Rock Werchter 2015 - dag 4 – zondag 28 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-28
Johan Meurisse
dag 4 – zondag 28 juni 2015 - parcours
Na een dagje eervolle bands konden naar de avond Kasabian en Die Antwoord hun feestneus opzetten. Op deze afsluitende dag kregen we tot snedige set van Muse die ‘back to earth’ is en niet meer godverheven boven alles speelt.
We zagen het uit Portland afkomstige Red Fang (mainstage) vorig jaar nog op Pukkelpop , en hun kruising van snedige , harde , retrorock en stoner kon ons duidelijk bekoren . Een ideale start om de afsluitende Rock Werchter mee te beginnen . Spannend bleef het alvast door de talrijke tempowisselingen en de variërende zang . Deze heren zorgden meteen voor opwinding en dynamiek en het vuil kon meteen worden doorgespoeld …
The Van Jets openden the barn . Ze mogen dan die vroegere onstuimige glamrock wat hebben afgezworen door een ‘cleane’ ritmiek en wat elektronica, oprecht klinkt hun rock’n’roll nog steeds , check maar die laatste plaat ‘Welcome to strange paradise’ . Met Johannes Verschaeve hebben ze zeerzeker een groots entertainer in huis . We genoten van hun broeierige electrorockende set , met een reeks vernuftige , grootse , gespierde , catchy melodieuze songs als “Carpet man”, “The future” , “Shit 2 gold”, “Broken bones” en “Tow tides of ice”.
De smeltkroes en hyperkinesie in stijlen is wat gematigder geworden bij het sympathieke Enter Shikari (mainstage). Geen duizend tempowisselingen en explosies meer, maar eenduidiger , toegankelijk , tammer zelfs , aangenamer in z’n geheel dus . Ze staan nog steeds garant voor een metal getinte rockparty , voegen er soms wat keys , techno , dubstep en drum’n’bass aan toe , mar allemaal binnen de lijntjes . Door die mindere potpourri was hun crossover beduidend genietbaarder.
Onschuldige lichtvoetige electropopgrooves waaiden over ons heen , toen we aansloten bij de set van de knappe Zweedse Tove Lo (Klub C). Met haar jeanspakje , witte schoentjes en de deels zijdelings zichtbare boobs , laveerde ze over het podium . De percussie , keys en hiphopsounds konden een handvol van haar dromerige songs als “Talking body” en “The way that I am” wat de hoogte injagen. Niet echt verrassend , maar het jonge publiek lustte er pap van …
Het Londense The Vaccines zijn graag terugkerende gasten op Werchter . En deze keer stonden ze op de mainstage door de afwezigheid van Jessie J . De energieke klasse rock’n’roll van “Wreckin’bar (ra ra ra)” is net als bij Enter Shikari rustiger geworden en we horen in hun garagerock meer leuke , aangename poppy tunes; lekker in het gehoor liggend en zalvender, dan hun vroegere directe one-two-three , in het verlengde van de laatste twee platen . De nieuwe moeten we nog beluisteren , maar we kregen aangenaam luistervoer met huppelende ritmes , die af en toe wat rauwer en ruwer klonken , zoals op het einde met “Teenage icon” , “I always knew” , “If you wanna” en “Norgaard” . ‘What did you expect from The Vaccines’ anno 2015? Leuke ontspannende rock’n’roll !
Het jonge Circa Waves kon dat plaatsje innemen van The Vaccines in the barn , en er was toch heel wat volk opgedaagd om dit beloftevol talent uit Liverpool aan het werk te zien. Schatplichtig aan de Libertines en The Strokes en met een link naar Wombats (terug die Vaccines) , hebben ze met “T-shirt weather” een sterke doorbraaksingle uit. We hoorden een reeks frisse , springerige nummers , een gretig spelende band , die z’n jeugdig enthousiasme onverbloemd aan het brede publiek wil voorstellen . Ze zullen vandaag verschillende zieltjes hebben bijgewonnen …
Counting Crows , het geesteskind van zanger/componist Adam Duritz, speelde een evenwichtige , fijne set . De songkeuze was ideaal geleest voor een festival en dit optreden op de mainstage was heel wat sterker dan hun vorige passage. Hun subtiele, dromerige rootspop werd eerst en vooral gedragen door Duritz himself , die er goedgeluimd uitzag , ondanks de moeheid van het toeren en wat het allemaal met zich meebrengt . De band was enorm op elkaar ingespeeld en de nummers werden aan elkaar verweven . Er was voldoende ademruimte voor de instrumentatie en de leden wisselden onderling van instrument alsof het niks was . Een mooie klankkleur door de uitwaaierende gitaarriedels , de slides, de keys, piano en accordeon. “Round here” opende de set en werd al meteen uitgediept , een ‘feelgood sunday afternoon’ song , verder aangevuld met pareltjes als “Mr Jones” en “Mrs. Potter’s lullaby”. Een straffe aanzet , die enorm werd gesmaakt . Geen enkel moment verveelde Duritz en de zijnen , die verder nog Joni Mitchell’s cover “Big yellow taxi” en het sombere “A long december” speelden, met Duritz op piano. Een mooi uitgesponnen “Rain king” wuifde ons letterlijk uit . Counting Crows bewezen in de AB al dat ze er terug waren , de festivalset kon dit maar onderstrepen! .
“Hold on” , van een paar jaar terug, betekende de definitieve doorbraak voor Alabama Shakes (the barn) van zangeres Brittany Howard . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling , spreidt de mond wijdopen en kan alles aan flarden doen scheuren … Ze beschikt over een gouden stem, indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Ondanks dat die single terzijde werd gelaten in de liveset , kon het combo een uur lang overtuigen . Ze hebben met ‘Sound & color’ een tweede cd uit en laten nog meer die funky, soul , gospel , blues doordringen in hun retrosound . Haar stem en gitaarriedels blijven de rode draad in het ganse concept . De sound is nog even intens, doorleefd en laat ruimte voor instrumentatie , maar is niet meer zo ruig , fel , verbeten . De nieuwe single “Don’t wanna fight” is een topper. De emotie die het genre uitstraalt, sijpelde alvast nog meer door in de straffe set.
Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & the queens. De Klub C zat dan ook afgeladen vol . De single “Christine” werd een groot succes en dat sfeervolle popliedje zet ze eigenlijk de ganse set door in eenvoudig , aangenaam in het gehoor liggende, dromerige songs , waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinken , soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. “Saint claude” is de tweede sterke single. Ze zingt als een Queen .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar vier dansers en een videowall achter de groep . Op die manier is het plaatje compleet en gaan muziek en dans hand in hand , wat sterk werd geapprecieerd . Op nog geen jaar tijd al meteen in Vorst . Je moet het haar maar nadoen!
Die van Kasabian zijn er na jaren in geslaagd een hoog plaatsje te bemachtigen op de Werchter affiche . Een eigenlijk wel terecht , want de mannen zorgden voor een dansfeestje . Iedereen zwaaide bijna nu al het festival uit . Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en biedt een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze trokken alle registers open met bezwerende , verslavende , pompende beats. De zanger was er één uit de kast van Simon LeBon en samen met de gitarist hitsten ze het publiek op . Een ‘best of’, met de recente ‘48:13’ in het vizier. Check die lijst maar eens: “Bumblebee”, “Days are forgetten” , “Eez-eh”, “Club foot” en “Re-wired”. “Thick as thieves” mondde uit in “People are strange” van The Doors en ook Fatboy Slim’s “Praise you” zat ergens verweven . Met een knipoog naar Primal Scream overtuigden ze verder “Treat”, “Fire” , “Vlad the impaler” en “L.S.F.” . De Beatles “She loves you” wuifde ons letterlijk uit . Deze band bewees hun hoge plaatsje en waarom ze al meermaals in een eigen land een festival besloten …
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord komt in de voetsporen van Major Lazer als het op ‘happy go sucky fucky’ en entertainment gaat . Hun neurotische , hyperkinetische , beukende beats gaan erin als zoetenkoek . Een afgeladen the barn ontplofte bij al op de eerste tunes en op de verschijningen van DJ Hi-Tek , Ninja en Yo-Landi; hun afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp (van Ninja) en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi blijven iets unieks. Muzikaal is het soms even spuiten en slikken ; wat vunzigheid , vettigheid horen erbij; voor fun , plezier en een dampend sexy feestje tekenen ze met nummers als “I Fink U Freeky”, “Rich Bitch”, “Ugly Boy”, “Baby’s on fire”, “Pitbull Terrier” en “Enter The Ninja”. Schitterend feestje om the barn af te sluiten …
Samen met Coldplay zijn zij de band van de laatste vijftien jaar . Het Britse Muse die het als afsluiter van Rock Werchter opvallend sober hield dan we van hen al gewend waren geweest de laatste jaren . De barok en theatraliteit en alles dat ermee verbonden is , werd duidelijk herleid en we kregen een splijtende rockband ‘pur sang’ , die af en toe wat stroop aan de nummers deed kleven .
De eersten nummers “Psycho” , “Supermassive black hole” , “Micro cuts” waren snedig , fel en overweldigend . Wat een samenspel. Hier kregen de keys nog maar een beperkte toegang . Bellamy betrok z’n publiek erbij en spurtte van de ene naar de andere kant . Ruimte was er steeds voor de instrumentatie . Een directe sound ; de nummers volgden snel op elkaar …
We kregen een erg gretig spelende band die een broeierige spanning aanhield en durfde te exploderen , zonder al te veel bombast . Overdreven was het dus niet . Het confettikanon , de slingers en de ballonnen zagen we pas maar na een uur .
