Heel productief kan men ze niet noemen : het Canadese kwintet Black Mountain: Amper drie full CD's in 10 jaar, waarvan de laatste alweer een 5 jaartjes oud is. Zonder nieuw werk op de planken is de band momenteel dan maar op de hort in Europa ter promotie van de re-release van hun titelloze debuut uit 2005. Een expanded version weliswaar, incl. de 4 tracks van de vroege EP 'Druganout' + nog een 4-tal onuitgegeven bonus tracks.
Waar de band in 2005 op dat debuut nog zoekende was en laveerde tussen indie rock en een rauwere psychedelische jaren 60/70 rocksound, viel de balans op meesterwerk 'In the future' uit 2008 duidelijk uit in het voordeel van dat laatste. “Tyrants” en “Stormy high” -2 songs van die plaat- getuigden hier vanavond van Black Mountain's voorliefde voor die heavy psychedelische rock. “Wucan” is dan weer een anders pareltje van diezelfde plaat, ééntje dat we vanavond niet wilden missen en gelukkig ook niet moesten missen : Een lekker voortkabbelende song gedragen door een lekkere groove met daar bovenop een subtiele keyboardlijn en het geheel ten gepaste tijde voorzien van een goed geplaatst gitaarexplosietje.
Verrassend genoeg moest de Botanique het stellen zonder ook maar iets uit de 3e plaat 'Wilderness heart' (2010), maar enkele stevige nieuwe songs waren hopelijk wel de voorbode van nieuw plaatwerk.
Verder werd vanavond vooral geput uit die heruitgebrachte debuutplaat : Opener “Modern Music” was zo een indie-rock exploot hieruit, maar daarna was het vet rocken geblazen met een bijtend “Don't run our hearts around” en idem dito “Set us free”. In die soms lang (maar nooit te lang) uitgesponnen slepende psych rock voelde frontman en gitarist Stephen McBean zich thuis tot en met en waande zich een 40-tal jaren 'back in time'.
Doorheen de hele show was het ook vooral de heldere prachtige stem van Amber Webber die een aangename tegenpool vormde voor het brute snarengeweld van McBean. En laat ons gerust stellen dat het vooral Webber's stem is die mee die typische eigen sound van Black Mountain bepaalt, en die deze band onderscheidt van andere bands in het genre!. “No hits” bleek één van de toppers vanavond : Op plaat een vrij a-typisch -zowaar dansbaar- nummer in hun repertoire, hier omgebouwd tot een bijna 20 minuten durend lekker psychedelisch gitaar keyboard jam monstertje. Indrukwekkend !!
Afsluiter was “No Satisfaction”, niet de Stones classic, maar hun eigen 60's 'pop' song, sterk schatplichtig aan The Velvet Underground. Niet meteen hun 'pièce d'oeuvre', er was nog sterker materiaal over om eruit te gaan met een knal. Maar laat ons niet gaan miereneuken over details, in onze muzikale hersenpan zit alweer een meer dan geslaagd concertje bij opgeslagen.
En dat de heren en dame maar snel met nieuw materiaal komen aandraven, ons geheugen is bijlange nog niet vol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-mountain-12-06-2015/
Organisatie: Botanique , Brussel
Senyawa + Hieroglyphic Being - Indonesische folkmetal en freejazz house in de Vooruit
Senyawa + Hieroglyphic Being
Vooruit (Balzaal)
Gent
2015-06-12
Nick Nyffels
We waren eigenlijk naar de Vooruit afgezakt voor Tyondai Braxton, de voormalige frontman van Battles, die er zijn ‘Album Hive1’ zou komen voorstellen, maar op het laatste moment besloot die om zijn kat te sturen. Wij stuurden onze kat niet, want er waren nog andere avantgarde bands om te checken.
Senyawa (zie foto homepag) bijvoorbeeld, een Indonesisch duo uit Yogyakarta. Voor iedereen in de Balzaal zal het wellicht de eerste keer geweest zijn om een Indonesische rockband aan het werk te zien. Senyawa is avant-garde tot het uiterste: ze bouwen hun instrumenten zelf: op een bamboe steel was een gitaarnek gemonteerd, en dit experimenteel instrument werd zowel als gitaar en als strijkinstrument gebruikt. Heel avontuurlijk dus, en dat bleek ook uit de zang. Zanger Rully Shabara zong in het Indonesisch, en gebruikte zijn stem evengoed als een instrument: hij varieerde tussen gekrijs, keelzang en grunts, maar ook zaten er rustige folkpassages tussen. Het geluid van dit duo klonk soms orientaals, dan was het weer schokkerig als een soort akoestische versie van System of a down, waarna er stukken waren die heel duidelijk door metal geïnspireerd waren. De Indonesische variant van Rodrigo en Gabriela, maar dan gemixt met Diamanda Galas. Toegankelijk was het dus absoluut niet, maar het had wel iets. De bamboegitaar klonk in een nummer als een harp. Geef deze mannen gerust een plek op Graspop, ze zullen er niet misstaan.
De hoofdact vanavond was Hieroglyphic Being. Dat is het alter ego van Jamal Moss, een houseproducer uit Chicago, die hier vanavond samenspeelde met Marshall Allen, een krasse knar van 91 die nog bij Sun Ra Arkestra speelde. Moss draaide aan de knoppen, terwijl Allen en een compaan zowel dwarsfluit, sax als iets wat op een melodica leek bespeelden. Heel duidelijk free-jazz dus, iets te druk voor mijn oren eigenlijk, het was bij momenten of er twee bands tegelijkertijd verschillende nummers aan het spelen waren. De dwarsfluit met beats composities klonken als St Germain door de gehaktmolen gedraaid werd. Het tweede deel van het concert vond ik beter, toen de kosmische groove het overnam van de stoorzender jazzhouse van het begin.
Geen Tyondai Braxton dus, maar we hadden in ieder geval twee avant-garde artiesten gezien die de uitersten van het melodisch spectrum opzochten.
Organisatie: Vooruit Gent
Merdan Taplak, man met twee nationaliteiten , gooit zich echt op de dancefloor met deze nieuwe plaat . Hij viel vroeger op door op gezwinde wijze een mix van culturen samen te brengen. Hij heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals al mooi samengebundeld en tekent nu voor een eenduidiger geheel van zwierige, pompende, groovende en zweverige sfeervolle dancepop, waarin dubreggae en 90s house is verweven . Hij heeft heel wat gastvocalisten bij zich om het een mooi geheel te maken .
Een heerlijk genietbare trip, die de dansspieren aanspreekt . Met “Troubles in my head” (ft Siam) en “Gravity” (ft Stellar en Sunday Rose) heeft hij twee sterke killers uit .
We vinden heel wat fijns terug of het pompt als op “Rip it” of “Nasty” , of lichter , sfeervoller klinkt , “Show your face”, “My love is yours” of donkerder is “I don’t like you” .
Opnieuw heeft hij op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze een overtuigende plaat in elkaar gebokst. Sjiek!
