Achter Lucy & The Birds schuilt de West-Vlaamse Elke Bruyneel. De sing/songschrijfster deed al wat guestbacking vocal en stond nog aan het front van Delavega en Motown 50 years and more .
Ze heeft nu een EP uit van een reeks sfeervolle , dromerige songs, mooi omfloerst van keys . De muziek werd samen met Bart Van Caenegem gemaakt en verder zijn de arrangementen mooi uitgewerkt met een full band .
De vocals leunen nauw aan Natalie Merchant en bevorderen een melanchole sfeer. 6 songs vinden we terug , die een voorproefje zijn om later van tijd uit te kijken naar een fullcd.
Info www.lucyanthebirds.com
Extrema Outdoor 2015 – Kwalitatief drie volwaardige dagen viert 5 jarig bestaan!
Extrema Outdoor 2015
Domein Kelchterhoef
Houthalen-Helchteren
22-05 t/m 24-05-2015
Tim Cornelis
Verjaardagen verdienen een feestje, zo ook deze vijfde editie van Extrema Outdoor. Het domein Kelchterhoef werd naar jaarlijkse traditie overspoeld door mensen met de hunkering naar kwalitatieve beats. Kwalitatief staat hier centraal. Verwacht geen USB- dj’s met een enkel hitje, noch artiesten die met taarten moeten werpen om hun bedroevende techniek te maskeren. Neen, 3 opeenvolgende dagen waarbij soms heel moeilijke keuzes moeten worden gemaakt. De verschillende podia liggen op heel korte wandelafstand van elkaar, maar probeer maar zo eens van de aantrekkingskracht te ontsnappen van een pakweg Jamie Jones om een andere grootheid in zijn genre –Perc- te gaan beluisteren. Geen evidentie.
Over de setting hoeft er trouwens niet veel inkt te vloeien. De organisatie houdt terecht vast aan hun concept, strakke podia zonder al te veel glinstering, ruimte zat, en vooral, zoals hierboven reeds aangehaald, muziek komt op plaats 1. Heerlijk concept voor een muziekfestival.
Deze vijfde editie werd vrijdag in de vooravond op gang getrapt. Eenmaal op het festivalterrein – iets wat in tegenstelling tot andere festivals niet gepaard gaat met ellenlange wachtrijen- werd je spontaan naar het strand gelokt. Jawel, zowaar voetjes in het zand, pintje in de hand. Doe er nog 10 graden bij en je hebt een gps nodig om te geloven dat je in België bent. Ook het lokale jonge geweld van Gewelt had ongetwijfeld iets met deze zomerse gevoelens te maken. Een heel funky set om van start met te gaan, gevolgd door sets van onder andere Ugur Yurt en Goldfox. Het tempo werd iets steviger, tech house nam de bovenhand, de perfecte setting trouwens om de zon te zien verdwijnen aan de horizon. En eenmaal de zon onder waren alle ogen en oren gericht op 1 podium, op 1 man: Mister Jamie Jones. Het is een naam die bijzonder hoog staat aangeschreven, luister eens een kwartiertje naar de man, en je begrijpt waarom. Hij weet als geen ander hoe je een weide in vuur en vlam moet zetten, hij combineert moeiteloos verschillende stijlen en zet ze neer als 1 geheel. Handen in de lucht, ogen van plezier dicht genepen. Ik had een beetje te doen met Perc, speelde best een leuke set, uiteraard iets meer duister en stevig, maar slechts voor een halve weide. Vergeef me Perc, maar ook ik moést terug naar Jamie.. Tot de muziek onherroepelijk werd uitgezet, dag 1 geslaagd.
Je moet verdorie vroeg kunnen opstaan na zo een nacht, want op zaterdag worden de deuren reeds om 11u uit het slot gedraaid. Onmiddellijk de keuze tussen 5 podia om je koffietje te drinken, of gewoon even tijd om rond te slenteren, eens te lachen met de deelnemers aan de randactiviteiten, of om even te verbroederen met feestvierders die van veel verder komen. Eerste afspraak was bij de stage van Circoloco, een begrip in de scene. Net zoals de naam van Tale of Us. Je hoort bij elke plaat de Berlijnse stempel en de harmonie tussen heel veel verschillende subgenres, écht een aanrader. Het nieuws had ons ondertussen bereikt dat Ida Engberg haar vlucht had gemist, ze werd later geprogrammeerd. Fantastisch toch, dat beetje flexibiliteit. Even de sfeer opsnuiven bij de stage van Defected, alwaar Sam Divine back to back met Sonny Fodera het publiek leerde hoe het moet glimlachen, ze waren er meesters in. Overal rond om rond, niet anders dan glimlachen van oor tot oor bij zoveel lekkere en diepe housebeats. Als het iets steviger mocht zijn, moest je bij Len Faki zijn, de Drumcode- stage werd nu echt geopend. Hij weet uiteraard verdomd goed hoe hij zijn knoppen moet behandelen, van rasechte klassiekers tot de meest recente feestplaten, na Len Faki was er geen weg terug. Dat moet ook Alan Fitzpatrick gedacht hebben. Het werd duisterder, harder, het ging zonder bochten rechtdoor. En kijk, daar verscheen mevrouw Engberg aan de zijde van haar man, oprichter van Drumcode, Adam Beyer. Hun paringsdans werd de soundtrack van een weide. Akkoord, je moet liefhebber zijn van het genre, maar indien niet, er waren andere afsluiters om vingers en duimen bij af te likken. Tanzen bij Tanzman, nostalgie ophalen bij Marco Bailey, met de handen in de lucht glimlachen bij Simon Dunmore. Verdorie. Het is al 23u.
