germs”. En het speeltje ging in overdrive op het instrumentale “Grace lake” , die lekker noisy kletterde . Thurston Moore , 56 , altijd even sympathiek , was met z’n bandje alvast in goede doen …
Na zo twee acts was het tijd om op adem te komen en dus goed gewoon wat ‘pop’ rock te horen . The Kooks waren op hun plaats en verblijdden een jonger publiek . Heeft Thurston Moore een ‘young at heart’ gevoel , dan heeft de Britse band rond Mike Pritchard een ‘young at heart’ geluid .
The Kooks hadden een schitterend debuut , ‘Inside in /inside out’ uit, maar dobberden wat in het rond met de twee volgende platen. Die laatste laat meer funk, r&b , gospel en elektronica doorsijpelen . Aan singles geen gebrek , die werden mooi verdeeld in de set en deden jongere vrouwenhartjes sneller slaan . De doorwinterde rockliefhebber lustte er wel pap van , als je de onschuld hoort van “Ooh la”, “Junk of the heart (happy)”, “sShe moves in her own way” en “See the world” . Aangenaam luistervoer, gitaar , keys en drums waren mooi in elkaar verweven. Lekker wegdromen kon je op het sober gehouden , akoestische “Seaside” en “So naieve” deed iedereen nog eens recht veren . “Do you wanna” of “Down” konden we ons niet direct herinneren vanavond , maar kijk een sympathieke set hoorden we van een even amicaal gezelschap , die het live er het beter van afbrengt dan op plaat …
Tot slot dEUS – zij hadden iets te vieren Al vijfentwintig jaar bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert .
Sinds vorig jaar is het een dEUS feest, zij vieren hun jubileum. Naast gekende singles zijn we zeerzeker blij dat “Via” of “Stop/start nature” nu opgevist werden .
dEUS is een graag gezien gast in Brugge en houdt van Brugge . dEUS heeft er zin in . Mooi. We zagen een gretig spelende band ; de songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging.
Dit is een hecht spelende band dus door Barman geleid, maar pijlers zijn een Mauro , Klaas Janzoons, Stephane Misseghers en Alan Gevaert , die dat ietsje meer in de sound injecteren . “Slow”, “If you don’ get what you want” , “4 mains”, “Bad timing” of een sfeervollere “Instant street” , “Little arithmetics” en “Serpentine” worden naar een hoger niveau getild .
En natuurlijk de classics op het eind , “Hotellounge”, “Suds & soda” en “Roses” , in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit .
Een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid , in goddelijke stijl …
Doek dicht , boekje toe en knockout waren we na drie intense Cactusdagen , nagenietend van de fijne muziek, kan de rust nu terugkeren …
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2015 – zaterdag 11 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-11
Johan Meurisse
Op de tweede Cactusdag en op onze Vlaamse feestdag kon het glas geheven worden met twee Belgische bands op de affiche . Al vroeg op de middag stond Het Zesde Metaal en als afsluiter klopte de organisatie aan bij hun West-Vlaamse vrienden van Balthazar . Na de desolate , rauwe , donkere sound van Timber Timbre en de amicale Nederlandstalige (West-Vloamsche) muziek van dat Zesde Metaal sloten we aan bij het Britse Mop Mop ft. Anthony Joseph .
Een ‘afternoon delight’ die al in de Cactus Club te horen was en hier heerlijk over ons heen waaide onder een stralende zon. Een chillout/afrolounge van exotisch zalvende ritmes , soul jazz en ga zo maar door . Langzaam nestelde deze sound zich , en er kon heupwiegend een danspasje gewaagd worden …
Binnen het rijtje van de UK trippop/postdubstep komt sinds vorig jaar Sohn aandraven . Muziek die het duister beter verdraagt dan een zonovergoten Cactus . Bon soit, het trio rond Christopher Taylor, zocht een evenwicht in hun donker dreigende elektronica en maakte het geheel bewolkt zonder dat het echt beladen of zwaar moest zijn; op die manier wisselden ze subtiele geluidjes en een outtro acapella zang van een “Veto” af , naar de stuiterende electro van o.m. de single “Artifice” tot de aangename experimentjes van “The wheel”. Een ‘popnoir’ van dromerige passages, een collectieve trance , een breekbare intensiteit en extravertie.
De muziek van de heren van Black Rebel Motorcycle Club (BRMC) staat nu niet direct te springen om het zonlicht te omarmen . De twee , Peter Haynes en Robert ‘Levon’ Been, gaan steevast voor leren jekkers , zwarte shirts en zonnebril. Aangevuld met drumster Leah Shapiro , staat het trio garant voor doorleefde , gruizige, broeierige en slepende garage rock’n’ roll met emotievolle bluesy slides . Vuil, zompig , vettig , rauw kunnen ze nog steeds klinken, en dan kloppen we aan bij hun “Spread your love” , die in het begin van de set zat , en het afsluitende ”Whatever happenend to my rock’n’roll” , zowat uitgegroeid tot het statement van de Californiërs . Samen met “Beat the devil’s tattoo” , “Berlin” en “Six barrel shotgun” is BRMC op die momenten messcherp , snijdend , hard. De blues dringt wat meer door en er wordt gas terug genomen , wat een zaalsfeertje aanwakkert om de aandacht te behouden ; “Shuffle your feet” en “Ain’t no easy way” zijn het sterkst . BRMC stagneert dan , heeft zo niet meer die echte ‘punch knock-out’ nummers , die je van je sokken doet blazen. Met de jaren zijn ze zwarter, maar minder rebels.
Jessie Ware mag soms uitschijnen dat ze een popdiva is , de op en top Britse zangeres staat met de beide voeten op de grond en is haar publiek eeuwig dankbaar voor de warme respons . Muzikaal houden we het bij die prachtsingles “Running” en “The wildest moment”, soulfulle r&b pop. We horen hier vooral lichtvoetige pop , mooi in elkaar gekunsteld , gedistingeerd en uitgebalanceerd, met af en toe een broeierig funky ritme en een aanstekelijke beat .
Als Q-Music er voor jou kan zijn , dan ook zeerzeker deze Jessie ‘for You’ , met haar sfeervolle, dromerige set van “Champagne kisses” , “You & I” ,”Say you love me” en “Want your feeling”.
Onder de indruk waren van de inmiddels ruim zestigjarige John Hiatt, die hier met z’n band een gretig, ontspannen set speelde .Een man die door z’n positieve ingesteldheid , vanuit z’n hart en muzikaal met zijn gitaar en stem , de mensen samenbrengt; rootsrock , die nog altijd het best klinkt met het materiaal van pakweg 20 à 30 jaar geleden. Een ‘best of’ van fijne, doorleefde rocksongs die hun emo-waarde hebben en behouden , vanuit een buikgevoel en ‘straight from the heart’ .
“Your dad did” opende op snedige wijze de set , daarna kwamen een reeks classics als de goedgemutste “Perfectly good guitar”, “Real fine love” en “Tennessee plates” . Met z’n band ging het aangenaam verder door de gitaarriedels van “Cry love” en “Thing called love”. En dan volgden nog een “Memphis in the meantime” , “Are you ready for a thing called love”, “Riding with the king” , succesvolle kleppers met prachtig doorleefde en innemende gitaarmomenten, samen met die enige gevoelige hit “Have a little faith in me”, die hij na al die jaren nog even gemotiveerd speelt .
Kortom , met deze artiest en zijn band mocht Cactus een pluim in hun hoed steken …
Tot slot Balthazar , tweede dag op rij West-Vlamingen aan het roer om het festival af te sluiten. Door de jaren hebben ze hard aan de weg getimmerd en ze zijn nu één van die Belgische bands die kunnen aankloppen in een Vorst Nationaal . Ze stonden hier ooit nog op het middaguur . Zo zie je maar …
Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige, diepgrauwe zangpartijen. De band is sterk op elkaar ingespeeld en is erg professioneel bezig. Tav van een Hiatt ervaren we hier iets minder dat buikgevoel. Maar een straffe, strakke liveband zijn ze wel!
‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waaruit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar boven. Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig zijn en van finesse getuigen door het brede instrumentarium; overwaaiende , indringende vioolpartijen, experimentjes en huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes zijn kenmerkend.
In vooral blauwe spotlights kwam je uit op volgende reeks, “Decency”, “Leipzig” en “The boatman openers , dan de broeierige spanning van “The oldest of sisters”, “True love” . “Bunker” , “Fifteen floors” , “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Het valt op hoeveel sterke songs we terugvinden bij Balthazar, die terugkwamen met het ijzige “Blood like wine” , de perfecte afsluiter waarop we luidkeels ‘raise your glass to the nighttime …’ scandeerden.
Kijk in Balthazar is de nieuwe dEUS opgestaan .
De tweede Cactusdag zinderde na …
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2015 – vrijdag 10 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-10
Johan Meurisse
Het Cactuspubliek maakte er een fijn, leuk , muzikaal, familiaal weekend van. Ze waren met 30.000, die dit jaar het Cactusfestival in Brugge bezochten. De organisatie is uiterst tevreden en kan terugblikken op een succesvolle 34e editie. Een voltreffer dus . En het weer zat goed mee , wat iedereen in/rond Brugge naar het Minnewaterpark bracht …
Muzikaal hadden we een gevarieerde affiche , ‘een grand cru’, die de organisatie de drie dagen programmeerde . Een versmelting van verschillende culturen en muziek.
De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid. Ook de kunst op het terrein, een nieuw gegeven voor Cactus, sloeg aan; iets waarover de organisatie verder kan nadenken …
dag 1 – vrijdag 10 juli 2015
We hadden bij aankomst een uurtje meer tijd tot socialising , gezien opener Jake Isaac vastzat en niet tijdig op het festival kon geraken . Spijtig , die Isaac is een belofte hoor en wordt op handen gedragen door Elton John. We zagen hem eerder aan het werk op Les Nuits Bota, intens broeierige rock, zalvende soulvocals met een link naar Kele van Bloc Party …
Na de eerste contacten keken we uit naar Perfume Genius aka Mike Hadreas. De fijnproeverij met hoge gevoeligheidsfactor schijnt nog wat door in het nieuwe werk , maar de elektronica , de beats en de soundscapes drukt hij door op ‘Too bright’ en geeft die sound live meer ruimte. In de songs zitten meer experimentjes en hij schreeuwt de zaken soms letterlijk van zich af .
Meteen werden we ondergedompeld met zo’n stoorzender werkstukje , een onderkoelde, grillige schoonheid van “My body”, “Longrip” en “Fool” . Even kon je op adem komen met die kenmerkende ingetogenheid van piano/keys en stem . De afwisseling was belangrijk om de aandacht te behouden . Hadreas kon zich uitleven in die onrustige songs, die zelfs de paranoia op z’n Suicide’s niet schuwde . Dat innemend, elegant kantje en de sobere omlijsting had je met “All long in” , “Mr Peterson” en “Learning” met zijn maatje Alain Wyffels . Een aparte set toch die het driedaags festival opende.
De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan en all-round sing/songwriter Gabriel Rios is al een tijdje on tour voor z’n ‘The marauder’s midnigt’, waarvan we vorig jaar elke maand een nummer te horen kregen . Hij is te zien met een (contra) bassist , cello , af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers krijgen een nieuw jasje aangemeten en balden emotionaliteit , intensiteit , beleven samen. Een meesterlijke zet was de start met Hendrickx “Voodoo chile”, die Rios solo aanvatte; de andere leden kwamen er dan één na een bij . Straf hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgehoest, opgefrist werden en een broeierige spanning hadden. Een levendige als gevoelige Rios aan het werk als we de pak nummers op nahouden , “Burning son” , “Police sounds”, “Work song”, “Holy water” en “Gold” . Rios – een hartenveroveraar - was op grootse wijze bezig!
Een ravissante verschijning en één van de smaakmakers van de Cactus affiche was Grace Jones . Hier zat het publiek dicht bijeen gepakt aan het Minnewater . Uniek en apart is ze nog steeds , met kledij - , hoofddeksel – , masqueradewissels en bodypaints ; een tijdloze sound van nachtelijk zwoele , erotiserende dansmuziek , die de ‘Moulin rouge’ deed opborrelen door die sensuele , broeierige , repeterende opbouw , ritmiek van diepe funky grooves , dubs en loungy beats. “Nightclubbin’” was de gepaste opener in de set en al snel kwamen “Strange, I’ve seen that face before” en “La vie en rose”. Niet voor niks had ze een paaldanser bij en kwam een vlaggenzwaaier het podium op . De temperatuur schoot de hoogte in , maar vocaal kregen we een koude douche over ons heen .
De 67 jarige diva is er vocaal fors op achteruit gegaan , haar declamerende zegzang was in den beginne er naast en nogal hees ; ook de tekstvellen geraakte ze kwijt. Ze kon nog het publiek ophitsen door oerkreten en screamo’s.
De diva van het festival bracht show , entertainment en de strakke, sterke band waarover ze beschikte , was een pleister op de wonde . En die nummers , die waren écht verdomd de moeite, “Jamaican guy” , met world tribals, “Pull up the bumper” en het afsluitende “Slave to the rhythm”. Tussenin donderde ze zelfs van het podium , herstelde en nam een minder geslaagd “Love is a drug” van Roxy Music onder de loep.
Haar hoelahoops en de slingers in het publiek namen we er graag bij , maar na overtuigende sets in de AB; Lokerse Feesten en op Rock Werchter is ze nu na vijf jaar danig op de terugweg . Een oud vergane glorie?!
Tot slot kregen de West-Vlamingen van Goose de kans om het dansfeestje compleet te maken; daar slaagden ze en verve in . Momenteel is het nog stil rond Goose , het kwartet werkt eerst verder de nieuwe cd af . Een muzikale training op Cactus is dus meegenomen . Hun electrorock klonk gretig, pompend.
Ze hebben in hun vijftienjarige carrière al aardig wat hits en deze werden niet vergeten , “Bring it on” , “Control!”, “Can’t stop me now”, “Black gloves” en “British mode” om er maar een paar te noemen . En Goose is meer dan dat , psychedelica , bezwerende trance en bedwelmende ritmes komen er meer door , en eerlijk gezegd , ook de glam, kitsch van Pet Shop Boys en Dead or Alive. Versta ons niet verkeerd , we wachten nieuwsgierig af wat de nieuwe plaat zal zijn. Als toemaatje speelden ze de twee prachtige “Words” en “Synrise”, die de “Psychedelic reel” van de Chemical Brothers doet verbleken .
Goose is ondernemend en full power – Heerlijke afsluiter van dag 1!
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Afro-Latino Festival 2015 -Thuis is waar mijn Afro Latino staat
Afro-Latino Festival 2015
Beerselerdijk
Bree
10 t/m 12 juli 2015
Chandra Rowe
Begin dit jaar werden we geïnformeerd dat ons geliefd festival van locatie en datum zou wijzigen. Tergend traag kroop juni voorbij en waren we, zodoende, begin juli lichtjes ontregeld. Ongeduld zal het echter nooit halen van ons enthousiasme en op 10 juli kunnen we eindelijk afzakken naar Bree.
dag 1 - vrijdag 10 juli 2015
Onze ogen moeten even wennen aan deze nieuwe locatie, maar het doet deugd te zien dat de organisatie de opbouw zo veel mogelijk wilde afstemmen op de vorige edities. Het terrein is groter, de bomen ontbreken maar we zijn weliswaar in een vertrouwde omgeving.
Op de mainstage wacht Palenke Soundsystem ons op. De Afro-Colombiaanse beats bezorgen meteen de juiste vibe en we zijn vertrokken. Wat hebben we dit festival gemist!
De Island Jam was vorig jaar nog een knelpunt, vandaag voelt het echter anders aan. Reggamuffin Whiteman grijpt terug naar urban, dancehall en reggaeton. We zijn nog maar net hier of er zijn al gaten in onze schoenen gebrand. De vorige jaren vroegen we ons af of Afro Latino zijn ziel had verloren, maar vandaag bewijzen ze het tegendeel. Zulk sterk begin belooft veel goeds voor de rest van het weekend.
