Les Nuits Botanique 2015 – Témé Tan – Hindi Zahra – Sensueel kronkelend in labyrint aan stijlen
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-14
Stefaan De Weireld
Témé Tan is een blanke Brusselaar met een zwarte ziel die ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat contreien afgereisd heeft. Een multiculturele veelvraat die zijn muzikale inspiratie vakkundig verknipt heeft tot laptopwereldmuziek. Al klopt, aan de tintelende afro pop te horen, zijn hart toch het meest van al voor zwart Afrika. Dat leverde enkele leuke, swingende momenten op die de tent liet mee deinen op een mix van slome beats, samples en grooves. Een formule zeg maar die eerder Stromae al naar het absolute sterrendom katapulteerde. Zet daar de volgende keer nog live band en een paar danseressen bij en het feest is compleet.
Hindi Zahra, een Frans-Marokkaanse die in het Engelse muziekblad al omschreven werd als de “spirituele dochter van Django Reinhardt en Billie Holiday”, kwam tijdens Les Nuits haar pas verschenen album ‘Homeland’ voorstellen. Net zoals op voorganger ‘Handmade’ liet ze daarmee een volop genietende Chapiteau alle muzikale hoeken van de wereld zien. Tijdens een knap opgebouwde set begon ze, niet tot ongenoegen van het publiek, steeds sensueler te kronkelen op het podium als een volbloed slangenbezweerder. Haar multiculturele mix van blues, latino en Perzische weemoed klonk niet minder verleidelijk. Een labyrint van stijlen waarin je, gedreven door de jazzy, fluwelen stem van Hindi Zahra, toch nooit verloren liep.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 - Tobias Jesso Jr. – Groots concert, letterlijk en figuurlijk
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
13-05-2015
Niels Bruwier
Op Les Nuits Bota kwam Tobias Jesso Jr. zijn debuut ‘Goon’ voorstellen. De Canadese zanger, of sommigen durven zelfs zeggen crooner, staat vooral bekend om zijn emotionele pianoliedjes. In deze nummers wordt een bepaalde sfeer gecreëerd waardoor het toch niet zo erg lijkt alsof de tekst doet blijken. De zanger kreeg nog meer bekendheid dankzij Adele, die op Twitter liet weten grote fan te zijn van zijn werk. De ‘You can’t miss him, He’s six foot seven’- tour kwam dus ook naar Les Nuits, en Tobias was inderdaad zeer groot.
Het voorprogramma voor Tobias was Flo Morrissey, een zangeres met een gitaar, zoals er al zoveel bestaan. Maar Flo heeft toch iets uitzonderlijk in zich. Ze is zeer verlegen, bescheiden en nog maar 19 jaar oud. Deze karaktertrekken helpen haar vooral in de nummers die ze schrijft. “Show Me” haar recentste single, werd als tweede gespeeld en met dat nummer kan je de volledige set omschrijven. In de refreinen haalt ze zeer hoge stemmen waarna ze zich zo bij Kate Bush kan voegen. Tijdens de strofes zingt ze dan weer op een gewone zwoele toon die haar ook weer als lid van First Aid Kit doet blijken. Of deze Flo Morrissey een grote toekomst te wachten staat is maar de vraag. Aan haar podiumprésence moet alvast nog heel wat gesleuteld worden.
Het grootste deel van het publiek kwam toch voor de grote Tobias Jesso Jr. Hij kwam plots uit het niets het podium op gestrompeld. Trok nog eens zijn broek op, zodat zijn ma ook tevreden kon zijn en begon met een cover van Big Star. Met enkel zijn Yamaha-piano en een fantastische stem kreeg hij het publiek makkelijk naar zijn hand. Vooral door zijn leuke tussenteksten. Moest het niet lukken als zanger kan hij nog altijd komiek worden. Het publiek lag voortdurend plat met de avonturen die Tobias vertelde. Zo bleek “True Love” eerst een demo en waren zijn fans teleurgesteld toen het niet op het album verscheen. Gelukkig werd het wel live gespeeld met een zeer aanstekelijk refrein om mensen wat op te fleuren.
Wat meteen opvalt is hoe goed de zanger een performance kan neerzetten. Door wat rare smoelen te trekken toont hij ook hoe goed hij zich in de nummers inleeft. De pijn, het verdriet en het geluk, alles kan je aflezen op zijn gezicht. Maar niet enkel piano kan de zanger goed spelen. Als hij een gitaar bovenhaalt valt pas echt op dat hij een singer-songwriter is … Met de typische gitaarklank en nummers als een singer-songwriter. Best te vergelijken met de stijl van José Gonzalez. Maar natuurlijk klinkt Tobias veel beter op de piano. De gitaar was er gewoon om wat variatie te krijgen in zijn set.
“Hollywood” gaat over een Canadese jongen die verhuist naar Hollywood om het daar te maken als artiest. Als dat niet blijkt te gaan denkt hij aan sterven. Zo’n zware tekst wordt in een donker en emotioneel nummer gebracht door Tobias. De emoties zijn dan ook zichtbaar op zijn gezicht, met bijna tranen in zijn ogen. Het toont de innerlijke pijn van een artiest die maar niet aan de bak komt.