Dag 3, opstaan wordt al wat moeilijker, het bier lijkt wat meer bitter. De muziek was minstens even zoet. Even wegdromen bij Deetron slaan er maar weinigen af, al bracht Andrea Oliva een eerste keer de weide echt onder stoom. Hij kreeg daarbij wel de hulp van een overtuigende zon, of lag dat aan het feit dat er al eens wat alcohol uit de zweetporiën durfde te verdampen? Het was ondertussen duidelijk geworden dat zondag geen rustdag werd, maar gewoon de kers op de verjaardagstaart van Extrema. Want wat een namen staan er geprogrammeerd, wat een hartbrekende keuzes moeten worden gemaakt. Kollektiv Turmstrasse, Dominik Eulberg, Gabriel Ananda, Secondcity, Mind Against, Boris Brejcha, Marcel Fengler, Nic Fanciulli, ow ow, en zovele anderen op slechts enkele uurtjes. Stuk voor stuk parels in hun respectievelijke genre, elke electronische muziekliefhebber had minstens enkele namen met een dikke stift aangestipt.
Zo ook op mijn lijstje, en na vorig jaar helemaal bovenaan: Patrick Topping. Want hij deed het opnieuw, kraaien, en laten kraaien van plezier, momenten die je nooit meer “forget”. Geen toeval dus dat hij na de namiddagsessie van vorig jaar nu als afsluiter stond te blinken, afsluiten met een knaller van formaat. En ok, het was sterker dan mezelf, de pionier, Mister Dave Clarke laat je niet zomaar eventjes links liggen. Zoals techno bedoeld was, zoals hij klassiekers aaneen rijgt en het tempo hoog houdt… Tot alle restjes energie leeg gefeest waren. Tot alle halve bonnetjes bijeen werden gezocht. Tot elke agenda werd ingesteld naar dat ene weekend volgend jaar in mei.
Dank je wel Extrema, Tot volgend jaar.
Organisatie: Extrema Outdoor
Daniel Romano - Nagelbijtend wachten op die nieuwe plaat
Daniel Romano
café de Zwerver
Leffinge
Nauwelijks zeven maanden na zijn vorige tour stond Daniel Romano opnieuw in Europa, wat op zich al een hele prestatie is als je weet dat de man met vliegangst kampt en de oversteek vanuit Canada met de boot doet, goed voor elf dagen dobberen. Maar wat ben ik blij dat hij dat er voor over heeft!
De groep bleek behoorlijk door elkaar geschud te zijn. Bassiste Anna Ruddick was er niet meer bij en werd vervangen door broer Ian Romano die op zijn beurt vervangen werd door een nieuwe drummer. Ook Jenny Berkel, de vorige keer op akoestische gitaar, bleef thuis. Haar taak werd overgenomen door zus Kay (een voormalig vijfkampster en partner van Daniel) die daardoor haar viool, accordeon en piano thuisliet. Dat laatste zorgde ervoor dat de sound wat steviger en misschien wat minder ‘country’ klonk. Erg was dat niet want Daniel Romano klonk vanaf de eerste noten overweldigend en dat zou niet meer veranderen. Nochtans maakte hij het ons niet gemakkelijk met een set die nagenoeg volledig uit nieuwe nummers bestond. Maar al dat nieuwe werk klonk zo intens en overtuigend dat we de gekende songs nauwelijks misten. Een drastische koerswijziging viel er niet te noteren. De nieuwe songs, die stuk voor stuk briljant waren, dreven nog steeds op die hartverscheurende strot van hem terwijl de pedalsteel van Aaron Goldstein nog steeds prominent aanwezig was.
Toch werd het geëffende pad een paar keer verlaten en hoorden we enkele songs die voorzien waren van niet meteen voor de hand liggende tempowisselingen. D
it was opnieuw een fenomenaal concert van een groots artiest en ons rest er nu niets anders dan nagelbijtend te wachten op die nieuwe plaat, ‘If I’ve only one time askin’’, die op 31 juli zou verschijnen. Bovendien mogen we deze winter nog een tweede plaat verwachten : ‘Mosey’. Misschien komen we dan te weten wat hij hier precies mee bedoelt want ‘Mosey’ is de term waarmee hij zijn muziek omschrijft.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het zal de man in kwestie ongetwijfeld worst wezen, maar we gunnen Kevin Morby met alle plezier een lidkaart van ‘The Next Bob Dylan Club’. Nochtans, zijn bio laat vermoeden dat deze 27-jarige Amerikaan eerder op weg was om een indie held in de marge te worden. Zo beroerde hij ooit een paar albums lang de bas bij het psychfolk gezelschap Woods, en hield hij samen met Cassie Ramone (ex-Vivian Girls) het garagerock combo The Babies boven de doopvont. Sinds zijn verhuis van Brooklyn naar Los Angeles lijkt de traditionele singer-songwriter in Morby echter de overhand te krijgen, en heeft de jongeling met ‘Harlem River’ (‘13) en ‘Still Life’ (’14) twee uitmuntende liedjesplaten uit die vlotjes hun weg naar diverse eindejaarslijstjes hebben gevonden.