We houden van die indie bands die lekker rammelende pop aanbieden . Ultimate Painting is een initiatief van Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls . Ze zitten goed ingebed in dat wereldje en de tien songs leunen nauw aan bij geestesgenoten Parquet Courts en refereren graag terug naar de oerindie van de V.U. , The Feelies en The Chills , de zweverigheid van Galaxie 500 en de rauwheid van Guided By Voices, Pavement .
Op die manier hebben we van de twee Britten een reeks overtuigende songs die een dromerige tune hebben, soms slepend , traag of die kunnen rocken , steevast beheerst door die repetitieve ritmiek .”Central park Blues” , “Jane” , “She’s a bom” en de titelsong mag je alvast inlijsten.
Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!
We hadden er een tijdje op moeten wachten maar het zat er nog eens pal op in de Pit’s. Het begon al goed met Wild Racoon, een one-man-band uit het naburige Lille met bijna evenveel materiaal op het podium als de voltallige OBN III’s na hem. De man citeert namen als Bob Log III en Marc Sultan als invloeden maar ik vond hem toch vooral thuishoren in de nieuwe lichting psychedelische garagerockgroepen. Daarbij kwam vooral John Wesley Coleman III in gedachten : diezelfde lo-fi aanpak met talloze tempowisselingen.
Van een geheel andere orde was de razernij van OBN III’s uit Austin, Texas. Zanger Orville Bateman Neeley III zorgde voor die vreemde groepsnaam. Volkomen terecht want alles draait rond hem terwijl hij na vier woelige jaren het enige originele groepslid is. Neeley was overigens al eens te gast in de Pit’s met zijn andere groep, Bad Sports. Maar zo bleek als die toen voor de dag kwamen, zo overweldigend waren de OBN III’s nu. De compleet geschifte Neeley pootte samen met bassist Michael Goodwin, gitarist Tom Triplett en drummer Marley Jones een sound neer die nog het best te omschrijven viel als The Stooges na een shot adrenaline. Furieus en hard met als absolute hoogtepunt het hilarische en van Little Richard gekende “Keep a knockin’ (but you can’t come in)” waarbij Neeley ostentatief naar zijn blote kont wees.
OBN III’s heeft dus niet voor niets een nieuwe plaat, ‘Live in San Francisco’, uit op ‘Castle Face’, het label van John Dwyer (Thee Oh Sees). Maar dat is blijkbaar geen garantie op kwaliteit want mijn exemplaar is meteen de kromste plaat uit mijn collectie. Het lijkt erop alsof mijn naald telkens de honderd meter horden moet lopen.
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
De blues, over heel de wereld zijn er duizenden bandjes die zich er aan bezondigen, pijnigen, vergrijpen of toewijden. De blues is een gevoel, al dan niet aangeboren, en hoe ouder je wordt hoe meer het virus zich in je lijf nestelt. Het helpt natuurlijk ook als je zwart bent. Maar hoe kom je als Vlaamse bleekscheet dezer dagen nog met een verrassend geluid naar buiten in een genre waarvan alle paden quasi volledig platgetreden zijn ? Gewoon niets forceren, raden wij aan, want echt origineel klinken is in het genre sowieso niet meer mogelijk. Het komt er op aan de blues zo spontaan mogelijk te laten vloeien en die te laten klinken alsof ie rechtstreeks uit de onderbuik komt.
Booty Call doet dat best aardig en komt aanzetten met een Ep’ tje die elektrische bluesrock brengt met wat ranzige kantjes aan, zo is “Got My Eyes On You” een lekker smerig ding en doet opener “Bad Things” ons met heimwee terugdenken naar het fantastische Gentse Soapstone (ik weet het, geen bluesgroep, maar wel retro als de pest en cool as fuck!).
Akkoord, de onvermijdelijke genreclichés worden geenszins omzeild, maar een trage als “Lost That Girl” gaat er bij de liefhebbers van het genre altijd wel vlotjes in. ZZ Top hangt hier trouwens in de lucht, en dat is verdomme een compliment.
Een must in het bluesrock genre is natuurlijk een potige en onderlegde gitarist, deze hebben ze bij Booty Call in huis met de talentvolle Silas Van Laeken, die duidelijk de snotneus van de bende is (in bluesmiddens is deze jongeling nog een regelrechte baby, de beste bluesplaat van het moment is trouwens gemaakt door Leo Welch, een 84 jarige ouwe knar die zonet met ‘I Don’t Prefer No Blues’ zijn -u leest het goed- tweede plaat heeft gemaakt, check it out).
Silas houdt het zootje draaiende en schudt onderweg een stel scherpe solo’s uit zijn houthakkersmouw, en dat zonder zich aan te stellen, het is fuckin’ Bonnamassa niet.
Booty Call brengt dus in geen geval de meest vernieuwende bluesrock, dat is ook hun betrachting niet, maar het is lekker voer voor streekbierliefhebbers en aanhangers van The Red Devils (de groep, niet de omhooggevallen voetbalbobo’s). Mogen we vragen aan Silas (en de zijnen) om nu ook niet te hard in de voetsporen van de legendarische Lester Butler te willen treden, de Red Devils frontman is immers bezweken aan een overdosis heroïne.
Meer info : http://www.bootycallband.be
Het gebeurt niet vaak dat een Chileense band het tot in Europa schopt, maar Follakzoid heeft zich na drie platen al duidelijk gesetteld in de nieuwe golf van psych- en spacerockgroepen die overal uit de grond rijzen, de band is een vaste klant geworden op diverse festivals die steevast graaien in de nieuwste trends in de alternatieve rockbusiness.
Bij hun bezoekje aan DOK Gent konden ze al meteen aan het grillige Belgische weer wennen. Ze vonden het naar eigen zeggen fijn om met het oog op de zonsondergang hun set te kunnen spelen maar hadden wel hun dikke jassen moeten aantrekken om in dat tochtgat een uurtje door te komen.
Dan moest de muziek maar het nodige doen om zichzelf en de meute op te warmen. Met hun lange en overwegend instrumentale songs, wat gemompelde vocals niet te na gelaten, slaagden ze daar maar half in.
Laat ons stellen dat Follakzoid het doorgaans moet hebben van spacy songs en jams die geleidelijk aan een vorm van trance opwekken. Moet best lukken in een verduisterde club met hallucinerende fluo projecties op de achtergrond (we hebben het genregenoten Wooden Shjips nog zien doen in de gruizige club Magasin 4), maar in een kille loods die leed onder nog te veel daglicht was dit niet zo evident.
Op plaat vinden wij hun songs zeer begeesterend klinken, maar live kwam de rek er een beetje in te zitten. Hoewel er in hun spaced out kraut-rock steeds een aangename trippy groove zat werd het soms toch een beetje te langdradig. De songs barstten net iets te weinig open en de ritmesectie bleef iets te lang in dezelfde modus hangen. De gitarist zat duchtig aan zijn pedaaltjes te frunniken maar we betrapten hem er op dat hij toch steeds weer dezelfde gitaarriedeltjes aanhaalde, weliswaar in verschillende echo-standjes.
