Eurorock 2015 – 15 en 16 mei 2015 - Gothic or tragic?
Eurorock 2015
Festivalterrein
Neerpelt
2015-05-15
Hans De Lee

Over Eurorock 2015 is al heel wat geschreven in de pers!  Helaas ging het hierbij amper over het muzikale aspect van het festival maar des te meer over de financiële en organisatorische problemen die zich ter plaatse voordeden.
Gezien ik de ware toedracht onvoldoende ken en me niet wil baseren op geruchten of meningen van betrokken partijen wil ik het in dit verslag enkel hebben over wat er  muzikaal te beleven viel tijdens de 2 dagen in Neerpelt.  En geloof me dat was heel wat!
Hoedje af trouwens voor de vrijwilligers en bands die zich kosteloos hebben ingezet om het festival  overeind te houden en al het mogelijke hebben gedaan om de 2^de festivaldag echt de moeite te maken.

dag 1 – vrijdag 15 mei 2015 - Veel zwart volk maar niet zwart van het volk

Bij het betreden van de festivalweide was A Split Second net begonnen aan het laatste deel van hun setlist. “On command” en “Bend my body armour” klonken bijzonder heavy en van de gekende afsluiter “Flesh” werd een snelle versie op het publiek losgelaten.  Het geluid kon beter afgesteld en er mocht gerust nog een pak meer volk in de tent aanwezig zijn maar als eerste kennismaking met Eurorock 2015 was dit een aardig begin.

Arbeid Adelt en vooral frontman en mediafiguur Marcel Vanthilt pakte het anders aan.  Met humor, grijze baard en in spierwit 3-delig maatpak probeerde hij het publiek in te pakken…helaas met schraal succes.  Het optreden was muzikaal zeker geen hoogvlieger, eerder een persiflage waarbij de band letterlijk en figuurlijk de tijd terugdraaide.  Enkel de meest gekende nummers waarmee Arbeid Adelt hun optreden afsloot konden de mensen voor het podium bekoren.  Het ‘vrolijke’ ‘Lekker Westers’, de leuke cover ‘De dag  dat het zonlicht niet meer scheen en klassieker ‘Death Disco’ met Luc Van Acker even in de rol van rapper.

Met The Honeymoon Cowboys stond de 3^de inlandse band op rij op de affiche.  Deze eerder rock gerichte band (met ex-Siglo XX leden) speelde een heel degelijke set die wat deed denken aan een kruising tussen Editors en Nick Cave, met hier en daar een snuifje Joy Division of Jesus and Mary Chain.  Gaandeweg het optreden klonken ze alsmaar steviger en ontpopte de zanger zich als een gedreven frontman met veel lef,  présence en specifiek stemgeluid.

Daarna was het de beurt aan Customs, eveneens uit België en gekend van enkele bescheiden ‘hits’ een paar jaar terug.  De 4 muzikanten (keurig in maatpak en das) brengen een easy listening mix van loepzuivere pop en rock.  Getuige daarvan zijn vooral de nummers “The Matador”, “Velvet Love”, “Justine”, “Harlequins of love” en de topper “Rex” waarmee ze een geslaagd optreden afronden.

Uit Duitsland kwam Diary of Dreams hun opwachting maken op de Hellstage.  De band rond zanger Adrian Hates bestaat al meer dan 20 jaar en brengt stevige rock/darkwave met electro invloeden (op tape). Zelf ziet Adrian eruit als een echte metalzanger, een enorm contrast met de gitarist met wit gelaat en gitzwarte hanekam. 
De nummers zijn afwisselend in het Duits of in het Engels maar in beide gevallen herkenbaar aan hun donkere, zware, epische sound die je wel meer hoort bij Duitse band uit het genre.  Persoonlijk vind ik de nummers in hun eigen taal veel beter klinken en ben ik niet echt onder de indruk van “Chemicals” of “Psycho logic”.  Geef mij dan maar het nummer “Undividable” of nog beter, het stevige “Kindrom” waarmee ze op een pittige manier een einde maken aan hun set.

Met The Cruxshadows staat een Amerikaanse groep op het podium die ondermeer bestaat uit een aantal wulpse dames/danseressen (soort van gothic barbies) o.a. met viool en een zanger met zeer opvallend kapsel, die het optreden begint vanuit het publiek en de frontstage.  Allicht typisch voor de band is dat het visuele belangrijk is en dat voor het eerst de electro invloeden de bovenhand halen in de gebrachte muziek.  Opener “And i believe” klinkt zeker niet slecht maar al snel is duidelijk dat de gimmick toch beter is dan het stemgeluid van de hippe zanger.  De songs klinken allemaal gelijkaardig,  overstijgen nooit het niveau van de middelmaat en blijven weinig of niet hangen.  De frontman doet nochtans zijn stinkende best om de halfgevulde tent op gang te krijgen en duikt geregeld zelf het publiek in.