En de knipoog naar Dylan dan? Wel, die zit verscholen in zowat alles: Morby’s lichtjes nasale stem, teksten over De Grote Thema’s liefde, leven en dood, en ja zelfs muzikaal knipoogt de jonge Amerikaan geregeld naar ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Wie afgelopen zondagavond door een zee van uitgelaten Buffalo supporters toch zijn weg vond richting De Charlatan kan getuigen dat daar geen woord van gelogen is.
Nee, het is geen flauwe woordspeling, maar toen Morby en zijn twee metgezellen Meg Duffy (gitaar/bas) en Justin Sullivan (drums) “The Dead They Don’t Come Back” inzetten moesten we spontaan denken aan een ander trio met Dylan fixatie: Grant Lee Buffalo. Genoeg namedropping nu, want Morby had aan amper een uurtje genoeg om te bewijzen dat hij veel meer is dan een copycat. Het opvallendste bewijs hiervan leverde het jonge talent af met het titelnummer uit zijn solo debuut ‘Harlem River’, een ellenlang stuk alt.country dat dankzij een repetitief gitaarmotiefje de Gentse muziekkeet in no time in een broeierige en trancy atmosfeer wist onder te dompelen.
Ook op Morby’s jongste worp ‘Still Life’ staan een aantal onvervalste oorwormen die in een ideale wereld daily rotation op StuBru en Radio 1 verdienen. “All Of My Life” is niet enkel een even simpel als bloedmooi liefdesliedje, maar tevens één van de beste abstracties ooit van een cleane Pete Doherty. Morby’s indie roots werden dan weer bloot gelegd tijdens het rafelige “Motors Running”, inclusief een knipoog naar The Feelies. Dat Morby ook op zijn dooie eentje kan scoren bewees hij tijdens het indringende “My Name”, een vergeten non-album single die naast Dylan ook Cohen voor de geest brengt. Het publiek was onder de indruk en beperkte zich tot een respectvolle stilte … Helaas hadden de feestvierende Buffalo’s next door dat anders begrepen.
Morby en band kregen genoeg handjes op elkaar voor één encore. “Parade” is een gezapig vertellement in typische Dylan stijl waar de grootmeester zelf tegenwoordig niet meer toe in staat lijkt. Kevin man, vergeet gewoon die lidkaart, en take your chances. Eén telefoontje naar Robbie Robertson of Daniel Lanois, en de weg naar eeuwige roem ligt open.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Canadese kwartet Viet Cong voelt zich erg goed in hun vel in ons landje , gezien het al de derde passage dit voorjaar is ; ze sluiten nu af in de AB , na eerder programmatie in de Kreun en in de Bota Witloof Bar . Het combo onder de amicale zanger/bassist Matt Flegel , houden we maar best in het oog . Hun EP ‘Cassette’ wekte al enige nieuwsgierigheid op en we zijn zeker te vinden voor hun titelloos debuut .
Viet Cong heeft een broeierig, spannend indiewave rockend geluid. Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een galmend geluid , een donkere dreiging ten allen tijde!
Eerlijk gezegd komen hier een pak bands samen, beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Pavement , Savages, Wire, V.U. en ga zo maar door . Ze vallen op door die rauwe, hoekige , metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , die diepe , dreunende, repetitieve , grauwe basstunes, de lookalike elektronicariedels en de stuwende drums, gekenmerkt van veelgebruikte 80s tunes , die een duistere ondertoon hebben.
En dat maakt hun gig nu net interessant en boeiend. Stap per stap werden we meegedreven. “Silhouettes”, “Bunker buster” in de openingsfase , bracht ons in die unieke sfeer; ze bouwen op , worden intenser , krachtiger , bijten van zich af en nestelen zich gaandeweg in de hersenspinsels .
Ook al zochten ze wat in het begin een juiste afstemming , op dreef kwamen ze en we werden meegesleept door aanstekelijke smaakmakers , die sterk werden onthaald als “March of progress” en de doorbraak “Continental shelf” , tegendraads, complex als toegankelijk en poppy .