Het volgende uur schipperen we een beetje tussen mainstage en Island Jam. J Alvarez een absolute reggaeton held doet op de mainstage waar hij goed in is, terwijl Global Bangerz de Island Jam voor hun rekening nemen. Tropical bass, dubstep en ghettofunk bereiden ons voor op TLP later op de avond.
“Cheerleader” is de volkstrekker voor vanavond en met maar 1 optreden in België zijn we haast verplicht OMI te bezoeken. De rest van de weide moet net hetzelfde gedacht hebben, want de tent stond tot de nok gevuld. Ondanks het enthousiasme van de mensen rondom ons, kan OMI ons nooit bekoren. Misschien helpt het als we voor aan het podium gaan staan, in de hoop dat de volksvreugde in ons overgaat. Na een halfuur besluiten we toch dat OMI geen spek voor onze bek is en we trekken terug naar de Island Jam.
TLP en DeeBuzz zullen ons vermaken in afwachting van Squadra Bossa feat. Buscemi. De selectie van reggae, hiphop, funk en dancehall maken dat TLP van Afro Latino tot Tomorrowland gegeerd wild is, evenals het Duitse soundsystem DeeBuzz.
Terwijl de Island Jam volloopt, trekken wij richting mainstage voor Squadra Bossa. Al vanaf het begin zijn ze vaste waarde op ons festival en tot groot jolijt mogen ze opnieuw op vrijdag afsluiten. Door de verschuiving van het volk hebben we meer plaats om over de dansvloer te huppelen. De afwezigen hadden ongelijk.
Zeer tevreden trekken we richting camping en sluiten onze eerste dag in vreugde af.
dag 2 - zaterdag 11 juli 2015
Al in de vroege ochtend wordt er gedanst en gefeest op de camping. Toevallige voorbijgangers die met ons luchtgitaar spelen, het mini-concert aan je tent als je PMD-zakken inlevert en gewoon de aanwezigheid van een heerlijk ontbijt en koffie, is voldoende om ons met een lach aan dag 2 te laten beginnen.
Afgaand op ons programma, is mainstage vandaag the place to be. Niet enkel belooft de avond gedenkwaardig te worden, ook overdag heeft de organisatie alles uit de kast gehaald om deze tweede dag te doen slagen.
Zule Max, een uitsluitend vrouwelijke jazzband trapt de dag op gang. Salsa beats zweven over de weide en in hun gedartel nemen ze omstaanders mee op hun tocht. Wie voortaan denkt aan girl power, denkt aan Zule Max! Muziek zoals het hoort.
We besluiten energie te besparen na een wel zeer korte nacht en slenteren over de weide. Een vluchtige blik in Salsa Palace om de workshops te observeren, mentaal overlopen wat we willen eten bij de opnieuw talrijke eetstanden en windowshopping op de wereldmarkt, we krijgen de namiddag gemakkelijk om. Hoewel, de wereldmarkt is dit jaar teleurstellend. Met maar een handjevol standen keren we lichtjes gedeprimeerd terug naar de weide. Het eerste nadeel van de verzette datum is bij dezen ontdekt en we hopen dat de organisatie volgend jaar meer geluk heeft.
In de verte horen we de eerste noten van Romain Virgo en besluiten terug naar de mainstage te wandelen. In de ‘gangen’ wordt gefluisterd dat Virgo het nieuwste reggae wonderkind is uit Jamaica en uiteraard zijn we benieuwd. Op blote voeten trotseren we de hete ondergrond. Wie tropisch wil gaan, doet het helemaal of niet. Reggae wonderkind is misschien een al te grote titel, maar onder de indruk zijn we alvast.
Daar Global Bangerz nogmaals in de Island Jam staat, besluiten we dat nu een ideaal moment is om te gaan eten. Er komen vanavond nog twee absolute kleppers aan en we kunnen wel wat krachtvoer gebruiken.
Juan Luis Guerra y 440, één van de meest succesvolle en gerespecteerde Latin artiesten ooit, mag de avond inzetten. Met slechts 1 optreden in de Benelux deze zomer, voelen we ons meer dan vereerd hier te mogen zijn. Wat een performance! Zelden geweten dat een artiest de hele mainstage aan het dansen kan krijgen zo vroeg op de avond. Al wie nog na deze man moet komen, zal het verdomd moeilijk krijgen. Hoewel…
De ultieme droom van vele bezoekers en wellicht ook de organisatie, is het boeken van Santana. Absolute nummer 1 in zijn vakgebied en een streling voor het oor. Het nummer 1 is helaas dit jaar niet aanwezig, maar met het nummer 2: Juanes zijn we evenzeer door het dolle heen. De belofte van een duet tussen Juanes en Juan Luis werd jammer genoeg verbroken, al ligt dit niet aan de organisatie. Artiesten bepalen nu eenmaal zelf wat ze op het podium doen, toch voelen we ons hierdoor toch ergens een beetje beroofd. Hoe dan ook, de mainstage is te klein voor al het volk wat deze grote man aan het werk wil zien. Het lijkt wel of de helft van de weide nog gevuld staat wegens plaatsgebrek.
Wat kunnen we zeggen over deze performance om u een idee te geven? Stelt u de kriebels in uw buik voor als u in een achtbaan zit. Kleine vlindertjes die u ongecontroleerd een glimlach op uw gezicht toveren. Beeldt u dat gevoel anderhalf uur in en dan heeft u een kleine notie van wat wij ervaarden. Natuurlijk mag een nummer van Bob Marley op Afro Latino niet ontbreken, hoe cliché ook, we houden er van en de rest van het publiek ook. Een warme gloed van liefde spoelt over het terrein en we zien iedereen rondom ons ontzettend graag. In theorie kan de avond nu al geslaagd eindigen. In theorie, we zijn er nog lang niet.
Moombahteam staat klaar in de Island Jam, al weten we nog niet zeker of onze benen nog meekunnen. Het vele dansen vandaag heeft de nodige tol geëist en puur op karakter zetten we de nacht in. Na een kwartier al blijkt dat we echt veel karakter moeten tonen, de Island Jam barst volledig uit zijn voegen en we betwijfelen of er wel een iemand is die in de tent stilstaat.
Hoewel Reggamuffin Whiteman de avond mag afsluiten is onze kaars helemaal uit en zoeken we ons bed op. Soms is het gewoon genoeg geweest en met nog een dag in het verschiet zijn we opgelucht als ons hoofd het kussen raakt.
dag 3 - zondag 12 juli 2015
Muzikale pralines gewikkeld in goud, zo kunnen we Ne t’en fais pas world fusion orchestra best omschrijven. Een afrobeat orkest met leden uit België en Nederland. Wat een heerlijke ontdekking op deze zondagmiddag. Ne t’en fais trapt de deur van deze laatste dag hard, maar echt hard in en we spreken rond koffietijd al van een meer dan geslaagde editie.
De Island Jam heeft momenteel geen vat op ons, een gebrek aan slaap en koffie is meer dan waarschijnlijk de oorzaak. Om ons bezig te houden zoeken we nogmaals de Salsa Palace en de wereldmarkt op.
Afwisselend gaan we van podium tot podium zonder ooit onze goesting te vinden. Dat is totdat we Diana Fuentes aan het werk zien. De aanwezigheid van sterke vrouwen op de podia deze editie is opvallend. De combinatie van hip hop, soul en Cubaanse ritmes werkt opzwepend en de toon voor vanavond is gezet. We gaan nog een laatste keer alles geven op dit heerlijke festival.
Het is nog lang wachten op Inner Circle en dus is de Island Jam tot dan onze uitvalbasis. Wuk n wild en de Turntable Dubbers brengen een matig gevulde tent stevig aan het dansen. Dat sommige nummers in herhaling vallen, nemen we er graag bij. Het jonge volk dat op dit moment opmerkelijk aanwezig is, leert zo heel wat bij over ‘oudere’ muziek en iedereen wint.
