Geoff Farina zal steeds door het leven gaan als een cultfiguur, een uiterst begaafde gitarist gevrijwaard van elke vorm van vedetten-allures. Zijn vorige band Karate zal bij enkelen wel een belletje doen rinkelen, maar de wereld heeft nooit aan zijn voeten gelegen. Met Karate maakte hij een stel mooie plaatjes waarop hij zijn gitaartalent etaleerde in sobere songs en zonder enige vorm van macho gedrag. Hij heeft de gitaarstiel veeleer geleerd door naar plaatjes te luisteren van Tom Verlaine in plaats van pakweg Van Halen. Na jaren achter de schermen te hebben vertoefd, is hij nu plots terug boven water gekomen met zijn nieuwe band Exit Verse én met een verse plaat waarop hij iets steviger rockt dan tevoren, maar waar alweer de heldere en efficiënte eenvoud van zijn gitaar de toon voert. Maar hoe cult kan je zijn ? zodanig cult dat er bijna geen mens komt opdagen ? Helaas was het zo, hier stonden amper een paart tientallen geïnteresseerden in de zaal, Farina verdiende dat niet, en de sympathieke 4AD ook al niet.
Nu goed, de drie bedreven muzikanten van Exit Verse lieten het niet aan hun hart komen en deden een uur lang hun ding, en dat zorgde voor een set puike songs met prachtige uit-de-losse-pols gitaarsolo’s van Farina. Ondanks de magere opkomst kreeg de band een warme en respectvolle respons en dat was al heel wat, want van een uitbundige menigte kon je moeilijk spreken. De sound van exit Verse leende zich trouwens niet tot overenthousiaste uitspattingen. Net als op hun fijne plaatje stond Exit Verse hier degelijk, spontaan en fijntjes te musiceren, maar uitzinnige rock’n’roll taferelen waren niet aan hen besteed. Gewoon eenvoudige indie-rock gespeeld door een stel ervaren en fijnbesnaarde rotten, meer moet dat soms niet zijn. Maar de volgende keer toch liever voor wat meer volk.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De Nijdrop was goed volgelopen met een ouder publiek voor The Posies. Het is dan ook al bijna 20 jaar geleden dat The Posies op hun hoogtepunt stonden met ‘Frosting on the beater’ (1993) en ‘Amazing Disgrace’ (1996). Wij volgden ze nog met ‘Success’ uit 1998, maar daarna verloren we ze toch een beetje uit het oog. Jon Auer en Ken Stringfellow wonen nu beiden in Frankrijk en niet meer in Seattle, en zijn bezig aan een nieuw album, het vervolg op ‘Blood Candy’ uit 2010, dat wisten ze ons toch te vertellen. De rest van de band die wonen nog in Amerika, dus het werd vanavond een duo-bezetting voor The Posies. Laptop en keyboard moesten voor de begeleiding zorgen, maar dus geen bas en drums, wat betekende dat de headbangers er aan waren voor de moeite: het optreden zou meer een live radio-sessie worden voor een groot publiek.
The Posies beloofden om oude songs in een nieuw jasje te steken en ook een hele hoop nieuwe songs te brengen. Ken Stringfellow sukkelde vanavond met een verkoudheid, maar behalve dat de man tussen de nummers door thee dronk, was daar eigenlijk weinig van te merken, ook al omdat Jon Auer het grootste deel van de zang voor zijn rekening nam.
Ze begonnen er aan met een rist aan powerpopklassiekers zoals “Throwaway”, “Earlier than expected”, “World” , “Definite door” en “Burn and shine”, een mooie bloemlezing uit “Frosting on the beater” en “Amazing disgrace”, waarbij opviel hoe goed de stem van Jon Auer nog altijd is. Net toen we dachten dat we vertrokken waren voor een memorabel concert, kwam de band af met hele reeks nieuwe nummers, met hier en daar een popparel, maar toch veel songs die niet echt bleven hangen. De liefhebbers van de hardere rock trokken zich terug naar de toog, bestelden een goeie trappist en begonnen bij te praten, wat de intimiteit van het concert niet ten goede kwam, en onze aandacht verslapte, ook omdat Auer en Stringfellow ruim de tijd namen om de gitaren te stemmen tussen de nummers door.