Het lang uitgesponnen “Death” , afsluiter van de plaat net als op het optreden , ervaarden we als kolkende lava … de apotheose van de set, heerlijk gitaar vertier en driftige ritmes , lekker uitgediept en episch uitgewerkt met allerhande effects , die ons verdwaasd, verbleekt achterliet …
We slagen er maar niet in die Viet Cong in een hokje te duwen , maar dat hoeft ook niet . Een sterke band , die zijn naam niet gestolen heeft , en we maar al te graag in de armen sluiten en koesteren !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
The Order Of Israfel – Torche – Pentagram - Hard-rock uit de prehistorie
Pentagram
Trix
Antwerpen
2015-05-21
Sam De Rijcke
Het Zweedse The Order Of Israfel vist gretig in het grote boek van de hard-rock clichés. Een concertje met alle vereiste ingrediënten, flitsende solo’s, tempowisselingen, beukende riffs en indrukwekkende rondvliegende haardossen, maar helaas geen onvergetelijke songs en ook een beetje te veel Sabbath-gekloon. Maar dat ze kunnen spelen staat buiten kijf.
Torche zou met hun mammoetsound aanvankelijk aantreden in zaal Kafka iets verderop, maar het is een ideale zet van de organisatie om de heren op dezelfde affiche van Pentagram te pleuren. Enige minpunt is dat de wildebrassen van Torche hun bestorming in iets minder dan uurtje moeten klaren. Ze maken dan ook haast en blazen er loeiend hard en met een heuse orkaankracht zowat drie vierden van hun laatste machtige pletwals ‘Restarter’ door. Torche creëert een helse wall of sound die het beest in ons losmaakt, verantwoordelijk daarvoor zijn beukers als “Minions”, “Bishop in Arms”, “Annihilation Affair” en “No Servants”.
Torche beukt als Mastodon, heeft de brute power van Helmet en de drive van Sugar. Het tempo is moordend en de bulldozersongs gaan er in als genadeloze mokerslagen. Geweldige band, robuuste sound, trommelvliezen naar de kloten.
Pentagram is een cultgroep van het kaliber Death en Rocket From the Tombs, bands die begin jaren zeventig hun meest productieve periode kenden maar die toen om diverse redenen (budget door de neus gesnoven?) niet kwamen tot het releasen van een volwaardig album. Toch zijn ze allen tot legendes uitgegroeid en krijgen ze jaren later de welverdiende erkenning.
Pas in 1985 is Pentagram er in geslaagd een eerste officiële release ‘Relentless’ op vinyl te persen en hun beste werkje ‘First Daze Here, The Vintage Collection’ is zelfs maar verschenen in 2002. Het is een compilatie van diverse opnames en demo’s uit de prille jaren zeventig, een album waarop de band in zijn meest viriele vorm is te horen met een primaire hard-rock sound die dicht aanleunt bij Black Sabbath en vooral Blue Cheer.
Het is een sound die Pentagram hier op het Trix-podium weet te handhaven, old-school dus, het soort hard-rock waar ook jonge bands als Kadavar en Graveyard mee dwepen. En evenzo bij Pentagram klinkt dit niet oubollig of passé, wat best wel een prestatie is in een tijd waarin metal niet extreem genoeg kan zijn. Misschien net daarom dat het deugd doet om nog eens een band aan het werk te horen die zweert bij goeie ouwe vintage heavy metal en hard-rock, zeker als die fel en scherp gespeeld wordt door een bende raspaarden die het genre tot in de puntjes beheersen.
Pentagram heeft in al die jaren meer van personeel dan van onderbroek gewisseld, maar de constante in de groep is onmiskenbaar de stichter en flamboyante zanger Bobby Liebling, een soort kruising tussen Ozzy Osbourne, Salvador Dali en Freddie Krueger. Het is een vervaarlijke ouwe rocker die graag show verkoopt en dat gaat hem goed af, al zouden toch we toch wel even de wenkbrauwen fronsen moesten we deze schrikwekkende figuur op straat tegenkomen. De excentriekeling zingt trouwens nog behoorlijk straf, het gebrabbel daarentegen waarmee hij tussendoor de songs aan elkaar lult is al veel minder verstaanbaar. In zijn stem menen we soms een alerte David Thomas (Pere Ubu, Rocket From The Tombs) te herkennen en in zijn podium-act voelen wij de gekte van een half-stonede Iggy Pop. Hoewel Pentagram eerder neigt naar heavy metal, ontdekken wij toch wat Stooges- sporen, zoals in het rauwe “Last Days Here”, een song die schittert in zijn onafheid.
Weirdo Bobby Liebling mag dan al een flink pak van de aandacht naar zich toe zuigen, er staat hier alleszins nog een absolute krak op het podium in de gedaante van Victor Griffin, een absoluut schitterende gitarist die de meest splijtende old school riffs en solo’s aan elkaar rijgt. Samen blazen de heren op die manier bruisend nieuw leven in oude krakers als “Starlady” en “Be Forwarned” en bewijzen ze dat goeie ouderwetse hard-rock nog zeer vinnig, potent en fris kan klinken, en dit anderhalf uur lang.