De toestroom naar mainstage net voor Inner Circle belooft dat het krap zal worden. Vanaf de eerste noot slaat de tent aan het dansen en wordt er vanzelf ruimte gecreëerd. Tijdens de hele set van Inner Circle krijg je het gevoel dat alle liefde van de wereld in een grote bubbel op ons wordt losgelaten. In heel ons leven hebben we nooit zoveel blijheid gezien op mensen hun gezicht. Het is dan ook heel moeilijk om niet te gaan zweven en gewoon de vreemde persoon naast je vast te nemen voor een danspas hier en daar. Als dan blijkt dat iedereen in de mainstage uit volle borst kan meezingen, krijgen we het kippenvelmoment er voor niets bij. Inner Circle zal achteraf de beste mainstage afsluiter in ons jaren als ware Afro-anciens blijken te zijn.
Het moment waar het ons eigenlijk ieder jaar om draait, The Mighty Pow Pow Movement! Zij zijn voor ons DE hoofdreden om jaar na jaar terug te keren naar Bree. Al jaren sluiten zij het festival af, ook zijn ze de meest gevraagde soundsystem in Europa. En terecht! Het is onbegonnen werk om vanaf de zijlijn toe te kijken, ook al zouden we het graag gewoon eens willen gadeslaan. Moshpit, palance, meezingers en gewoon zwaar feesten. Pow Pow is meesterlijk en het zou heerlijk zijn mocht de organisatie hun in een volgende editie op vrijdag of zaterdag laten komen, of gewoon elke dag. Een nooit eindigend feest als je het ons vraagt. De Bob Marley-tribute wordt ingezet en heel de tent lijkt verliefd op elkaar. Daarna gaan we traditiegetrouw van links naar rechts, in het rond en de tent uit. Dat we hierbij onze enkel verstuiken, kan ons vandaag niets schelen. Hier doen we het voor, dit is ons absoluut hoogtepunt!
Afro Latino 2015 zit er op, veel te snel alweer. Een dikke proficiat aan de organisatie en de ruim 800 medewerkers die er opnieuw een geslaagde editie van wisten te maken en teruggrepen naar de ziel van weleer. Volgend jaar zijn we zonder uitzondering opnieuw van de partij.
PALANCE!
Organisatie: Afro-Latino Festival 2014
Rock Zottegem 2015 – zaterdag 11 juli 2015 - Affiche al even mooi dan het weer!
Rock Zottegem 2015
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2015-07-11
Hans De Lee
De eerste band die we op zaterdag gingen bekijken was het Schotse The Mirror Trap. Het bleken 6 jonge kerels te zijn die op de sympathie van Brian Molko konden rekenen en zelf ook muziek speelden in de lijn van Placebo, Blur, Oasis…en andere bands met die typische ‘Britse’ (rock)sound. Ondermeer nummers als “Bell Street” en vooral “Future Lion Heart” klonken stevig, snel en vinnig en hebben zeker potentieel. Al bij al een gesmaakt eerste optreden in ons land, ook al was de opkomst en de reactie van het publiek eerder lauw in tegenstelling tot de temperatuur in de tent.
Wanneer het de beurt was aan Yellow Claw, een gespierde lefgozer, macho, hip hopper, dubstepper, hardstyler uit Nederland, geflankeerd daar een DJ, kwam zoals verwacht het jonge volkje postvatten in de tent en gingen de oude rockers de weide in om hun dorst te lessen. Mister Claw probeerde er in de gekende stijl van spitsbroeders als ‘De Jeugd van Tegenwoordig’ en ‘The Opposites’ meteen vaart in te krijgen door het publiek verbaal op te zwepen en uit te dagen om een feestje te bouwen. Zelfs een ‘moshpit’ werd op zijn vraag ingezet. Muzikaal stelde het echter allemaal maar weinig voor. Veel zware beats and breaks en een soort eentonige gabber disco die resulteerde is een rave van een klein uur. Voor de fans was dit echter het ‘allermooiste feestje’ van de dag.
Wat een contrast met de oerrockers uit Vlaanderen ofte The Scabs! Voor het eerst vandaag liep de tent aardig vol en stonden vooral pubers tussen 30 en 50 jaar vooraan. Guy Swinnen, Willy Willy en de rest hadden de bedoeling er een feestje van te maken en zetten daarom gepast hun set in met “Let’s have a party”, gevolgd door “I need you” en “Don’t you know”… meteen goed voor een enthousiaste respons en een meezingkoor van enkele duizenden mensen. De tent werd er alleen maar warmer van maar dat kon ditmaal de pret niet bederven, integendeel!
Ook de nummers van de laatste CD werden goed onthaald (oa. “Shot” en de single “Turn in up”) maar konden toch niet op tegen de hits van weleer die keer op keer uit volle borst werden meegebruld.
Hoogtepunt was ongetwijfeld “Hard Times”, op de voet gevolgd door “Time” en “Crimewave”. Opvallend was dat die oude nummers precies in een actueel jasje waren gestoken en ook iets sneller werden gespeeld. Daar waar frontman Guy Swinnen constant converseerde met het publiek liet Willy Willy als vanouds enkel zijn gitaar spreken. Het bleek nog maar eens een gouden duo na al die jaren. Het optreden werd afgesloten met “Robbin’ the liquor store” en dat was ook hetgeen de meeste festivalgangers gingen doen na dit vermakelijk potje rock’n’roll van eigen bodem.
OMD is natuurlijk heel andere muzikale koek maar als hitmachine uit de jaren 80 kan deze band, nog veel meer als The Scabs, terugvallen op een aantal hits en klassiekers uit die periode, die niemand onberoerd laten.
Wanneer Andy McCluskey en Paul Humphreys het optreden beginnen met “Enola Gay” zit de vlam meteen in de tent. Wat een binnenkomer! Het ganse optreden zou een ware triomftocht blijken met een spervuur aan heerlijk gedateerde electropop waarbij elk nummer ooit als single verscheen (vb “Tesla Girls”). Frontman Andy komt zeer energiek over, geniet duidelijk van de enorme respons en trakteert het publiek op zijn gekend (soms vrij spastische) dansbewegingen. Bij “Forever Live and Die” neemt Paul Humphreys met succes de vocalen over terwijl Mc Cluskey beweert ooit in België (De Haan) te hebben gewoond en de wild enthousiaste menigte een gemeende ‘dank u wel’ toeroept.
Stilaan wordt de set opgebouwd naar het hoogtepunt (en slotnummer) “Electricity” waarbij de tent helemaal uit zijn voegen barst. Je zou haast vergeten dat nummers als “Joan of Arc”, “Talking Loud and Clear”, “So in Love” (met live sax) en het aanstekelijke “Locomotion” ook stuk voor stuks lekkere nummers waren die tot ver buiten Zottegem weerklonken.
Wie dacht dat na deze topprestatie de volgende act het moeilijk zou hebben dit nog te overtreffen die had buiten het machtige Arsenal gerekend, momenteel veruit de strafste Belgische live en partyband!
Overal waar Arsenal geafficheerd staat ontstaat een ongekend feest op en voor het podium en dat was aan de Bevegemse Vijvers niet anders. De band van John en Hendrik is de laatste jaren enorm gegroeid en live, nog meer dan op CD, een ware sensatie geworden met hun unieke mix van pop, rock, electro, hip hop, salsa, latino en andere exotische invloeden en vibes.
In Zottegem gebruikte Arsenal dezelfde tactiek als OMD werd meteen een verschroeiende start genomen met de gekende nummers “Saudade” en “Melvin”. Net nu buiten de temperatuur iets koeler werd zorgde deze start voor een tropisch feest onder het grote tentzeil . Naast zanger John zorgden de beide vrouwelijke vocalistes voor een prachtprestatie : zowel vaste zangeres Leonie als gastzangeres Lydmor waren een streling voor oor en oog. Voor de fans zal het allicht geen verrassing zijn te vermelden dat “Estupendo”, “Lotuk” en “Temul (Lie low)” voor de andere hoogtepunten zorgden! Nooit het publiek zo luid horen meezingen in Zottegem als bij dit zwoele optreden.
