Ons Arsenal heeft dit jaar iets te vieren … Inderdaad 15 kaarsjes worden letterlijk uitgeblazen en dat deden ze met reeks AB concerten , die in z’n totaliteit een vol Sportpaleis aankonden . Op dit afsluitend concert heette John Roan iedereen hartelijk welkom, en konden alle remmen losgemaakt worden!
 
In optimale stemming dus en we hielden er een wauw–gevoel aan over . Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort .
En Arsenal onderga je ! Iedereen gaat ervoor. Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium die een zelden gezien tropical feestje speelt . In het bijna twee uur durend concert  waren er geen mindere, zwakke momenten te noteren . Ze bezorgen je een onvergetelijke , ontspannende avond .
En de decoratie siert de sound . Het was alsof ze op een open plek in een bos stonden met warempel echte bomen op het podium. Kosten noch moeite werden gespaard om het feestje compleet geslaagd te maken.
De uitverkochte AB werd omgedoopt tot een regelrechte dampende discotheek. Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs , gezien zij al een pak hits op hun palmares hebben. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe ze het boeiend en muzikaal aantrekkelijk houden , ondanks de variaties in  muziekstijl en de wisselende bezetting op het podium. Een verdienste voor de tandem Roan - Willemyns.
Eén van de weerkerende gasten is   Baloji (ex Starflam), die het rappen nog niet is verleerd . Integendeel hij hitst de menigte mee op. De gekte bleef duren.
Een andere opvallende genodigde was de Deense zangeres en elektronica-artieste Lydmor ('moeder van het geluid'), die eerder op de avond, in haar eentje, als opwarmer, al enkele nummers uit haar volgende week te verschijnen cd 'Y' had voorgesteld. Jenny Rossander, zoals de chanteuse eigenlijk heet, kronkelde als een slang over het podium en manifesteerde zich daarna als een bosnimf van een andere planeet.
De finale stond in het teken van het lang uitgesponnen maar nooit vervelende “Melvin”. Het publiek was inmiddels helemaal door het dolle heen en bleef nog een hele tijd "Turn it up now baby, turn it up on me" zingen, nadat Arsenal al van het podium was .

Een avondje 'pure ambiance' dus, de ultieme extase, van een groep die er blijft in slagen populair, poppy als energiek, dansbaar als vernieuwend te klinken. Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . "Ik hoop dat jullie er over vijftien jaar wéér bij zijn", zei Roan tot slot.  Hier was er eensgezindheid alvast. Dat komt helemaal in orde. Tot in 2030.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lydmor-31-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-31-05-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar,  energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.

Als de t-shirts van ‘3 decades of Neubauten’ beginnen te verbleken, dan ben je als band al een tijdje bezig. 35 jaar om precies te zijn, dus Blixa en co. vonden het tijd om nog eens een carrière overzicht te brengen in de Ancienne Belgique onder de noemer ‘Greatest Hits’. De dag erop, zouden ze hun nieuwste album ‘Lament’, een werkstuk in het Duits, Engels en zelfs Nederlands over de Eerste Wereldoorlog voorstellen, maar dus eerst ‘de hits’.

Die heeft Einstürzende Neubauten natuurlijk niet, maar bizar genoeg klonken veel nummers vanavond toch heel vertrouwd aan. Bijna hadden we geen optreden gehad, want het uitvallen van de Belgische luchtvaartcontrole had de reisplannen van de band in de war gestuurd, zodat de band via Dusseldorf naar Brussel had moeten reizen. De zes Neubauten begonnen er heel rustig aan, met “The garden” en “Nagorny Karabach”, uitgepuurde kamermuziek op onconventionele instrumenten, met Blixa Bargeld als orkestmeester, en dit zou eigenlijk de rode draad door heel het concert worden, met hier en daar een stevige tempoversnelling. Duits en Engels gezongen nummers wisselden elkaar af doorheen het concert.
Het is al zeker twintig jaar dat Einsturzende Neubauten de banden met industrial en gothic doorgeknipt hebben, niettemin liepen er heel wat goths rond in de zaal.
Neubauten blijft echter een instrumentarium bespelen dat je niet bij de conventionele instrumentenwinkel zult vinden, maar eerder bij de dienst Openbare Werken van de Stad Brussel, en zo blijft het industriële muziek in de originele betekenis van het woord.
Daarom vind ik het ook een band die je eerder live moet zien dan op plaat beluisteren: nergens anders zie je iemand drummen op plastieken vaten, of op kabels of springveren, of vormt een bak met metalen staven die omkipt  de apotheose van een nummer.
Nummers kwamen vanavond vooral uit de laatste 4 à 5 platen, met af en toe een oudje als “Haus der Lüge”.
Blixa, zoals altijd in een zwart pak gehesen, perste er in één van de nummers een schrille schreeuw uit, en ook het ‘gehum’ van alle bandleden in een ander nummer suggereerde dreiging.
In die zin is wat de Neubauten de laatste twintig jaar doen, heel vergelijkbaar met Nick Cave’s recentere werk dat ook in veel rustiger vaarwater gekomen is en ook meer met suggestie werkt dan voor de frontale aanval te kiezen. Lange plastic buizen gebruikt voor een analoge slaapkamertechno met ingeblikte violen toonden die evolutie aan. Even ging het wat harder, met een stevig industrieel ‘klingklang’ geluid, een boormachine teisterde metalen platen, maar de slijpschijven die we tijdens een vorige passage in de AB nog in actie gezien hadden, bleven achterwege.
In de eerste van de twee bissen, deed de percussionist iets met een gouden warmhou-folie, en kwamen we nog het dichtst in de buurt van een rockgeluid à la Cave en zijn Bad Seeds.
Neubauten gaven vanavond een mooi overzicht van hun vijfendertigjarige carrière, hun geluidswerken gebaseerd op industriële materialen vertonen zich meer en meer in een uitgepuurde vorm, zodat het bijna onconventionele kamermuziek wordt.

Setlist: The Garden - Nagorny Karabach - Die Interimsliebenden  - Dead Friends (Around the Corner) - Unvollständigkeit  - Youme & Meyou  - Haus der Lüge  - Die Befindlichkeit des Landes  - Sonnenbarke  - Von wegen  - Sabrina  - Susej
Encore: Ein leichtes leises Säuseln  - Redukt  - Alles
Encore 2: Total Eclipse of the Sun

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einsturzende-neubauten-27-05-2015/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pond en Tame Impala zijn nauw met elkaar verbonden . De Aussies hebben drummer Jay Watson en bassist Albrouck gemeen . De eerste zit nog bij Tame Impala , de andere trok er zich definitief uit in 2013 en is de zanger van Pond.
De band heeft al een handvol platen uit in evenveel jaar en profileert zich binnen de retropsychedelische poprock . Ze houden ervan dat de songs wat uitgesponnen zijn, een dromerig, sfeervol karakter hebben , omfloerst van zalige gitaaruitbarstingen, en een emotionele lading behouden op die manier ; ze ondergaan verrassende wendingen en tempowisselingen , check maar eens “Waiting around for grace” , opener,  en de ideale sfeermaker in het genre ; verder krijgen we tintelingen op “Sitting on our crane” , “Outside is the right side” en de titelsong , die de cd besluit .
In zijn geheel hebben we fantasierijke arrangementen, waar keys durven aan te vullen en het materiaal kleuren .
Letterlijk ervaren we een ‘in space’ gevoel met wat deze gasten brengen . Kortom , een psychedelisch geluid dat nazindert …