Geef mij dan maar de stevige industrial electro van Suicide Commando waarmee frontman Johan Van Roy uit Leopoldsburg een echte thuismatch speelt.  Opener “Bind, torture & kill” geeft meteen zijn visitekaartje af : snelle, krachtige en agressieve sound met live drums (Mario Varewijck) en ‘vervormde’ vocalen.  Ondanks een pijnlijke knieblessure (optreden met brace) geeft Johan zich volledig en raast hij als een bezetene over het podium. “(Come on and) Hate me”, “When evil speaks” en het snedige “Cause of death” kunnen op veel bijval rekenen van het publiek. Oudere nummers (Suicide Commando bestaat bijna 30 jaar!) worden afgewisseld met recenter werk.  Hoogtepunten zijn het vette “Dein Herz, meine Gier”, “Unterwelt”, “Attention Whore” en als afsluiter het genadeloze en opzwepende “Die motherfucker Die” dat drijft op een heerlijke heavy beat. Sterke prestatie!

Vive la Fète begint met een streepje klassieke muziek om dan het publiek te bestoken met hun gekende mix van uiterst dansbare en aanstekelijke poppy electro/disco rock.  Ondanks het repetitieve karakter  en de inwisselbaarheid van heel wat nummers blijft de set boeien en is het enthousiasme en het Frans accent van frontvrouw en diva Els Pynoo  een lust voor het oog. “Tokyo”, “La Vérité”, “Ne touche pas”, “Maquillage” enz.  gaan er bij het publiek in als zoete koek en zijn een verademing tegenover de eerder donkere en zware muziek van menig andere bands op de affiche.

Oomph! was de band waar ik het meest naar uitkeek!  Al meer dan 20 jaar ben ik fan probeer ik Dero, Flux en Crap min of meer te volgen.  Ik zag ze met de jaren groeien van klein en puur EBM project naar een succesvolle electro/rockband met heldenstatus in thuisland Duitsland na de grote doorbraak met single “Augen Auf”.  Opener “Unzerstörbar” van de laatste CD ‘Des Wahnsinns fette Beute’ klonk nog wat aarzelend door het slechte geluid maar daarna kwam zanger Dero goed op dreef (geflankeerd door 6! Muzikanten) en oa. “Das Weisse Licht” en “Niemand” klonken heel Oomph! 
Midden in de set keerde men ‘back to basics’ en speelden de 3 originele leden van de band enkele van hun allereerste nummers.”Mein Herz” en “Der Neue Gott” klonken als heerlijk ouderwetse EBM ontdaan van live gitaar en drums maar des te meer electro klavieren.  Mooi om de roots van de band op die manier terug tot leven te brengen.  Het snoeiharde “Mitten ins Herz” bracht de sound terug het hedendaagse geluid, “Seemann” bracht het publiek aan het wiegen en de succesnummers “Augen auf” en “Gott ist ein Popstar” zorgden voor een mooi slot van de set van 60 minuten.

Toen het de beurt was aan ASP was de tent nog slechts voor 1/3 gevuld en gaf het publiek een eerder tamme en vermoeide indruk.  De imposante zanger van de band had het zich allicht allemaal anders voorgesteld en probeerde er met zijn Duitstalige gothic rock toch nog het beste van te maken. “Sanctus Benedictus” klonk best goed maar daar waar ASP in hun thuisland een enorm omvangrijke en trouwe schare fans heeft, moest het hier in Neerpelt tevreden zijn met enkel een handvol die- hards die het nummer herkenden.  Het stemgeluid van zanger en oprichter Alexander Spreng varieert van vrij schel tot eerder zware en donkere stukken, maar is toch eerder beperkt te noemen.  Naar het einde van de set haalde hij alles uit de kast om toch wat sfeer in de tent te krijgen en dankte hij voor de respons. “Ich bin dein Meister”, “Das schwarze Blut” en vooral het recente en stevige “Ich will brennen” konden alsnog op de verhoopte reactie rekenen.