Halverwege had Follakzoid het begrepen en schakelden ze met steviger materiaal als “99” en “Trees” een tandje hoger en spatte er meer vuurwerk uit hun ruimtesongs. Maar in de bis kwam het repetitieve karakter dan weer te nadrukkelijk naar boven. Wij vinden dat een bisronde moet openbarsten in plaats van haast eindeloos uit te deinen, maar dat had Follakzoid anders begrepen.
Maar goed, dit was toch nog meer dan de moeite, Follakzoid had wel degelijk onze aandacht aangewakkerd maar bracht ons niet in extase. Was het vijftien graden warmer geweest en hadden we een knoert van een joint gesmoord, dan hadden we dit misschien helemaal anders ervaren.
Probeer het vooral zelf eens, op Best Kept Secret (21/06) bijvoorbeeld.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy, Gent
“Our Songbird has returned!” riep Mick Fleetwood afgelopen zaterdag het publiek in het Antwerpse Sportpaleis toe. Een verwijzing naar het bewuste nummer dat prijkt op ‘Rumours’ (1977), een van de best verkochte albums aller tijden, en vooral naar Christine McVie die het zelf schreef, zong en van piano voorzag. De voorbije 16 jaar bleef McVie namelijk onafgebroken (met uitzondering van een gastoptreden in 2013 in de Londense O2) afwezig uit Fleetwood Mac. Bijzonder groot was dan ook de verwondering toen de groep vorig jaar bekendmaakte dat zij er opnieuw deel zou van uitmaken en dat de ‘klassieke’ bezetting een nieuwe wereldtournee onder de noemer ‘The On With The Show Tour’ zou ondernemen. Wat velen lang verhoopten, werd plots werkelijkheid.
Het was dan ook niet vreemd dat twee jaar na de vorige passage van Fleetwood Mac in hetzelfde Sportpaleis, de zaal opnieuw volliep voor dit icoon uit de muziekgeschiedenis. Want ondanks dat de groep al een hele tijd geen essentieel werk meer uitbrengt, tijdens tournees weinig of geen wijzigingen doorvoert binnen de set, visuele omkadering of ingestudeerde bindteksten, wou elke rechtgeaarde fan er opnieuw bij zijn op deze mogelijks – laten we voorzichtig zijn – laatste kans om deze herenigde formatie aan het werk te zien.
En we mogen ons gelukkig prijzen dat Fleetwood Mac na heel wat concerten in de VS en vooraleer af te reizen naar Australië, eveneens 9 Europese steden aandeed én dat ook België, hoe klein ook, een plaatsje in het tourschema kon veroveren. Want wie er zaterdag bij was, zag een groep in topvorm.
Of de terugkeer van Christine McVie de directe aanleiding was, laten we in het midden maar Fleetwood Mac stond er wel degelijk als groep in vol ornaat en in vergelijking met twee jaar terug, etaleerde de groep meer synergie binnen de rangen en leidde dit vaker tot een som die vele malen groter was dan de individuele, nochtans talentrijke delen.
Deels had dit te maken met de samenstelling van de huidige set. Zo maakten ditmaal vanzelfsprekend enkele nummers van McVie, zoals « You Make Loving Fun », « Everywhere » en « Little Lies » hun opwachting in plaats van liedjes uit de respectievelijke solocarrières (zie bv. Stevie Nicks’ « Stand Back ») of de in 2013 (zonder McVie) uitgebrachte EP. Dit zorgde voor meer afwisseling in stijlen, het kaf werd beter van het koren gescheiden maar bovenal was de rolverdeling gelijkmatiger.
Dat het concert aanving met « The Chain » kan als een statement beschouwd worden. Want ook al heeft iedereen de mond vol van de triomfale terugkeer van Christine McVie, het is sowieso wonderbaarlijk te noemen dat het Brits-Amerikaanse kwintet elkaar nog in de ogen kan kijken, met elkaar (vriendschappelijke) woorden wisselt of zelfs samen het podium deelt. Want ook al bereikte de groep met ‘Rumours’ een piekmoment, gevoelsmatig zaten de leden indertijd totaal aan de grond en verliepen de sessies in complete chaos. Ontrouw, relatiebreuken, haat, nijd, ruzies, drugs- en drankexcessen, waren schering en inslag en dit ventileerde zich in de songteksten die hierdoor diverse dubbele bodems bevatten.
Maar van dit alles viel zondag niks te merken. Handkusjes, schouderklopjes en hand in hand het podium betreden, het hoorde er bij en ook de individuele ego’s werden ogenschijnlijk en professioneel opzij gezet. Er verscheen – om het met de woorden van Christine McVie uit te drukken – een muzikale familie op het podium.
Ook al stond de vorige tournee nog in het teken van de 35ste verjaardag van het album ‘Rumours’, ook nu kwam dit – hoe kan het ook anders – tijdens de set ruimschoots aan bod. Zo staken in het begin van de set ook « You Make Loving Fun », « Dreams » en « Second Hand News » waarop respectievelijk McVie, Nicks en Lindsey Buckingham de hoofdvocalen voor hun rekening mochten nemen. In totaal werden er acht nummers van de plaat gespeeld. Ook het album ‘Fleetwood Mac’ (1975), waarop Buckingham en Nicks hun intrede deden en dat – we zouden er bijna aan voorbijgaan – dit jaar 40 wordt, was met 6 tracks goed vertegenwoordigd. Ook het onvermijdelijke « Rhiannon » met Nicks in een hoofdrol, ontbrak daarbij niet.
« Everywhere » (‘Tango In The Night’, 1987) ging een drieluik uit ‘Tusk’ (1979) vooraf. « I Know I’m Not Wrong » was een mooi staaltje elektrische folkrock, gezongen door Buckingham die in de achterhoede op gitaar geruggensteund werd door Neil Heywood en Brett Tuggle. Beiden zijn sinds jaren begeleidingsmuzikanten van dienst. « Tusk » zelf was via een opbouwende structuur en Christine McVie op accordeon, opnieuw een toonbeeld van uitmuntend samenspel en « Sisters Of The Moon » met de bas van John McVie als ruggengraat, werd door Nicks fantastisch gezongen.
Na « Say You Love Me », vocaal gebracht door Christine McVie en vol precisie gemusiceerd, werd figuurlijk de stekker uitgetrokken en brak één van de hoogtepunten van de avond aan. Buckingham mocht solo en akoestisch zijn gitaartechniek en bijhorende vingervlugheid etaleren tijdens « Big Love », de eerste single van ‘Tango In The Night’, terwijl Stevie Nicks hem nadien vervoegde bij « Landslide ». Dit nummer werd door haar in 1973 geschreven en was het favoriete nummer van haar vader. De sobere uitvoering ervan, kreeg het Sportpaleis muisstil en riep een gevoel van intimiteit op dat normaal gezien totaal vreemd is aan een grote betonnen bouwconstructie als het Sportpaleis. Een huzarenstukje dat beide protagonisten ook bij « Never Going Back Again » voor elkaar kregen.