Ruim anderhalf uur lang hielden ze ons vast van “Hysteria”, het oude “Uno” , “Plug in baby”, “Mercy”, “Time running out” en “Stockholm syndrome “. Een samenhorigheidsgevoel kon nog 1 keer worden onderstreept met de bissen “Uprising” , “Starlight” , “Knights of Cydonia”, die een definitieve lijn trokken onder deze 41ste editie .
Tot volgend jaar …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2015 - dag 3 – zaterdag 27 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-27
Johan Meurisse
dag 3 – zaterdag 27 juni 2015 – parcours
Zaterdag = rockdag . De ganse dag werd de rocksound op de mainstage geëerd en hadden we trips van War On Drugs , Noel Gallagher en Lenny Kravitz, die z’n ‘love revolution’ predikte. Afsluiter Prodigy bewezen terug de ‘rebel warriors’ als in de 90s te zijn …
Fidlar (mainstage) mocht ons meteen wakker schudden en slaagde daar erg goed in. Een soort ‘nerdy folks’ op z’n Weezers in een Beach Boy ‘California beach’ tenue gestopt en een sound die de Nirvana grunge doet heropleven . In een speelse onbevangenheid gooien ze er een pak rommelige songs tegengaan die een gruizige sound hebben en toch grotendeels hun melodie behouden . Fidlar klonk aanstekelijk goed!
Other Lives (the barn) uit Oklahoma rond Jesse Tabish , zorgen voor heel wat verrassende wendingen . De songs mogen dan sfeervol van aard zijn op plaat , live mag die subtiliteit iets forser , harder zijn en mag het wat exploderen . Het zijn rasechte muzikanten die moeiteloos van instrument veranderen; effects , reverbs worden toegevoegd . Die sferische indierock boeit, intrigeert en geeft door die boost net dat live gevoel . Ze hebben nieuw werk uit en wisselen die songs met enkele oudjes “Tamer animals” en “Dust bowl”, die op de meeste herkenning kunnen rekenen. Other Lives dwingt respect af en verdient op de festivals een plaatsje hoger.
Ons eigen Tout va bien (Klub B), één van de winnaars van De Nieuwe Lichting , een paar jaar terug, is niet in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band rond Jan-Wouter Van Gestel die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Jawel , we fronsten even de wenkbrauwen hoe hij met z’n band de nummers ingenieus in elkaar stak. Het intieme “If you go away”, geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, de electrogrooves van “Messiah” en de single “Yhis fight” van het debuut ‘Kepler star’, zijn nog het meest toegankelijk . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . Hemelse stemmenpracht dus! We kregen er ook nog een gopspelkoor bovenop, die de diversiteit onderstreepte. Mooie belofte!
Heel wat zwier en dynamiek in de folky roots van The Tallest Man On Earth (the barn) , het alter ego van Kristian Matsson. De Grootse Man Ter Wereld speelt met band of solo , in alle intimiteit, en telkens ervaren we die prikkelende emotie en overtuigingskracht in die brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting . Hij dient adrenalinestoten op het podium toe, hotst met zijn elektrische en akoestische gitaar heen en weer en port de bandleden aan , wat de set kleur en elan gaf . Hij zal er weer een pak fans bijhebben …
De Ierse sing/songwriter Hozier (mainstage) is op een goed jaar tijd al goed vooruitgegaan. Van de kleine Clubstage op Pukkelpop naar de AB tot een plaatsje nu op de mainstage. Daar zit natuurlijk de single “Take me to church” voor iets tussen . De songs hebben nog niet dat totaalkarakter om een uur lang het publiek te boeien , maar toch hoorden we heel wat moois van emotioneel melodieuze pop verweven van gospel , blues , folk , slides , die door z’n indringende vocals , de meerstemmige zangpartijen en de toegevoegde cello een meerwaarde krijgen. Check “From Eden” ; ”Jackie & Wilson” en “Someone new” maar , naast “Take me to church”. Die Hozier wist alle doelgroepen aan te spreken en trachtte ook hier een samenhorigheid te creëren!
Tja na Blaudzun komt een tweede Nederlander bij ons binnen Dotan (Harpenau). Ook was hij maar toe aan zijn doorbraak met de singles “Home” en “Hungry”, zat de barn barstensvol . Het overweldigde de sing/songwrite , die kan beschikken over een heuse band . Een zestal die perfect op elkaar is ingespeeld en dat was verantwoord. Veel percussie en ritmesectie op z’n Bastille’s gaven de nummers de nodige vaart en swung, wat het geheel boeiend hield . Het publiek was erg enthousiast en brulde moeiteloos de singles mee. Hij ervaarde Rock Werchter een beetje als thuiskomen. Hier hadden we een erg geslaagd optreden van een zéér sympathieke Nederlander. (dank aan Danny Feys)
Een heerlijk genietbare set hadden we van de War On Drugs (mainstage) rond Adam Granduciel . Loon naar werk na al die jaren met de recente cd ‘Lost in the dream’, die als één van de platen van 2014 mag gecatalogeerd worden . Een klein uur lang werden we meegesleept , -gezogen in die aantrekkelijke zweverige psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefden . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; er werden maar hoogstens negen songs voorgesteld , van “Burning” , “An ocean between the waves” , “Red eyes” , “Under pressure” , “In reverse” en “Baby missiles”. Intussen is het een uitgebreid gezelschap geworden , die meer diepgang biedt , en een sax als toegevoegde waarde. Klasse! Hier hoorden we ongetwijfeld de invloed van een Tom Petty en The Waterboys . The War On Drugs zijn groots geworden .
Spijtig dat dit nu net moest samenvallen , met die andere retrorocker Ryan Adams …
Iets later hadden we Noel Gallagher’s High Flying Birds . We kregen een brok heerlijk genietbare Britpop , waarbij de sympathiekste Oasis broer , een mooi evenwicht speelde van z’n solowerk als van Oasis , zoals pareltjes als “The masterplan” en het luidkeels meegezongen “Don’t look back in anger” . Ondanks de hitte speelt hij als een ‘real rock’n’ roller’ met leren jekker de rits dichtgeknoopt. In het eigen werk rockte een “You know we can’t go back” en het dromerige “In the heat of the moment”. Hij stond meer dan overeind op de mainstage en blazers vulden aan . Duidelijk is dat hij zijn broertje meer dan ooit op achterstand fietst en hij zich nu volledig heeft ontpopt als een getalenteerd songwriter .
We konden nog iets meepikken van het Australische duo Angus & Julia Stone in the barn . Na zo’n vijf jaar hebben broer en zus elkaar teruggevonden; een muzikale doomwereld van freefolky roots songs , die wel eens in een strakker keurslijf werden gestopt, met het afsluitende “Heartbreak” en de doorbraaksingle “Big jet plane” als absoluut hoogtepunten .
Op naar de 50 NY Lenny Kravitz (mainstage), die al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug heeft en altijd per plaat wel goed is voor een paar aanstekelijke singles of ballads . Ook hij bracht vorig jaar nog nieuw werk, ‘Strut’ . Hij pleit voor een ‘love revolution’ , en kan een paar songs tot op het bot uitdiepen , ook al is het er soms een beetje over . “Let love rule” is er zo eentje, die klokte tot rond de twintig minuten . Wie kan ’t em vergeven? Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. “Dirty white boots”, “American woman” en “Mr cab driver” waren al meteen drie puike knallers om de set te openen . Dan werd het tempo wat gematigder en kom je al snel uit op een “It ain’t over till it’s over” en “I belong to you” . “Always on the run” , “Fly away” en “Are you gonna go my way?” zullen de vrouwenharten wat sneller doen slaan bij hun Rambo . Hij heeft een goede band rond zich , een drumster op z’n Animals en backing vocalistes die de sound wat breder maken.
Enfin, hij is een rasecht performer die zijn publiek een ontspannend avondje wil bezorgen. Een vettige , prettige, sfeervolle set van een ‘gelikte’ performer in de positieve zin …
Een paar jaar terug ervaarden we al op Pukkelpop dat het Britse The Prodigy (mainstage) terug vooraan in de linie binnen de dance stond, én die het doen met een liveband. Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klonken even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Toch even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
Ze zijn terug hip na een serieuze dip en de nieuwe plaat geeft de sound en de gig maar meer glans . Niet altijd goed zichtbaar op het podium ging het er behoorlijk hard en heerlijk rommelig aan toe . Electroschock voelende beats gingen door ons lichaam , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, onder vlijmscherpe schreeuwerige zegraps. “Breathe”, “Omen”, “Firestarter”, “The day is my enemy”, “Voodoo people” , “Get your fight on” , “Invades must die” , “Smack my bitch up” …
Het tempo bleef anderhalf strak gespannen , beukend , bonkend . Verschroeiende housefloorkillers , die nog werden aangevuld met “Their law” en “Take me to hospital” . Een waanzinnige trip van muzikale rebel warriors; kortom , een Prodigy op z’n best dus!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2015 - dag 2 - vrijdag 26 juni 2015
Rock Werchter2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-26
Johan Meurisse
dag 2 - vrijdag 26 juni 2015 - parcours
Op deze tweede dag konden de folkyroots fans hun gading vinden met Of Monsters & Men, Ibeyi en Mumford & Sons. Alt-J weet hun grillige sound toegankelijk te maken en Balthazar groeit uit tot een grootse Belgische band . Tot slot mag de ‘fake reality’ van Pharrell ons met een smiley uitzwaaien …
We moeten nog eventjes op dreef komen op dit vroege middaguur … Openers op dag twee was het politieke getinte trio The Last Internationale (mainstage) met RATM drummer Brad Wilk . Broeierige potige pop rock , gezongen door bassiste Delila Paz. Het is hun gitarist Edgey Pires die ons doet stilstaan van wat er gebeurde de voorbije weken omtrent het gebruik van de confederale vlag in de zuidelijke staten van de VS. Tekstueel dik ok , maar muzikaal weinig verrassend of bijzonders .