We schoten terug wakker naar het einde van de set, toen de oude nummers weer van stal gehaald werden: “Lights out”, “Flavor of the month”, “Ontario”, “Start a life” en “Please return it”,dat een elektronisch remix jasje aangemeten kreeg uit de kleerkast van Falco’s “Jeanny”.
In de bis werd Holly, het voorprogramma van de band, op het podium geroepen voor meer eightiesrevival a la Supertramp en werden we getrakteerd op “Dream all Day” en “Solar sister” in een elektronische remix.
Het was The Posies duidelijk niet om nostalgie te doen, het publiek dacht daar echter anders over. De oplossing voor The Posies: schrijf een nieuw album met enkel maar killers en geen fillers, of strooi de oudjes meer egaal door de hele set. Wie The Posies nog eens headbangend wil zien, moet deze zomer naar Spanje, want daar spelen ze op een festival in originele bezetting, en zullen ze wellicht een stuk steviger uit de hoek komen. Wie vooral de zangharmonieën kan smaken, had een goed concert achter de kiezen in de Nijdrop, de rockers bleven een beetje op hun honger zitten en gooiden het daarop maar in de drank, iets wat we eerder dit jaar ook al zagen bij het concert van Grant Lee Phillips van Grant Lee Buffalo.
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.
ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.
Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !
Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek
De uit Glasglow opererende band rond Stuart Murdoch is al een goede twintig jaar bezig en probeert zoveel mogelijk breed de indiepopscene te bespelen . Op deze nieuwe hebben ze er een discokitsch aan gegeven .
Rode draad blijft natuurlijk de dromerige uitvalsbasis , en dat levert een reeks fijne , emotievolle songs op, die een lentegevoel ademen . De songs zijn sfeervol , zwierig , groovy en aangenaam . Op de single “The party line” en het zeven minuten durende “Enter Sylvia Plath” mag er zelfs gedanst worden; ze zijn niet vies van wat Pet Shop Boys- tunes. De titel ‘Girls in peacetime want to dance’ wordt hier alle eer aangedaan.
Belle & Sebastian overtuigt niet steeds op de nieuwe , maar de melodielijn is en blijft iets opvallends mooi en schoon.
Het Britse Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, blijft creatief bezig; nog geen jaar na ‘Axion’ is er al nieuw werk , die terug gaat naar de Archive basis , een apart en uniek geluid van symfonische rock en triphop, die bombast en theatraliteit niet schuwen .
Een aanhoudende spanning ervaren we door de lagen repeterende, wisselende als zalvende , forsere ritmiek. “Kid corner” en “End of our days” zijn twee puike songs . Af en toe kan er wat rust ervaren worden door de pianotunes in “Half built houses” en “Greater goodbye”, maar in de songopbouw is er de donkere klankkleur en de broeierige, dreigende sounds , die eroverheen zweven.
Heerlijk wegdromen en huiver blijven de centrale thema’s . Archive weet na al die jaren nog steeds te overtuigen en is een must see. Checken dat materiaal van Archive!
Deze metal band uit Iowa klinkt met de jaren melodieuzer , minder prettig gestoord , en behouden als status hun olievaten en maskers van vroeger .
Ze klinken als vanouds krachtig , hard ; tribal drums en scratches vullen aan , maar ze denderen , donderden en pompen minder . De songs zijn toegankelijker , zijn aanstekelijk en mooi uitgekiend.
Hun materiaal is in het gebalde , harde genre gelaagd, goed gemusiceerd , en kan zelfs radiovriendelijk zijn . Venijnige, gedreven ‘old skool’ horen we op een “AOV” en “Cluster”; “The devil in I” en “If rain is what you want” zijn op hun beurt aangenaam luistervoer voor de doorsnee rocker .
Slipknot brengt oud , nieuw samen en scoort nog steeds op die manier!
Onze muzikale duizendpoot en nationale trots heeft nooit zijn liefde voor jazz en Beefheart onder stoelen of banken gestoken. Herinner u “Theme from Turnpike” en Barmans compilaties voor Blue Note en Impulse. Onze eeuwige hyperkineet heeft dus ook even tijd gehad om naast zijn zevenhonderd andere projecten Taxiwars op te richten. Wat een heerlijke naam, uit ‘Taxi War Dance’ van Count Basie uit 1929. Het is niet frontman Tom Barman met een jazztrio als rugdekking - saxofonist Robin Verheyen, contrabassist Nicolas Thys, drummer Antoine Pierre, maar een heuse en (h)echte band.
Met de typische lichte arrogantie zorgt Barman voor gedreven en gekunstelde zanglijnen -luister naar zijn Kermit-de-kikker op “Questionsong”- om je meteen naar de strot te grijpen. Het speelplezier druipt er zo wat af. Vooral saxofonist Robin houdt de boel bij elkaar.
De nummers zijn eerder kort, maar zeer energiek en krachtig. En nu eens parlando, dan eens zingen en nog eens met stemvervorming deed je al snel vermoeden dat Don Van Vliet wel degelijk gereïncarneerd is.
Zonder Barman staat bijvoorbeeld ook het instrumentale “Your Soul or Mine” als een huis. Deze vrolijke, tijdloze en zeer hippe freejazz van Taxiwars zal ook wel aarde aan de dijk brengen. Er wordt danig geïmproviseerd en gegrooved dat stilzitten of onbewogen blijven uitgesloten is. En Taxiwars blijft heel subtiel zijn grenzen bewaken. Ze gaan niet overdreven improviseren en durven wel eens flirten met kitsch. Getuige hiervan het zwierige “Lets get killed”.
Onze kettingroker is met dit project in zijn nopjes en er hangt zeker een vervolg in de lucht. We kunnen dus enkel maar hopen dat Tom en Co het niet bij een eenmalig project houden. Vlaanderen heeft nu ook zijn Jules Deelder.
Beste Tom Barman, vergeef me mijn grootsheidswaanzin en sta me toe u een tip te geven: zet alles wat je met dEUS gemaakt hebt opnieuw op plaat met uw jazzband Taxiwars en je zal verdomme veel potten breken.
Sedert de doorbraak op zijn ouwe dag blijft Seasick Steve met de regelmaat van de klok nieuwe platen maken. Zijn laatste wapenfeit heet ‘Sonic Soul Surfer’ en de 74 jarige ouwe makker surft er verder op de gekende formule, rauwe blues en boogie gebouwd op de erven van John Lee Hooker en met af en toe een tedere ballad er tussenin.
Dat er weinig evolutie zit in de sound is in zijn geval alleen maar goed nieuws. Hij heeft hoegenaamd geen pogingen ondernomen om zijn blues op te schonen en blijft spelen op rammelbakken van gitaren die hij zelf met een hoop schroot in elkaar heeft geflanst. Aan de spontaniteit die uit deze plaat sprenkelt merken we dat Seasick Steve er nog heel wat plezier aan om de blues te verkondigen. Ons zal hij er in ieder geval niet mee vervelen, want hoezeer deze sympathieke baardmens ook blijft wandelen op de geijkte bluespaden, zijn songs komen steeds fris en potig voor de dag. Dat komt omdat die in zijn geval altijd rechtstreeks vanuit de onderbuik komen en niet uit één of ander berekend brein.
Wij zouden zelfs durven stellen dat deze ‘Sonic Soul Surfer’ één van zijn sterkste werkjes is, omdat er een handvol venijnige en straffe boogierockers opstaan (“Roy’s Gang”, “Sonic Soul Boogie”, “Barracuda ‘68”,…) waarin Steve zijn gitaar lekker smerig laat rammelen. Daarnaast kan de rustige swamp-blues van “We Be Moving” en vooral “Your Name” zich meten met het beste van Tony Joe White. Steve kan ook het op zijn akoestische eentje, het album eindigt heel stilletjes met een fraaie ballad, het veelbetekenende “Heart Full Of Scars”.
Seasick Steve is nog zo een trouwe kerel die de blues in de vingers, het hart en de nieren heeft en hij heeft geen virtuoze gitaaruitspattingen nodig heeft om dat aan de wereld te bewijzen. Moge hij nog lang plaatjes als deze ‘Sonic Soul Surfer’ maken.
Wie we daar hebben, Faith No More, 18 jaar na hun laatste wapenfeit ‘Album Of The Year’ terug uit de doden opgerezen. Niet dat het creatieve brein van oppergod Mike Patton al die jaren heeft stilgezeten. De man heeft zich onder meer ingelaten met noise-jazz (samen met John Zorn, de vreemdste vogel uit de jazz wereld), Italiaanse soundtrack muziek (‘Mondo Cane’), compleet geschifte metal (Fantomas en Tomahawk) en nog een hele resem andere projecten. Het is haast niet bij te houden waarin hij overal zijn neus heeft gestoken, maar als er één man is die alle uithoeken van het muzikale universum heeft verkend, dan is het Mike Patton wel.
En nu is hij terug op het oude nest gekomen. Dat was eigenlijk al een tijdje zo, Faith No More werd de laatste jaren terug op enkele openluchtfestivals gespot, maar daar was vooralsnog geen nieuw werk van gekomen. Tot nu dus. We kunnen de fans van het eerst uur geruststellen, dit is vintage Faith No More en er staan genoeg sterke songs op ‘Sol Invictus’ om van een krachtige comeback plaat te spreken, al zullen ‘The Real Thing’ en ‘Angel Dust’ altijd wel ongenaakbaar blijven.
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. Een paar songs mogen we bijschrijven in het grote Faith No More Classics boek, met “Superhero” als onze favoriet, die song heeft al het magische in zich wat deze band groot maakte. Enkel afsluiter “From The Daed” valt een beetje uit de toon, het is zo een typisch schaamteloze slijmballad zoals die al wel eens eerder voorkwamen op hun platen, ook dat is dan weer typisch Faith No More.
‘Sol Invictus’ is een geslaagde comeback plaat en eentje die onze honger naar een Faith No More concert fel aanwakkert.
Is dat ook uw gedacht, dan zal u moeten naar Graspop gaan, want dat is voorlopig de enige FNM live gig die in België gepland werd.
Op het vorige album, het prachtige ‘Awayland’, was duidelijk een band te horen die de breekbare songs van Conor J.O’Brien heel sierlijk wist in te kleuren. Op ‘Darling Artithmetic’ heeft O’Brien die stijlvolle aanpak terug afgeschud, hij heeft de muzikale inkleding tot een minimum teruggedrongen en is uitgekomen bij een stel intieme en goudeerlijke akoestische liedjes, ruwe pareltjes die voor zichzelf spreken. Maar hoe mooi zijn liedjes ook mogen klinken, wij missen toch een beetje dat avontuurlijke van ‘Awayland’.
Door zijn eigen universum te beperken heeft O’Brien ongewild ook de sterktes van de daarop gecreëerde sound geëlimineerd. Misschien was dat ook wel zijn bedoeling en verdient dit nieuwe album het niet om met zijn voorganger vergeleken te worden, maar wij konden het weer eens niet laten.
‘Darling Arithmetic’ is gewoon een andere plaat geworden, ook een mooie trouwens, maar niet zo begeesterend en pakkend als ‘Awayland’, en daardoor blijven wij een beetje met een hongergevoel zitten.
We waren nog niet helemaal bekomen van de laatste mokerslag van Ufomammut of er komt hier al een nieuwe loodzware klomp slow-motion metal neergedaald. Bell Witch heet de band en die komt uit dezelfde gitzwarte oorden als Sunn O))).
Het album heet ‘Four Phantoms’ en klinkt als een rituele hoogmis waarbij, onder een hemel van pikdonkere onweerswolken, allerlei afschrikwekkende offers worden gebracht.
De fantomen van dienst zijn vier tergend trage doom-metal hompen met af en toe bekoorlijke etherische rustpunten. Twee van die angstaanjagende mastodonten (“Awoken, breathing teeth” en “Somniloquy”) stijgen ruim boven de twintig minuten uit, ze laten met hun ontzaglijk sloopwerk een spoor van vernieling na.
De vocals variëren van ijle gezangen tot grove metal grunts, de gitaren klinken als bulldozers die langzaam doch zeer efficiënt genadeloos een betonnen muur slopen.
Een streepje zon is in de verste verte niet te bespeuren, een mens komt hier even verdwaasd en verpletterd uit als uit de laatste plaat van Swans.
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-03
Filip Gheysen
Zoals beloofd zorgen de weergoden dat het op de derde dag niet droog blijft. Maar wie dacht dat dit voor een magere opkomst zou zorgen, zat er lelijk naast! Labadoux is uitverkocht en daar zit kapitein Winokio zeker voor iets tussen. In de grote concerttent lijkt het wel een bijeenkomst van de Gezinsbond met heel veel jonge kinderen en hun (jonge) ouders. Zowel jong als oud genieten met volle teugen! Naar goede gewoonte sluit een Vlaamse klasbak dit weekend af. Dit keer mag Lady Linn de tent in vuur en vlam zetten. En met de avond komt na regen weer zonneschijn! Labadoux sluit in schoonheid af. Het is mooi geweest! Benieuwd wat volgend jaar brengt…
dag 3 - zondag 3 mei 2015
Kapitein Winokio
De weergoden laten het afweten op zondag en na twee bewolkte dagen met opklaringen, regent het nu écht. We verwachten dan ook een flauwe opkomst voor deze laatste festivaldag. Het is wel even schrikken als we de grote concerttent betreden. Daar lijkt het wel een grote feestdag van de Gezinsbond met heel wat jonge (groot)ouders en een bende peuters en kleuters die de kapitein komen begroeten. Na een kwartier moeten de zijflappen van de tent al omhoog. Binnen wordt het zomers warm!
Na diverse projecten begon Winok Seresia In 2004 als Kapitein Winokio met het brengen van traditionele kinderliedjes in een hedendaagse uitvoering. De man met de zeemanspet brengt hij kindernummers met vele bekende Vlaamse en Nederlandse artiesten. De brede erkenning in Vlaanderen kwam er toen hij in 2011 de MIA voor kidspop won, die voor de eerste keer werd toegekend.
De thema’s zijn uit de kinderwereld gegrepen met titels als: Poetsen, Limonade, Ruzie maken of Zwemmen. Hij brengt ook covers zoals Zo Mooi van Henny Vrienten. Het leuke is dat de tekst van dit nummer eerder voor de papa’s en de mama’s geschreven is, terwijl de kinderen er ook van kunnen genieten. Daar ligt misschien wel het geheim van zijn succes dat nu al ruim een decennium duurt: de kinderen hebben er iets aan en de volwassenen genieten mee. Zo kennen wij Het Vogeltje nog van een cd waarop Guy Mortier dit knotsgekke nummer op onnavolgbare manier inzong. Het eindigt in het “Spaans”: Pablo Neruda, Bahamontes, Vargias Llosa… Als je het werk van Studio 100 vergelijkt met suikerwafels, lekstokken en cola; dan kan je kapitein Winokio vergelijken met appels, bio-wortelen en bronwater! Het is aan de ouders om te beslissen wat ze hun spruiten voorzetten...
Dip Dive on the Mess O’Jive
De groepsnaam betekent in de Afro-Amerikaanse Jazz-terminologie gewoonweg: “Let's have some fun!” En met dit motto staat deze groep perfect geprogrammeerd in de pubtent op Labadoux! Dit muzikale buitenbeentje bestaat uit een groep Lierse twintigers die muziek brengen uit de twenties. Naast deze oude swing- en jivenummers van Louis Armstrong of Django Reinhardt brengen ze ook eigen nummers. De blazerssectie speelt aanstekelijke dansritmes. De gitarist wekt de geest van Django, de Belgische muzikale Eddy Merckx. De groep amuseert zich kostelijk en dat geldt ook voor het publiek!
Breabach
De Schotten op het podium van de grote tent weten de sympathie van de Vlamingen ervóór meteen te wekken met deze onliner: “Sorry we don’t speak Flemish, we barely speak English.”
Op de website noemt Labadoux deze groep ‘één van de vaandeldragers uit de nieuwe Schotse folkscène’. Het werd stilaan tijd dat we weer wat Keltische klanken te horen kregen. De groep brengt rustige ballads en zinderende traditionals. Buiten komt de zon door de wolken en de verregende melomanen uit de tenten piepen. De doedelzak speelt mee met de baslijnen van de contrabas en het publiek krijgt zangles. Als de zangeres op het einde nog een nummer tapdansen op zijn Iers ten beste geeft, krijgt ze een staande ovatie van de inmiddels volgelopen tent! Er staan dan ook geen stoelen meer in de tent… We worden allen welkom geheten in hun eigen Schotland. Een mens zou zin krijgen om ‘s anderendaags meteen te vertrekken naar de Highlands!
Cesair
Vooraleer we afsluiten met de headliner in de grote tent, trekken we nog eens naar de pubtent: Net zoals vorige jaren hebben ze voor Labadoux weer een stel Nederlanders gevonden dat met speciale outfits een eigenzinnig soort folk op het podium brengt. Cesair zou een mythologische prinses geweest zijn die 5000 jaar geleden de wereldzeeën bevoer. De groep presenteert zich als een soort heidense Gothic middeleeuwers die “epische folk” brengen waarbij uit de meest uiteenlopende vaatjes getapt wordt. Na een stukje uit de Carmina Burana, kondigt de frêle zangeres een nummer aan dat nog door Sappho geschreven werd. (Ter info: Daarmee zitten we in de Griekse oudheid op het eiland Lesbos.) Geflankeerd door de robuuste violiste van de groep, speelt ze het ritme op een bódhran terwijl ze de “zang” aan de de gitarist overlaat. Die debiteert de teksten met een Rammsteinstem. Een apart geluid dat opnieuw in de smaak viel van de pubtenters!
Lady Linn
Net zoals op eerdere edities slaat weer het fetivalitisvirus toe: met een goed humeur en goed voorzien van drank, komt het publiek kletsend en babbelend de tent binnen en gaat niet zwijgen als The Lady aan de piano solo van wal steekt. Waar artiesten zoals Jan Dewilde of Angelo Branduardi zich hier vroeger duidelijk aan stoorden, laat Lien De Greef het niet aan haar hart komen. Als de blazerssectie (allen in het rode pak) in actie komt met gitaar en drums als ruggensteun, hoor je ook geen babbelaars meer! Ze stomen over het lawaai heen en spelen een strakke set. Toch opmerkelijk hoeveel nummers we al kennen van Lady Linn. I don’t wanna dance, een cover van Eddy Grant, wordt dan ook uitbundig meegezongen door het zaalkoor op de tonen van reggaeritmes van de basgitaar! De frontvrouw houdt het publiek in de hand en verdeelt de zaal volgens de sexen: “Vrouwen zingen mee met mij en de mannen zingen mee met de bandleden!”
Het feest kan niet meer stuk. Zoals elk jaar is de afsluiter van Labadoux een schot in de roos. De mensen trekken tevreden naar huis. Benieuwd wat we volgend jaar mogen verwachten...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-02
Filip Gheysen
Ook op de tweede festivaldag komen de grote namen vooral uit ons land. Op de affiche prijken vandaag twee jonge groepen die snel groot in eigen land geworden zijn, Gepetto & The Whales en Amatorski. Als het duister gevallen is, komen de niet meer zo jonge meisjes van Laïs hun twintig kaarsjes uitblazen. Opnieuw is het full house terwijl de folkliefhebbers aan hun trekken komen in de pubtent met bv. Strograss en de bluesliefhebbers in de clubtent met Tiny Legs Tim die waarschijnlijk de grote tent ook had kunnen vullen!
dag 2 - zaterdag 2 mei 2015
Adrian Crowley
Als we rond 14u30 in de grote tent komen, zien we op het podium een man met de baard en de pet van Fidel Castro aan een orgel. Door de boxen klinkt zijn warme weemoedige bariton die onmiddellijk aan Leonard Cohen doet denken. De klank van het orgeltje gooit ons terug in de tijd, rond 1980 - Waregem - De Hoop - Nico op een orgel met voetbediende een blaasbalg… Dezelfde klanken hoor je inde eerste 10 seconden van Strawberry Field Forever van de Beatles. De weemoed klinkt ook door in de teksten. Denken we niet allemaal, in een bui van neerslachtigheid, wel eens “Our days are galopping away”? Of beluister eens “The saddest Song”. Het mooie arrangement van strijkers doet ook denken aan “Day is Done” van Nick Drake. Crowley heeft een diploma architect op zak en zette 10 jaar geleden een punt achter een carrière in de fotografie. Intussen schreef hij filmmuziek en bracht al vijf albums uit. Zijn ‘Seasons of the Sparks’ wordt in 2010 uitgeroepen tot ‘Iers album van het jaar’. Ryan Adams omschrijft deze laatbloeier als ‘De beste singer-songwriter waar je nog niet van hoorde!’ . Daar heeft Labadoux bij deze verandering in gebracht!
Grant – Cecilia
Een uur later kan het muziekminnende volkje kiezen tussen de Clubtent met ‘Grant’ en de Pubtent met ‘Cecilia’ op het podium. Alweer twee uiteenlopende stijlen op hetzelfde festival! Grant brengt vier Vlamingen samen rond singer songwriter Dominiek De Groote. “Alles goed?” vraagt de frontman. Met zijn gitaarspel en krachtige stem zijn erin ieder geval geen problemen! Engelstalige songs over liefde of conflicten wisselen elkaar af: beluister even “Talk to me”. Labadoux meldt zelf op hun website: Grant bracht in 2013 een tweede CD uit ("Until Dawn"). Meteen een sterke plaat die een mooi uitgebalanceerd geheel laat horen.
Cecilia staat perfect geprogrammeerd in de pubtent waar j bij hen terecht kan voor het dansplezier. Ze putten uit het rijke aanbod traditionele muziek in Vlaanderen en Frankrijk en smeden er zelf hun verrassende songs mee. “We worden allemaal nat, want we spelen nu Scottish in bad” kondigt Greet Wuyts (op accordeon) aan. Met de bourdon- en fluittonen van Jan Leeflang en de draailier en cister van Thomas Hoste is het trio compleet. Nee, als het van Labadoux afhangt zal de traditionele muziek in Vlaanderen niet verloren gaan!