Gelukkig kan Tobias nu op wereldtour en worden zijn nummers overal als instant classics beschouwt. Tobias bedankt zijn ma nogmaals door te eindigen met een nummer over haar.
Een emotionele trip in de gedachtewereld van Tobias; deze emoties werden nog nooit zo mooi in melodieën omgezet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Twerps – Jessica 93 - Wand
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Rotonde)
Brussel
2015-05-13
Sam De Rijcke
Van het Australische Twerps hadden wij toch wel iets meer verwacht. Hun gitaarpop op ‘Range Anxiety’ bracht onze gedachten soms bij The Feelies of The Chills en dat deed ons toch wel vooruitkijken naar hun live set. We kwamen tamelijk bedrogen uit. Alsof Twerps zelf de bui al voelden hangen hadden ze als flauw excuus een jetlag bovengehaald, maar dat hebben wel meerdere bands en het mag geen reden zijn om zo een futloos concertje te spelen. Hun indie-nerd-pop hield het midden tussen inspiratieloze Feelies, humorloze Weezer en derderangs Real Estate. De frisse tintelingen die we op hun debuutplaat wel mochten bespeuren, waren onderweg uit het vliegtuig gevallen. Ze zagen er ook niet uit, de bassiste/zangeres had het sex appeal van een lege schoendoos en de rest van de band had zich kenbaar gewend tot de stylist van ‘Boer Zoekt Vrouw’.
Gauw doorspoelen met een fris pilsje en dan terug de zaal in, en deze was verdomd goed volgelopen voor de one man band Jessica 93 van Parijzenaar Geoffroy Laporte, ons totaal onbekend, maar aan de opkomst en enthousiasme van het publiek te merken was dat zeker niet voor iedereen zo. Toch even de wenkbrauwen gefronst, want Franse artiesten bekijken wij altijd met enige gezonde argwaan, geloof ons vrij, we hebben zo al wat bekakte voorprogramma’s gezien bij concertbezoekjes in Frankrijk. Maar Jessica 93 wist ons aangenaam te verrassen. Als one man band zorgde Laporte voor een vol geluid, de drumpartijen had ie op de computer gekwakt en de bas- en gitaarpartijen speelde hij ter plaatse zelf in. Hij creëerde zo een sound die rechtstreeks vanuit de onderkoelde eighties kwam, een soort prille Cure die zich in een shoegaze bad had ondergedompeld. Jessica 93 had een stel sterke en bezwerende songs in huis als “Now” en het lange “Surmutants”, dingetjes die ook te vinden zijn op het recente ‘Rise’, een plaatje die u toch beter even zou checken. Wij hebben dat ondertussen al gedaan, en ‘t is de moeite.
Wij waren dus aardig opgewarmd voor de gloeiende garage-psych rock van het Californische Wand, een band uit de Ty Segall school, een oord waaruit alleen maar goeie dingen tevoorschijn komen. Tomeloze energie, geschifte gitaarsolo’s, rondvliegende decibels, ja ja, we waren meteen verkocht. Het was geleden van Thee Oh Sees dat wij nog zo iets meegemaakt hebben, een bandje die uit datzelfde woelige nest komt. Dit was een stomend concertje met de nodige ingrediënten, een flinke greep uit die laatste licht ontvlambare plaat ‘Golem’, al meteen een vliegende start met “The Unexplored Map” en “Self Hypnosis in 3 days”, een sound gestuwd door opvliegende gitaren en een stuwkracht van 100.000 Ampère . Er werd al wel eens ingehouden, maar over ’t algemeen gingen de heren regelmatig in het rood en werd er met een bovenmatige veerkracht gemusiceerd. In “Planet Golem” werden nog eens alle deuren wijd opengezet, de song zette in met een monsterlijke Black Sabbath riff en ging dan minuten lang Sonic Youth- gewijs volledig door het lint. En of we mee waren. Wand, onthoud die naam, een band die speelt met het schuim op de lippen, en vlammende songs die samen met Black Sabbath aan de paddenstoelen hebben gezeten.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Het NYse combo TV On The Radio komt om de zoveel jaar aankloppen en heeft al aardig wat platen uit . Sinds de vorige ‘Nine types of light’ (2011), sluipt de toegankelijkheid meer door in hun creatieve muzikale rijkdom van indie , pop, electro, soul en allerhande synth experimentjes .
TV On The Radio wordt bepaald door het trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek. Een spannend , strak , opwindend , gedreven en sfeervol geluid hebben we ; ook op de nieuwe plaat is het niet anders. Het zijn de broeierige , extraverte songs die sterk overtuigen als “Quartz” , “Happy idiot” , “Ride”, “Winter” en “Lazerray”. Ze klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest. TV On The Radio laat hier het oude venijn opborrelen . Het complexe is duidelijk op de achtergrond geduwd , maar de finesse en subtiliteit is sterk.
Ze brengen voldoende variaties aan , de sfeervolle songs door de lichte groove ritmes moeten niet onderdoen ; het geluid blijft intens boeiend , blanke en zwarte muziek komen samen, ze creëert een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte.