Tot slot pikte ik, na een lange dag, nog een paar nummers mee van Apoptygma Berzerk uit Noorwegen!  De groep bestaat reeds meer dan 25 jaar.  Oorspronkelijk begonnen met vooral een EBM sound maar door de jaren heen geëvolueerd naar een meer gitaargerichte aanpak waardoor nu soms wordt gesproken van futurepop of futurerock.  Wat mij betreft deed hun geslaagde set en geluid me spontaan denken aan Placebo en Suede.  Nummers als “Love never dies” en “Shadow” klonken fris en overtuigend.  De band had duidelijk meer publiek op de been gekregen dan voorganger ASP.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eurorock-2015/
Organisatie: Eurorock

Dunk!festival 2015 – zaterdag 16 mei 2015 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2015
Jeugdheen De Populier
Zottegem (Velzeke)
2015-05-16
Simon Van Extergem

We zijn vertrokken voor de derde en laatste dag van Dunk. We vliegen er meteen in met The End of the Ocean. Amerikanen die voor de eerste keer naar Europa afzakken. Ze zijn met velen gekomen want er staan 6 muzikanten op het podium, 2 dames en 4 heren om precies te zijn. Wat ze brengen is traditionele post-rock. De nummers kabbelen van rustig naar snel, van verstild naar hevig. De toevoeging van keyboards, die redelijk prominent aanwezig zijn zorgen voor een heel aangenaam eigen accent

De volgende band komt van nog ietsje verder. Labyrinto speelde enkele jaren geleden al op Dunk. De twee zijn in niets meer met elkaar te vergelijken. Waar het vroeger allemaal speels en soms wat jazzy klonk is nu de donkerte ingetreden. Het zonnige heeft plaats gemaakt voor de nacht. Ze flirten nu meer met een ‘Year of no light-geluid. Een gitzwarte warmte komt over het publiek neer. In de trage stukken wordt de duisternis reeds opgebouwd. Wanneer het stevig wordt breekt het donker helemaal los. Van waar die bruuske breuk met het verleden komt weet ik niet. Maar ik juig het hen zeker toe! De stillere, rustigere stukken zorgen voor een mooie break van al de hevigheid, maar worden soms nog iets te lang gerokken.

Tijd voor mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond: Year Of No Light. De Franse post-metal van deze 6 mannen is voor mij met geen andere band te vergelijken. En hoewel vanavond niet hun beste optreden was dat ik al gezien heb, blijven ze met kop en schouders boven de rest uit steken. Geen seconde laat de band je ongeroerd. Hun instrumentale lappen muziek nemen je mee naar een wondere wereld, de wereld zonder licht, zonder lucht, zonder zicht. Enkel maar muziek. Een band met een no nonsense attitude die er staat zonder show en zonder tierelantijntjes. De muziek primeert en overstijgt alles. En de muziek blijft hangen, lang hangen. Een kwartier na de show tril ik nog helemaal na.

Na dit past eigenlijk alleen maar stilte. Maar de Stargazer trekt toch de aandacht. Daar speelt Sixth Minor. Officieel een duo, want maar met 2 op het podium. Echter verscholen achter de mengtafel staat er nog iemand met gitaar en micro in de hand. Een vreemd schouwspel. De band zelf maakt er een bonte en uitdagende mengeling van. Zwervend op de grens van post-rock, electro, industrial,... Een moeilijke mix, maar niet voor deze heren. Alles wordt perfect gecombineerd en in songs gegoten. Het vergt soms wat moeite om de kronkels te vatten. Maar als je je open stelt is de combinatie wonderbaarlijk. Nu eens een rave, dan weer een typisch Dunk optreden. Wat een variatie.

Amenra maakt eindelijk haar opwachting op Dunk. Na jaren op het verlanglijstje te staan van de organisatie en het publiek is het eindelijk zo ver. Wat nog te schrijven over Amenra? Lees er alle verslagen maar op na. Amenra is een wereldband die het publiek weet te raken, daar waar het pijn doet. Ook vanavond maken ze hun naam en faam weer meer dan waar. De dag voordien speelden ze nog een akoestische set in Gent. Vandaag is daar bijna niets meer van te merken. Want naar Dunk komen ze met hun full show. Hoewel ook hier een deeltje van de akoestische show overloopt naar deze avond. Bij enkele nummers declameert Collin (de zanger) enkele poëtische werken. Maar voor het overige is dit helemaal Amenra zoals we ze kennen: hard, gemeen, rechtdoor, stijlvol, wereldklasse,… Een Belgische topband met internationale allure.

En zo zijn we weer bij het einde aangekomen. Wat een mooie editie, wat een fenomenaal festival. Op naar volgend jaar.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2015/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem