The Bloodhounds (uit East L.A.) zullen hun eerste optreden in België wellicht niet snel vergeten. Vooreerst kregen ze de eer om de deur van het sympathieke etablissement ‘De Nodige Deugd’ voorgoed dicht te trekken. Gezien de talrijke opkomst en de hitte werd ervoor geopteerd om het optreden op het dak (van de toiletten) te laten plaatsvinden. Mooi maar technische problemen met een versterker zorgden ervoor dat ze pas om 22u konden beginnen. Ik voelde de bui al naderen maar gelukkig bleken de dienstdoende politiemensen erg inschikkelijk en mochten de Latino’s zo’n anderhalf uur ongestoord hun ding doen. Dat viel dus goed mee want ik mag er niet aan denken dat ik ook maar iets van deze set had moeten missen.
Vorig jaar schafte ik me hun debuutplaat, ‘Let loose!’ (op Alive Records), aan en bombardeerde die schijf meteen tot plaat van het jaar. Of dat achteraf bekeken terecht was, laat ik in het midden maar feit is dat ik in geen jaren nog dergelijke rootsrock had gehoord die zo fris en vanzelfsprekend klonk. Het deed me onvermijdelijk denken aan de beginjaren van stadsgenoten Los Lobos die me destijds op dezelfde wijze wisten te overdonderen. Diezelfde onbevangen rock-‘n-roll, alleen waren de Norteño songs als tussendoortjes hier vervangen door jug band music (waarvan tijdens het optreden overigens geen spoor te bekennen was).
De jongens hadden er een nachtje stappen opzitten en zagen er tijdens het lange wachten wegens die technische panne eruit als halve lijken die zich ternauwernood staande hielden. Maar eenmaal die verdomde versterker aan de praat gekregen was , bleken ze meteen springlevend en ging zanger-gitarist, Aaron “Little Rock” Piedraita, zowaar aan het dansen, bijna verongelukkend door de talrijke kabels op het wel erg krappe ‘podium’.
De band begon ronduit verpletterend met “La Caouhila” (te vinden op de dubbel LP “Rock & roll is a beautiful thing – Alive 20th anniversary album”) gevolgd door de Bo Diddley-cover “Crackin’ up”. Retestrakke rootsrock met duidelijk sixties garagerock invloeden en immer heerlijk heldere en sprankelende gitaren. Het zorgde voor een fantastische sound maar ook de songs mochten er zijn. ”Indian highway” vind ik nu al als een klassieker klinken terwijl de talrijke nieuwe nummers het beste beloofden voor de toekomst. Wat me ook erg opviel , was hun frisse neus voor covers. Hun keuze was zeker niet evident waren voor zulke jonge gasten: “Security” (Otis Redding), “Filthy rich” (The Outsiders), “I found a peanut” (Thee Midnighters), “Slow down” (Larry Williams), “Primitive” (The Groupies) en “I’m gonna forget about you” (The Valentinos). Misschien wel het duidelijkste bewijs van de fijne smaak van deze Bloodhounds.
De groep had er duidelijk zin in en gitarist Branden Santos waagde het zelfs om naar beneden te klauteren. De reeks bissen leek oneindig waarbij de afscheidnemende kroegbaas (die ook in een groepje speelt) één nummer voor zijn rekening mocht nemen. Uiteindelijk werd de schitterende blues, “The wolf”, de gedroomde uitsmijter.
Zaterdag nog te zien op Sjock Gierle!!
Organisatie: Stinstage vzw
De Brusselse band PAON komt aandraven met een fijne, titelloze debuutplaat . Eerder verscheen al een beloftevolle EP , en nu overtuigen ze sterk met een handvol nummers,
“Teevee”, “Plastic flower”, “Cool spot” en “Shine over me” . Aanstekelijke gitaarpop , die een psychedelische ondertoon heeft en niet vies is van wat exotica ritmes . Songs die door de opbouw en de ritmiek verslavend inwerken en balanceren tussen catchy, broeierige pop en een meer grimmige , grillige aanpak .
Girls In Hawaii en Ghinzu hebben een bandje bij in de rij, die tegen hen aan kan hotsen en botsen . Puik werk van het kwartet !
Info http://www.paonband.com
Zinger - beloftevol talent rond de tandem Pieter Deknudt en Nick Herweyers. Ze hadden al de Beloften ingelijst in 2011 en deden dat nu met de Nieuwe Lichting . We hebben hier een afweging tussen sing/songwriting en melanchopop , die door een soort Brass band (blazersectie) een intensere, diepere muzikale vorm en inhoud krijgen . “Grace” en “Beachy head” zijn er al twee om te koesteren, die opvallen door de hoekige ritmiek , de mistige keys en de weemoedige tunes.