Tot slot mocht Placebo de editie van 2015 afsluiten. De band bestaat intussen zo’n goede 20 jaar en heeft nog steeds Brian Molko als belangrijkste uithangbord. Het is altijd even afwachten met Placebo, ofwel spelen ze de pannen van het dak ofwel hebben ze al eens een offday en loopt hun concert voor geen meter. Gelukkig was dit laatste zeker niet het geval! De band kwam redelijk fris voor de dag met een knappe doch sobere aankleding en belichting van het podium en een strakke en potige sound. Opener “B3” klonk donker maar meteen herkende je het typische stemgeluid van Molko. Een ‘warme’ stem zal de kerel wel nooit hebben maar zijn uithalen pasten toch echt wel bij het geheel.
De tent stond nokvol en bij “For what it’s worth” ging de menigte een eerste keer helemaal loos. “Loud like love”, “Every you, every me” en “A million little pieces” klonken stuk voor stuk stevig en overtuigend. Het was duidelijk dat de heren van Placebo in hun nopjes waren! Bij “Black Eyed” werd wat gas terug genomen en bij “20 years” mocht Stefan Olsdal (de lange magere compagnon van Molko) even op de voorgrond treden toen hij zijn bas inruilde voor toetsen.
De absolute hoogtepunten zaten eerder naar het einde van de set met “Too many friends” dat woord voor woord werd meegezongen door de fans en vooral een beklijvende versie van “Meds” en “The Bitter End”. Neen, het einde was absoluut niet bitter maar schitterend en het smaakte naar meer!
Er kwam dan ook een toegift waarin ondermeer een cover van “Running up that hill” (Kate Bush) zat!
Ideale en waardige afsluiter van een mooie 22ste editie van Rock Zottegem …
Rock Zottegem 2015 – vrijdag 10 juli 2015 - Affiche al even mooi dan het weer!
Rock Zottegem 2015
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2015-07-10
Dominiek Cnudde en Hans De Lee
De organisatoren van Rock Zottegem hadden het dit jaar alweer klaargespeeld om een heel leuke affiche bij elkaar te boeken met een geslaagde mix van verschillende muziekstijlen en van zowel jong geweld als oude rotten op het podium. Samen met de zon die 2 dagen intens van de partij was, bleek dit de ideale combinatie voor een super 22ste editie die op zaterdag zelfs helemaal uitverkocht was dixit ‘omroeper’ van dienst en lokale held Franky DSVD van Channel Zero.
Hoezeer de weergoden meezaten tijdens het weekend, des te meer zat het verkeer vrijdagnamiddag in de buurt van R4 en E40 richting Wetteren behoorlijk tegen. Hierdoor misten we jammer genoeg het eerste deel van de set van Saxon, de enige metalband op de affiche. Gelukkig had zanger Biff Byford en zijn gevolg nog wat klassiekers over voor het 2de deel. De band uit 1976 (!) had er echt zin, de frontman was goed bij stem en nog beter van humeur : hij verscheurde met veel plezier de playlist, at ze gedeeltelijk op en nodigde vervolgens het publiek uit om verder de nummers van het optreden te bepalen. Wat volgde was een heerlijke jukebox van de meest gekende Saxon pareltjes als “Heavy Metal Thunder”, “And the bands played on”, “Princess of the Night” (waarbij het publiek moeiteloos de zang overnam) en tenslotte het geweldige 3-luik “747 Stangers in the Night”, “Wheels of Steel” en “Denim & Leather”. De fans smulden van de fantastische good old NWOBHM-sound en hadden het net als de band moeilijk met het strakke uurschema en de vroege programmatie op de affiche. Maar Byford beloofde terug te komen naar ons land als headliner van een tour en dankte uitvoerig zijn Belgische fans die hij ook al een maand eerder op Graspop had geëntertaind.
Na het optreden van deze gouden oudjes hadden we toch wel meer dan één frisse pint nodig om ons in 'pop-modus' te zetten. Want na Saxon was het de beurt aan Joost Zweegers & co. Op de Zottegemse planken in de vorm van zijn alterego (en dus met band) Novastar. Alhoewel, de man begon solo aan zijn set met het memorabele "The Best Is Yet To Come". Zweegers' stem enkel geflankeerd door zijn gitaar deed ons inderdaad hopen dat het beste nog moest komen. "Weller Weakness", uit 'Almost Bangor' bracht zijn band op de bühne, waarbij vooral de drumster meteen opviel. De man speelt nogal vaak in wisselende bezettingen dus ik kan je niet vertellen wie er die avond precies met Novastar op het podium stond. Trouwens een dag later zou Novastar op Bospop (Festival in Weert, Nederland) spelen met een andere gitarist. Hoe dan ook Zweegers is nog steeds de perfectionist die hij altijd al geweest is. De heftige dwingende gebaren die de man soms maakt aan het adres van zijn bandleden zijn pijnlijk om zien en dragen zeker niet bij tot een betere performance. Integendeel, ook deze keer zat het optreden wat rommelig in elkaar en jammer genoeg was dit de enige constante in de set. De Novastar hits "Never Back Down", "Mars Needs Woman" en vooral "Wrong" deden het natuurlijk wel heel erg goed bij het publiek. Uit het nieuwe album 'Inside Outside' kregen we ook 3 songs te horen maar geen enkele kon live echt overtuigen. 'Inside Outside' is dan ook veel meer een dromerige luisterplaat, een album die meer in schouwburgen tot zijn recht zal komen. Afgesloten werd er met "Caramia", wat ook niet de finale bracht die ik van Novastar verwachtte.
Al helemaal werd er niets verwacht van Ed Kowalczyk, de charismatische ex-frontman van Live. De man was reeds op voorhand door velen afgeschreven, want hoezeer Live in de begindagen werd bejubeld, evenzeer werd de band enkele jaren later door diezelfden uitgespuwd. Doch de man speelde een uiterst genietbare set en hij had ook een prima begeleidingsband bij. De nadruk in de set lag op materiaal die hij met zijn oude makkers van Live maakte. Uit 'Throwing Copper', het meest succesvolste Live album van 21 jaar geleden , kregen we zelfs 4 songs te horen. Leuk om na al die tijd nog eens uit de bol te gaan op "All Over You" en "I Alone". Tussen al die Live songs ook 3 nieuwe songs. Hierbij vond Ed het nodig om extra te vermelden dat hij ondertussen al een tijdje solo aan het werk is. Maar alhoewel de nieuwe songs zoals: "The Great Beyond" en "Zion" best wel bestaansrecht verdienden, toch verdronken ze een beetje tussen al die Live pareltjes. Van de gebalde versie van "Lakini's Juice" was ik erg onder de indruk en evenzeer van de mooie finale met de meezingers "Lightning Crashes" en vooral "They Stood Up For Love"! De leuke, overtuigende nostalgische set van ome Ed werd dan ook erg gesmaakt!
Afsluiter en headliner van Rock Zottegem dag 1 was de Amerikaanse formatie Toto. Fans moesten tot na middernacht wachten vooraleer Steve Lukather & de zijnen het podium mochten betreden. De release van het dertiende, nieuwe Toto album 'XIV' werd wat overschaduwd door het overlijden van (ex) Toto bassist Mike Porcaro enkele maanden terug. Ondertussen vervoegde de originele Toto bassist David Hungate opnieuw de rangen. Toch vertrok de band opnieuw op wereldtournee om het nieuwe album te promoten en verkoos in Europa om deze zomer enkele belangrijke festivals aan te doen....en zo pronkte ook de naam van deze dinosaurus melodicrockgigant op de affiche van Rock Zottegem. Het liefst hadden we Toto in een zaal gezien met goede akoestiek want in de tent van Rock Zottegem was het soms moeilijk om de diversiteit van alle instrumenten te onderscheiden.
Voor de echte Toto fans opende de band met de openingstrack uit het nieuwe album. "Running Out Of Time" was dan ook genieten van begin tot einde voor de Toto diehard fans. Zo ook voor het nieuwe "Holy War" en de uit het alom geprezen 'Isolation' album: "Stranger In Town". Toch koos de band logischerwijs voor een typische festivalset, waarbij de klemtoon toch lag op de classic Toto rocksongs die door de jaren heen voor ieder muziekliefhebber gemeengoed geworden zijn. "Hold The Line", "Pamela" en "Rosanna" werden nog maar eens als belangrijkste troef op de massa losgelaten. Steve Lukather, zoals altijd de regisseur van de bende, mocht nog eens uitgebreid zijn ding doen tijdens "Little Wing" van Jimi Hendrix maar eigenlijk was het ganse optreden een aaneensluiting van technische gitaarhoogstandjes van Steve. Zijn gitaarspel blijft verbluffend om naar te kijken, wat een gitarist! "Orphan", de beste song uit de nieuwe plaat, was het vocale hoogtepunt van het optreden. De wisselwerking tussen Joseph Williams en backgroundvocalist Mabvuto Carpenter was er eentje om handen en vingers bij af te likken. Tijdens "The Road Goes On" kreeg de overleden Mike Porcaro een eerbetoon, waarbij de jongere broer en toetsenist Steve Porcaro de fans bedankte voor de vele steunbetuigingen.
Uiteraard sloot Toto na een goeie 90 minuten de set af met hun allergrootste hit en verlieten we op de tonen van "Africa" de Zottegemse festivalground.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2015/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Sjockfestival Gierle 2015 – 10 t/m 12 juli 2015 - Jubileumeditie vol hoogtepunten
Sjockfestival Gierle
Festivalterrein
Gierle
20105-07-11
Ollie Nollet
1 dag werd hier uitgepikt – zaterdag 11 juli 2015
Op veel aandacht in de nationale media hoeft Sjock Gierle niet te rekenen. Nochtans hadden ze daar voor hun 40ste(!) editie een bijzonder sterke affiche in elkaar geknutseld. Ik had het geluk er zaterdag bij te mogen zijn en kon alleen maar constateren dat het zowel qua kwaliteit van de optredens als qua opkomst een absolute voltreffer was.
De tweede festivaldag werd luidruchtig voor open verklaard door We’re Wolves. Een stel baardige mannen in mouwloze jeansjasjes brachten hondsbrutale rock waarin geen plaats was voor veel nuance. Best amusant maar na een tijdje begon door gebrek aan variatie mijn aandacht te verslappen of waren dit reeds de eerste tekens van het genadeloze slopingswerk van een loden zon?
Dan maar naar de tent voor The Tinstars ft Ruby Pearl maar ook daar was de hitte nauwelijks te harden. The Tinstars brachten een mix van rockabilly en hillbilly met een, als steeds, voortreffelijke Dusty Ciggaar op gitaar. De eveneens uit Nederland afkomstige Annita and The Starbombers visten in dezelfde vijver waarin eventueel een geut western swing was gekieperd. Op beide bands viel weinig aan te merken – het klonk lekker authentiek – maar het bleek telkens iets te voorspelbaar om veel brokken te maken.
The Deaf is de groep van Spike (Frans Van Zoest), een mediafiguur in Nederland, die naar eigen zeggen werd opgericht na het zien van één van de allerlaatste Dead Moon optredens. Daar was buiten dat ene nummer, “Dead Moon Rise” bitter weinig van te merken. Integendeel, dit soort radiovriendelijke speedrock stond behoorlijk haaks op de rafelige garagerock van Dead Moon. Toch kon ik bij het, in de sixties badende, “Not your man” een goedkeurende grijns op mijn gezicht moeilijk verbergen.
Was deze festivaldag wat aarzelend op gang gekomen, met Black Mambas kwam daar definitief verandering in en stapelden de hoogtepunten zich in snel tempo op. Eindelijk een set waarbij de tropische temperaturen de greep op mijn geest losten. Daarvoor zorgden vier jongens uit Los Angeles met een pot ongekunstelde rock-‘n-roll waarin sporen terug te vinden waren van New York Dolls, Ramones, MC5 en -waarom niet- onze eigenste The Kids. Drummer Leroy Martinez droeg niet voor niets een t-shirt van hen terwijl de bis een cover van “Wanna get a job in the city” was. Veel verder dan een plaats op Sjock zullen ze wellicht nooit raken maar van dit soort eerlijke rock-‘n-roll krijg ik nu eenmaal nooit genoeg.
Blijkbaar had ik het tijdschema niet al te goed bekeken want ik stond helemaal vooraan op The Bloodhounds te wachten toen John Coffey (uit Utrecht) ten tonele verscheen. Dat was even schrikken en na twee nummers gewoon vluchten. Hun screamo metalpunk kon op verrassend veel bijval van het publiek rekenen. Energiek gebracht, dat wel, maar in die muur van geschreeuw en gitaren kon ik de stenen niet meer ontwaren en dan haak ik al vlug af. Ik kan jullie dus niet vertellen of het mirakel van het zwevende bierbekertje (zie YouTube) zich herhaald heeft. Maar er was een alternatief : op het nieuwe derde podium (NewComers Stage) stonden The Cheaterslicks. Correct gespeld, het waren dus niet hun (bijna) naamgenoten Cheater Slicks, het door mij verafgoodde trio uit Columbus, Ohio (wie haalt deze luidruchtige zuipschuiten nog eens naar Europa?). Ik moest het dus doen met The Cheaterslicks uit Bristol en die trakteerden ons op een set zeer gesmaakte, vette rockabilly waarbij de stem van zanger Paul Lovell Newman me soms deed denken aan Phil Alvin.
Meteen hierna volgde nog meer rockabilly in de Titty Twister met Jake Calypso and his Red Hot. Er was ons Charlie Feathers en Hasil Adkins beloofd. Niet meteen wat ik hoorde maar opwindend was het in ieder geval en beslist één van de revelaties van Sjock 2015. Jake Calypso, afkomstig uit het Noord-Franse Béthune en tevens bezieler van het Retro Festival aldaar, bleek een meesterlijk performer. Reeds 35 jaar bezig, 51 jaar oud en toch leek het alsof hij pas begonnen was en nog alles moest geven. Wat hij ook effectief deed : hij ging regelmatig tegen de vlakte, waagde zich zelfs aan een skydive en demonstreerde zowaar een handenstand voor het drumstel. Bovendien gebeurden deze acrobatieën niet ten koste van de muziek wat hun rockabilly klonk lekker ruw en verbazend gevarieerd.
The Bloodhounds uit East L.A. overrompelden me reeds een week eerder in ‘De Nodige Deugd’ in Moorslede. En ook hier op het grote podium palmden ze me moeiteloos in. Als totaal onbekende groep wisten ze de grote massa, die de schaarse schaduwplaatsjes liever niet prijsgaf, niet tot bij het podium te lokken. Maar dat kon de pret niet bederven en The Bloodhounds zorgden voor een schitterende set swingende rok-‘n-roll met naast een handvol covers (o.a. Otis Redding en tweemaal Bo Diddley) vooral een mooie rits eigen, ijzersterke songs (“Indian highway”, “They call ‘m the LSC”, “Wild little rider”,...). Wat mij betreft was dit HET hoogtepunt van de dag.
Na die magistrale Bloodhounds moest ik even op adem komen waardoor ik veel te laat arriveerde bij Bloodshot Bill (Montreal). Voor de gelegenheid niet als one-man-band maar met een heuse groep waarbij gitarist Chris Gillet (van Jake Calypso’s Red Hot) enkele nummers kwam meespelen.
Lisa & The Lips is het nieuwe project van het echtpaar Lisa Kekoula en Bob Vennum waarin ze zich laten ruggensteunen door een zeskoppige Spaanse band (trompet, sax, gitaar, bas, drums en keys). Waar het bij The Bellrays (hun vorige groep) steeds hinken op twee gedachten was (soul of hardrock) werd er nu resoluut voor de soul gekozen (iets waar ik al jaren op hoopte) en kon Lisa Kekoula schitteren als nooit tevoren. Haar stem blijft me na al die jaren nog steeds verbazen! Ouderwets meeslepende soul werd afgewisseld met vette funk, waar het spelplezier met beken van afdroop en waartussen plaats was voor een opvallende cover van “Going down” (Don Nix). Sensationeel!