TV On The Radio mag dan gewoontjes beginnen klinken de laatste 5 jaar , goed is het nog steeds!
Jon Spencer heeft wat funky shit en een flard rap in zijn vunzige rock’n’roll geïntegreerd. Het blijft natuurlijk allemaal vintage Jon Spencer, smerig, punchy en drassig. The Blues Explosion staat nog steeds met één voet in de garage maar deze keer swingt het allemaal ook nog eens lekker de pan uit.
De vorige ‘Meat + Bone’ was al een aardig weerzien met deze prettig gestoorde bende, maar ‘Freedom Tower’ is nog een stuk straffer, we mogen het plaatje zonder blozen een plaatsje geven tussen ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I Got Worry’, schijfjes die ondertussen al een slordige 20 jaar oud zijn maar nog altijd heet aanvoelen.
‘Freedom Tower’ raast geweldig door in 13 ruwe mokkels van songs die stuk voor stuk een enorme drive hebben. Spencer rapt als een funky afro zijn ziel eruit op het bijzonder vette “Do The Get Down”, op het haastige “Wax Dummy” en op het opwindende “The Ballad of Joe Buck”. Voor de rest is hij overal zijn onstuimige zelf en laat hij elke song hevig ontvlammen. De driftige riffs van de immer coole Judah Bauer en de stimulerende roffeldrums van Russel Simins doen de rest en zorgen voor die buitengewone ophitsende sound . Dit unieke trio is er nog maar eens in geslaagd hun geheime formule voor de productie van een ongekende soort dynamiet op punt te stellen. Het prikkelt, het gonst en het explodeert als nooit tevoren.
Dit is The Jon Spencer Blues Explosion op zijn best, onstuimig, geagiteerd en opgejaagd, 100% onverdunde rock’n’roll. Hier heeft de leeftijd geen vat op.
Reviews vanuit verschilledne invalshoeken …
“I like beautiful melodies telling me terrible things”. The Me InYou kwam en komt aandraven met een reeks melanchole melodieuze songs , gedragen door hun harmonieuze vocalen . Drie jaar na hun debuut waarbij ze al radiohitjes scoorden met “Girl in amour” en “Plastik” hebben ze een fijne opvolger klaar onder het alziend oog van Gaëtan Vandewoude (Isbells) . De twaalf songs behouden een zekere ingehouden; dromerige aanpak , maar zijn nu naar hun doen iets krachtiger . “ Blankets” is een schitterende opener in het genre , mooi uitgewerkt en verder met o..m. “Isolated” , “Winter” klinkt het combo ontwapenend in tristesse . In hun materiaal hebben ze oog heeft oog voor subtiliteit , intensiteit en sijpelt onderhuids wat roots altcountry door . Mooi opvolger alvast van ‘Forgotten clothes’ .
Johan Meurisse
Cleane softpop met Coldplay neigingen, daar zaten wij nu echt niet op te wachten. Dit is totaal ongevaarlijke en gladgestreken popmuziek, ontdaan van alle vieze beestjes en scherpe kantjes, twee keer met Dreft Ultra gewassen en nog eens extra gesteriliseerd. Het soort plaatje die u best mag opzetten als uw voltallige schoonfamilie en uw oma op bezoek zijn, niemand zal er zich aan storen of uit zijn stoel recht veren. Uw hippe oma zal misschien zelfs lichtjes heupwiegen (pas een nieuwe heup gestoken, moet wel lukken), maar wij blijven hier ijskoud bij.
Anderen gaan u misschien vertellen dat dit mooie intense liedjes zijn die hun ziel raken, maar wat ons betreft is dit vrij slaapverwekkende kost. We twijfelen er niet aan dat dit allemaal goed bedoeld is, maar het raakt nog onze kleinste teen niet. Naar eigen zeggen (we verzinnen dit niet, het staat in de bijgeleverde bio) klinkt de groep scherper en gedurfder dan tevoren. We durven ons haast niet voorstellen hoe die dan vroeger moeten geklonken hebben.
Sam De Rijcke
Info www.themeinyou.com
Assunta & The Light Orchestra - Belgisch duo dat we best in de gaten houden . Ze brengen op hun debuut een reeks intieme , sfeervolle songs die erg mooi uitgebalanceerd zijn , overtuigen door hun puurheid van (akoestische) gitaarpartijen en lichthese , zwoele vocals. Het draait ‘em hier rond de in Italië geboren Assunta Mandaglio , die jarenlang zong bij Buscemi en is samen met gitarist Pieter Thys , de drijvende kracht achter Balaxy Orchestra. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld.
De cover van Paul Simon “You can call me Al” is erg sterk en songs als “Hope”, “Don’t go down”, “Disappear”, hebben naast de folky inslag van het materiaal, een licht Zuid-Europees ritme .
Het duo intrigeert in weemoed en weet op die manier een mooi album af te leveren.
Ferm onder de indruk zijn we van de nieuwe plaat van De Mens . De Mens staat op scherp na al die jaren – al ruim 23 jaar bezig en net zoals de cd hoes met het brommertje met de vier man erop doet uitschijnen , rockt en raakt het trio. De Mens is in topvorm dus!