En er zijn van die bands die je kunt ontdekken op Rock Werchter . Het IJslandse Fufanu (Klub C) gaat gretig te werk en gooit alles wat door elkaar. Heerlijke trips van postpunk , psychedelica en shoegaze , die goed opgebouwd is, durft te ontsporen en te ontploffen . De heren gaan fel tekeer , en de sound krijgt nog meer elan door een verbeten zang . Ze komen zelfs in de buurt van een Archive die ook z’n songs zo onder intense spanning brengt . Fufanu was zeerzeker een aangename verrassing .
Nog altijd versta ik me er totaal niet aan dat het Britse Archive (mainstage) hier in ons Vlaanderen niet weet door te breken . Bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk wordt deze band op handen gedragen; ze weten ook op klaarlichte dag en mede ook door hun prachtige visuals , een ongelijke sfeer te creëren, een apart en uniek geluid van symfonische rock, industrial-trips en trippop, die bombast en theatraliteit niet schuwen . Een donkere klankkleur en een Pink Floyd ‘move’ zorgen voor een aanhoudende broeierige, dreigende spanning door de lagen repeterende, wisselende als zalvende, forsere ritmiek, effects , die worden gedirigeerd door Darius Keeler en Danny Griffith.
Archive komt nog meer tot z’n recht in één van de tenten, maar hier moesten ze niet onderdoen . Een wall of sound van emotie en gevoeligheid. Een donkere romantiek , begeesterend als meeslepend, waar droom als huiver hand in hand gaan. De wisselende zangpartijen zijn subliem en geven zeggingskracht . Een ondraaglijke heerlijke sound . “Feel it” en “Fuck you” waren al meteen twee kleppers en die spankracht behielden ze tot bij de afsluitende reeks “Ladders” en “Numb”.
Ze werden al getipt op Les Nuits Botanique , in mei ll de tweeling , Naomi en Lisa Diaz, Ibeyi (Klub C), die ergens een sing/songwriting freefolky world geluid creëren . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met paino/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel. A capella zelfs ontroeren ze moeiteloos. Ze betrekken er het publiek bij door handclaps en singalongs als op “River” , wat hun sound interactief maakt. Hun doorbraak “Stranger/love” werd zelfs vergeten, maar dit deed niks afdoend aan hun intens pakkend geluid. Sterk!
John Newman (the barn) liet zich al horen op een song van Rudimental, “Feel the love”, maar heeft ondertussen in de UK al een eigen status opgebouwd met z’n funky soulpop , die natuurlijk nauw verbonden is met Sam Smith . Hij kan vocaal sterk uithalen , maakt kwieke danspasjes, pirouettes op z’n Michael Jackson (moonwalk) en tracht door de funky loops en ophitsende ritmiek het publiek in de juiste vibe te brengen . Wat veel respons uitlokte. Persoonlijk was ik er niet echt van onder de indruk, maar een song als “Love me again” bracht de set naar een sterker niveau . Verder bleef ik hier muzikaal wat op m’n honger .
Of Monsters & Men (mainstage) uit IJsland hebben nog maar net een nieuwe plaat onder de arm en op het podium staat er veel volk en instrumenten . Een blazerssectie en een dubbele percussie durven hun folkypop meer kracht en diepte geven . Hun doorbraak “Little talks” werd op het einde bewaard en krijgt een volle instrumentatie mee. Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch sterke, ‘prettig in het gehoor liggende’ songs , die een melancholische, dromerige ondertoon hebben, en sfeervol , speels, onderhouden , zwierig klinken. Tja, bands als The Lumineers als het oude Mumford & Sons (die later de avond nog geprogrammeerd stonden ) koesteren ze . Op deze zomerse dag gaan songs als “Crystals”, “King & lionheart”, “Dirty paws” , “Hunger” tot “Little talks” er probleemloos in , en klinken lekker door de bredere en afwisselende instrumentatie , de elektrische en akoestische gitaren , alsmede de mooie man-vrouw zangpartijen die elkaar konden aanvullen . Een sound waar je op je gemak bij voelt en een zekere ‘feelgood’ uitstraalt …
We konden nog een groot stuk van Death cab for cutie (the barn) meepikken rond zanger/songwriter Ben Gibbard . Een goed bewaard geheim binnen de rootsindierock , die een kleine tien jaar terug de grote doorbraak hadden , maar dan ergens bleven hangen . De dromerige songs krijgen een rauw randje en een extraverte tint mee, maar worden niet in hun schoonheid geraakt . Ergens borrelt een Pavement op . Gibbard hekelde wel eens met John Newman. Hij is een virtuoos muzikant en heeft al een pak goede nummers geschreven die hier in de uur durende set duidelijk naar voren kwamen als “Crooked teeth”, “Black sun” , “You are a tourist”, “Soul meets boy” en een schitterende “Transatlantic” die een rockboost aangemeten kreeg … Death cab for cutie pootte een sterke set neer en gaf een niet-rommelig, maar zelfverzekerd optreden.
Balthazar heeft door de jaren hard aan de weg getimmerd en is nu één van de bands die al aankloppen in een Vorst Nationaal . Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie mooi samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. De groep is erg goed uitgeslapen en kan de mainstage meer dan ooit aan . Hier vervangen ze een zieke Ben Howard , gezien ze eerst geprogrammeerd stonden in the barn . ‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waar uit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar voor . Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op een volgende reeks, “Leipzig”, “The boatman”, “The oldest of sisters”, “Bunker” , “Fifteen floors”, “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.
Alt-J is één van die Britse indietronicabands die het clubcircuit is ontgroeid en met hun dromerige schoonheidspop een jong als ouder publiek weet te raken . Alt-J staat in één lijn met hun instrumenten, en wisselt tussen toegankelijkheid en avontuur . Ze gaan schuil achter een rits blauwe en rode spotlights . Eerder bewezen ze al in Vorst Nationaal dat een groot podium hen niet misstaat , hier ook in de barn waar sommige nummers een ferme aanstekelijke, groovy boost krijgen of wat vertimmerd worden . Openen “Hunger of the pine” was een mooi voorbeeld, een a capella inzet , en dan variëren ze in huppelende en bevreemdende ingewikkelde ritmes. De keys en de percussie drongen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang. Radiohead komt hier om de hoek kijken .
Goed uitgewerkt allemaal en dan kom je uit op schitterende versies van een rockend “Left hand free”, een innemende “Malthilde” , dat luidkeels wordt meegezongen of een twinkelende “Every other freckle”. Ze beheersen hun sound volledig en palmden het publiek moeiteloos in met de afsluitende reeks “Taro”, een creatief aangepakte “Lovely day” van Bill Withers en het frisse “Breezeblocks”. Alt- J heeft heel wat muzikale trucks in huis die weten aan te slaan , en die verfijnd , toegankelijk of strak klinken .
Die Mumford & Sons hebben een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats heeft gemaakt voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Wat bewaard is gebleven na hun twee uur durende set is het samenhorigheidsgevoel , de sobere elegantie en de treffende eenvoud van hun roots, het heerlijk genieten , bewegen of wegdromen. De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De nieuwe songs moeten nog wat hun plaats vinden , tonen een ordinary band van odinary boys, en ze worden door “Tompkins square park” en de twee sterke singles “Believe” en “The wolf” mooi opgevangen . En natuurlijk kunnen ze niet omheen het vroegere imago en de samenzang van een “I will wait” , “Roll away your stone” , “Lover of the light” , “The cave” en “Little lion man” , die hen groots heeft gemaakt . Niks anders dan happy feelings aan de mainstage dus …
Nog een stuk Roisin Murphy (the barn) kunnen meepikken ... die we natuurlijk kennen van haar Moloko avontuur. Wat kitsch is er nog altijd bij , want in die dampende, funkende, soulvolle electropop , zagen we haar in allerlei gedaantes ; een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden. We hoorden twee oudjes van het Moloko oeuvre (waaronder “Familiar feelings”) tot een eigenzinnige selectie van haar eigen materiaal , van de nieuwe ‘Hairless toys’ (o.a. “Evil eyes”, “Gone fishing”, “House of glass”). Misschien muzikaal niet steeds even boeiend , maar toch hadden we een grillig setje van een dame die ons steeds weet te verbazen …
Voor of tegen de ‘Adidas’ gesponsorde Pharrell Williams (mainstage), altijd heeft Werchter wel een exclusiviteit die wat ophef mag maken .Hij doopt de stage om tot een catwalk , beschikt over een zalvende soulrap (al of niet op voorhand opgenomen!), plaatst enkele MJ- danspasjes en wisselt N.E.R.D. songs af met een soort juleboxshow. Hij heeft zijn maatje Chad Hugo en een band mee en de talrijke danseressen zorgen voor een visuele verrijking. Die Pharrell wil alvast een happy gevoel aan zijn publiek meegeven en krijgt hierdoor zeerzeker de wei mee.
“Rock star”, “Lapdance” en “She wants to move” van N.E.R.D. met jonge dames uit het publiek benaderden het dichtst het rockgevoel. Verder kwamen erotiserende gedachtes naar boven door de zwoele grooves (als “Come get it bae”, “Marilyn monroe”), hadden we z’n samenwerkingen met Robin Thicke (“Blurried lines”), Daft Punk’s “Get lucky”” en tot slot werd een samenhorigheidsgevoel benadrukt door “Happy” en “Freedom” , waarbij kinderen (‘de Belgische toekomst’) op het hoofdpodium een danspasje plaatsten .
Op die manier kon iedereen , voor of tegen nu, de lach of de frustratie van zich afgooien en met een gelukzalig gevoel naar huis gaan …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2015 – dag 1 – donderdag 25 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-25
Johan Meurisse
Rock Werchter was warm , gezellig , gezapig …
Rock Werchter was goed …88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 150 000 unieke bezoekers.