Hou die Zinger maar in het oog , want de handvol nummers klinken spannend , broeierig en gevoelig …
Info http://www.zinger.be of http://www.facebook.com/zingerband
Al bijna vijftien jaar schrijft en brengt Jasmien Aernout haar eigen nummers op gitaar. Eerst in het Engels , dan in het Nederlands en nu in het West-Vlaams , haar moedertaal . Uiteindelijk zijn negen songs terecht gekomen op haar debuut , ‘Geboetseerd’ , een afwisselende plaat , die gaat van intimiteit , gevoeligheid via een sobere , ingehouden aanpak (akoestische gitaar en stem) naar een bredere omlijsting van keys , drums , bas en mondharmonica .
Ze observeert en maakt beschouwingen van de dingen om haar heen en geeft er een laconieke draai aan. Fijne teksten dus , tja, soms nummers met nen hoek af . Haar nummers in het West-Vlaams zitten verdomd goed in elkaar , zijn spitsvondig qua inhoud , vorm en mogen (dus duidelijk meer) gehoord worden .
Laat U onderdompelen in die unieke muzikale wereld van Jasmien …
http://www.jasmienaernout.be
Mag dit ‘loon naar werk’ zijn …Vodz uit Borgloon heeft na de EP ‘The road’ een boeiend debuut uit . Het is een afwisselend plaatje van intens; broeierige snedige rocksongs , die een donkere 80s ondertoon hebben en weten te overdonderen .
Een extravert spannend geluid … Hier borrelt een Mark Lanegan op, met o.m. ook z’n vroegere Screaming Trees, of we horen door gedoseerde nosiy aspects een Sonic Youth, die ten tijde met ‘Dirty boots’ de grote menigte kon bereiken. De stoner, grunge waait over de tien nummers heen. Al meteen wordt de aandacht getrokken met openers “Hand of God” en “Blackness”. De titelsong overrompelt . Sterk .
Band die hun invloeden niet onder stoelen of banken steekt , én songs uit heeft met een eigen smoel . Puike plaat hoor !
http://vodz.be
De twee van Two Gallants Adam Stephens (gitaar/zang) en Tyson Vogel (drums/zang) zijn al ruim tien jaar bezig en na wat ups en downs komen ze hier aandraven met een nieuwe cd , die de speelsheid , de spontaniteit en de rauwheid bevat van hun eerste werk . Die duobands blijven toch iets speciaals , en intrigeren door hun eenvoud en puurheid .
Ze herontdekken zichzelf als een bluesy rock’n’roll/american/folkpop band , die het sing/songwriting hoog in het vaandel houdt , messcherp en emotioneel rakend . .De eerste drie nummers “Incidental”, “Fools like us” en de titelsong zijn weergaloos. Het gaspedaal wordt pas op de vierde, het sfeervolle “Invitation to the funeral” wat losgelaten .
Ze wisselen voldoende af , behouden een broeierige spanning en zoeken soms de soberheid op. Het maakt de plaat uitermate aantrekkelijk.
Het duo blijft echter in de schermerzone fungeren, en verdient meer erkenning, zeerzeker als we na tien jaar nog zo’n puike , overtuigende plaat horen! Kwalitatief heel sterk!
Maar liefst 8 jaar zitten er tussen de vorige soloplaat ‘In our nature’ en deze hier . Niet dat hij stilstond , integendeel er was het werk met Junip , twee platen , het touren en hij stond ook nog in voor een soundtrack.
De nieuwe plaat ligt in het verlengde van vroeger , we horen een reeks melancholische, breekbare songs , geënt op zijn klassieke gitaarspel , - getokkel en de vingertics , gedragen door z’n zalvende, dromerige stem . Het donker randje blijft algemeen wel behouden , ook al durft hij wat breder , sfeervoller te gaan in de instrumentatie en de softe percussieve ritmes. Gonzalez blijft een getalenteerd sing/songwriter , die zorgt voor ingetogen plezier, gedrenkt in weemoed.
Via de ‘double EP’ hoorden we al een voorproefje van de Australische sing/songschrijfster . Deze beloftevolle dame heeft heel wat talent en kruist garagerock met folkpop in een reeks stoere, kwetsbare songs.
Ze kunnen scherp rocken , “Nobody really cares”, prettig rammelen als “Pedestrian at best” en “Dead fox” of zijn weemoedig , breekbaar , “Depreston” en “Boxing day blues”. De songs doen denken aan 90s PJ Harvey, Hole en Liz Phair . “Small poppies” (luister maar eens naar die gitaarriedels!) en “Kim’s caravan” (wat een ritmiek) zijn dan twee songs die tot op het bot zijn uitgediept , geen seconde vervelen , je meeslepen en ontroeren .