Met “Nooit genoeg” , “Als je niets hebt” en “Angst” hebben ze meteen drie classics op de plaat die muzikaal als tekstueel heel sterk zijn . Vanderlinden moet na al die jaren nog steeds niks inboeten. Ook de andere songs klinken aanstekelijk; zijn geraffineerd , mooi uitgewerkt of intrigeren door een somber , donkere tune . Luister maar eens “Pijn-dronkenschap–verdriet”, “Dit lawaai” of ietwat krachtiger met “Vlinderhart” en een “Liefdeslied of misschien ook niet”. Ook zijn er verschillende gasten op de plaat te bespeuren, Sarah Bettens – Tijs Delbeke en Gregory Frateur.
De op leeftijd gezegende De Mens weet ons als een bende jonge wolven letterlijk omver te blazen met de nieuwe cd en brengen het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau . Tja ze hebben er ‘Nooit genoeg’ van zeker?!
Les Nuits Botanique 2015 – Marina & The Diamonds hoort er opnieuw bij na al die jaren!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-11
Johan Meurisse
De half Welshe/half Griekse Marina Diamandis kon nu haar afspraak nakomen op te treden . Twee keer liet ze verstek gaan bij de tweede matige cd ‘Electra heart’.
Zij kwam in de spotlights ruim vier jaar terug met het prettig in het gehoor liggende ‘The family jewels’ en komt nu aandraven met alvast beter werk, de derde ‘Froot’ die met een handvol nummers doorsijpelde in de set .
Haar zwierige , groovy, opzwepende , sfeervolle mix van electropop, hitparade- en balladpop wordt nog steeds enorm sterk ontvangen. De Chapiteau was dan ook uitverkocht en deed de harten bonzen bij het jonge vrouwvolk. Ze heeft trouwens een sterke , trouwe fanbase!
Ze had dus wat recht te zetten en ging er live écht tegen aan . Als een volleerde diva slaagde zij er moeiteloos in haar (jonge) publiek in te palmen , een ravissante verschijning in zomerse outfit , net van het strand geplukt , én met wat tierlantijntjes op het hoofd , beweegt , kronkelt ze over het podium en doet de temperatuur in de tent stijgen .
Wat kitsch , bombast , glamour op z’n Kate Perry’s is zeerzeker niet wereldvreemd en wordt hier mooi opgevangen. Haar vocals, hoog of diep , houden overwegend stand ; af en toe ging ze wel eens uit de bocht op de intiemere “Obsessions” , “Happy” op piano of een stekelige “Primadonna”.
We kregen een verrassend puike set te horen; de extraverte songs durfden door die elektronica en discodreun in te werken op de dansspieren. Meteen was het van dat met “Bubblegum bitch”, van de vorige cd , “Mowgli’s road”, “Savages” en “I am not a robot” , die charmant luidkeels werd meegezongen . Toegegeven , er zitten halfslachtige songs tussen en die doen de spanning wat afnemen , zeker op plaat , maar haar gretigheid , enthousiasme dweepte de menigte op .
Het tempo werd terug omhoog getrokken met die poppy single “Hollywood” en bleef op hetzelfde elan met een reeks even interessant , boeiend , aangenaam materiaal als de single “Blue”, “Radioactive” en het afsluitende “How to be a heartbreaker”.
Marina & The Diamonds beschikt over een frisse speelsheid , een sfeervolle benadering en een aangename groove, wat er na al die jaren kan voor zorgen dat ze de grote podia bereikt …
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015: Vuurwerk – Een stomend spektakel
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
2015-05-11
Ozan Bozdag
Voor het grootste deel van de muziekindustrie is Vuurwerk geen onbekende band meer. Zeker niet sinds Jergan Callebaut, ook bekend van Cathedral 77, bij het trio speelt. Benieuwd wat we voorgeschoteld gingen krijgen.
Hun set begon met een rustig deuntje, dat voortdurend ophield, waardoor het publiek enorm ongeduldig werd en luidkeels begon te schreeuwen. Dit gaf ons tijd om de vernieuwde installatie, waarop Vuurwerk hun set ging spelen, te bekijken. De podium opstelling zag er behoorlijk indrukwekkend uit. Langs zowel links als rechts bevond zich er een synthesizer en in het midden was er plaats voor de gitarist, die geplaatst stond achter een verlichte ‘V’. Ook het doek achter de opstelling verklapte al dat er gewerkt ging worden met visuals.
Vuurwerk begon hun set met “Black Dog Panting”, een remix van School is cool. Meteen hoor je hoe de heren per locatie hun sound kunnen veranderen. Ook het licht zag er volledig anders dan in een zaal als bijvoorbeeld ‘de Charlatan’.
Naarmate de set vorderde zagen we mensen zich verdiepen in de beats, blazende bassen en de hemelse samples van stemmen. De remix van Bon Iver met “Minnesota Wi” zorgde ook voor een stijging van temperatuur. Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel het moment dat Sylvie Kreusch op het podium verscheen en “Warrior”, haar samenwerking met Vuurwerk, inzette.