Ondanks de programmawijzigingen waarmee de organisatie de laatste weken werd geconfronteerd , werd de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk verzorgd met een Faith No More en Royal Blood.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De twee grote tenten kregen een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
De North West Walls , een succes vorig jaar en dit jaar opnieuw , als rust en genietplek.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd. The Hive is intussen uitgegroeid tot de feestzaal van het festival .
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Emo-moment: de herdenking voor The Lau en de happy kids van Pharrell.
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!
dag 1 – donderdag 25 juni 2015 - parcours
Op de eerste Rock Werchter dag moest de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk geheeld worden . Faith No More en Royal Blood vingen dit erg goed op. Op ons parcours waren we onder de indruk van heel wat artiesten in the barn , waarvan oudje Patti Smith + Band de kroon spande. Beloftevol nog steeds Chet Faker en Jungle; verder een ijzersterke Florence en een Chemical Brothers die ons met een smiley naar huis brachten.
Op het hoofdpodium kon de Britse ‘young family’ Marmozets openen . Hier bij ons weten ze al het jonge publiek in te palmen met de singles als “Hit the wave” en “Why do you hate me?” …. Ze hebben een levendige zangeres in huis , die zingt , schreeuwt en krijst . Als een dartelend konijn huppelt ze op de podium . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze zorgden ervoor dat je meteen in het 4 daags Rock Werchter bad werd ondergedompeld.
Iedereen was op post om het jonge beloftevolle Years & Years te zien. Ze scoorden in het voorjaar al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , die we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen . Natuurlijk werd dit nummer op het einde gehouden . De danspieren spraken ze aan met aangename deuntjes en aanstekelijke beats van de lekker in het gehoor liggende “take shelter”, “desire” en “real” . Ok op plaat en dus ook live zijn niet alle songs van dit leuke gehalte en in de sfeervolle songs zakte de aandacht weg . Maar in de prachtig ingerichte Barn tent was iedereen in de juiste stemming om deze jonge gasten , in het bijzonder zanger Olly Alexander in jeugdige outfit, op handen te dragen . Die popelektronica , die nog wat groeipijnen moet door spartelen , ging erin als zoetenkoek.
Geen Josh Homme vandaag bij het amicale Eagles of death metal (mainstage) rond Jesse ‘the devil’ Hughes . Een discobeat leidde in , en dan waaide een rock’n’roll sound pur sang ons om de oren . Ze prikkelden met vettige gitaarsolo’s en houden wel van een erotiserende in-steek. Problemen met het geluid gooide roet in het eten . De nieuwe plaat werd in de klein uur durende set niet vergeten , maar toonbeeld zijn nog steeds de singles “I only want you so hard” en “Speaking in tongues”.
De dromerige , melancholische rootsfolkpop van de lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit (the barn) heeft ons al altijd geïntrigeerd . Ze zijn al toe aan hun derde cd. Onderhuids valt de dagdagelijkse spanning af en worden we maar al te graag meegesleept op hun materiaal , door de leuke , ontspannende, gezellige tunes van hun akoestische , elektrische gitaar , keys en de zangpartijen , die elkaar aanvullen of afwisselen . Live krijgen de nummers een extraverte boost . Kijk , met een “The lion’s roar” , “My silver lining king” of de andere “Waitress song” en “Emmylou” heb je hun emotioneel ontwapende sound die balanceert tussen gevoeligheid en extravertie .
De sferische trippop van de uit Australië afkomstige Chet Faker werd evenzeer sterk ontvangen in de Klub C. Zelf kan hij zich focussen op z’n ‘knoppen’ elektronica , maar met z’n band is ruimte voor de instrumentatie , wat de sound dieper, intenser maakt . De repetitief opbouwende grooves’n’beats , de dubbele zanglijnen en vocoder kunnen soms wel wat zwaarder doorwegen (“Blush”) , maar een lichtvoetige, zwoele sound als op “Talk is cheap”, en een meer soulvolle stem tracht dit voldoende te compenseren. En verder is het zeker overtuigend door een “Cigarettes & loneliness” en “1998” , met een knipoog naar de “No diggity” cover van Blackstreet … Kortom , een sfeervolle trip , soms donker , maar die in het genre ook de duisternis weert …
Het gaat snel voor het Britse duo Royal Blood . Ze kunnen dit weekend twee keer optreden om zo goed mogelijk de gapende wonde van Foo Fighters te helen. De singles “Figure it out”, “Ten tonne skeletons” en “Little monster” tekenden voor de doorbraak , waardoor ze de kleine podium ontgroeien . Hun basics , enkel drums en een bas-spelende gitaar , zorgt voor strakke, groovende rock , met genietbare riffs en hooks. Hun sound tintelt, borrelt, en klinkt fris , aanstekelijk , catchy , opwindend. Hun rock’n’roll vieruurtje palmde het publiek aan de mainstage in ; een heerlijke trip dus. Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel. De headliners van vorig jaar Black Keys , Kings Of Leon of een Arctic Monkeys hebben hier het nakijken als we die vloeiende dynamische overgangen horen. De twee waren ferm onder de indruk van de respons en hoe het allemaal al is gegaan .
Nog zo’n Britse sensatie , maar dan wel in een andere genre is Jungle (Klub C), rond Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson . Een dampend sfeertje kregen we door hun mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) die radiovriendelijk , glad , toegankelijk is, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Het doet ons (sensueel) wegdromen , brengt je in beweging en zorgt voor een smiley op het aangezicht . Je wordt lekker ontspannen meegevoerd en hotst op die groovy tunes . Het paste allemaal mooi op deze warme , zonnige, zwoele dag . Met een “Julia”, “Platoon”, “Time” en “Busy earnin’” hadden we een handvol kleppers . Heerlijk…
Het was terug één van de oudjes die ons vandaag het meest raakte , zijnde Patti Smith + Band (the barn) die het album ‘Horses’ van veertig jaar geleden integraal voorstelden , samen met ‘Radio Ethiopia’, ‘Easter’ en ‘Waves’, platen van de mid 70s die in het geheugen gegrift staan. Letterlijk als op vinyl met een a en b-side kreeg je de nummers te horen, grapte de bijna 70 jarige rockdichteres tussenin.
Zij is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit . In haar declamerende zang oppert ze nog even fel en verbeten voor een betere wereld . Die broeierige sound , of die nu intens , gevoelig of hard rauw is , durft te exploderen en laat je niet onberoerd.. Live leek het erop dat elke song wel een hoogtepunt was door die spannende opbouw , het intrigerende samenspel en de verdieping . Alles valt muzikaal op zijn plaats en met haar uitstraling erbij werd het nog emotievoller , pakkender . Jim Morrison , Jimi Hendrickx werden geëerd, “Gloria”, “Birdlamp”, “Fake money” , “Elegie”, ga zo maar door, fronsten de wenkbrauwen. “My generation” van The Who werd door de mangel gehaald en op het eind slaagde ze erin elke snaar van haar gitaar kapot te spelen . Om kippenvel van te krijgen . Huiver! Wat een rock’n’roll lady . Pure klasse. Tijdloos!
Nog niet goed bekomen van Patti Smith, waren we al even diep onder de indruk van de Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’ Florence Welch . Ze is intussen uitgegroeid tot een rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de mainstage . Het slaat duidelijk aan . Zij floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , deze keer minder omfloerst van bombast, zeggingskracht. De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In een goed uur werden een handvol hits niet vergeten , “Rabbit heart” , “Sweet nothing” , “Spectrum (say my name)” (beiden met een knipoog naar Calvin Harris), “ You’ve got to love” (Candi Station nietwaar!) en “Dog days are over” zorgden voor heel wat handjes zwaaien.
De nieuwe plaat is er binnenkort en daarvan kon natuurlijk wat werk niet van ontbreken, evenals die puike rockende single “What kind of man”. Terecht op de mainstage en eind het jaar in het Sportpaleis!
Oscar & The Wolf (the barn) was vorig jaar nog één van de openers in de Rock Werchter tent. De band explodeerde vorig jaar en heeft ook al een plaatsje bemachtigd in het Sportpaleis . Het gaat hard voor Max Colembie en C° . Intussen zullen ze deze zomer meerdere malen te zien zijn. In z’n aparte habijt kon hij z’n muziek nog meer glamour en kitsch geven . En verve, hij werd letterlijk op handen gedragen van bij de eerste tunes van z’n theatrale, zweverige , aanstekelijke indiepop en z’n neuzelende vocals . Sinds hij aanklopte bij Raving George op “You’re mine” is hij niet vies om nog wat meer forsere beats toe te voegen. Dat nummer sloeg alvast in als een bom; verder moest het nieuwe “Vitamins” , ook al met een ‘80s new beat of Gala’s “Freed from desire” niet onderdoen . Af en toe verdween die spanning , gebaad in een droomwereld , maar voeg “Undress”, “Princess” en “Strange entity” met wat confetti , slingers en vlammen op het podium aan toe , en de aandacht wordt terug aangescherpt. Het klinkt overrompelend en schept een sfeer van onoverwinnelijkheid.
Faith No More (mainstage) werd er nog in allerijl bij geroepen om de gapende beenwonde van Dave Grohl te naaien. Een paar jaar terug gaven ze nog een ‘best of’ op Pukkelpop , nu vingen ze samen met Royal Blood dat gat op. En ze hebben 18 jaar na hun laatste wapenfeit een nieuwe plaat uit, ‘Sol Invictus’ , waar sommige nummers niet moeten onderdoen met hun classics .
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gortdroge drums , gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. En die Patton is de muzikale kameleon , die intussen alle paden heeft verkend in genres en stijlen. Respect dus. Faith No More , de heren in wit pak , troostte Werchter met een bloemetjesdecor en sloot de Foo Fighters fans in hun armen met een strakke, snedige set, waar ruimte was voor enkele ballads. Op die manier kregen we een uiterst gevarieerde , aangename set van “Motherfucker”, die de set opende , naar “Out of nowhere”, “Caffeine”, “Epic” tot die breekbare “Easy” en “Evidence”. In “Midlife crisis” hoorden we een ode aan de Foo Fighters, met een flard “All my live”. Tussenin kon er wel eens gegrapt worden , why not ? Het nieuwe “Superhero” sloot hier een sterke Faith No More af . Toemaatje “We care a lot” , kon maar de kers op de taart zijn . De FNM party zal de Foo Fighters wel niet doen vergeten, maar opwindend , aangenaam , leuk was het zeerzeker!
Nog een groot stuk van Elbow trachten mee te pikken in the barn voor we konden loos op die typische Chemical beats van de Chemical Brothers …
Die Elbow rond Guy Garvey, de immer sympathieke knuffelbeer, is met de jaren een echte festivalband geworden . Nu gaan ze even van de mainstage naar the barn , maar dan wel om af te sluiten en om hun publiek te omarmen . Ze slagen er moeiteloos in om de intieme sound naar een hoger niveau te tillen , innemende pracht die forser mag klinken door de zalvende , opbouwende , aanzwellende partijen en explosies, gedragen door het charisma van Garvey . De orkestratie toont net nog meer emotie en gevoeligheid en omzeilt net de bombast , die er anders bij zo’n band te veel aan kan zijn . “The birds“, “The bones of you”, “One day” , “Sad captains” , “Take off & the landing of everything” en een sterke finale van het oude “New born” en “Grounds for divorce”, een mooie keuze.
Het warme onthaal stimuleerde de gretigheid, zorgde voor massale samenzangen en onderstreepte hun extraverte reputatie , waar het publiek in werd meegezogen . Die enorme wederzijdse betrokkenheid dwong respect af .
de Chemical Brothers (mainstage) van electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands , zijn twintig jaar bezig , hier op Werchter al het meest gepasseerd en vinden nu terug meer aansluiting bij de jongeren dan de voorbije tien jaar . De single “Go” met rapper Q-Tip zal er wel voor iets tussen zitten en we kregen in hun muzikale mix tunes van nieuwe tracks te horen, naast de gekende singles. Ze wisselden het mooi af met hun visuals , die altijd meer dan de moeite waard zijn . Ze slaagden er na al die jaren terug in een stomend party te maken, waarin een adempauze soms graag meegenomen was . “Hey boy, hey girl” gaf meteen de aanzet , “Do it again” , “Go”, “Chemical beats”, “Galvanize” en “Block rocking beats” zaten mooi verweven , naast psychedelische tracks als “Star guitar”, een rockende Oasis “Setting sun” en wat zalvende soundscapes en neurotische sounds . De twee broers zijn terug en sloten een fijne eerste dag af …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Twintig jaar geleden had ik een immense crush, deze crush introduceerde mij met de band
Lagwagon en ik werd voor de tweede maal verliefd. Vandaag kan ik mij echter de naam van mijn toenmalige crush niet herinneren, maar de liefde voor Lagwagon is nooit overgegaan.
Toen begin deze week melding kwam dat Joey Cape gekneusde ribben had, sloeg de paniek even toe en werd er gevreesd voor Grohl-achtige toestanden. Maar geheel heroïsch laat deze geniale songwriter zijn fans niet in de steek. Alweer een reden om fan te zijn. Het zal
vanavond een hele uitdaging worden om deze band met enige objectiviteit te bekijken, maar we gaan met volle goesting de uitdaging aan.
Voor The Dutch Rudders komen we jammer genoeg net te laat aan. We horen letterlijk nog de laatste noot die gespeeld wordt en dan sluiten deze Belgische jongens hun set af. Voor ons een gemiste kans, daar we dol zijn op ontdekkingen.
The Octupussy’s, ook Belgen, mogen de rangen vervoegen. Vanaf de eerste zang lijn doet
het ons denken aan pop-punkband Not Again. Een Belgische band van begin deze eeuw.
Meer als een leuke ‘trip down memory lane’ wordt het echter nooit, al brengen ze zeker en
vast zeer aangename muziek.
Het was uitkijken naar de Japanse band Man on a mission. Toegegeven, deze mannen waren voor ons onbekend, maar voor we afzakken naar Antwerpen, worden ze ons door muziekkenners sterk aangeraden. Als plots 4 personen verschijnen in wolf-en berenmasker, stellen we ons toch even vragen. Er wordt ook een turntable opgezet en heel even vrezen we een Linkin Park-kopie.
Gelukkig zijn we wijs genoeg om niet meteen te oordelen want Man on a mission zet een geluidsmuur op die we misschien al jaren niet meer hebben mogen ervaren. De maskers buiten beschouwing gelaten, zijn we echt aangenaam verrast.
Na de set uit Japan, staan we tot onze verbazing tegen het podium geplakt. Door onzichtbare touwtjes worden we magisch naar voor getrokken om te genieten van wat komen gaat.
Het themalied van The A-team kondigt Lagwagon aan en er verschijnt meteen een veel te grote grijns op ons gezicht. Na een vlugge blik op de setlist valt het vermoeden dat het vanavond wel eens een knaller van een optreden kan worden. Nummers van onvergetelijke albums vullen meer als de helft van de set. Natuurlijk moet ook de nieuwe album ‘Hang’ worden voorgesteld, maar ook deze hebben we al grondig bestudeerd.
Dat Lagwagon snelle en harde punk weet te brengen, weten we natuurlijk als geen ander. Toch belanden we, zonder het echt door te hebben, in het midden van de moshpit. De rake klappen en blauwe plekken nemen we er graag bij, Lagwagon laat zich vandaag zonder twijfel van zijn beste kant zien.
Om toch enige objectiviteit toe te voegen aan deze recensie, we hebben ze ook al een minder goed concert weten geven. Maar vandaag is dat allesbehalve het geval.
Met nummers zoals “Island of shame”, “Sick”, “Coffee and cigarettes”, “Alien 8” en natuurlijk “May 16th” grijpt Lagwagon terug naar het oudere werk en daar zijn we dankbaar voor. Hoewel “Western Settlements” , “The cog in the machine” en “One more song” ons even hard doen overwegen een crowdsurfje te plegen. Overwegen, de voetjes blijven uiteindelijk op de grond en we genieten met hoofd en hart.
Uiteraard volgt er nog een encore en dan pas gaat iedereen echt loos. Ligt het aan de nummers of omdat we beseffen dat het hierna weer gedaan is? Welk van de twee het ook was, de laatste drie nummers waren de kers op een al heel erg gesmaakte taart.
Na anderhalf uur is de conclusie als volgt: willen we dan toch een minpunt vermelden, het optreden was zoals altijd veel te snel over. De energie van vanavond zal nog wel even in het lichaam blijven, een aangenaam neveneffect wat altijd wordt ervaren na een rondje Joey en de zijnen. Enkele blauwe plekken, Joey’s gekneusde ribben en twintig jaar later, kan ik met absolute zekerheid vermelden: uit een kalverliefde kan soms wel een onoverkomelijke liefde ontstaan.
Organisatie: Eyespyrecords ism Trix Antwerpen
Het grootste deel van het optreden van voorprogramma 50 Foot Combo maakte ik mee in de lange rij wachtenden aan de ingang. Wat ma daar vooral opviel was het tenenkrullend geluid, veroorzaakt door een combinatie van een tergend hoog volume en een zo goed als onbestaande akoestiek. Eenmaal binnen klonk het toch iets beter en zag ik 50 Foot Combo als een losgeslagen trein door hun set razen, zonder omkijken en met bijzonder veel power. Niet meteen mijn idee hoe surf moet klinken maar het publiek lustte er overduidelijk wel pap van.
Toen in me vorig jaar de nieuwe LP, ‘Shattered’, van Reigning Sound aanschafte , bleef de euforie, die ik tot dan toe bij iedere nieuwe plaat van Greg Cartwright mocht ervaren, achterwege. De songs waren misschien nog ok maar dit klonk me toch iets te zeemzoet terwijl de arrangementen ervoor zorgden dat zelfs het laatste scherpe randje verdwenen was. Dit om maar te zeggen dat ik er niet volledig gerust op was toen ik naar Gent vertrok. Gelukkig bleek meteen dat mijn vrees ongegrond was. Dit was geen voorstelling van die nieuwe plaat maar een set die zijn ganse en intussen wel omvangrijk geworden oeuvre besloeg.
Reigning Sound : dat is tegenwoordig Greg Cartwright plus de voltallige The Jay Vons, een Daptone gelieerde soulgroep uit Brooklyn. Een prijs voor visueel spektakel zullen ze wellicht nooit winnen. Er viel uitermate weinig beweging op het podium te signaleren buiten die paar stappen van Greg na elk nummer richting toetsenman Dave Amels om te vragen wat het volgende wel mocht zijn. Bleek dat een nummer zonder orgel, dan stond Amels op om aan de andere zijde van het podium met zijn tamboerijn te gaan schudden. Veel saaier kan een groep er echt niet uitzien.
Maar eenmaal Greg zijn strot had opengegooid was er geen mens die zich daaraan had kunnen ergeren, hier telde enkel de muziek. Wat een soulvolle en uit duizenden herkenbare stem heeft hij toch terwijl bassist Benny Trokan, gitarist Mike Catanese, drummer Mikey Post en de eerder vernoemde Dave Amels naast de soul ook een flinke portie rock-‘n-roll in de vingers hadden.