Nadat de volledige groep hen opnieuw vervoegde, verscheen Mick Fleetwood op het voorplan door tijdens « Over My Head » en het bijzonder fraaie « Gypsy » te drummen op een zogenaamde cocktailkit, een lightversie als het ware van zijn vertrouwde drumtoestel.
Zoals bleek uit de overgang tussen « Little Lies » en « Gold Dust Woman » werden ook contrasten niet geschuwd. « Little Lies », een perfecte popsong dat zowel het grote publiek als kieskeurige luisteraars kan bekoren, werd op sleeptouw genomen door Mick Fleetwood’s drumwerk en klonk door het keyboard en de zachte stem van McVie harmoniserend met het nasale geluid van Nicks, luchtig en fris. « Gold Dust Woman » daarentegen werd in een vat vol donkere psychedelica gedompeld en overgoten met blues dat voor een smaakvolle onderhuidse spanning zorgde. Het vormde de perfecte voorbode voor een apotheose met « I’m So Afraid » (waarbij Buckingham zonder te vervallen in oeverloos gesoleer, zich kon uitleven in een minutenlange gitaarpartij) en « Go Your Own Way » (vlot meegezongen door het voltallige publiek). Een staande ovatie was een feit.
Er restte nog wat ruimte voor twee toegiften. Tijdens « World Turning » werd de rek uit het concert gehaald door een minutenlange drumsolo van Mick Fleetwood. Overbodig want dat hij kan drummen, hoeft hij na al die jaren niet meer te bewijzen. « Don’t Stop » daarentegen stond als vanouds wél als een huis en vormde totaal onverwacht het einde van de avond.
Want nadat Mick Fleetwood tegen een geprojecteerde achtergrond van de Antwerpse Grote Markt het publiek als een bezorgde vader opdroeg zorg voor zichzelf en voor anderen te dragen, gingen de lichten abrupt aan. Over de reden waarom het Belgische publiek in tegenstelling tot de rest van de wereld verstoken bleef van « Silver Springs » en de voorziene afsluiter « Songbird », werd nadien in de wandelgangen ijverig gespeculeerd. Maar tot dusver blijft het officiële antwoord uit. Fleetwood Mac heeft zich meermaals gehuld in mysteries en hield aldus deze traditie overeind. Maar ach, liever een ingekort fantastisch optreden dan een volgespeeld, middelmatig gebeuren. Het werd zonder twijfel het eerste.
Buckingham zei eerder dat Fleetwood Mac met de terugkeer van Christine McVie aan een nieuw hoofdstuk bezig is. Hopelijk is daarin ook ruimte voor het bluesverleden van de groep en worden « Black Magic Woman », « Oh Well », « The Green Manalishi » of het zwoele, instrumentale « Albatross » live terug opgepikt? Gelet op de pensioengerechte leeftijd van de vijf groepsleden hoeft dit echter geen 16 jaar te duren.
Setlist:
The Chain - You Make Loving Fun - Dreams - Second Hand News - Rhiannon - Everywhere - I Know I'm Not Wrong - Tusk - Sisters Of The Moon - Say You Love Me - Big Love - Landslide - Never Going Bak Again - Over My Head - Gypsy - Little Lies - Gold Dust Woman - I'm So Afraid - Go Your Own Way
------------------- World Turning - Don't Stop
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleetwood-mac-06-06-2015/
Organisatie: Live Nation
Heartbeats Festival 2015 - Nu al een vaste waarde
Heartbeats Festival 2015
Parc Fluvial d’Halluin
Halluin
2015-06-05 + 2015-06-06
Lode Vanassche
De doelstelling om Fransen, Walen en Vlamingen samen te laten dansen is gelukt. Medeorganisator Tom van Kortrijk blikt tevreden terug naar de eerste editie ( ruim 7500 bezoekers) en kijkt al reikhalzend uit naar de volgende. Idem dito voor het gros van het publiek.
Met de eerste dag kregen we een aantal in Frankrijk populaire acts voorgesteld. Waardoor deze dag wat Franser kleurde. Laat dit nou de tweede dag omgekeerd zijn. Een ding gemeenschappelijk. Een heerlijk publiek . De taal verschilt en de communicatie is dezelfde. En op beide dagen kwam Barman opdagen, de eerste dag met het goddelijke Magnus en de tweede dag met het magnifieke dEUS.
dag 1 - vrijdag 5 juni 2015
Het accent op de eerste dag lag eerder op wat elektronica met Metronomy, Caribou, Ibeyi, Years and Years, en Magnus.
Caribou is een pseudoniem voor de Canadese artiest Dan Snaith. Dan Snaith combineert elektronische muziek met indierock en jazz en wordt gerekend tot de New Weird America stroming. Hij brak door met zijn ‘Up in Flames’-album uit 2003. Ondertussen heeft onze dj die zich tussen de sets door verveelde en dan maar zelf nummers begon te schrijven, al zijn zesde uit, telkens anders en telkens beter. Dit geldt ook voor zijn optredens. Wie een doorslag had verwacht van zijn wervelende passage in de AB, was eraan voor de moeite. Even energiek hoor, daar niet van, maar wel weer anders. En dat is nu net zijn sterkte. We herkenden een aantal sterk gebrachte songs uit o.a. “Swim.” Alle respect voor een elektronische groep die alles nog eens live brengt ook. En dansen maar.
Wat kan Magnus verkeerd doen? Top techno dj Cj Boland en oppergod Barman op een vierkante tegel op het podium. Priemende songs, beats and lyrics. Eigenlijk kunnen die gasten niets verkeerd doen en is elk woord over hen overbodig. Enkele onverlaten dierven zich zelfs afvragen of Tom Smith van Editors ging komen meedoen. Boland zorgt voor de beats and loops op zijne laptop, Tom sneert er wat rockgehalte in. De rest doet de rest. Kippenvel. Punt.
dag 2 – zaterdag 6 juni 2015
Badbadnotgoed is een Canadees trio uit Toronto. Met keyboards, bas en drum zijn ze vooral gekend voor hun eigenzinnige en jazzy interpretaties van allerlei hiphoptracks. Hun passage vorig jaar op Gent Jazz was meer dan verdienstelijk en nu deden ze dat netjes over. Badbadnotgood was dus goed. Je zou eerst denken dat ze niet op de affiche passen, maar zoals onze wandelende muzikale encyclopedie Wim F laconiek wist te omschrijven, kregen we een gretig geladen sfeer met puur muzikaal talent. Een machtige bassist, no nonsense, smooth met een gebochelde Ray-Manzarekgewijze toetsenist die wist wat de drummer deed.
Anna Calvi is een Britse singer/songwriter en gitariste. Zowel haar debuut als haar tweede ‘One Breath’ gooide hoge ogen op het Britse eiland. Vooral geroemd om haar stem en prachtige performances. Maar Anna Calvi slaagde er niet in de hoge verwachtingen in te lossen. Ik herinnerde me namelijk een dijk van een concert in de AB. Zoals als elke andere groep werd ze niet aangekondigd, maar nam wel een goede start. Haar muzikanten bleven steeds verder borduren op enkele soundscapes waardoor verveling dreigde toe te slaan. Haar misthoornstem en haar fotgeniekheid kon niet de nodige aarde aan de dijk brengen . Een lauwe tent werd achter gelaten. Misschien beter in een zaal.