Na een dikke 50 minuten kwam er een einde aan de stomende set van Vuurwerk. Een applaus van ongeveer 5 minuten zorgde voor wat bisnummers. “Dit is de eerste keer dat we dit nummer live brengen”, waarna “Bunker” van Balthazar werd ingezet. Voor een laatste keer liet Vuurwerk het pittoreske zaaltje helemaal zweten. België mag fier zijn op deze band, die het niveau van de Elektronische muziek scene zo laat stijgen.
Eerder waren er nog sets van Fugu Mango meets Binti en Joy Wellboy in de Grand salon…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vuurwerk-11-05-2015/
In de Bota Orangerie hadden we nog o.m.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/romano-nervoso-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-k-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-11-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Adrian Crowley – Benjamin Clementine : hoog niveau !
Les Nuits, Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-09
Geert Huys
Met een eclectische mix van aanstormend talent en oude bekenden trekt ‘Les Nuits’ naar goede gewoonte het Belgische festivalseizoen op gang. Op de unieke locatie in de feeëriek verlichte Botanique, waar voor de gelegenheid ook een extra concerttent (de Chapiteau) vakkundig tussen de strak geschoren coniferen werd neergeplant, is de zomerse sfeer bovendien nooit ver weg.
Op de eerste volwaardige festivaldag kreeg Le Chapiteau drie heren over de vloer die elk op hun eigen manier de definitie van het wat saaie begrip ‘singer-songwriter’ een vernieuwende invulling gaven. De Belgische opener Le Colisée doet naar men zegt leuke dingen met folk en afrobeat, maar de man stond net iets te vroeg geprogrammeerd om daar getuige van te zijn.
Fast forward dus naar Adrian Crowley, een 47-jarige Ier die in eigen land de muzikale onderscheidingen aan elkaar rijgt maar aan de overzijde van het kanaal pas recent is komen boven drijven. Wie ’s mans jongste twee albums ‘I See Three Birds Flying’ (‘12) en ‘Some Blue Morning’ (‘14) vooral weet te pruimen vanwege de weelderige strijkersarrangementen was misschien wel wat verrast of ontgoocheld toen Crowley moederziel alleen op de bühne verscheen. De Ier had middels een loop pedaal gekoppeld aan een laptop echter een economische manier bedacht om de afwezigheid van medemuzikanten ruimschoots te compenseren. Het bleek een geniale zet, want de songs kropen zo mogelijk nog dieper onder de huid dan op plaat.
Crowley’s muzikale handelsmerk heeft al eerder deuren geopend en zalen doen vollopen voor Leonard Cohen, Bill Callahan (Smog) en Richard Hawley: een gebiedende bariton die zich uitsluitend leent voor melancholische en intrieste songs. De combinatie met loops en een breed uitwaaierende gitaar op “Fortune Teller Song” en “Red River Maples” knipoogde hierbij naar de mistroostige ambient folk van Talk Talk, en toen de Ier tijdens het breekbare “Golden Palominos” plaats nam achter een krakkemikkig orgeltje noteerde ondergetekende prompt Robert Wyatt als onmiskenbare invloed.
Crowley had gelukkig ook een dosis sarcasme in de aanbieding. Hij eindigde de set met de verontschuldiging ‘I have only sad songs left’, én de vraag of ie een foto mocht nemen van het publiek als zoethoudertje voor zijn zoon die zich toch meer en meer vragen begint te stellen bij het eigenaardige beroep van zijn pa. Enig minpuntje van de set? De drie kwartier waren zo om zonder dat we er erg in hadden.
Dé reden waarom de organisatoren vanavond het bordje ‘complet’ mochten bovenhalen was de komst van Benjamin Clementine (zie pics homepag) . Geboren in London maar sinds enige jaren verkast naar Parijs wist deze 26-jarige muzikale zonderling sinds zijn opmerkelijke verschijning in Later… with Jools Holland zich in no time in de schijnwerpers te werken. Op zijn dit voorjaar verschenen debuut ‘At Least For Now’ profileert Clementine zich als een soulman. Voor alle duidelijkheid: met de 2+1 gratuite wegwerpsoul van fout gecoiffeerde posterboys als Sam Smith of John Newman, of de retrosoul à la Charles Bradley of Ben l’Oncle Soul heeft Clementine bijzonder weinig affiniteit. De ranke kleurling is een autodidact die uit de muzikale erfenis van drama queen Nina Simone, meesterpianist Eric Satie en drag queen Anthony Hegarty een eigen geluid weet te puren, én met die onwaarschijnlijke combinatie tegenwoordig volle zalen trekt.
Niet enkel via zijn muziek maar ook met het typetje dat hij vertolkt is Clementine een welgekomen zonderling temidden de huidige eenheidsworst van nieuw talent. Steevast getooid in een lange zwarte trenchcoat, zonder schoeisel, én gewapend met een door merg en been snijdende spinto tenor greep hij de integrale tent meteen bij de keel met “Condolence” en “I Won’t Complain”. Clementine koos live resoluut voor een minimale aanpak met een gitzwarte Yamaha C7 piano als voornaamste bondgenoot. Occasioneel kreeg hij het gezelschap van een jonge celliste die ’s mans songs zo mogelijk nog wat bombastischer uit de hoek deden komen.
Toegegeven, de crossover tussen hardsoul, croonerjazz, spoken word en ja zelfs opera vergt veel van de luisteraar, en is niet de cup of tea waar ondergetekende dagelijks zou aan nippen. Clementine is echter een rasperformer wiens oprechte en bijwijlen ronduit hilarische nonchalance we erg kunnen smaken, en toegegeven, het Radio 1 hitje “Nemesis” is gewoon een onweerstaanbare oorworm die de prille John Legend nooit uit zijn pen kreeg. Wie het bovendien aandurft om “River Man” van Nick Drake als encore te vertolken zonder ook maar een zweem van heiligschennis kan op onze levenslange sympathie rekenen.
Als dit niveau tien dagen lang wordt aangehouden dan leggen de samenstellers van Les Nuits de lat meteen wel erg hoog voor de rest van het seizoen. Chokri & co, jullie zijn aan zet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Putrock Festival 2015 op 8 en 9 mei 2015 – dag 2 – Het ontdekken waard!
Putrock Festival 2015
Mijnkoolsite
Beringen
2015-05-09
Kimberley Haesendonck
Putrock is een tweedaags festival dat ieder jaar plaats vindt op één van de meest unieke locaties in België, namelijk de oude mijnkoolsite van Beringen. Met de drie podia die er staan op Putrock is er voor ieder wat wils. De muziek varieert van rock’n roll tot dance, maar ook comedy krijgt een plaats op het festival.
Dit jaar verwelkomt Putrock voor zijn 7de editie heel wat kleppers van formaat. Op vrijdag 8 mei is het kickoff party met onder andere Laston & Geo, Michael Midnight en Gloria Boateng. Op zaterdag 9 mei kan je zowel nieuw talent ontdekken, als groot talent aan het werk zien. Bereid je voor op optredens van The Van Jets, Warhola, Polaroid Fiction en The Sha-La-Lees, maar ook op DJ sets van onder andere Raving George en De Sluwe Vos.
Een overzicht van dag 2 – zaterdag 9 mei 2015
Na afgelopen weekend kunnen we vaststellen dat Putrock één van de festivals bij uitstek is om je festivalzomer mee te beginnen. Het festival bevindt zich aan de Steenkoolmijn van Beringen, een toplocatie dus. Ook de line-up zag er behoorlijk goed uit. Een combi-ticket kostte slechts 21 euro en het enthousiasme van alle Limburgers die er rondliepen kreeg je er gratis en voor niets bij. Probeer maar een reden te zoeken waarom wij niet naar dit festival zouden gaan?
Eerste op ons lijstje stond Warhola, winnaars van Humo’s Rock Rally 2014 en opkomend talent in België. Het mopje over Eurosong For Kids zijn we al beu gehoord en wordt bij deze dus gewoon overgeslagen. Waar we het wel over gaan hebben is waar dit vijftal nu mee bezig is. Met een bijna volledig nieuwe set gaf Warhola het beste van zichzelf. Bekend in de oren klinkend nummer “Reshape” werd in een nieuw jasje gestoken en klonk vollediger dan ooit tevoren. Ook de recente single “Unravel” kwam live helemaal tot zijn recht. Oliver Symons en co weten waar ze mee bezig zijn, dat is duidelijk. Benieuwd naar het vervolg? Wij alvast wel.
Onze Hollandse mannen van Jett Rebel die ondertussen al 2 albums hebben uitgebracht waaronder ‘Venus & Mars’ en ‘Hits for Kids’ waren één van de headliners op de affiche van Putrock. Deze band heeft vooral een poppy sound en wekt enorm veel populariteit op bij 14 tot 16 jarigen. De tent was volledig gevuld en de sfeer zat er dik in maar toch is deze band helemaal ons ding niet. Het happy gehalte van de songs is zodanig overdreven dat je er na 2 nummers al genoeg van hebt. Het alom bekende “Tonight” kon ons uiteindelijk toch nog een beetje overtuigen. Het is geen topnummer maar wel een plaatje dat in het hoofd blijft hangen met een deuntje waar uw heupen enthousiast geen en weer gaan van wiegen.
Limburgse band Polaroid Fiction had de eer om de Club Stage te mogen openen. In november 2014 kwam hun meest recente EP ‘FP’ uit. Single “Black Widow”, een samenwerking met Tim Vanhaemel, is hier ook op te vinden. Live werd het nummer wat verlengd en klonk het als een schot in de roos. Ook recent uitgebracht nummer “Target” haalde de setlist en bracht het publiek aan het dansen. Polaroid Fiction is het perfecte voorbeeld van een band die zonder het winnen van een wedstrijd het ook perfect kan maken in de muziekwereld. Wie ze nog live aan het werk wil zien kan zich volgend weekend begeven naar Hamrock.