Ze mogen er dan wat onopvallend en zelfs wat bedeesd uitzien, het waren stuk voor stuk schitterende muzikanten. Maar de grootste toef van Reigning Sound blijven die verdomd fijne songs waartussen geen plaats was voor opvullertjes. Het werd een indrukwekkende reeks : “Reptile style”, de Sam The Sham & The Pharaohs cover “Black sheep”, de ultieme Oblivians song “Bad man”, “Straight shooter” (iets trager en rootsier gespeeld), “Stop & think it over” (dat nog dateert uit de Compulsive Gamblers periode), “North Cackalacky girl”,... om er maar enkele te noemen.
Zelfs de door mij minder gesmaakte nummers uit de laatste plaat zoals “Never coming home” bleken live veel beter te werken.
Na een set vol parels liet hij de band vertrekken om nog één song enkel samen met Dave Amels (op piano) te brengen. Greg op zijn breekbaarst na een hartverwarmend concert.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy, Gent
Tom Higham and Ben Fletcher zijn al vrienden sinds hun kindertijd. In het begin van hun carrière waren ze lid van enkele rockbands. Dit werd al snel geruild door laptops, wat het begin van Aquilo betekende. Hun hemels zoete muziek wordt vaak omschreven als fabelachtig, dromerig en vooral wondermooie R&B gemixt met ambient geluiden. Het best te vergelijken als een mix van Londen Grammar en Coldplay. Het is dan ook vanzelfsprekend dat deze band gemaakt is om schoonheid te creëren en best wel emotionele nummers op hun naam heeft. Zo verscheen hun muziek al in een trailer van een Hollywoodfilm . Maar om deze schoonheid ook live tot zijn recht te laten komen is er natuurlijk nog meer kennis van zaken nodig.
La Péniche blijkt het perfecte decor voor muziek als deze. Op een boot luisterend naar drijvende muziek het lijkt uit een sprookje weggeplukt. Toch is dit wel degelijk waar, want met hun sprookjesachtige muziek zorgt Aquilo ervoor dat de boot aangenaam gevuld is. Beginnen doen ze met de titeltrack van hun eerste EP, “Human” zorgt er meteen voor dat de zaal begint te trillen. Want de intro heeft wat weg van Explosions In The Sky, alleen volgt daarna de hemelzoete stemmen van het duo. Om hun muziek live nog wat extra kracht bij te zetten werd ook een bassist en een drummer aangeworven. Deze worden weliswaar goed achteraan weggestopt want zij zijn slechts achtergrond.
De liefhebbers van het alternatieve genre konden zeker hun ding vinden. Want live komt hun gelijkenis met Chet Faker en Alt-j zeker bovensteken. Alleen de hoge stem van de ene zanger zorgt ervoor dat ze zelfs geen vrouwelijke stem meer nodig hebben. De twee stemmen van de heren vullen elkaar perfect aan. Het gevolg is, ook live, een hemelse schoonheid. Soms was het zelfs moeilijk om de emoties te bedwingen wegens de schoonheid die deze twee heren kunnen voortbrengen.
De stilte in de zaal verraadt hoe verbaasd iedereen is van het geluid dat de band kan voortbrengen. Het is genieten met de mond open. Ook hun deprimerende teksten komen zeer goed tot hun recht in de sfeer van hun muziek. Ze weten perfect hun gevoel in muziek te steken, en dat is wat een meerwaarde geeft aan deze band. Na acht nummers houdt de band het voor bekeken, hun volledige twee EP’s werden dan ook al gespeeld. Toch blijft het publiek meer willen en keert enkel het duo terug, om met een akoestisch nummer te eindigen. Met veel piano en nogmaals dat geweldig gevoel van deze wonderbaarlijke muziek verlaat de band het podium.
Live bevestigt het nogmaals dat het zeer goed is in het maken van muziek. Ze hebben alles in huis wat hen tot een wereldster kan maken, een goede stem en goeie songs, nu alleen nog het publiek.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
The Tea Party was vooral in de eerste jaren 90 goed voor een paar interessante platen , die intrigeerden door een donkere broeierig geluid , die een intense spanning behielden . Na wat ups en downs was er sinds 2004 geen studiomateriaal van het Canadese trio meer; na een reünie en live registratie laten ze opnieuw van zich spreken . Die Midden-Oosten motiefjes zijn definitief op de achtergrond geraakt.
Wat ons boeit , is net die kenmerkende retrosound , een 70s Led Zeppelin , een Pink Floyd psychedelica en een Masters Of Reality stoner geluid , mooi verdeeld over de twaalf songs . Daniel Lanois wordt hier geëerd met “The maker” cover .
The Tea Party overrompelt nu niet meteen, maar die ouderwetse sound is nog steeds meer dan de moeite .
De Cubaanse percussionist, congaspeler Anga Diaz mag fier neerkijken op zijn tweelingdochters Naomi en Lisa , die net hun debuut uithebben . Ze creëren ergens een sing/songwriting freefolky world geluid . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met piano/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel dus.
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers , weet te raken , ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha en opsmuk . De single “Stranger/lover” zorgde voor de doorbraak , maar met een song als “The river” geraken ze zeerzeker even ver . De a capella’s van “Eleggua” en “Ibeyi” zelf geven elan .
Op plaat gaat het duo af en toe iets breder , live wordt de soberheid onderstreept , wat de emotie en gevoeligheid aanscherpt. De volksmuziek van deze twins verbaast …
Het Britse uit Bristol afkomstige The Pop Group rond multi-instrumentalist en dubfreak Mark Stewart was een kort en krachtig leven van nog geen drie jaar beschoren van 77 tem 80. Na 35 jaar vond men elkaar opnieuw , en de muzikale vriendschap resulteerde in een nieuwe plaat, die een avontuurlijke groovende kruising bevat van postpunk , punkfunk en triphop. De funk , jazz , dub, hiphop , rocken industrial zorgen nu net voor een levendige , intens broeierige sound. Bands als een PIL, Cabaret Voltaire en Gang Of Four zaten in die tijd in dezelfde stijl interessant materiaal uit te brengen .
En de heren gaan verbeten te werk op deze reünie. De songs zijn scherp , snedig , hebben een rauw , gortdroog lofi-randje en zijn niet vies van wat experiment en vocoders , zonder die kenmerkende ritmiek en melodie uit het oog te verliezen .
Een heerlijke comeback van elf nummers met een “Mad truth”, “S.O.P.H.I.A.”, “St. Outrageous” (met een knipoog naar het oude PIL ten tijde van ‘Metal Box’) en de titelsong, een handvol tracks, die hun invloed in het genre meegeven …
De debuutplaat van de nieuwe Britse hype Wolf Alice is een album die de luisteraar van bij de start op het verkeerde been zet. Aanvankelijk neigt de band in “Turn To Dust” en “Bros” naar de gezwollen pathos van Florence & The Machine en het nog flauwere aftreksel daarvan London Grammar. Maar in de meer subtiele momenten komen algauw Cocteau Twins en Daughter om de hoek lonken en als de gitaren stevig mogen uitrukken hangt er zelfs een kwade PJ Harvey in de gordijnen (de vroegere PJ Harvey wel te verstaan, niet dat hoogdravend wicht van vandaag), zo neigt onze baskuul terug naar de goede kant.
Helaas komen ook platte stoorzenders als The Cardigans en -oh gruwel- The Cranberries door de wolken piepen (“You’re A Germ”). En zo gaat dat op en af, straffe songs worden afgewisseld met kleffe kandijsuiker.
Wolf Alice weet nog niet echt welke richting ze uit willen, de band eet van verschillende walletjes en balanceert op de lijn tussen bedenkelijke hitgevoelige deuntjes (“Freazy”) en scherpe indierock of postpunk (“Giant Peach”, “Fluffy”).
De superlatieven van de Britse pers zijn dus alweer fel overdreven, maar we kunnen niet ontkennen dat er talent schuilt in dit bandje, het moet alleen nog wat rijpen en in de juiste richting gekanaliseerd worden, wat op ‘My Love Is Cool’ maar sporadisch is gelukt.
SPATB ontstond ergens in 2012 in Burmingham Alabama, hebben dezelfde smaak en roots als Alabama Shakes en openen straks de heilige grond in Werchter. Zanger Paul Janeway en bassist Jesse Philips zijn soulmates van het eerste uur en weten hun muzikanten heel verzorgd uit te pikken. Twee jaar laten brengen ze hun eerste ‘Half The City’ uit en sedert gaat het enkel maar voorwaarts, uitverkochte concerten, ook Botanique inbegrepen. Nu kwamen ze even generaal repeteren voor hun passage op ’s werelds beste festival.
Zanger en Meuris lookalike heeft meer soul in zijn linker teen dan alle Tina’s samen. Met de nodige zelfrelativatie en humor weet hij ‘Browns’ - gewijs zijn ziel op het podium uit te schreeuwen en met de spreekwoordelijke vingerknip het publiek in brand te steken. Deze soulvolle rockband of rockvolle soulband is het gewoon om de lat heel hoog te leggen en voor deze passage doen ze verre van onder.
Een kort gesprek met de drummer leert mij dat ze bij god weet waar niet eens wisten waar ze terecht gekomen waren : een locatie aan de Gentse dokken, no nonsense die deed denken aan de betere alternatieve decors in pakweg Berlijn.
Ze beginnen redelijk klassiek met een funky soul groove van ons aller The Meters waarbij de zanger met het nodige-net-niet-erover-vertoon het podium op komt. Denk aan de legandarische film The Commitlments. Nostalgie met perfectie, het kan. Ze gaan ervoor en de interactie met het publiek is met de perfecte humor gekruid. “Shake your ass”. Met All Gamble krijgen we coolness als was het dat Charlie Watts even de toetsen bediende.
Eigen nummers als “Like a Mighty River”, “It’s Midnight”, “Call me” en “Grass is Greener” worden afgewisseld met kanjers van Sam Cooke en Otis Redding.