Eigenlijk is dit debuut van kwalitatief sterk niveau , door de intense broeierige , gevoelige spanning. Knap wat deze dame in elkaar heeft gestoken . Puik debuut.
Een zeer opvallende band uit de Rookie Records-stal is Big John Bates. De rockformatie uit het Canadese Vancouver heeft als centrale figuur John Bates. De man speelt zowel gitaar, banjo, percussie als mandoline en neemt deels de vocalen voor zijn rekening. Daarnaast is er Brandy Bones die naast haar job als zangeres ook instaat voor de violen, cello en piano. Bones’ stem trekt trouwens verdacht veel op ene PJ Harvey.
In tegenstelling tot wat het cv van John Bates laat vermoeden (hij was ooit de frontman van trashband Annihilator) kunnen we de sound van BJB niet situeren in het hardere segment. Integendeel, Big John Bates maakt een donkere mix van country, rock, rockabilly, punk, blues en country. Wat ons betreft de ideale soundtrack in een gelagzaal als de Titty Twister Bar en dan nog liefst vergezeld met een flinke fles whiskey.
Referenties vind je bij artiesten als Tom Waits en The Cramps en bij een rockband als Arcade Fire (maar dan wel de hardere, donkere variant ervan). ‘From The Bestiary...’ is voor ons de eerste kennismaking met de band maar is al het zesde werk sinds 2010! Naar verluidt ging Jello Biafra al na het eerste album overstag.
Veel kans dat je na het beluisteren van songs als “Black Timber”, “Black Soul Choir” en Strawman” ook verkocht bent!
Na negen jaar is er eindelijk nieuw werk van Good Riddance! De trouwe fans kunnen we meteen geruststellen: veel is er niet veranderd in al die tijd. Good Riddance maakt nog steeds heerlijke no nonsense melodieuze punkrock die perfect in het verlengde ligt van grote voorbeeld Bad Religion.
Het eerste album sinds ‘My Republic’ herbergt weer dezelfde succesvolle ingrediënten: de agressieve maar cleane vocalen van frontman Rus Rankin, snelle, melodieuze gitaren en stevig ‘in your face’ drumwerk.
De plaat houdt er voortdurend een stevig tempo op na en kent op compositorisch vlak geen inzinking, flauwe afsluiter “Glory Glory” niet meergerekend.
Toptracks zijn dan weer de openers “Disputatio”, “Contrition” en “Take It To Heart”. Het album spat ook letterlijk uit je speakers, niet moeilijk als je weet dat de band werkte met grootheden als Bill Stevenson en Jason Livermore.
‘Peace In Our Time’ was duidelijk het lange wachten waard!
De hitte had zich gelukkig nog niet vastgezet in het dakgebinte van de Grand Mix, zodat het talrijk opgekomen publiek geen zweet moest laten voor de afsluiter van het concertseizoen in Tourcoing. Na vier jaar kwam Other Lives, een vijftal uit Oklahoma, hun tweede plaat ‘Rituals’ voorstellen.
Wij zagen ze de eerste keer, op de sindsdien ter ziele gegane Vlaamse tak van het Crossing Border festival, en na een gesmaakte passage vorig weekend op Rock Werchter, stonden ze nu dus in de Grand Mix.
De openingsmuziek deed direct een belletje rinkelen. Steve Reich’s “Electric Counterpoint” zagen we twee weken terug uitgevoerd worden door Jonny Greenwood, de slungelige gitarist van Radiohead. Hier diende het als opkomer, dit begon al goed. De band startte met “Reconfiguration”, uit het nieuwe album, een mooie staalkaart waar deze band voor staat: grote muzikale rijkdom, met een voorname rol voor de viool, maar ook met pauken en trompet. Het volgende nummer had zelfs twee violen en een harmonium, een soort mix tussen orgel en accordeon, omdat bijna alle bandleden meerdere instrumenten beheersen, en met gemak overschakelen tussen instrumenten binnen een nummer, wat ook bewijst hoe vernuftig alles in mekaar zit.
Vernuftig mag het zijn, maar toch is dit geen moeilijke muziek, de fans van Balthazar zullen dit zeker smaken. In “2 pyramids” bespeelde de bassist de zijkant van zijn pauktrom voor een kenmerkend getik, op een bedje van elektronica, met als slagroom op de taart vioolstukjes die op de eerste van Arcade Fire niet hadden misstaan.