Deze passage in Trix is het eerste concert van de Europese tournee waarmee de Amerikanen van Pentagram vooral Duitsland zullen binnenvallen (weeral). De hartige respons in de Trix moet hen alvast een hart onder de riem steken voor de rest van de tour.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/your-highness-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-order-of-israel-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/torche-21-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pentagram-21-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Logischer wijze was het gezellige Nijdrop in Opwijk helemaal uitverkocht voor het optreden van K’s Choice (alias familie Bettens en vrienden). Het concert was het eerst van de komende tour en gold volgens Sarah als een laatste try out! Daar was alvast niets van te merken want de band rockte steviger als nooit tevoren en klonk als een perfect geoliede machine onder leiding van de scherp afgetrainde Sarah Bettens met haar unieke stem en prachtig timbre.
Het voorprogramma werd verzorgd door Slow Pilot, 2 jonge kerels op gitaar waarvan frontman Pieter de zang voor zijn rekening nam en af en toe de toetsen hanteerde. De muziek die ze brachten hield het midden tussen singer/songwriter popsongs en softe rock. Laat ik het ‘luisterrock’ noemen…Mooie, breekbare stukjes met gevoelig gitaarwerk en een leuke stem. Deed me soms een beetje denken aan Das Pop en zeker aan Bent Van Looy, al was Joe Jackson soms ook in de buurt. Nummers als “The Lonely Ones”, “Wolf” en de single “Dance the night away” hebben zeker potentieel. Afwachten of we in de toekomst nog gaan horen van deze moderne troubadour en zijn schildknaap op gitaar. De Bettensclan beweerde alvast grote fan te zijn.
K’s Choice bracht daarna als hoofdact een zeer genietbare 90 minuten rock van de bovenste plank. De set was een mooie mix van oude K’s Choice nummers, paar nummers van Woodface (groep van Gert Bettens) en natuurlijk een pak songs uit de recente CD ‘The Phantom Cowboy’.
“We are the universe” was een stevige binnenkomer en meteen werd duidelijk dat K’s Choice terug een echte (gitaar)rockgroep mag genoemd worden. De lovende commentaren op de laatste CD hadden dit al hier en daar aangekondigd en live bleek dit dubbel en dik te kloppen. Je kon aan alles merken dat Sarah en haar band er terug veel zin in hadden. De honger was merkbaar groot en het mooie samenspel met broer Gert en de andere muzikanten leidde tot een pittige pot rockmuziek van internationale allure. Na “As rock’n’roll as it gets” en “Perfect Scar” was het al tijd voor een eerste hoogtepunt : een ruige versie van “Hide” (‘Cocoon Crash’ 1998) werd ingezet, lekker vet en grungy gespeeld! Het publiek reageerde heel enthousiast. Alsook op de huidige single “Private Revolution” die de laatste weken heel wat airplay krijgt op de radiozenders.
Middenin de set was het tijd voor een kort maar knap Woodface-intermezzo met het bluesy en groovy “When colors fade” inclusief Gert op zang en het up-tempo “I will carry you”. Later zou ook nog het nummer “Tunnel to a cloud” van Woodface in het optreden verwerkt worden.
Het tweede deel van de avond zat vooral gevuld met nummers uit 3The Phantom Cowboy”, waarvan de titelsong mij het meest kon bekoren maar ook “Gimme Real” en “Down” bijzonder krachtig en luid overkwamen. Pure rock met zelfs af en toe een flirtpartij die aan toegankelijke punkrock deed denken.
Het opbligate “Not an addict” (uit 1996!) was natuurlijk ook een hoogtepunt in de set. Normaal ook dat het publiek zich weer iets meer roerde dan anders. Toch opmerkelijk en straf dat Sarah dit nummer, na ontelbare keren, nog steeds heel geloofwaardig en met veel gevoel weet te brengen. Het blijft sowieso een wereldnummer dat onlosmakelijk en willens nillens verbonden zal blijven met de band. Het was ook het enige nummer van de CD ‘Paradise in me’ dat die avond de setlist haalde.
Als bisronde kregen we het eerder poppy “Echo Mountain” en het rustige “Everything for free” voorgeschoteld om daarna nog een laatste keer te knallen met het nieuwe “Come Alive”. Uiteindelijk zou de avond volledig worden afgesloten met “We are glaciers” van de soundtrack ‘Waving at the sun’.
K’s Choice 2015 - Sfeervol en pittig optreden, met veel plezier en goesting, zowel op het podium als in de zaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-19-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/slow-pilot-19-05-2015/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Noorse duo heeft nog maar weinig ingeboet van hun beeldrijke popelektronica , die lichtvoetig , dromerig , sfeervol , hartverwarmend , ontspannend klinkt . In een tijd dat de beats en andere dance hypes rond ons heen rollen , zorgen zij voor een evenwichtig geheel van fijne , gevoelige songs , die af en toe een steviger randje krijgen .
De pak songs op de nieuwe plaat – alweer vier jaar geleden dat ze een nieuw werk uitbrachten - , een verzamelalbum niet meegerekend – zijn gevarieerd en mooi uitgewerkt .