González is geboren in Zweden en heeft Argentijnse ouders. In 2004 kwam zijn debuutalbum ‘Veneer’ uit in Europa. Zijn muziek wordt vooral gekenmerkt door rustige folk melodieën, begeleid op akoestische gitaar. Vooral bekend van machtige cover zoals “Teardrop” en “Love will tear us apart”. Deze sterke singer songwriter Gonzales begon er zowaar alleen aan en kon ogenblikkelijk het publiek charmeren en de tent laten vollopen. Na het tweede nummer komen zijn klassebakken opgeschuifeld en worden we verwelkomd op een intieme en begeesterende set waar het publiek gulzig van eet. Een uitstekende percussie viel me op. Sorry Calvi, nu weten we wat muzikanten zijn. Een handvol sing alongs, een symbiose van pop, latin en folk met een soepel elan om u tegen te zeggen. Op het einde mochten we genieten van een beklijvende interpretatie van “Teardrops” van Massive Attack. Het was even zoeken naar het origineel, en dit is een compliment.
En dan de waanzin van dEUS, dé Belgische rock- en indieband uit Antwerpen. De groep werd opgericht in 1989, kende sindsdien vele bezettingswisselingen en bestaat anno 2007 uit Tom Barman (zang en gitaar), Klaas Janzoons (toetsen en viool), Stephane Misseghers (drums), Alan Gevaert (basgitaar) en Mauro Pawlowski (gitaar). Ze nemen een goede start met “Via”, hoewel het nog even zoeken is naar de juiste vibe (Klaas Jansoons was niet zo goed te horen), die er meteen is met tweede nummer “Architect”. Met vier frotmannen staat er wel degelijk een band op het podium, en niet Tom Barman en Co.
Diezelfde Barman molenwiekt met zijn Telecaster als was het dat hij net even gaan dineren was met Pete Townshend. Alain Gevaert is één van de betere bassisten en weet het geheel perfect te dragen. Maar het is vooral Mauro die het hem doet. Hij zorgt voor de ultieme explosie tijdens de mythische Outro van “Instan Street”. Man, man want een aura. Laat die gast een scheet op het podium, dan nog is het super. “Going out to steal a ruby and fell of the floor”. Deus heeft er duidelijk zin. “Little arythmetics”, tel maar op, het kan allemaal niet meer op. Ze hebben dan ook maar te plukken uit een onwaarschijnlijk repertoire. “Nothing really ends” en het optreden zal lang nazinderen. “Pass it on to me”, sprak barman af met zijn manschappen , om ons tijdens de bisronde definitief knock out te slaan met ‘Fucking 22 years old’ “Hotel lounge” en “Suds and soda”. Helaas even tijd tekort voor een “Roses”.
Róisín Marie Murphy is een Ierse zangeres, vooral bekend als zangeres van het duo Moloko. Ze leerde haar Moloko-partner Mark Brydon kennen op een feestje. Haar pick-up line ‘Do You Like My Tight Sweater‘ werd de naam van hun debuutalbum in 1995. Voordat ze Brydon ontmoette, had Róisín geen ervaring als zangeres. Het muzikaal duo had ook een relatie, die eindigde in 2003, vlak voor de release van hun laatste studio-album ‘Statues’. Nu gaat ze solo de hort op. Roisin Murphy kwam, zag en deed de tent leeglopen. De funk and soul van haar iconische band Moloko moet de duimen leggen voor allerlei elektronische effectjes en geluidjes, voor arty farty videowalls en een heuse modeshow.
Murphy verandert meer van kostuum en accessoires dan van lied. Grace Jones meets Madonna meets Prince meets Bjork meets Massive Attack, maar dan niet in premier league, maar in vierde provinciale. Een flauw afgietsel dus waar bij vakkundig wordt bewezen dat ook vrouwen een midlife crisis kunnen hebben. Zelfs haar eigen fantastische klassieker “Pure pleasure seeker” werd door bovenbeschreven mangel gedraaid.
Besluit: Meer dan een geslaagd festival, mooie lokatie. Borgen wat goed is en verfijnen wat beter kan. Dit smaakt naar meer, veel meer….
Organisatie: Heartbeats Festival (ism Kreun – Grand Mix – Aéronef)
Fortarock 2015 - Medium versie maar toch geslaagd en gezellig metaldagje in Nijmegen
Fortarock 2015
Goffertpark
Nijmegen
2015-06-06
Hans De Lee
De voorbije edities kon Fortarock steevast uitpakken met een aantal kleppers van formaat op de affiche (Rammstein en Volbeat in 2013, Iron Maiden en Slayer in 2014) en kende het festival bijgevolg een stijgend aantal bezoekers en succes. Topjaar was 2013 met Fortarock XL waar zo’n 40.000 metalheads afzakten naar het Goffertpark inNijmegen.
Fortarock 2015 zou je eerder een M(edium) editie kunnen noemen ipv XL. Het was immers al een tijdje bekend dat de organisatoren veel moeite hadden om een evenwaardige affiche als de vorige jaren in elkaar te boksen en uiteindelijk lukten ze er niet in een hoofdact van het kaliber Rammstein of Iron Maiden te strikken. Alle respect voor Slipknot natuurlijk maar deze extreme band mag dan wel immens populair zijn, een massa metalfans op de been brengen zoals bij Maiden of Rammstein zit er voor deze heren (nog) niet in.
Hoedje af voor de organisatie die noodgedwongen besliste het festival iets minder groots aan te pakken (ondermeer kleinere festivalweide en meer bescheiden opstelling) en de ticketprijs aanzienlijk liet zakken naar 49 euro!
Uiteindelijk werd het alsnog een heel fijne metaldag voor ongeveer 15.000 bezoekers met een gezellige en gemoedelijke sfeer, heerlijk weertje en bands die hun stinkende best deden om er het beste van te maken!
We probeerden doorheen de dag de meest interessante acts van de 3 verschillende podia mee te pikken, logischerwijs met de nadruk op de Mainstage.
Godsmack is zo’n leuke band die we niet wilden missen al is het maar omdat ze megapopulair zijn in thuisland USA en ook omdat ze niet zoveel shows in Europa weggeven. Hun typische Amerikaanse (hard)rock sloeg wel aan in Nijmegen, temeer omdat zanger Sully Erna en zijn gevolg er een echte rockshow van maken (act met 2de drumstel, medley met gekende deuntjes, enz.) Nummers als “Cryin’ like a bitch”, “Something different” en vooral afsluiter “I stand alone” klinken strak en kunnen op de nodige bijval van het publiek rekenen.