Pure professionaliteit, vakmanschap en performance van soul classics. Zelfs de man in een rolstoel bleef niet zitten. Dit belooft voor Werchter.
Organisatie: Democrazy, Gent
Toen Neil Diamond in 2008 ondanks een carrière van ruim vier decennia en miljoenen verkochte albums, pas voor het eerst concerteerde in ons land, bleek hij een van de zeldzame artiesten te zijn waarvoor mijn moeder (bijzonder snel overigens) in de wagen plaatsnam om samen met ondergetekende naar het Antwerpse Sportpaleis af te reizen. Het bleek uiteindelijk een meer dan geslaagd familiearrangement te worden.
We zijn 7 jaar verder en Diamond voegde intussen twee nieuwe studioalbums toe aan zijn omvangrijk oeuvre, mocht via toetreding tot de befaamde Rock and Roll Hall Of Fame een zoveelste prijs in ontvangst nemen en stapte voor de derde maal in het huwelijksbootje. Ook al is hij 74 geworden, deze Amerikaanse liedjesschrijver, muzikant en zanger blijft op vele vlakken dus erg actief en onder de aandacht. Dit bleek eens te meer ook afgelopen zondag bij zijn derde passage in een zo goed als uitverkocht Antwerpse Sportpaleis (ook in 2011 deed hij dezelfde zaal aan).
Reeds vanaf opener « I’m A Believer » trok Neil Diamond, die tegenwoordig mét baard door het leven gaat, samen met zijn begeleidingsgroep (bestaande uit dertien muzikanten) alle registers open en maakte duidelijk nog steeds garant te staan voor een wervelende show vol hits en klassiekers. En ‘show’ is inderdaad een goedgekozen woord want Diamond ook wel eens de ‘Joodse Elvis’ genoemd, is nooit vies geweest van enige bombast en leek dit zodanig te onderstrepen dat gevreesd kon worden dat dit concert zou uitdraaien op een avond met een hoog Las Vegas-gehalte. Het podium dat niet zou misstaan op een luxueus cruiseschip, baadde in felle neonverlichting en werd gekenmerkt door een geprojecteerde diamant (de link spreekt voor zich) die toen de set aanving, begon te glinsteren en te draaien tot deze zich opende en Neil Diamond aldus ten tonele verscheen. Wie houdt van randanimatie, kon dit ongetwijfeld smaken maar een artiest als Diamond behoeft dit niet echt.
Ook de nummers zelf leken aanvankelijk aan het euvel van protserigheid te lijden. « I’m A Believer », dat Diamond neerpende in 1966 en een gigantisch succes betekende voor The Monkees (ook met het door Diamond geschreven « A Little Bit Me, A Little Bit You » zouden ze overigens een hit scoren), klonk te gepolijst waarbij alle spankracht uit het oorspronkelijke rocknummer weggeslepen was. « Love On The Rocks » en « Hello Again » waren in hetzelfde bedje ziek. Hoewel Diamond bij de uitbouw van zijn discografie veelal niet op een strijkersarrangement meer of minder keek, klonken de gesamplede exemplaren hier bij momenten te afgelijnd.
Daarbij leek aanvankelijk ook de - weliswaar toonvaste, zuivere - stem van Diamond niet op volle kracht te zijn. De fans lieten het alleszins niet aan hun hart komen want trakteerden hun ‘held’ Diamond meteen vanaf de eerste noten op een staande ovatie.
Met « Pretty Amazing Grace » kenterde gelukkig alles. Dit nummer uit het schitterende, door Rick Rubin geproduceerde album ‘Home Before Dark’ (2008) waarmee Diamond een nieuw publiek bereikte (het al even knappe ’12 Songs’ uit 2005 werd jammer genoeg links gelaten), werd via accordeon en percussie afgewerkt met een laagje Latin maar bovenal werd het live-gevoel sterk opgekrikt. Dit gebeurde al helemaal met een swingend « Kentucky Woman » (ooit nog gecoverd door Deep Purple) waarbij Diamond voor de eerste maal zelf zijn vertrouwde, zwarte gitaar ter hand nam en onderstreepte hoe goed hij nog bij stem is. Naarmate het optreden vorderde, zouden zijn baritonvocalen zelfs alleen maar verbeteren of werden ze door inbreng van de achtergrondzangeressen Julia en Maxine Waters, aangesterkt zoals tijdens het soulvolle « You Got Me ».
Met « Girl, You’ll Be A Woman Soon » en « Red Red Wine » kwamen nogmaals twee nummers aan bod die extra bekendheid genoten dankzij andere artiesten. De eerste kreeg wereldwijde bekendheid doordat de cover van Urge Overkill een sleutelmoment uitmaakte in Quentin Tarentino’s cultfilm Pulp Fiction (1994), terwijl de reggaeversie van « Red Red Wine » een groot succes betekende voor UB40 in de jaren ’80. Het publiek ging op vraag van Diamond (die zowaar zelfs begon te hiphoppen) flink aan het dansen. Ondertussen sloop er via « Play Me » dat door Hadley Hockensmith opgesmukt werd met een bluesy gitaarrifje, ook wat ironie in de set toen Diamond het nummer aankondigde als “Ik hou van dit nummer. Het is 40 jaar oud en het verbazingwekkende is dat ik me de woorden nog herinner”.
Na de klassieker « Beautiful Noise » uit de gelijknamige plaat uit 1976, kreeg het publiek twee songs als uit het leven gegrepen: het prachtig gezongen « If You Know What I Mean » en het al even fraaie « Brooklyn Roads ». Bij laatstgenoemde mag het realiteitsgehalte zelfs letterlijk genomen worden. Diamond, opgegroeid in Brooklyn (New York) liet aan de hand van beeld- en filmmateriaal van zijn vader, uitzonderlijk voor die tijd, op het scherm fragmenten uit zijn jeugd zien en bracht een dermate verstilde versie van het nummer dat het muisstil werd in de zaal. Her en der werd zelfs een traan weggepinkt omdat elke aanwezige die zich liet onderdompelen, een stukje jeugd leek te herbeleven. Momenten die nooit meer terugkomen. Nostalgie ten top.
« Shiloo » vormde de inleiding tot drie nummers uit zijn recentste, romantische album ‘Melody Road’ (2014), geproduceerd door Don Was en Garret ‘Jacknife’ Lee: « Nothing But A Heartache », « Something Blue » en « The Art Of Love ». « Something Blue » leek nog het meest te passen binnen het gekende repertorium van Diamond maar schurkte bij momenten toch vervaarlijk dicht tegen de grenzen van het schlagergenre aan. Mooi gebracht in ieder geval, maar het was toch in de eerste plaats wachten op een nieuwe laag tijdloze hits.
Deze boden zich aan via « Song Sung Blue » dat uitmondde in een waar zangfeest alsof het een hymne betrof, en « Forever In Bluejeans » waarbij de blazerssectie het tempo de hoogte injaagde.
De hoogtepunten volgden elkaar op, zeker toen Diamond voor de tweede maal besloot zelf gitaar te spelen: « Cherry, Cherry » (waarna de volledige band voorgesteld werd en waarbij elk lid zoals ook oud-Presley drummer Ron Tutt, mocht genieten van een solomoment), « Crunchy Granola Suite » (met een symbiose van jazz, funk en rock en waarvan ook een wervelende versie terug te vinden is op het live dubbelalbum ‘Hot August Nights’ uit 1972 dat Diamond’s carrière opnieuw lanceerde) en het orkestrale « Holly Holy ». « I Am … I Said » nog innemender dan op plaat, kon als afsluiter van het eerste deel van de set, zelfs als een climax van de avond beschouwd worden.
Bij de toegiften staken het onvermijdelijke en massaal meegezongen « Cracklin’ Rosie » en « Sweet Caroline », inclusief reprise. Met het patriottische « America » (Vrijheidsbeeld en witkopzeearend inbegrepen), « Brother Love’s Travelling Salvation Show » (voorzien van heel wat gospel en soul) en het rustige « Heartlight » kwam na 2u15’ een einde aan een hitmachine die nauwelijks haar gelijke kent. Zeker als men het zich kan permitteren om nummers als « Solitary Man » of « Skybird » op de reservebank te plaatsen zonder daarbij de setlist onrecht aan te doen.
Diamond etaleerde zijn kunnen en toonde aan dat hij van vele markten en genres thuis is. Aan charisma heeft hij nog niks ingeboet. Hij hoeft maar eventjes met zijn vingers te knipperen, te wuiven, te buigen of zijn hand op zijn hart te leggen en het publiek (vooral het vrouwelijke deel ervan) heeft hij meteen mee. Ook zijn typische stem is ondanks de hogere leeftijd, nagenoeg intact gebleven. Een niet geringe prestatie van een levende legende.
Het klinkt als een cliché door te stellen dat het publiek van Neil Diamond van alle leeftijden is maar er vielen toch vooral grijze(nde) (restanten van) haardossen te bespeuren. Het verlaten van de tribunes ging dan ook niet zelden gepaard met verkrampte grimassen en weerbarstige rug of benen. Maar die werden al even snel ingeruild voor een voldane glimlach, fonkelende ogen en een tourprogramma onder de arm. Ook dat is de verdienste van deze geslepen diamant.