En graag doen zij beroep op een handvol gastvocalistes. O.m. “Monument” met Robyn als uitgangspunt hier van de cd , maar ook de nummers met een Suzanne Sandfor (o.m. het 80s getinte “Save me”) of met James McDermott (“You know I have to go”, “Here she comes again” en “Compulsion”) zijn divers en overtuigen.
Röyksopp slaat geen nieuwe wegen in , pop en elektronica, instrumentaal of met vocals, vinden elkaar nog steeds. Meer hoeft dat echt soms niet te zijn…
Een mooie aanvulling in wat Pink Floyd vroeger zo bepalend en uniek maakte .
Eén van die opkomende talenten binnen de r&b pop is Banks . Haar debuut telt maar liefst veertien songs en er worden er zelfs nog vier toegevoegd . Nu , muzikaal weet haar r& b pop wel te raken , en wordt er een duister , dreigend trip/hip/soul kantje aan toegevoegd door de trage, slepende beats .
Algemeen: een sfeervolle sound , wat melanchool zelfs , met een lichte groove (“Waiting game”, “F** k em only we know”, “Alibi”, de titelsong en nog een paar). Hier zijn de meeste songs op geleest , maar ze kan het ook sober , minimaal houden , wat het brozer maakt, “Brain”, “You should know where I’m coming from” , “Someone new” en “Under the table”. Op die manier is de plaat evenwichtig tussen breekbaar en krachtig .
Een Brits goed debuut als goede start ...
Echosmith
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Echosmith - Het jonge Amerikaanse bandje van het muzikaal gezin Sierota weet in hun nog jonge carrière definitief door te breken in Europa . Het aanstekelijke, ontspannende hitje “Cool kids’” is er verantwoordelijk voor . Dit tienerbandje onder de bevallige Sydney, het enig vrouwelijk lid van de band , veroverde moeiteloos de tienerharten. En vanavond waren zelfs vaders en moeders met hun kinderen aanwezig . Sjiek !
De AB Box moest niet volledig uitverkocht zijn , om te ervaren dat het met dit opkomend bandje goed zit . Ze hebben een rits broeierige, hitsende indiepopsongs klaar (“Come together”, “Let’s move” , “We’re not alone” en natuurlijk “Cool kids”). Ze proberen er alles aan te doen hun publiek te entertainen …Is het niet met ‘een boy – girl’ danspasje (“Come with me”), dan is het met een song met het draaiende parapluutje “Talking dreams” of op “Nothing’s wrong”, met snippers en ballonnen op het podium.
Echosmith heeft alvast meer potentieel dan die andere revelatie in het genre Years & Years met hun poppy electro songs . Ook al zijn er een handvol sfeervoller van aard als “Tell her you love me” , “Safest place” of “Surround you” , ze blijven meer hangen en zitten goed in elkaar . Die jaren ’80 electrosounds zijn mooi verweven en overtuigen op die manier . De bijkomende percussie op het afsluitende “Nothings’s wrong” , die ergens een Bastille doet opborrelen, geeft de song zeggingskracht , wat een beloftevol bandje in de running brengt .
Smaakvol materiaal , met een frisse, opwindende touch , hieronder kunnen we Echosmith plaatsen!
Organisatie :Ancienne Belgique , Brussel
Rhodes is een singer-songwriter afkomstig uit Baldock wat gelegen is in Groot-Brittanië. Toen de zanger zijn eerste demo uitbracht mocht hij meteen op tour met Nick Mulvey en Rufus Wainwright. In 2013 bracht hij zijn debuut-ep ‘Raise Your Love’ uit. Waarna hij in 2014 werd opgepikt door niemand minder dan Zane Lowe. Zijn single “Your Soul” werd de ‘next hype’ genoemd. Hierdoor werd hij op zijn volgende EP geholpen door de producer van onder meer London Grammar en Daughter wat een deel zijn sound beïnvloedde. In eigen land is Rhodes ‘a big thing’ en speelde hij al samen met Sam Smith en London Grammer en zelf verkocht verschillende zalen uit. Het Europees vasteland is de logische volgende stap.
Op zijn Europese tour was hij niet van plan om in België een optreden doen. Tot Disco Naïveté besloot hem voor een exclusieve showcase naar Brussel te halen. Samen met Sony Music organiseerden ze dus een klein concertje exclusief voor genodigden. Rhodes deed het, in tegenstelling tot de rest van zijn tour, helemaal alleen zonder band. Dit resulteerde in een kippenvelconcert veroorzaakt door zijn geweldige stem.
Rhodes putte vooral uit recentere nummers, “Turning Back Around”, “Breathe” en de nieuwe single “Close Your Eyes” ze passeerden allemaal de revue. Op deze nummers klinkt hij als een mix van Tom Odell en London Grammar. Het is zeker dat Rhodes zijn plekje in deze scene heeft verdient. Weliswaar als singer-songwriter kwam hij nog meer tot zijn recht door zijn solo-optreden in Brussel. Telkens wanneer zijn stem de hoge noten aanhaalde , keek iedereen er met open mond naar.