Voor deze jubileumeditie werd Southern Culture On The Skids voor een eenmalig optreden overgevlogen uit Chapel Hill, North Carolina. De drie maakten er dan ook een uitzinnig feestje van waarbij op het einde (vanaf hun hit “Camel walk”) de vrouwen het podium massaal mochten innemen. Ik bespaar jullie de details van wat er toen allemaal te ‘bewonderen’ viel. Voor dat uitgelaten slot laveerde de groep behendig tussen swamp pop, surf, rockabilly, boogie en country met songs over de alledaagse dingen van het leven (“Banana pudding”, “Too much pork for one fork”,...).
Southern Culture On The Skids waren op hun best tijdens de instrumentale passages waarin gitarist Rick Miller ongehinderd zijn gang mocht gaan. Ik was heel wat minder opgetogen over bassiste Mary Huff die nochtans uitgedost was met een stemmig blauw kapsel. De door haar gezongen songs gingen ietwat roemloos de mist in omdat haar stem nauwelijks enkele rijen ver droeg.
Zoals eerder gezegd, een feestje werd het wel waarbij ook nog eens stukken ‘fried chicken’ het publiek werden in geslingerd. Toch kan ik niet anders dan toegeven dat ik ze vroeger nog heel wat beter aan het werk heb gezien.
De Ierse Imelda May (Dublin) mocht afsluiten op het hoofdpodium en ze deed dat zonder meer met stijl. Wat een klassewijf (riep zelfs herinneringen op aan Billie Holiday) en wat een stem (met dat vreemde Ierse accent)! Samen met een uitstekende maar soms iets te onderdanige band bracht ze onderkoelde rockabilly en fifties rock-‘n-roll waarbij Dave Priseman op zijn bugel of trompet voor enkele heerlijke nuances zorgde. Ook de blues was haar niet vreemd, getuige de verrassende cover van “Spoonful” (Willie Dixon maar bekend van Howlin’ Wolf) waarin ze vocaal erg hoge toppen scheerde. Tijdens de bissen ging ze samen met Al Gare op diens contrabas zitten voor een verstilde versie van Blondie’s “Dreaming”, enkel begeleid door de ukelele van Gare. Aardig maar zeker niet het beste nummer uit een fonkelende set waarmee ze de wei moeiteloos inpakte.
Daarna liet ik Heavy Trash voor wat het was, het was meer dan voldoende geweest. Sjock 2015 was een grand cru.
Organisatie: Sjock, Gierle
Gent Jazz Festival 2015 - Verbazend : 3 generaties verschil op en voor het podium
Gent Jazz Festival 2015
Bijlokesite
Gent
2015-07-12
Piet Clarysse en Lode Vanassche
Dag 3: Gagahaters hebben ongelijk ...
“Wat haalt die Flamand nu weer in zijn hoofd om een plastieken popicoon op een van de meest prestigieuze jazzfestivals in Europa te zetten?”, zou je denken. Kwatongen spraken al over commerciële zelfmoord en een kwaliteitskrant blokletterde zelfs –buiten weten van de journalist zelf- dat Lady Gaga en Bennet voor een halflege tent zouden staan. Niets is minder waar en het blijkt alweer een meesterlijke zet te zijn. De tent was nokvol gelopen, daarbuiten viel geen kat te bespeuren en iedereen at uit hun handen. En dat zijn er een kleine vijf duizend.
TONY BENNETT & LADY GAGA. De samenwerking tussen de legendarische jazz crooner Tony Bennett en Lady Gaga, hét popicoon van de voorbije jaren, is opmerkelijk. Hun gedeelde Italiaanse origines en bovenal hun oprechte passie voor jazz leidden aanvankelijk enkel tot een duetversie van de standard “The Lady Is a Tramp”, een nummer dat terecht kwam op Bennetts bekroonde album ‘Duets II’ (2011). Het klikte echter zó goed tussen de twee, ondanks een leeftijdsverschil van maar liefst 60 jaar, dat het idee ontstond om samen een volledig album op te nemen.
De immer gebotoxte, getoupeerde en gefohnde Bennet heeft nog steeds zijn krachtige croonerstem en kan met zijn kwintet topmuzikanten het concert moeiteloos dragen. Zo kon Gaga rustig tot acht keer toe in haar garderobe gaan snuisteren om van plunje te veranderen. Hoewel ze in het begin niet veel om het lijf had. Letterlijk dan. Want ze blijkt over een stem van jewelste te beschikken en past perfect in die glimmer and gloom van die o zo typische Amerikaanse Bennet Crooner stijl.
In een vlaagje van bescheidenheid gaf ze zelf aan dat ze al van haar elfde jazz zong en ze daarom nu op de planken stond. Met “Anything Goes” krijgen we een heerlijke intro en wordt ook meteen de toon gezet voor de rest van het concert of croonerfeest. De band speelt close harmonies, de gitaar heeft een machtige sound, maar de slotakkoorden waren niet altijd even loepzuiver. Bennett zelve mocht na het bedanken van Chaplin ook even zijn keel laten rusten en Gagaatje bewees met een beklijvende versie van “La Vie en Rose” dat ze een aardig potje jazz kan zingen.
In totaal kregen we een dertigtal jazzstandards voorgeschoteld met onder meer “Cheek to Cheek”, “Stranger in Paradise”, “Bang Bang” en “Lady is a Tramp”, het duet waar ze hun samenwerking enkele jaren geleden begonnen. Eindigen doen ze met “I don’t mean A thing”. ‘When you smile, the sun will shine’. Eenvoudiger kan een levenswijsheid niet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2015 - Subtiele flexibiliteit
Gent Jazz Festival 2015
Bijlokesite
Gent
2015-07-11
Piet Clarysse en Lode Vanassche
Vandaag staan lokale artiesten, Europese helden, New York’s finest, East and Westcoast en Afrika mmo samen naast elkaar. Nog maar eens een bewijs hoe breed en veelzijdig Flamand kan programmeren. Op naar het tweede avontuur op rij.
ABDULLAH IBRAHIM Mukashi Trio. Minimalisme met Arabische en Japanse invloeden. De inmiddels tachtig jarige Abdullah is niet direct wat je een vrolijke Frans noemt, maar deze pionier van de Jazz is wel een iconische pianist. Hij was een van de artiesten die tijdens de eerste jaargang van het Gent Jazz Festival in het Gravensteen op de planken stond. Zowel in ‘Mukashi’ (2014) als in ‘The Song Is My Story’ (2015) vinden we Ibrahims verhalende kracht terug. Op Mukashi (Japans voor “Er was eens…”) treffen we de pianist in een eerder nostalgische bui. Hij begint er alleen aan en we horen een gevarieerd en soundtrackachtig geheel, niet bijster vrolijk, doch lichtvoetig. Helaas worden we wat gestoord door geroezemoes en getetter van mensen die nog op zoek zijn naar hun genummerd stoeltje. Abdullah lijkt zich daar niet aan te storen, concentreert zich ten volle op zijn muziek dat heel wiegend overkomt, maar zeker niet in de zin van slaapverwekkend. Wat later gaat een heuse contrabassolo de melodieuze dwarsfluit vooraf en krijgen we enige dynamiek en een warm applaus. En dan gaat het trio weer rustig kabbelend verder. Eerlijk gezegd een moeilijk te vatten en vol te houden concert. Abdullah Ibrahim (piano), Cleave Guyton (fluit, klarinet), Noah Jackson (cello, bas)
CHARLES LLOYD QUARTET. Charles Lloyd, 77 ondertussen, is een immer kwieke post-bopper, die in 2013 nog hét concert van Jazz Middelheim speelde, en er moeiteloos in slaagt gevestigde waarden (jong en iets ouder) in zijn bands met zich mee te krijgen. En hij ziet er verdomd patent uit. Deze saxofonist en fluitspeler kan ook rustig thuis blijven en op zijn lauweren rusten, maar gelukkig kiest hij ervoor te blijven vernieuwen en spelen. Zo ook op Gent Jazz. Lloyd stuwt met ogenschijnlijk verbazend gemak zijn kwartet naar creatieve hoogtes. Ze spelen heel intuïtief, vooral tijdens “Wild Man Dance Suite” onder leiding van Charles die heel intense melodieën uit zijn longen en blaasinstrument perst. Uiteraard houdt hij zijn sax wanneer pianist Clayton soleert. Alles wordt vastgehouden door een hypnotiserende bas en strakke ritmes. Het is en blijft heerlijk om de sax en de piano te horen dialogeren . Wat een fascinerende afsluiter van de tweede dag. We zijn in de ban van virtuositeit. Charles Lloyd (saxofoon), Gerald Clayton (piano), Joe Sanders (contrabas), Kendrick Scott (drums)
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2015 - Alweer een topeditie!