Door een last minute programma wijziging komt daarna Papa Roach al aan de beurt om de mainstage. Jammer dat Jacoby en zijn band al zo vroeg de bühne op moeten maar het zal de immer energieke frontman worst wezen. Als vanouds vliegt hij erin alsof het zijn laatste show ooit is en bespeelt hij het publiek op zijn gekende manier. De set bestaat vooral uit nummers van de laatste CD ‘F.E.A.R.’ afgewisseld met een bloemlezing van de beste nummers uit het oudere werk van de band. Hoogtepunt is natuurlijk het lijflied “Last Resort” dat de doorbraak inluidde voor de band in 2000 en dat nog steeds op de meeste respons vanuit het publiek kan rekenen.
De heren van Red Fang mochten aantreden op de 2nd stage. Ik zag die kerels een paar jaar terug op Graspop en was toen onder de indruk van hun potige en pure rock. Op veel show en smalltalk moet je bij deze band niet rekenen. Ze spelen gewoon rechttoe rechtaan stevige ouderwetse rock’n’roll met stoner en garage invloeden, zonder franjes en wars van alle hypes en zogezegde nieuwe lichtingen en strekkingen binnen het rock en metalgenre. Luister maar eens naar hun laatste CD ‘Whales and leeches’ dan hoor je zeker wat ik bedoel. Knappe set. Misschien iets te weinig afwisseling maar wel knap!
Heel wat festivalgangers wilden absoluut Lamb of God zien, een band uit Richmond USA die al sinds 1999 onder die naam opereert (voorheen Burn the priest). Het is moeilijk een naam of genre op hun sound te plakken, eerder een geslaagde mix van metal, hardcore en trash met een typische groove in hun geluid. Zanger Randy Blythe gaf zich volledig en kreeg heel wat respons vanuit de menigte vooral bij nummers als “Walk with me in hell” (vooraan in de set) en het onverwoestbare “Redneck” dat op het einde van de set werd ingezet.
Op het 3de podium mocht het legendarische Venom afsluiten! Deze pioniers van het blackmetal genre zijn al actief sinds 1979 en met hun recente CD ‘From the very Depths’ weer helemaal terug. Zanger Cronos is nog het enige originele bandlid en eigenlijk een levende legende. Met veel overgave doet hij nog altijd zijn ding op het podium en wisselt hij de nieuwste nummers af met enkele klassiekers als “Hammerhead”, “At war with Satan” en “Black Metal” (bisnummer). De show werd letterlijk opgewarmd met heel wat vlammen en vuurwerk. Bijna ging het mis voor mister Cronos en scheelde het nauwelijks een (lang) haar of hij stond zelf in de fik. Maar de frontman op gezegende leeftijd liet het niet aan zijn hart komen en speelde naarstig verder. Check youtube voor beeldmateriaal van dit voorval met vlammenwerper.
Slipknot, of anders gezegd het grootste en luidste metalcircus van het moment, mocht de boel afsluiten en deed dat met veel overgave en een spectaculaire show! Over de muziek van deze gekke bende zijn de meningen natuurlijk verdeeld. Voor sommigen is het echte pokkeherrie voor anderen klinken hun nummers als ware oorgasmes.
Maar het moet gezegd, de band heeft enorm veel fans gewonnen de laatste jaren en hun recenste CD ‘The Gray Chapter’ is een knaller van formaat waarop ze meer en meer bewijzen toch wel veelzijdiger te zijn dan menige kritikasters beweren.
En hun show is werkelijk top geworden! Veel spektakel met vuur, en nog eens vuur! En zanger Corey Taylor die veel van zeg is tussen de nummers en het publiek overdreven de lucht inprijst. Wat de nummers zelf betreft wordt het recente werk oa. het machtige “The Devil in I” en “AOV” eerst gespeeld en komen de gekende klassiekers later in de set aan de beurt. Vooral “Spit it out” en “Wait and bleed” blijven ware splinterbommen van songs. Het publiek reageert wild enthousiast en wordt getrakteerd op een paar bisnummers met “Surfacing” als afsluiter van de set en van gans Fortarock!
Ondanks de ‘Medium’ versie en alle onheilsberichten vooraf mag Fortarock 2015 toch een geslaagde editie genoemd worden! Op naar 2016 met eventueel terug een headliner van formaat hoewel dit alweer niet eenvoudig zal zijn! Good luck!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2015/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Eindhoven Psych Lab 2015 – zaterdag 6 juni 2015
Eindhoven Psych Lab 2015
Effenaar
Eindhoven
2015-06-06
Simon Van Extergem
dag 2 – zaterdag 6 juni 2015
De tweede dag start met de eerste vreemde eend in de bijt: Pretty Lightning. Toepasselijk ook na het slechte weer van gisteren. Een blues-duo, in de stijl van the black Keys en consorten. Drummer en zanger/gitarist. Weinig nieuws onder de zon dus, maar wel mooi gebracht. Maar een echt verrassend optreden is het niet.
Door het afzeggen van Pauw mag Electric Eye nog eens spelen vandaag.
Tijd voor In Zaïre. Hier loopt er het één en ander mis. Bij de soundcheck lijken er al technische problemen op te duiken. En tijdens het begin van de show blijven die maar komen. De band klinkt heel rommelig. Dat zal vooral daaraan liggen. Want als je goed luistert en voorbij die problemen kijkt, dan hoor je wel hun kwaliteiten. De nummers zijn straffe lappen muziek die doorheen het nummer steeds crescendo gaan en werken naar een goed uitgekiend hoogtepunt. De band bezweert en zweept op. En het publiek doet lustig mee.
Tijd voor de tweede vreemde eend in de bijt. Dead Rabbits klinken Brits en zien er Brits uit. Hun sound lijken ze te hebben gehaald bij bands als Temples. Een mix van Britpop en psychedelica. Maar hier ligt de nadruk toch vooral op de pop. Bij de rustige nummers wiegt de band het publiek bijna in slaap. Maar tijdens de hardere nummers worden we wel weer wakker geschud. Neemt niet weg dat de band niet echt origineel klinkt en ook weinig toevoegt aan de muziek van hun voorbeelden. Weinig memorabel dus.
Een staaltje Britse psychedelica nu, zoals het hoort, met The Cult of Dom Keller. Muziek die het niet moet hebben van solo's en show. Maar wel van repetitie, herhaling. Steeds dezelfde riff die door het nummer loopt. De zangstemmen van beide zangers worden zwaar met delay overladen, zodat ze zweven over de muziek heen. Een beetje trippen in de namiddag, das niet slecht.
Er veel Britser uitzien dan de heren van Toy is bijna niet mogelijk. Veel jonger ook niet. 5 snotneuzen dus. En dat is eraan te horen. Vorig jaren werden ze in de UK heel erg gehypt. En dat is niet altijd een goed teken. Deze jongens zijn nog heel groen achter de oren en dat is te horen. Een hoop ideeën samen gesmeten zonder dat er aan een song wordt gedacht. Alles klinkt ook wat rommelig en onafgewerkt. Met hun jeugdig enthousiasme komen ze niet ver genoeg om mij te overtuigen van hun kunnen. De zaal loopt ook zienderogen leeg naarmate het optreden vordert.