Slechts zeven nummers werden gespeeld, maar meer was niet nodig om te overtuigen. Het selecte publiek bleek zeer tevreden over zijn optreden en iedereen was het over één ding eens.
Een concert van deze zanger in zo’n obscuur zaaltje, daar praten ze later nog van! Een dikke pluim voor Disco Naïveté om hem naar België te halen.
Organisatie Disco Naïveté + Sony Music
Vanavond mogen we Gnod verwelkomen in Magasin 4. Maar niet voordat we eerst Lerin/Hystad mogen aanhoren. Het Zweeds/Noors duo maakt zelf gewag van dat ze Noise, Drone en experimentele rock maken. Die drone en noise kwam zeker naar voor. De man aan de gitaar en de vrouw en allerhande elektronische toestellen produceren heel wat geluid. Maar nooit gaat het als een geheel klinken. Veel goeie ideeën, maar weinig goed afgewerkte nummers. Dit zorgt ervoor dat het snel gaat vervelen.
Tijd nu voor de klepper van de avond. Gnod heb ik reeds vele malen aan het werk gezien. Het is een moeilijke band. 3 keer waren ze werkelijk weergaloos. Hun psychedelische noise werkt op de heupen en de oren. Ze zijn geweldig beklijvend op die manier. De vorige keer in Magasin 4 was het echter een grote tegenvaller. Ze hadden hun instrumenten thuis gelaten en deden het volledig elektronisch. Een rave werd ten gehore gebracht en dat viel mij zwaar tegen.
Ik was dan ook maar wat blij toen ik zag dat ze deze keer wel hun instrumenten hadden meegenomen. Maar de band is niet meer wat ze is geweest. Heel wat muzikanten zijn vervangen, waaronder de bevreemdende, interessante en immer onder invloed zijnde zanger. Dit zorgt niet alleen voor een andere en tevens ook kleinere bezetting, maar ook een andere sound. En die sound blijft sterk onder mijn verwachtingen steken.
De beklijvende en begeesterende show is vervangen door een noise/rock doorslagje zoals er al zoveel bands maken.
De zanger klinkt maar heel gewoontjes en ondanks hun enthousiasme weten ze ook het publiek niet te overtuigen van hun nieuw geluid.
Een grote tegenvaller dus, tot mijn grote spijt. Misschien dat ze in de toekomst weer de oude draad oppikken? Ik kan het alleen maar hopen
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee
dag 2 – zaterdag 16 mei 2015
Door het regenweer was iedereen onder de tent gaan postvatten en leek het wel alsof er veel meer volk aanwezig was tijdens de optredens. In werkelijkheid was dit echter niet het geval, integendeel! Het viel ook meteen op dat heel wat cateringkraampjes dicht waren en dat het uurschema van de bands niet meer klopte…pas later werd duidelijk wat hiervan de reden was …
Xandria was de eerste band die ik ging bekijken en dit Duitse 5-tal bracht een degelijke set van de zogenaamde female voice metal met gothic invloeden. De muziek deed sterk denken aan de meest bekende groepen uit het genre : Within Temptation, Epica, Nightwish…stevige metal doordrongen van symphonische elementen en voorzien van een engelenstem. Zangeres Dianne van Giersbergen (NL) leverde een prima prestatie, al bleek ze beter in de hoge uithalen dan in de eerder lage tonen en passages. Het moeilijke in dit genre is zich weten te onderscheiden van de andere (bovengenoemde) bands en daar slaagde Xandria misschien ook te weinig in. Zonder twijfel klassemuzikanten en dito frontvrouw maar toch wel een tekort aan originaliteit en eigen geluid. ‘Dreamkeeper’ en afsluiter ‘Valentine’ kwamen boven de middelmaat uit en bewezen het potentieel van Xandria! Nieuw werk komt uit op 31 juli.
Een project dat ook al geruime tijd meegaat is het duo Portion Control uit Londen. Zij brachten een intense maar sobere set van oldschool EBM zoals in de beginjaren van Nitzer Ebb. De nummers klonken niet slecht maar na een tijdje ging het optreden toch wat vervelen omdat er iets te weinig vaart in zat en de meeste songs vrij monotoon waren.
Peter Hook (Joy Division) was de verrassing van de dag! Ook al moest hij nog voor een stuk uitbetaald worden voor het optreden (dixit hemzelf) toch vloog hij er samen met zijn groep enthousiast in en bracht hij heel wat los bij het publiek. Terloops droeg hij het concert op aan de pas overleden BB King en aan Ian Curtis die al 35 jaar niet meer onder ons is. Prachtige, weemoedige, sferige rockmuziek met hier en daar wat punkinvloeden, wat ouderwetse electronica op de achtergrond en een pak klassiekers van songs waaruit Hook kon plukken maakten van zijn set een heerlijke nostalgische jukebox! Het hoeft geen uitleg dat nummers als “Isolation”, “She’s lost control” en het beklijvende “Love will tear us apart” een massale en uitbundige reactie uitlokten bij het publiek. Maar ook nummers als ondermeer “No love lost”, “Digital” en “Transmission” klonken bijzonder snedig en intens. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit memorabele Eurorock.