De bol haar die zanger Jesse Tabish is, kwam smachtend uit de hoek in “For 12”. Het bekendste nummer van Other Lives, “Tamer animals”, had heel veel dynamiek, en was opgesierd met xylofoon en harmonium.
In het volgende nummer gebeurde iets heel interessants: de trompet werd geloopt en de trompettist ging gewoon verder op viool, terwijl de bassist met de ene hand pauk speelde en met de andere hand keyboards. Je hersenhelften in twee stukken opsplitsen, het is niet iedereen gegeven, maar deze mannen dus wel.
Bij momenten heeft Other Lives een heel filmisch breed uitwaaierend geluid, als een spaghettiwestern, maar dan zonder de clichés van het genre. Fans van Sigur Ros en Sixteen Horsepower zullen Other Lives zeker kunnen smaken. Om dit te bevestigen, zat er in het laatste nummer voor de bis zelfs een banjo.
In de bis kregen we nog een verrassend cadeautje: “Black tables” een van de eerste nummers van Other Lives dat ‘Tamer Animals’ voorafgaat, en een van mijn Nirvana favorieten, “Something in the way”, hier met viool in plaats van cello.
De band die Frankrijk in zijn hart sluit omdat het een van de eerste landen was waar ze succes kenden, sloot waardig af met de Americana van thuisstaat Oklahoma, ”Dust bowl”. Tumbleweed rolde door de straten van Tourcoing, de hittegolf was nog maar pas begonnen.
Setlist: Reconfig – Easy Way- As I lay- Landforms-Desert -2 pyramids-Pattern- For 12- Tamer animals- English summer- Dark Horse- weather – for the last- Bis: Black tables- Something in the way-Dust bowl
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Down the rabbit hole 2015 – zondag 28 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-28
Simon Van Extergem
dag 3– zondag 28 juni 2015
3e en laatste dag van Down the rabbit hole. En die start voor mij bij Other Lives. Ze hebben reeds een hele evolutie doorgemaakt. Van stille luistermuziek die het best in je oren wordt gefluisterd, naar nummers met meer bombast en pop die beter geschikt zijn voor de grotere podia. Vandaag tappen ze uit beide vaten. Het geluid zit perfect waardoor het grote scala aan instrumenten perfect tot zijn recht komt. Het publiek houdt echter niet te lang de aandacht en de tent loopt wat leeg halverwege het optreden. Misschien dat de zomerse zon niet echt de ideale omstandigheden zijn voor hen. Maar ik vond het meer dan de moeite.
In de Hotot wacht Andrew Bird op ons luisterend oor. De Amerikaanse singer-songwriter is niet zo makkelijk in één genre te bevatten. Folk is hetgeen er het dichts bij komt. Maar de nummers zijn zodanig verschillend dat je dit moeilijk een folkoptreden kunt noemen. Soms eens jazzy, dan weer klassiek. Dat de man een multi-instrumentalist is mag zeker ook benoemd worden, hoewel het vooral zijn viool is die de show steelt, alsook zijn prachtige stem. Echt makkelijk is de muziek van de man niet te noemen. Door de verscheidenheid aan stijlen, klanken en tempo’s is het niet altijd makkelijk bij te houden. Maar moeilijk gaat ook. En alles klinkt voortreffelijk.
Tijd voor een nodige portie rock’n’roll, meer bepaald met Birth of Joy. De heren spelen een thuismatch, want ze komen uit Nederland. Maar blijkbaar zijn er nog veel Nederlanders die hen willen zien, want de Teddy Widder loopt barstensvol. En dat publiek krijgt een leuke show te zien. De heren zijn niet bijster origineel. Ze spelen rock uit de jaren 60 en doen dat met verve. Blijkbaar had ook het publiek hier even nood aan, want de sfeer is echt goed in de tent en het publiek wil maar wat graag gerockt worden. Rechttoe rechtaan, zonder meer. Maar dat is ook eens leuk.
De rock ’n roll blijft maar komen, want de vervoegen King Gizzard & the Lizard Wizard in de Fuzzy Lop. Dit is echter van een totaal andere orde. De podiumopstelling op zich is al totaal anders. 2 drummers vooraan, de rest achter hen. Met gitaar, mondharmonica, orgel,… klinkt het geheel ook vol en interessant. De zeven Australiërs maken er een coole show van. Wat spelen ze dan wel? Het is een bonte mengeling van garagerock, psychedelica, blues, af en toe zelfs een beetje kraut,… Een veelvuldigheid aan stijlen die aangenaam klinken en die de tent doet rocken op zijn grondvesten. Ze maken er een vuile, trashy show van en de tent smult ervan. Lekker link doen mag af en toe zeker en was meer dan welkom.