Earth is een gevestigde waarde. De grondleggers van de drone mag het publiek vermaken. Earth is opgericht in 1989 maar is heden ten dage nog steeds brandend actueel. Zonder Earth geen Sun o))) en al zijn aanverwanten. Tijdens hun optreden keren ze terug naar de basis: 3 muzikanten die traag op pad gaan en vertrekken vanuit een oerenergie. Een trage opbouw, een logge sound, heerlijk in zijn eenvoud. Een klein beetje misplaatst wel op deze affiche, maar de bezoekers hoorden we niet klagen.
Nog even het 2e stage meepikken. Daar spelen The Telescopes. Veteranen van de psychscene. Hun eerste single was een split met niemand minder dan Loop. Hun carrière hing in stijgende lijn. Ze scoorden zelfs bijna een hit. Maar toen was het plots gedaan. Na 10 jaar keerden ze in 2002 echter terug door de grote poort. The Telescopes klinken echter niet zo oud als ze zijn. Met erb verrassend fris en experimenteel geluid zetten ze een stevige show op die het publiek met verstomming liet staan.
Afsluiter en de ultieme headliner van deze avond is The Soft Moon. Amerikanen die begrepen hebben waar het om gaat. Met een mix van New-wave, post-punk en psych scoren ze al enkele jaren na elkaar. Ieder optreden van hen is een feest, zowel voor het lijf als voor het oor. En ook vanavond was het weer zoveel.
Een uur lang mee op de rug van The Soft Moon is altijd een prachtige vlucht. Zoals weleer staat de band ook nu weer garant voor het optreden van dit festival. De topper stelt niet teleur! Ze ko
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eindhoven-psych-lab/
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Eindhoven Psych Lab 2015 – vrijdag 5 juni 2015
Eindhoven Psych Lab 2015
Effenaar
Eindhoven
2015-06-05
Simon Van Extergem
Eindhoven Psych Lab is al aan hun 2e editie toe. Ze zitten nog steeds onder de vleugels van het grote Liverpool International Festival of Psychedelica. Een bescheiden festival op 2 podia binnen De Effenaar, de prachtige en gezellige muziekzaal in Eindhoven. Met een 30-tal bands is er voor ieder wat wils, zolang je maar graag wat psychedelica hoort natuurlijk.
dag 1 – vrijdag 5 juni 2015
Naar Eindhoven rijden is altijd een beetje feest. Net als vorig jaar is het branderig heet. Waar toen de file stond rond Antwerpen zijn nu alle wegen na Antwerpen ook met files bezaaid. Het gevolg is dat we later en een stuk meer moe toekomen dan verwacht. Gelukkig kunnen we wel nog de eerste band meepikken.
En dat is Warm Graves. Ze brengen ingetogen psychedelische muziek. Een trio bestaand uit keyboard drum en gitaar. Een bijzonder aangenaam welkom op het festival.
Tijd om te bekomen.
Terug bij Electric Eye. Noorse band. Leunen aan bij post-rock. Maar dan met een ferme scheut psychedelica. Dit wordt het codewoord van dit festival. Zweverige muziek die stevig genoeg is om de aandacht te behouden. Heupwiegen mag niet alleen, het is onoverkomelijke. 4 man op een rijtje die de naam van het festival eer aan doen: een psychedelisch experiment. Met een Tim Van Haemel lookalike op de gitaar en zang.
Psychedelica in het Frans. Tis ook weer iets anders. Maar de dames en heren van the Liminanas doen het wel. Klassieke psychedelica, met soms een iets zwaardere toets. De Franse taal en de zwoele stem van de zangeres maken het geheel iets specialer. Het klinkt wel heel bezwerend. Maar dat wordt ook wel verwacht van deze muziek. Maar al bij al toch vrij middelmatig.
Pow! klinkt zoals hun naam klinkt: carnavaleske muziek die probeert feestelijk te klinken. Maar in mijn oren klinkt het vooral kinderlijk. Alhoewel het publiek hiermee wel content lijkt. Die Hollanders hebben al eens graag een feestje. Het doet er dan niet toe of het goed is. Voor mij jammer genoeg wel.
Nederland boven nu, want één van hun grootste muzikale exportproducten mag aantreden: Jacco Garner. Een poppy versie van de psychedelische muziek die wordt aangeboden. Ze zijn een groot commercieel succes, zowel in binnen- als buitenland. Maar commercieel succes betekent niet automatisch een hoogstaande band. Alles is mooi gespeeld en gezongen. Maar het heeft iets te weinig haar op de tanden en borst om mij echt te boeien. Het klinkt allemaal heel lief en beleefd.
Moon Duo is de headliner van deze avond. En met recht en rede. De frontman van Woorden Shjips zijn zijproject is stilaan tot een topper op zich uitgegroeid. Ook geen duo meer want er is een drummer bijgkomen. Psy zoals het hoort. Geen overbodige show, geen Tierlantijntjes. Gewoon goeie muziek die voor zichzelf spreekt. De gitaar zingt heel de hoop bij elkaar en zweeft doorheen de songs. Ondertussen houden de keyboards en de drum alles geheel afgelijnd en vlot. We zweven het gehele optreden lang naar het hoogtepunt toe.
Op het einde van deze dag wacht ons nog één band. En dat is geen gewone band: Teeth of the sea! TOTS is een band die mij nog nooit heeft teleurgesteld. En dat is ook vanavond niet het geval. Ze maken er een geweldig optreden van. De muziek is niet eenvoudig te omschrijven. Het is meer een totale belevenis dan een simpel optreden. Een totaalpakket aan instrumenten wordt gebruikt om een fenomenale sound te creëren: rudimentaire drum, elektrische gitaar, bas, keyboard, elektronica, stem, trompet,... Het gehele arsenaal wordt boven gehaald om een wall of sound te creëren. Een geheel eigen wereld en atmosfeer wordt opgebouwd en zuigt je mee. De lichamen staan niet stil, zowel van de band als van het publiek. Kwamen ook naar de mag 4 in Brussel !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eindhoven-psych-lab/
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Reo Rock 2015 – Teenage Kicks!
Reo Rock 2015
Reo Veiling
Roeselare
2015-06-06
Geert Huys
Waren we afgelopen weekend getuige van de aangekondigde dood van een sympathiek festival? Laat ons hopen van niet, want de kleine duizend -in plaats van de verhoopte 2000- man die zaterdag de weg vonden naar de REO veiling in Roeselare waren collectief getuige van hoe Reo Rock zichzelf tijdens deze vierde editie althans op muzikaal gebied ruimschoots overtrof.