Velen betreuren nog steeds de beslissing van Dirk Ivens om zijn ‘kliniek’ voorgoed te sluiten maar gelukkig heeft de man een aantal andere projecten waarin hij zich zeer verdienstelijk blijft uitleven. Absolute Body Control is zowat het toegankelijke broertje van The Klinik, pure electro maar minder extreem en scherp. Het was meteen duidelijk dat Dirk er veel zin in had (ondanks alle onheilsberichten die intussen volop de ronde deden op het festival) en samen met zijn kompaan Eric Van Wonterghem zette hij een erg gesmaakt optreden neer en beloonde hij de fans zelfs met een bisnummer en dansje met kind op het podium. Vooral in het begin van de set (“Melting Away”, “Sorrow” en “Love at first sight”) en aan het slot (“Give me your hands” en “Into the light”) was het echt genieten van deze oude rotten in het electro/industrial wereldje.
Met hun melodieuse/symphonische/progressieve rock vormde Anathema een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche van dag 2. De intro met kerkorgel was wel heel toepasselijk op de ‘Heaven Stage’ en het zweverige begin deed niet onmiddellijk vermoeden dat de band hier een topprestatie zou neerzetten, tot zanger ‘mister Cavanagh’ zich roerde. Wat een mooie, krachtige en loepzuivere stem heeft die kerel! Voor velen misschien iets te commercieel en met iets te uitgesponnen nummers, voor de fans echter een streling voor het oor met nummers die stuk voor stuk een sterke opbouw kennen en ondanks de duur (5 minuten en meer) nooit langdradig worden of gaan vervelen.
Ook de samenzang met vocaliste Lee was een voltreffer en maakten de nummers gevoelig en broos ook al zaten er geregeld stevige gitaarpartijen in. Voorheen kende ik de groep en de nummers amper maar ik was echt onder de indruk van hun gig in Neerpelt en meteen fan van hun ‘luisterrock’. Mijn favorieten waren de pareltjes “Lightning song” en het recente “Distant Satelittes”! Pure klasse!
Tanzwut tapt uit een heel ander muzikaal vaatje! Zij brengen een soort van ‘middeleeuwse’ gothic rock, een genre dat vooral in hun thuisland Duitsland populair is. Vendelzwaaiers op het podium, 2 doedelzakspelers en een zanger met rode duivelshorens op zijn verder kale knikker! “Brot und Spiele” wordt ingezet, gevolgd door “Ihr wolltet Spass” (met clavecimbelgeluid) en “Das Meer”. Meteen zijn alle fans wakker en reageren ze uitbundig op de gekende sound. Daarna is het tijd voor het nummer “Freitag der 13” van de laatste CD en het snelle “Spiegelkabinett”. Tijdens “Heimatlos” maak ik me de bedenking dat de band naar mijn gevoel iets te weinig variatie legt in hun nummers. Ze gebruiken immers altijd hetzelfde basisrecept, nu eens met wat zware gitaren, dan eens met doedelzakgeluiden en helemaal op het einde van de set wordt zelfs een reuzepauk en gong bovengehaald. Maar steeds is er die herkenbare sound en opbouw die in elke song terugkeert en teveel wordt uitgemolken. Gelukkig zijn er ook nummers als “Nein, nein, nein” die uitstijgen boven de middelmaat, veel harder klinken en langer blijven hangen. Degelijk concert maar Tanzwut zal in ons land altijd voor een zeer beperkt nichepubliek blijven denk ik.
Ondertussen was het bijna middernacht en iedereen vroeg zich af of Killing Joke nu uiteindelijk zou spelen of niet. Na heel wat gespeculeer en het definitief afhaken van Front 242, The Neon Judgement en Fields of the Nephilim kwam finaal toch het goede nieuws dat de legendarische band uit de UK zou aantreden en zelfs een extra lange set zou brengen. De soundcheck liep wat uit en de intro was vrij lang maar opener “Love like blood” maakte alles goed en zette onmiddellijk de tent in vuur en vlam. Tijdens opvolger “Wardance” zorgde een vuurspuwer letterlijk voor vlammen op het podium en met “Complications” trad Jaz Coleman (volledig gehuld in zwarte overall) prominent op de voorgrond als bizarre maar geniale frontman.
Ondanks het chaotische verloop was wat mij betreft ook deze 2de festivaldag meer dan geslaagd! Nogmaals een dikke pluim voor alle vrijwilligers die in moeilijke omstandigheden besloten door te gaan en voor alle bands die (zelfs zonder of gedeeltelijke vergoeding) hun fans niet in de kou lieten staan!
Tijdens de nacht van zaterdag op zondag zou Therion en Legend uit Ijsland Eurorock 2015 afsluiten, doch toen probeerde ik alvast veilig thuis te geraken en dromenland op te zoeken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock
Nederlands 
Français 