Als er één band is in België waar je nooit genoeg kan van krijgen is het toch wel Steak Number Eight. West Vlaams talent dat de metalscene al enkele jaren in zijn broekzak heeft zitten. En steeds blijven ze de tent volledig in de mood te krijgen voor een op z’n minst gezegd hard concertje. Zanger Brent Vanneste heeft het metalbloed nog steeds door zijn anderen stromen en liet de kans niet schieten om met volle overtuiging het publiek in te duiken, wat houden we toch van een potje stevige muziek! “The Hutch” is nog steeds een topper en hun shows laten dan ook niets aan de verbeelding over. Maar dat zal u zelf waarschijnlijk al wel weten. Er zijn enkele nieuwe nummers op ons afgevuurd dus wij kijken nu al volop uit naar hun nieuw materiaal! Rock on Guys!
Ook de Belgische Queen B van de techno wereld mocht niet ontbreken op Putrock. Raving George begon om half 9 aan haar set en liet, ondanks het vroege uur, de ‘Underground’ helemaal ontploffen. Krachtige en diepgaande beats die haar set zo voorbij lieten vliegen. Charlotte moest daarna meteen door naar Hamme om een set te gaan draaien op ‘Oreilles Rouges’. Druk leven, deze madam. En terecht.
Nieuw, Belgisch en steengoed! Jaja we hebben het over de Sha-La-Lee’s. Zij hebben net hun gelijknamige debuut uitgebracht. Een plaat die je in huis moet halen. Zij zijn klaar om The Sore Losers en consoorten van hun troon te stoten. Energieke rock met ongezouten gitaren en af en toe eens het geweldige geluid van een mondharmonica. Zij mochten op Putrock de Club tent onveilig maken en daar zijn ze met onderscheiding in geslaagd. Stilstaan was geen optie, niet voor het publiek en nog minder voor hen. We verwachten deze enthousiaste guys op verschillende festivals tegen te komen deze zomer en geloof mij, dit is de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.
Putrock 2015 afsluiten deden wij met een optreden van The Van Jets. Een reis door de tijd vol hits, maar ook nieuw materiaal mocht niet aan deze set ontbreken. Recent uitgebracht album ‘Welcome to Strange Paradise’ werd aan het publiek voorgesteld. Het decor bestond uit een gouden rots, wat perfect paste bij de titel van hun laatste album. Dat Johannes er staat als frontman wisten we al langer, maar The Van Jets staan er nu ook helemaal als band. Aan bisnummers, en dus tijdverlies, doen ze niet mee. Hun set eindigen en de ‘Mijnstage’ nog een keer laten dansen deden ze met, hoe kon het ook anders, “The Future”. The Van Jets zijn deze zomer nog te zien op tal van festivals zoals Dour en Gladiolen. Een aanrader!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/putrock-2015/
Organisatie: Putrock
Nick Cave moet zowat de enige artiest zijn die in zijn lange carrière nog niet één ondermaats album heeft uitgebracht en die ook steevast zorgt voor uitmuntende live optredens. Wij hebben de man nu toch al een slordige 15 keren aan het werk gezien, en telkenmale waren wij danig onder de indruk dat wij het nodige vocht nodig hadden om vanuit al die verbazing terug met onze beide voeten op de begane grond te komen.
Cave legt de lat voor zichzelf steeds onnoemelijk hoog, en altijd springt hij erover, bekijk het als Tia Hellebaut die 20 jaar aan een stuk over 2,05 m springt, of Tom Boonen die 20 jaar op rij Parijs Roubaix wint.
Nu, Cave valt nooit van zijn fiets, dus daar heeft hij al een stapje voor. Onze verwachtingen voor zijn passage in het Koninklijk Circus waren bijgevolg alweer van een torenhoog niveau, en ja hoor, Cave loste die nog maar eens in met de vingers in de neus.
The Bad Seeds mochten dit keer niet mee op de affiche, maar het gros ervan stond wel degelijk op het podium. Het is een onmisbare bende klasbakken die mekaar, hun meester en diens songs blind aanvoelen en toch steeds een broeiende vorm van spontaniteit voor de dag leggen. Met natuurlijk weer een hoofdrol weggelegd voor de neanderthaler Warren Ellis, de laatste jaren niet meer weg te denken als rechterhand van Nick Cave, en ook vanavond weer groots op gitaar, viool en mishandeling van allerlei effectenpedalen. Alles wat Ellis aanraakt levert vuurwerk op, hij moet het zelfs niet aanraken, een blik alleen volstaat. Ware het niet dat Cave dat zelf al is, we zouden beweren ‘Warren Ellis is God’.
Een bijzonder goedgeluimde Nick Cave kon al heel snel het publiek uit zijn handen laten eten, hij ging van bij de start gemoedelijk met de fans om en danste zelfs tijdens “Brompton Oratey” een walsje met een dame uit de eerste rijen. De vleermuis in hem is al lang geleden in een diepe winterslaap gedommeld, hier stond in de eerste plaats een goedgemutste entertainer die zich na al die jaren totaal in zijn nopjes voelt op een podium en zijn publiek steevast trakteert op een schitterende live performance.