Nu tijd voor de oudste man op de affiche, Seasick Steve. Eigenlijk moet deze man niet meer voorgesteld worden. Hij is, ondanks zijn gevorderde leeftijd, nog maar vrij recent uitgegroeid tot een (cult-)held, de held van de jonge bluesliefhebbers. De reden waarom hij op handen wordt gedragen is ook niet moeilijk te vinden als je deze man eens aan het werk ziet. Tegenwoordig heeft hij al een drummer mee, die qua uitstraling nauw aanleunt bij Steve zelf. Maar het is vooral Seasick Steve zelf die de show steelt. Met zijn talloze anekdotes, zijn opzwepende bluesriffs, zijn zelfgemaakte gitaren, de nodige showelementen,… Het kan niet mis gaan. Dat de man dan ook nog eens ongelofelijk sympathiek en dankbaar uitziet versterkt alleen maar zijn appeal. En ook vandaag doet hij waar hij goed in is: blues spelen en verhalen vertellen. Een geboren entertainer, die zonder problemen het volk op de hand krijgt.
Afsluiter van de avond en van het festival is met recht en rede The War on Drugs. De drie beste optredens van 2014 voor mij waren 3 maal The War on Drugs. Zowel in een zaal als op een mainstage slagen ze er zonder problemen in om hun muziek naar het publiek over te brengen. In navolging van ‘Lost in the Dream’ steeg de ster van deze band tot ongekende hoogtes. Het is ook hun compleetste en mooiste album tot op heden. Dat er tijdens hun show vooral nummers uit dit album worden gespeeld mag dan ook niet verbazen. Hoewel de oudere nummers (o.a. “Baby Missiles”) zeker ook van hoog niveau zijn, zijn het vooral de laatste nummers die hoge toppen scheren. The War on Drugs blijft in mijn oren fenomenaal klinken. De gitaarsolo’s van Adam Granduciel zijn van wereldniveau en kunnen moeiteloos naast Neill Young of Bruce Springsteen worden geplaatst. Laag na laag worden de nummers opgebouwd. Zijn specifieke stem maakt het geheel volledig af. Een nummer als “An Ocean in between the Waves” of “Lost in the dream” zijn ongeëvenaard en maken voor mij dat deze band tot de beste hoort van de laatste 10 jaar. Live zeker de moeite dus om eens te kijken. Dus allen naar Pukkelpop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Down the rabbit hole 2015 – zaterdag 27 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-27
Simon Van Extergem
dag 2– zaterdag 27 juni 2015
Na een zalig nachtje in de tent stap ik fris en monter een nieuwe festivaldag tegemoet. JD Mcpherson mag het startschot geven. En dat blijkt een rock ’n roll start van de dag te zijn. Een leuke band die zonder veel zever en show een aardig optreden geeft en wat ideaal blijkt om de dag aangenaam op gang te trekken. Geen memorabel optreden, maar wel een leuk en swingend begin.
De opener in de Hotot vandaag is Rhye. Het Deens-Canadees duo heeft nog maar 1 plaat onder de arm, maar daar staan wel pareltjes op. Live is het duo wel wat uitgebreider dan een duo. Een karrevracht aan muzikanten staan mee op het podium om de muziek live beter tot zijn recht te laten komen. Het wordt een mooi optreden, maar zonder meer. De ster van de show is de prachtige stem die de rustige muziek met momenten wel de middelmaat doet overstijgen. Maar al bij al is het allemaal wel heel braaf en voorzichtig gebracht. Er mag met momenten wat meer vuur in zitten.
De Teddy Widder nodigt nu aan om te dansen. Want het is tijd voor Glass Animals. Hun zwoele triphop/indiesongs gaan er bij het publiek als zoete broodjes in. En dat is meer dan terecht. Een heerlijk zomers gevoel bekruipt mij tijdens de show. En ondanks dat ik in de tent sta, voel ik vanaf het podium toch de zon schijnen. De Britse jongens van Glass Animals slagen erin om perfect de sfeer te scheppen die past bij een zorgeloze zomerse zaterdagnamiddag. Het heupwiegen begint vanaf noot 1 en stopt past wanneer de laatste is gespeeld. Voor mij een leuke kennismaking met deze heren. Smaakt naar meer.