Setlist:
I'm A Believer - Love On The Rocks - Hello Again - Pretty Amazing Grace - Kentucky Woman - You Got To Me - Girl, You'll Be A Woman Soon - Play Me - Red Red Wine - Beautiful Noise - If You Know What I Mean - Brooklyn Roads – Shilo - Nothing But A Heartache - Something Blue - The Art Of Love - Song Sung Blue - Forever In Blue Jeans - Cherry, Cherry - Crunchy Granola Suite - Holly Holy - I Am ... I Said
---------------
Cracklin' Rosie - Sweet Caroline – America - Brother Love's Traveling Salvation Show – Heartlight
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neil-diamond-21-06-2015/
Organisatie: Live Nation
Graspop Metal Meeting 2015 – zondag 21 juni 2015 – dag 3
Graspop Metal Meeting 2015
Festivalterrein
Dessel
2015-06-21
Frederik Lambrecht
Graspop Metal Meeting 2015 – zondag 21 juni 2015 - Lamb of God trok ten oorlog terwijl Lemmy de oorlog lijkt te verliezen
De laatste dag van de jubileumeditie vanGgraspop 2015 was weeral aan zet, grappig hoe tijd toch altijd te rap gaat als je jezelf amuseert. Ikzelf was pas rond 13u45 op de weide en dus was mijn openingsband Tremonti. De gitaarspecialist heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, met tot dusver hoge scores voor ‘Cauterize’. Maar meer nog waarmee hij een belletje zal doen rinkelen is het feit dat hij destijds oprichter was van de band Creed, maar ook van Alter Bridge. Wel, live klonk de rock van deze Amerikaan als een klok. De eerste maal dat ik hem aan het werk zag, en het was een aangename eerste kennismaking!
Ik bleef gezellig staan, want het was op main 2 de beurt aan de hardcore/metalcore band Parkway Drive uit Australië. Zelf zou ik daar nooit direct een album van kopen, maar bij het live aanhoren van deze band kon ik het af en toe toch niet laten om mijn voet te laten meegaan op de deuntjes.
Black Stone Cherry was als volgende aan de beurt, maar opnieuw kon de rock mij niet echt boeien. Spijtig genoeg moest ik in het begin van deze zondag niet veel aanhoren van bands die mij konden raken.
Maar ik ging vlug eens polsen bij Ensiferium en was toch blij om te zien dat het publiek altijd zelf hun eigen keuze kan maken en dat er toch altijd bands te vinden zijn op graspop die hen kunnen bekoren. Jap, de folk/pagan/viking metal van deze Finnen spaarde de kuiten niet van de vele aanwezigen in de Marquee, want dansen op nummers als “Twilight Tavern”, “Lai Lai Hei” en “From Afar” was een must.
Ik ging nogmaals langs de Mainstage om enkele nummers van Papa Roach mee te pikken, en ik moest zeggen dat het meeste volk toch deze band aan het aanschouwen was. Papa Roach is uiteraard een band die vele jonge zieltjes voor zich heeft gewonnen in de loop der tijd en ik ben er zeker van dat tijdens “Between Angels & Insects”, “Broken Home” en “My Last Resort” de aanwezigen er een feestje van hebben gemaakt, af te leiden aan de reacties later op het festival.
Maar zoals gezegd was ik daar niet voltijds, want ik trok met nog enkelen opnieuw richting Marquee voor SepticFlesh. De mix van black en death metal op Griekse wijze smaakte alvast beter dan een brokje fetakaas, want de klank zat immens goed en het bier begon opnieuw te smaken bij de vele aanwezigen. De grafstem van zanger Spiros Antoniou klonk venijnig en de death metal werd lekker rechtdoor in je strot geramd! Headbangen was een vereiste bij deze muziek.
Lamb of God was net bezig toen ik terugkwam van de Griekse dodenmars en ik had al direct in het snotje dat de boel ging ontploffen. Frontman Blythe kon blijkbaar zijn privé ergernissen kwijt tijdens deze show want hij was in bloedvorm. De circlepits vlogen je om de oren en het stof ontspruit uit de menigte! Met nummers als “Ruin”, “Redneck”, “Laid to Rest” en het machtige “Walk with me in Hell” kon dit feestje niet anders dan goed zijn en was dit optreden een oorlogsgebied waarin de voorste mensen zich vertoefden.
Jah, de moeilijkste keuze voor mij tijdens editie 2015 was aangebroken voor mij…Motörhead of de hardcore van Terror. Na vele dagen/weken piekeren besloot ik toch maar om mij te smijten in de pit van Terror op de Jupiler Stage, waar hardcore bands altijd de moeite lonen om erbij te zijn. Maar toen het eerst nummer uit de microfoon gebruld werd, begon ik toch wel direct te twijfelen….was dit Scott Vogel? Wat heeft hij gedaan met zijn stem? Maar neen, de zanger van dit moment was blijkbaar de bassist, omdat Scott Vogel een rugblessure zou hebben, en hij was dus de vervanger. Ofwel hadden de duistere Goden moeite met het feit dat ik kon kiezen, maar luisteren naar Terror zonder de huidige zanger, is zoals luisteren naar Pro-Pain zonder Gary, Iron Maiden zonder Bruce, …noem maar op.
Dus ging ik vliegensvlug richting hoofdpodium om Lemmy aan het werk te zien. Maar toen ik toekwam kreeg ik toch plots de tranen in mijn ogen want Lemmy stond daar…meer niet. De wilskracht, stoere body en taal, de dynamiek en passie…waar was het gebleven. Oké, op gezondheidsgebied wisten we dat hij niet meer in de beste papieren zat, maar dat het zo erg gesteld was met hem, neen, dat wist ik niet. De stem had alle pit verloren en zijn medemuzikanten moesten meestal de nummers aan elkaar praten. Hij leek er echt vermoeid en lusteloos uit te zien, en ik denk dat de meeste toeschouwers compassie hadden met hem spijtig genoeg. Op de setlist stonden nochtans de nodige krakers zoals “Damage Case”, “Stay Clean”, “Metropolis” en “Rock it”.
Afsluiten deden we met de hitjes “Ace of Spades” en “Overkill”. Neen, ik zie dit helaas niet meer goed komen, dus ik denk dat 2015 misschien wel het jaar teveel kan zijn voor Lemmy Kilmister. Zelfs “Iron Fist” stond niet op de setlist, toch ietwat zijn levensspreuk… Konden er maar toverdranken bestaan zoals in Astrix & Obelix, zodat de tijd van Motörhead nieuw leven kon ingeblazen krijgen. Het zou spijtig zijn als ik mijn laatste optreden van hen zo zal moeten herinneren.
Soit, je kunt er niet blijven aan denken, want het was de beurt aan Children of Bodom. De Finse death metal ‘kids’ waren destijds top of the bill, maar jaren later bleef er nog maar weinig over van hun sterke songs als je hun laatste albums beluistert. Maar hoop doet leven, dus ging ik toch efkes gaan checken. En het is mij meer dan goed bevallen, want de klank was levendig en de energie straalde van het viertal af. Maar ja, de laatste albums heb ik niet beluisterd, dus kon ik maar enkel de moshpit aandoen tijdens de nummers “Silent Night, Bodom Night”, “Lake Bodom”& “Downfall”. Maar het was een optreden die ver boven mijn verwachtingen uitsteeg!
De oude rockers van The Scorpions waren nu aan zet op main 1, en deze set begon al direct met een flagrante fout…op de achtergrond was de vlag van Frankrijk verschenen, dus blijkbaar hadden ze nog niet direct door dat Graspop op Belgische grondgebied doorgaat. Wie mist er ne keer nie hé ;-)
En ja, in het begin waren ze blijkbaar niet goed van deze misser, want hun vizier stond jammer genoeg niet op scherp. “Going Out with a Bang”, “Make it Real” en “The Zoo” waren blijkbaar niet zo gekend bij het publiek, maar toen sloeg opeens de sfeer om…bij “Winds of Change” gingen alle monden open en werd er luidkeels meegebruld. Als dan ook nog eens hit “Big City Nights” hierachter gekoppeld werd, was het enthousiast publiek niet meer te houden. Maar ja, Scorpions is dus meer gekend van hun zeemzoete ballades en bij ondergetekende ging de aansteker aan bij het aanhoren van “Still Loving You”. Maar niet getreurd, want ’s anderdaags kon iedereen opnieuw naar zijn geliefden toe J Afsluiten deden we in stijl, door samen mee te brullen met het refrein van “Rock you Like a Hurricane”.
De laatste plaats op de affiche was voorbehouden voor Faith No More, dus je kunt inderdaad zeggen dat de zondag in het teken stond van rockiconen. Faith No More, nog een band, die zoals sommige andere, op een gegeven moment de fun en ziel niet direct meer in zich had en het eind de jaren ’90 voor bekeken hielden…tot dat ene moment in 2009 waar opnieuw geruchten de kop opstaken van een comeback van deze Amerikanen. Ze deden uiteindelijke enkele shows en hadden de smaak terug te pakken, met als ultieme bewijs hun nieuwe album uit 2015 getiteld ‘Sol Invictus’.
Op het podium bewezen ze dat ze geen meelopers zijn, want hun witte pakken en fleurige bloemstukken die het podium bevolkten kun je moeilijk linken aan het publiek van Graspop. Maar ja, als de muziek aanslaat, dan mag je daar nog een gabber naast Patton op het podium zetten, hij zal niet meer opvallen dan. Openen deden ze met “Motherfucker” van hun nieuwe release, en enkele tellen later kwam “Caffeine” ook op ons afgevuurd.
De eerste hit zag het licht na de 5e ronde met “Epic” en wat later met “Easy”, twee bekende nummers die nog steeds gekend waren onder het publiek. Er werden betrekkelijk veel nummers gespeeld van hun nieuwe plaat, en hierdoor werd album ‘The Real Thing’ toch over het hoofd gezien…Leuk optreden, maar misschien volgende keer toch ook de oudere albums in ere houden.
Zo, Graspop 2015 zat er weeral op…opnieuw mogen de combats, rare outfits, en dergelijk terug een jaartje in de kast voor editie nummer 21! Ik zal er alvast bij zijn, bij leven en welzijn tenminste!
Topband(s) zondag 21 juni: Lamb of God, SepticFlesh, Scorpions
Organisatie: GMM, Dessel
Nederlands 
Français 