Cave had enkele van zijn songs in een ander kleedje gestoken, hij zorgde van achter zijn vleugelpiano voor kippenvel met een bloedmooie uitvoering van “The Weeping Song” en later in de set met een bijzondere fraaie naakte versie van “The Mercy Seat”, één van de absolute hoogtepunten van de avond. Andere ingetogen pareltjes als “Into My Arms”, “Love Letters”, “Black Hair” en “God Is In The House” hielden het dichter bij hun originele versie en zorgden stuk voor stuk voor verstilde prachtmomenten. Wij hoorden meermaals de spreekwoordelijke speld vallen en voelden aanhoudend de haartjes op onze armen rechtkomen.
Maar zoals we van Cave en zijn gevolg gewend zijn, mochten we tussen al die verfijnde pracht door ook wel geregeld een flinke uitbarsting ondergaan. Er werd fel en briesend tekeer gegaan op het onverslijtbare “From Her To Eternity”, het oppermachtige “Higgs Boson Blues” nam ons minutenlang in een wurggreep en de duivelsontbindingen van “Jack The Ripper” deden het bloed tegen de muren spatten. En dan hebben we het nog niet gehad over het onsterfelijke, immer dreigende en ultieme Cave-raspaard “Tupelo”, een niet te ontwijken constante in zijn optredens, de hel en de hemel in één song.
Verder werden wij compleet van onze stoel geblazen door de kracht en de furie van een fenomenaal “Jubilee Street” en waren we aangenaam verrast met “Up Jumped The Devil”, eentje die na jarenlange afwezigheid door Cave terug werd opgevist uit de kluis met het etiketje ‘Duivelsverzen en moordsongs’.
De setlist was dus nog maar eens om duimen, vingers en geslachtsorganen bij af te likken. Met een flinke greep alweer uit die laatste plaat ‘Push The Sky Away’, twee jaar geleden nog ons album van het jaar, dus ons hoorde u niet klagen. Hebben we trouwens nog nooit gedaan bij een Cave optreden.
God was alweer in the House, maar ook The Devil, Nick Cave is gewoon de verpersoonlijking van beide. Er uitgaan met ‘Push The Sky Away’, alleen Cave kan dat, mag dat en doet dat.
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2015 - Ghostpoet Against Whatever Ever
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-09
Jelle Berden
Het donkere universum van Ghostpoet kreeg op zijn laatste plaat een flinke krachtinjectie met de intrede van een volledige band. De hoekige beats en drops moesten wat plaats ruimen voor gitaar, bas en drum en dat zorgt voor meer diepte, zeker live. Shedding Skin, de titel van dat derde album, vat het eigenlijk al mooi samen.
De goeie songs, die ook live de moeite zijn, staan mooi verspreid over de drie platen, en worden samengebald in een anderhalf uur durende set. Nieuwere songs als “Better not Butter Off” en “Off Peak Dreams” passen perfect bij het oudere werk als “Survive It”, “Liiines”, “Meltdown” en afsluiter “Us Against Whatever Ever”.
Alle singles passeren dus de revue, al zitten die oudere songs vaak in een nieuw jasje, met wisselend succes. Ik was best een fan van de eenzame man met zijn vuilgebekte drum machine. Dat paste perfect bij zijn donkere, bezwerende wereld, waar de geest van Gill Scott-Heron nooit veraf was.
Een meer volwassen optreden dus, maar de vraag is of Ghostpoet dat allemaal wel nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Hij spreekt er alvast wel een groter publiek mee aan, en met de festivalzomer in het vooruitzicht is dat goed gezien van onze poëet. Al werd zijn keuze voor een heuse live band vooral ingegeven door de grote Brian Eno himself. Ik zag Ghostpoet eerder al aan het werk op enkele festivals, moederziel alleen met zijn drumcomputer en zijn ego om het grote podium te vullen en dat telkens voor een hele lege tent. De band zou dus wel eens goed van pas kunnen komen.
De drummer stuwt de set vooruit, de gitaar weent mooi mee en de geweldige dame achter de keyboards zorgde ook voor perfecte backing vocals, of zoals vaak bij Ghostpoet, het catchy refrein. De poëet zelf mende de bende met zijn lyrics over het leven en de liefde en ja, een vrolijke Frans zal hij nooit worden maar met een naam als Ghostpoet hoeft dat ook helemaal niet.
Domper op de feestvreugde was de elektrische panne tijdens het laatste nummer, net wanneer de sfeer er helemaal inzat en er wat meer mensen begonnen te dansen. Mooie symboliek wel, want die laatste song was “Us Against Whatever Ever”.
Wat volgde was een sneer naar de Botanique en een nukkige frontman. Ook tijdens het optreden was er volgens de frontman altijd wel iets mis met de monitors, de sound, de stemmen,… Alles moest wat stiller, wat luider en dan weer wat stiller, en dat de hele show lang. Na vijf minuten gênante stilte en het herprogrammeren van de synths werd de song, onder luide aanmoedigingen nog wel hernomen maar Ghostpoet had er duidelijk geen zin meer in, wat er volgens mij voor zorgde dat de band niet terugkwam voor de gebruikelijke, en door het publiek fel aangevraagde, bisronde. Een jammere valse noot om een mooie, sfeervolle show mee af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ghostpoet-9-5-2015/
Andere pics Wild Classical Music Ensemble (Grand salon)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-classical-music-ensemble-09-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Nederlands 
Français 