Zo vader zo zoon, moet Damian Marley gedacht hebben. En dus is hij ook maar muziek gaan spelen. En wie kan hem dat kwalijk nemen. Dat de geest van zijn vader nooit veraf is, is een understatement. Dat kan ook niet anders als je zelf ook reggae speelt. En als je dan nog wat van zijn nummers speelt is er niemand die nog twijfelt. Damian is echter niet zomaar een doorslagje van zijn vader. De eigen nummers zijn dan ook van hoog niveau en live bruist hij van energie. De band zorgt ook dat het feestje op gang blijft en het publiek is er zeker niet rouwig om. Want de Hotot gaat uit zijn dak. Naast muzikanten staat er ook constant een man met de Jamaicaanse vlag te zwaaien. Hij doet niet meer en niet minder, maar het zorgt wel dat de sfeer erin blijft. Een uur lang met een vlag zwaaien lijkt mij ook geen makkelijke opdracht. Dus alle respect.
Terug naar de Teddy Widder nu voor The Gaslamp Killer Experience. Heel andere muziek, maar daarom niet minder feest. Voor de gelegenheid heeft hij nu een volledige band rond zich geschaard. Wat dit allemaal inhield: trompet, sax, viool, gitaar,... Een hele landing muzikanten en instrumenten. Hoe klinkt de muziek dan, hoor ik u vragen. Welnu, het klonk allemaal soms een beetje rommelig en verwarrend. Maar de grote lijnen waren toch jazzy en zomers. Dat het jazzy geluid meer naar de freejazz ging is voor mij geen voordeel. Ook de rol van Gaslamp Killer zelf was mij niet helemaal duidelijk: hij scratchte soms, stond wat te roepen in de micro en gebaarde dat hij aan het dirigeren was. De Experience viel dus wel wat tegen. Het was meer een geheel van muzikanten samen, dan dat het echt als een band klonk. Maar het publiek liet zich er niet door kennen en danste vrolijk verder.
We trekken weer richting America, meer bepaald met The Alabama Shakes. Dat Brittany Howard gezegd is met een prachtige stem is een understatement. De kracht, de pijn en de passie die er bij haar afspat is de grote troef van deze band. Enkele jaren geleden waren ze nog de revelatie van het jaar. Nu is het nieuwe er al wat af. Iedereen kent deze band ondertussen. Dat neemt niet weg dat de hele hype van in der tijd niet terecht zou zijn. Wel integendeel. Vanavond bewijzen ze opnieuw dat ze groots zijn in hetgeen ze brengen. Neem echter Brittany weg en er blijft niet zo veel meer over. Zij is de ultieme frontvrouw en ze brengt het ook vandaag allemaal weer met verve. Ook de tent staat voller dan bij de vorige optredens. Wat wil zeggen dat ze nog altijd niet aan populariteit hebben moeten inboeten.
Opnieuw zomerse geluiden bij The Cat Empire. Met hun roots in Australië mag het niet verwonderen dat ze de zon hebben meegenomen. Ze klinken meer Zuid-Amerikaans dan Aussies. Met een bonte mix van Latin, Salsa, Jazz en Funk wordt er opnieuw wat afgedanst in de Teddy Widder. En dat is meer dan terecht want Cat Empire is echt een leuke band. Verwacht evenwel geen wereldschokkende nummers of verrassende wendingen. Gewoon mee gaan in de groove en genieten.
Van Roisin Murphy kan ik maar het begin meepikken. Maar wat ik te zien kreeg sprak mij niet echt aan. Roisin is een superster. Eerst met haar band Moloko en nadien ook solo heeft ze een geweldige reputatie opgebouwd. Maar vanavond blijft daar voor mij niet veel van over. Het leek mij allemaal niet om de muziek te gaan. Na ieder nummer, of zelfs tijdens de nummers, wisselt ze constant van kleren. Rare hoeden, andere gewaden,… Het kan niet op. Het lijkt één grote modeshow te zijn. En mijn aandacht glijdt dan ook snel weg. Gelukkig staat er in de Fuzzy Lop een andere band te wachten die ook wat met gewaden heeft.
En die band heet Goat. Goat is één groot mysterie. De band zou zijn origine hebben in Zweden, in Göteburg voor het moment. Waar vroeger nog de volledige band gehuld ging in maskers en gewaden, zijn het deze keer slechts de twee zangers die zich verschuilen. Maar Goat moet het niet hebben van maskers en gewaden. Hun muziek is straf. De debuutplaat ‘World Music’ was één van de beste platen van 2012. En hun laatste, ‘Commune’, is er opnieuw knal op. Hun bevreemdende mix van psychedelische rock en Afrikaanse ritmes en instrumenten slaan aan bij het publiek. De tent blijkt al snel veel te klein voor deze band. Het publiek staat tot ver buiten de tent en probeert een glimp op te vangen. De muziek zweept op en sleept je mee in een trance waaruit het moeilijk ontwaken is. Een uur lang worden we op de vleugels van Goat meegenomen. Een trip die het waard is. En die ons perfect opwarmt voor de laatste band die nog moet komen.