Voor het eerst lonkte de organisatie wel erg nadrukkelijk over de landsgrenzen bij het ineen knutselen van de affiche. Eén en ander resulteerde in het binnenhalen van vier buitenlandse acts, maar als het even kan krijgen jonge honden met West-Vlaamse roots elk jaar de twijfelachtige eer om het Reo Rock publiek op te warmen. De potige retrogrunge van Sinrise en de behoorlijk uit de kluiten gewassen stoner rock van King Hiss deden dat met verve, maar net zoals vele vaderlandse bands laven ze zich te nadrukkelijk aan de nalatenschap van hun inspiratiebronnen om écht te imponeren. Hetzelfde kan overigens gezegd worden van John Coffey, een Nederlands vijftal dat al een klein decennium lang probeert om niet als een politiek correcte rip-off van de Zweedse hardcore punkvernieuwers Refused te klinken.
Derry’s finest The Undertones stonden vervolgens blijkbaar te popelen van ongeduld om -dik een kwartier vroeger dan voorzien- nog maar eens te bewijzen wie de belangrijkste groep ever uit Noord-Ierland is. Weinig bands overleven het vertrek van hun iconische frontman, maar toch is er geen hond die zich anno 2015 nog afvraagt hoe het nog zou zijn met Feargal Sharkey. Met ene Paul McLoone heeft de groep immers al 15 jaar een evenwaardige vervanger in de rangen die gewoon geboren is om rond te hossen op een podium. Met tongue-in-cheek humor, foute danspasjes en theatrale grimassen kreeg hij het publiek al vlug op zijn hand terwijl zijn vier maatjes zich met een rotvaart doorheen de set ploegden.
Op het eerste zicht lijken The Undertones gewoon een bende overjaarse kwajongens met simpele liedjes over boys and girls. In werkelijkheid zijn het ware meesters in beknoptheid wiens teksten vol dubbele bodems en zelfspot steken. De meeste van die songs zijn trouwens uit de pen gevloeid van de tengere broertjes O’Neill wiens strakke gitaarlijntjes telkens weer de lont aan het vuur staken.
We zijn een dikke vijf minuten ver in de set en het publiek heeft met “My Perfect Cousin”, “I Gotta Getta”, en “Here Comes The Summer” Ramones-gewijs reeds drie klassiekers achter de kiezen. En op een paar recentere nummers na, waaronder de op Record Store 2013 uitgebrachte single “Much Too Late”, bleef het een uur lang maar poppunk evergreens regenen. Wie in detail over de volledige setlist wil gaan grasduint beter nog eens door de eerste twee platen van de Noord-Ierse lads. En omdat jullie aandringen, tenslotte nog een aantal highlights: “Teenage Kicks”, “Jimmy Jimmy”, “Top 20”, “Family Entertainment” en “Get Over You”.
Ze bestaan intussen bijna een kwarteeuw en kunnen zonder schroom de pioniers van de Nederlandse indie scene worden genoemd: zelfs in een notendop klinkt de bio van Bettie Serveert al bepaald indrukwekkend. Frontvrouw Carol van Dyk draagt in Roeselare dan wel een T-shirt van Joy Division, al 10 albums lang knipogen de songs van Bettie Serveert eerder naar The Velvet Underground, Throwing Muses en Neil Young & Crazy Horse.
Met verder ook nog oerleden Peter Visser (gitaar) en de immer cool ogende Herman Bunskoeke (bas) in de rangen én aangevuld met de zoveelste (nieuwe) drummer Jaap Molenaar gooide de groep zich vol overgave in een moeilijke strijd. Moeilijk maar ook moedig, want tijdens het eerste halfuur waren amper crowdpleasers te herkennen en teerden de noorderburen vooral op de adrenaline kick die ook op hun twee recentste platen uitdrukkelijk komt bovendrijven.
De Betties klonken zowaar als een volbloed rechttoe rechtaan rockband op het brutale “Deny All”: Reo Rock lustte er wel pap van en gaf de Nederlanders het krediet waar ze recht op hebben.
En uiteraard zijn van Dyk & co het aan zichzelf verplicht om een paar nummers uit hun debuut en instant Nederpop classic ‘Palomine’ (’92) te serveren. Behalve de rustige titelsong halen ook het aan The Dream Syndicate schatplichtige “Balentine” en dé hit van 80 jaar geleden (dixit gitarist Visser) “Kid’s Allright” de setlist. Het zijn songs die ondanks hun gezegende leeftijd nog steeds met panache de weinig gezellige REO veilingzaal werden in geslingerd.
Kortom, de passage van Bettie Serveert in Roeselare was meer dan een vrijblijvende déjà vu én maakte de artistieke bloedarmoede in de generatie post-Bettie gitaarbandjes van boven de Moerdijk nog maar eens pijnlijk duidelijk.
Ook The Stranglers moeten het al enige tijd zonder oorspronkelijk boegbeeld stellen. Anders dan bij The Undertones echter is het fanlegioen sinds de afzwaai van Hugh Cornwell intussen verdeeld in twee kampen. In het pre-Cornwell kamp oogst huidig zanger Baz Warne - ooit nog aan de slag bij The Toy Dolls - behalve een opgestoken middelvinger verder maar weinig sympathie. Alle vooroordelen daargelaten, in Roeselare maakte de man een meer dan behoorlijke beurt. Tijdens openers “Toiler On The Sea” en “(Get A) Grip (On Yourself)” etaleerde Warne meteen dat tikje brutaliteit en arrogantie die The Stranglers anno 2015 nodig hebben om als progpunk instituut nog geloofwaardig over te komen. Eigenaardig genoeg werd Cornwell enkel gemist bij de trage nummers, zoals het Top Of The Pops walsje “Golden Brown” en publieksfavoriet “Always The Sun”, die voor kale knikker Warne weinig meer dan verplichte kost bleken.
Uit de oorspronkelijke bezetting staan tegenwoordig enkel nog Jean-Jacques Burnel (63) en Dave Greenfield (66) op de planken. Dankzij beide éminences grises blijft de groep toch de nodige authenticiteit uitstralen, want net Burnel’s grommende bas en Greenfield’s van Ray Manzarek geleend orgeltje vormen de ruggegraat van zowat elk Stranglers nummer. Anderzijds deed de groep haar best om zich niet louter als nostalgie act te profileren. Een half dozijn nummers werd immers geplukt uit de jongste drie studio platen, waarmee de vier men in black duidelijk te kennen gaven dat ook in post-Cornwell tijdperk de creatieve vonk nu en dan nog eens overslaat. De frisse Britpop van “Time Was Once On My Side” en het door Burnel gedeclameerde “Freedom Is Insane” pasten wonderwel in de waardig ouder worden strategie van de band. Van oudjes gesproken, die waren er in overvloed aan het eind van de set met “Duchess”, “Hanging Around” en het ultieme bisnummer “No More Heroes”.
De live reputatie van The Stranglers is tegenwoordig even onvoorspelbaar als de oneliners van Bart De Wever, maar vanavond bewezen de veteranen dat ze evengoed de rol van headliner op een middelgroot festival kunnen waarmaken.
No more Reo Rock in 2016? Laten we het bij een flauwe woordspeling houden die hopelijk ver van de waarheid verwijderd is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reo-rock-2015/
Organisatie Reo Rock , Roeselare
Nederlands 
Français 