Gent Jazz Festival 2015
Bijlokesite
Gent
2015-07-10
Piet Clarysse en Lode Vanassche
Organisator Bertrand Flamand mag zich met recht en reden én met trots zowat de enige in ons land noemen die jazz openstelt voor het brede publiek en dan ook dat brede publiek bereikt dat dan nog ook gretig proeft van wat het wordt aangeboden. Met Gent en Middelheim weet hij dan ook wereldtoppers naar ons zakdoekje België te lokken.
Bovendien is er dan ook de prachtige Bijloke-site met een nieuwe bijkomende gardenstage. We worden verwend met een prachtig decor, talrijke verantwoorde eetstandjes , een alom aanwezige en vriendelijke crew. Naar mijn ervaring zowat het enige festival waar ook de pers danig in de watten wordt gelegd. Sic.
Vrijdag 10 juli. Eerste waarschuwingen voor aankomend topfestival
KRIS DAVIS ‘Infrasound’ Wat een verschijning! Deze Canadese pianiste en virtuoze presenteert met plezier haar collega’s aan het publiek en dialogeert heel gevat met hen. Mocht ze met John Cale op de schoolbanken gezeten hebben, dan zat ze nu bij The Velvet Underground. Kris is eentje om te ontdekken en om van te genieten, creëert orde in de chaos en improviseert alles tot een mooi geheel. “God Save Your Breath” is geen gebed, wel een duister, luguber en opgebouwd hoogtepunt . Kris Davis (piano), Oscar Noriega, Andrew Bishop, Ben Goldberg, Joachim Badenhorst (basklarinet), Antoine Rayon (hammond orgel), Nate Radley (gitaar), Tom Rainey (drums)
JACK DEJOHNETTE’s ‘Made in Chicago’ (feat. Muhal Richard Abrams, Larry Gray & Roscoe Mitchell). Aangekondigd als vier legends spelen deze heren muziek van onschatbare waarde met talrijke invloeden uit de jazztraditie, de klassieke Europese muziek en de exotische muziek. Na een rustig begin proef je al bij het tweede nummer van Afrika en zelfs van de aboriginals uit Australië. Standards, hoekige grooves en improvisaties wisselen elkaar af. De 84 jarige Pianist Muhal sloot heel ontroerend af. Roscoe Mitchell (saxofoon), Muhal Richard Abrams (piano), Larry Gray (contrabas & cello), Jack DeJohnette (drums).
Bal Halal met BILL LASWELL: presents The Master Musicians of Jajouka (feat. Bachir Attar) with Material. Laswell, een muzikant, producer en labelbaas die volgens online muziekdatabase Discogs een honderdtal albums op z’n cv heeft, maar meer dan 1600 (!) credits krijgt, is alleszins een van de meest opvallende creatieve partners van het Marokkaanse gezelschap. Hij bracht pop en avant-garde samen bij Material, was producer voor de rock-‘n-rollwoestelingen van Motörhead én van Herbie Hancocks doorbraaksingle “Rockit”, en een muzikant die hongerig de grenzen van de funk, dub, jazz, improvisatie en noise blijft aftasten. Hun muziek dook zelfs op Steel Wheels van The Stones. Het zal u dan ook niet verwonderen dat we een heus Marokaans feest kregen waar je met de bek open en vol verwondering en bewondereing zit naar te luisteren. We horen exotische roots, John Zorn, Coleman (aan wie ze een ode brachten), Medeski, Martin & Wood. Met het geslaagd samenbrengen van op het eerste zicht onverenigbare werelden krijgt Gantjazz een eerste climax en een unieke draai . Blijven zitten kon niet meer. Bill Laswell (elektrische bas), Aiyb Dieng (percussie), Graham Haynes (trompet), Peter Apfelbaum (saxofoon & fluit), Hamid Drake (drums) & The Master Musicians of Jajouka feat. Bachir Attar
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
De naam Hanni El Khatib klinkt niet echt rock’n’roll, maar is het wel. Deze Californiër, met Palestijns- Filipijnse roots, ademt rock’n’roll, getuige de tattoos, de brylcream van zijn promofoto’s en de rockiconografie van zijn drie platen: vuile jeansjasjes sieren zijn tweede album , het door Dan Auerbach van Black Keys geproducete en meegeschreven ‘Head in the dirt’, en een arm worstelt met een vervaarlijke slang op zijn nieuwste album ‘Moonlight’. El Khatib speelt de meeste instrumenten op zijn albums zelf, maar live laat hij zich door drie bandleden begeleiden, waarbij naast bas en drums, het vierde lid van de band ofwel op mellotron of elektrische gitaar speelde.
Dit concert in een door de avondzon verlichte Dok, was een echte groeier. Het begon niet slecht, maar ook niet echt memorabel in de eerste vier, vijf nummers. Het was goeie garagerock, maar ook niet meer, bijvoorbeeld in “The teeth”, dat Jack White en Queens of the Stone Age door mekaar husselde.
De songs bleven in het begin niet echt hangen, de riffs waren niet super strak, maar zoals gezegd, na een halfuurtje sloeg de vlam toch nog in de pan. Was het dat de zon niet meer in het gezicht van El Khatib scheen, in ieder geval was de zang plots beter, de drums werden strakker, en de gitaarsolo’s vlogen ons om de oren.
“Mexico” was een valse trage, maar werd met veel vuur gebracht en voorzien van splijtende gitaarsolo’s en van toen af werd het concert beter en beter. Je zit eerst rustig mee te knikken, en plots gebeurde het, het publiek ging meer en meer mee in deze trip, de band stak nog een tandje bij, en plots vlogen de eerste crowdsurfers door de lucht. Tegenover een Jack White of een Black Keys, knalt er bij Hanni El Khatib minder blues, en meer garagerock door de boxen, ook al gebruiken ze eveneens een mellotron.
Dit deed me ook denken aan de eerste zaaloptredens van The Vaccines. In “Head in the dirt” zong El Khatib, “I want my money back”, maar voor ons en de rest van het publiek was dit concert al dubbel en dik zijn geld waard.
Van zeer goed ging het naar gewoonweg imposant in “Pay no mind”, met zijn retestrakke drums en zijn Ramones/Vaccines refreintje en het heerlijk onverschillig gezongen “Family”, protopunk met sixtiesinvloeden en handgeklap. “Two brothers” : “I lost two brothers this year, i hope they died without fear”, had het soort dansbare gitaarloop waar Foals een patent op heeft, maar barstte volledig open in een vuile gitaarfinale die El Khatib volledig tussen het publiek afwerkte nadat hij van het podium gedoken was.
We kregen nog een bisnummer, dat in ware Sonic Youth stijl afsloot toen El Khatib zijn gitaar in de boxen parkeerde. Hell, dit was me het rock’n’roll avondje wel, en het was nochtans zo doordeweeks begonnen.
Setlist
Moonlight – B.D.R.-Nobody move –The teeth – Dead wrong – Save me – Mexico - Come alive – You rascal me – head in the dirt – melt me – loved one – pay no mind – family – two brothers
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