Want nu staat er in de Hotot niemand minder dan Iggy Pop op het podium. En dat zullen we geweten hebben. Het optreden neemt een geweldige start. Iggy jaagt er in 15 minuten al zijn hits erdoor. De gedroomde start dus. En het publiek kan het zeker smaken. Geen opwarming, geen gestaag begin. Maar wel zonder omzien starten en verder doen. De vaart gaat nooit uit de set. En Iggy slaagt er in om op zijn gezegende leeftijd nog steeds meer dan een uur het beste van zichzelf te geven. De band die Iggy mee heeft is één van een meer dan waardig niveau. Solo’s en riffs worden perfect gespeeld. En ze stuwen Iggy naar grote hoogte. Op zo’n manier een festivaldag afsluiten, er zijn slechtere manieren. Dus met de nodige punk in het bloed is het alweer tijd om de tent op te zoeken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Down the rabbit hole 2015 – vrijdag 26 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-26
Simon Van Extergem
Voor de eerste maal laat ik mij onderdompelen in de wereld van Down The Rabbit Hole. Eigenlijk zou je dit het kleine broertje van Lowlands kunnen noemen, want het zijn dezelfde mensen die achter dit festival staan. Een vergelijking tussen de twee festivals kan ik niet maken. Want ik ben nog nooit op Lowlands geweest. Wat hier wel opvalt is dat er wordt terug gekeken voor de inkleding van het festival naar de jaren 60. En meer bepaald naar de hippieperiode, maar dat deed de naam al vermoeden. Ook het publiek blijkt te bestaan uit een vreemde mix van hippies en hipsters en ook wel een pak ouder volk. Een bonte mix dus. Verder bestaat het festival uit 3 podia met de namen Hotot (grootste tent), Teddy Widder en Fuzzy Lop. Vanwaar de vreemde namen? Het zijn 3 verschillende soorten konijnen. Zoek ze maar even op als je graag schattige konijnenfoto’s ziet …
dag 1 – vrijdag 26 juni 2015
Black Bottle Riot heeft de eer om het festival op gang te trappen. En dat doen ze op gepaste wijze. Met hun rockabilly en bluessound brengen ze de vroege bezoekers al in beweging. Het mag best al eens wat stevig klinken. Maar het klinkt ook een beetje doorsnee. Maar geen onaardige prestatie van deze Nederlanders, die eigenlijk een thuismatch spelen. Want ze wonen in het zeer nabij gelegen Nijmegen. Leuk dat een lokale band ook eens een kans krijgt op een festival van deze orde.
Verder nu naar de Hotot voor Blaudzun. Opnieuw een Nederlandse band dus, maar wel van een heel andere orde dan de vorige. Blaudzun gooit ook in ons land hoge ogen. En sinds zijn 2e album ben ik er ook helemaal weg van. Met een vrij bombastisch geluid, dat wel een beetje geleend lijkt van bij Arcade Fire, zet hij de grote tent in brand. De hits gaan er als zoete broodjes in. En het publiek vermaakt zich. Deze band lijkt gemaakt om op zo’n groot podium te spelen. Want met tal van artiesten zou er op een klein podium gewoonweg geen plaats zijn. Puike prestatie van een goeie band.
Opnieuw bluestijd nu. Maar niet zoals de eerste band. Songhoy Blues maakt bluesrock van topniveau. Enigste verschil met vele andere bands is dat zij uit Afrika komen en die Afrikaanse invloeden mengen met de Amerikaanse en Britse Bluesrock. Denk hierbij ook even aan Tinariwen en Tamikrest. Maar ook niet te lang. Want deze heren maken toch vooral Blues. Ze gaan ook niet gekleed in traditionele gewaden. Maar dragen gewoon jeans. Het funkgehalte bij sommige nummers is ook echt hoog. Een feestje dus in de Teddy Wedder waar de vrolijkheid van af spat.
2 man duiken het podium op van de Hotot. Het zijn de heren van Death From Above 1979. Met niet meer dan een bas en een drum maken ze dus Drum –n - Bass. Maar niet van het elektronische soort. Hun sound is hard en gemeen en neigt naar de punk. Begin jaren 2000 maakten ze furore om dan in 2006 weer uit elkaar te gaan. Maar in 2014 dook er toch een nieuw album op en speelden ze opnieuw. Hoewel de muziek heel hard, rauw klinkt en de punk een grote invloed heeft, blijft de muziek ook zeer dansbaar. Maar jammer genoeg stond het geluid veel te hard, waardoor het geheel als één grote brij klonk en de melodie en dergelijke niet meer te horen waren. Jammer.
Opnieuw een Nederlandse band nu en niet de minste. zZz is wat mij betreft de beste band van de laatste jaren in Nederland. Onlangs waren ze nog mee op tour met A Place To Bury Strangers, onder andere in ons land. En dat is een hele eer. Waarom ze dit mochten doen wordt al snel duidelijk. Ook deze heren zijn een duo: de drummer/zanger en een toetsenist. De muziek is lekker ruig en dansbaar en zet de hele tent zonder problemen in beweging. Met een repetitieve drum, een vuile stem en een keyboard dat alle kanten opstuit, is de band in staat tot grootsheid. Ik hou ook de benen niet stil en laat me meevoeren door zZz op een wonderlijke tocht. Geniaal.
Voor het eerst loopt de Hotot bijna helemaal vol. En dat komt door Oscar & The Wolf. En dat is meer dan terecht. Max en de zijnen slagen erin om de grote tent voor het eerst volledig op hun hand te krijgen. De Seks spat er van af en daalt neer over het publiek. Dat ze in België al hun naam gemaakt hebben is een understatement. Maar in Nederland kennen ze hen blijkbaar ook al. Mocht dat nog niet het geval geweest zijn, dan hebben ze dat nu meer dan bevestigd. Ook nadien hoor ik nog mensen op de weide praten over het optreden. Een mooier compliment kan er niet zijn.
We blijven hangen in de Hotot en wachten vol spanning de komst van Ryan Adams af. Ryan Adams is de man die eigenhandig country van haar keurslijf heeft gered; een moderne wending aan het geheel gevend, met oog voor detail en schoonheid. Een singer-songwriter van grote klasse. Echter blijft hij voor mij vandaag toch onder de verwachtingen. Het kan ook aan het ongeïnteresseerd en pratend publiek gelegen hebben. Maar het optreden lijkt wat te mak en te bleek om een blijvende indruk na te laten. Het kan ook zijn dat de man niet zijn beste dag heeft. Want hij kan zeker beter dan dit.
Een andere grootheid maakt nu haar opwachting. Patti Smith mag samen met haar band integraal haar debuutalbum Horses spelen. 40 jaar is de plaat uit. Das dus al een hele tijd geleden. Maar dat laten de fans niet aan hun hart komen. Waarom ze deze avond niet in de grote tent mag spelen is voor mij nog steeds een raadsel. Het volk trekt massaal naar de Teddy Widder. De tent blijkt dan ook veel te klein. Maar goed. Het gaat om de muziek en die is wel heel goed hoorbaar. En die muziek blijkt uitstekend te zijn. Zowel Patti Smith als de band zelf lijkt met volle goesting aan deze tour bezig te zijn. Ze is als vanouds opnieuw zeer beeldend, expressief en spuugt af en toe heel het podium onder. Maar de muziek slaat nog steeds aan. Dat er niet alleen ouderen zijn die hier staan te kijken, toont ook aan dat de jeugd de helden van vroeger nog niet vergeten zijn. En dat is meer dan terecht. Een grote madam die ook perfect de hippiesfeer belichaamt die het festival uitstraalt.
Maar de ultime topper van deze avond is zonder enige twijfel Damien Rice. De Ierse singer songwriter is een echte headliner geworden. Dat toonde hij vorig jaar al toen hij ook Best Kept Secret mocht afsluiten. Ook vanavond staat hij weer moederziel alleen op het podium, met een sumiere belichting die perfect de warme atmosfeer creeert die nodig is bij zo’n optreden. Wat ik te horen krijg is van het mooiste wat ik dit festivalseizoen heb mogen aanhoren. De breekbaarheid, de vocale pracht, het gitaargetokkel. Alles lijkt zo makkelijk te gaan bij hem. Zonder steken te laten vallen en zonder overdreven melig of mierezoet te klinken blaast hij mij volledig van mijn sokken en worden de ogen weker dan voordien. Het grootste probleem echter was het publiek. De tent loopt helemaal vol.
Maar blijkbaar is niet iedereen even geïnteresseerd. Dit resulteert in een geweldig luid gekakel, dat zelf met momenten de muziek overstemt. Een regelrechte schande en het bewijs dat in Nederland niet altijd respect voor muzikanten en publiek wordt getoond. Het was schandalig, beschamend, zielig en frustrerend. Maar dat ik ondanks het verschikkelijk lawaai toch nog tot tranen toe beroerd wordt, maakt alleen maar duidelijker dat Damien Rice in absolute topvorm is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Nederlands 
Français 