Gepetto and the Whales
Deze groepsnaam (bruikbaar in diverse themarondes in muziekquizzen) hebben we allen al gehoord maar velen hebben hen nog niet live gehoord. Het openingsnummer “Black Hand” begint met orgelklanken en eventjes lijkt Ray Manzarek aan de toetsen te zitten. Onmiddellijk krijgen we een muur van gitaargeweld over ons heen. Terwijl deze zaterdag kalm was begonnen, moeten we nu plots weer onze oordopjes boven halen. Maar ze hebben meer in hun mars! Ook in samenzang (Indian Summer) blinken Sander Sterkens en Kobe Dupont uit. Hierbij moeten we ook aan de sixties terugdenken met de vroege Pink Floyd of aan Nick Drake als ze 1814 spelen. Merkwaardig dat hun geluidsman achteraf toegeeft dat hij ook al Syd Barett genoemd heeft. De jonge Whales moesten die naam toch even googelen!
Na hun eerste deelname aan de Humo's Rock Rally in 2010, scoorden ze hits op Radio1 en Studio Brussel. Hun groeiende live- reputatie resulteerde in een tweede deelname aan de Humo's Rock Rally, waar ze als publieks- en persfavoriet de finale haalden. Met een platencontract bij EMI en diverse optredens in binnen- en buitenland maakten ze ‘de grote sprong vooruit’. Gepetto & the Whales spelen geen drie-minuten-popsongs maar ingenieuze composities met verrassende ritmewisselingen. Achteraf ontmoeten we Kobe en Sander nog even. De eerste is niet tevreden over het optreden. Blijkbaar legt hij de lat altijd olympisch hoog. Maar zoals altijd horen de insiders foutjes waar het publiek geen weet van heeft! Vanaf nu nemen ze een jaar sabbat om nieuwe songs te smeden! Benieuwd wat er nu uit hun koker zal komen…
Strograss-Rogier Pelgrim
Opnieuw is het kiezen tussen Club- en Pubtent. Dit maal een Nederlands trio in de Club. Misleid door het androgyne uitzicht en stemgeluid van zanger-gitarist Rogier Pelgrim, denken we in eerste instantie aan The Indigo Girls. Maar we weten wel beter als we hem een geëngageerde inleiding geven op het volgende nummer. Het thema ‘vluchtelingen’ was voor hem al aan de orde toen in Amsterdam 200 vluchtelingen op straat gezet werden. Keep Moving was een daaruit volgende nummer. Hij zegt zelf: “Het is actueler dan eerst bedoeld.” Wie zich afvraagt waar ze op Labadoux die Rogier Pelgrim gevonden hebben: hij wordt in 2012 bekend door zijn deelname aan het televisieprogramma ‘De Beste Singer Songwriter van Nederland’ en wint later dat jaar de Grote Prijs van Nederland, ook als ‘beste muzikant’ kaapt hij de eerste prijs mee.
Strograss houden folk en roots springlevend. Accordeon, viool, banjo, gitaren, bas en, vooral, veel stemmen zorgen voor een fris en helder geluid! Een gedeelde passie voor akoestische rootsmuziek bracht dit levendige vijftal samen. Met producer-songwriter HT Roberts, maakten ze in 2011 hun eerste 'Strograss'-album. Het 'Stro' refereert aan de diverse muzikale invloeden van de groepsleden, terwijl '-grass' verwijst naar de wortels in de Europese en Amerikaanse folktradities. Hun authentieke rootsmuziek met poëtisch- filosofische teksten wordt met een ferme scheut humor overgoten in de bindteksten. We genoten van dit optreden!
Amatorski
Opnieuw naar de grote tent waar opnieuw een jonge Vlaamse groep klaar staat. We citeren even: “Met Amatorski haalt Labadoux een Vlaams buitenbeentje naar Ingelmunster. Vanuit een abstracte gedachte of vanuit een verhaal wordt een nieuwe melancholische song geboren. Het idee groeit verder en elke muzikant legt er zijn stuk eigenheid in. Het eindresultaat is telkens opnieuw een eigenzinnig, mooi geweven muzikaal tapijt. Amatorski zoekt steeds nieuwe grenzen op, crossovers zijn de muzikanten niet vreemd.”
Deze omschrijving komt perfect overeen met het optreden. In de plaats van hun radiohit “Come home” horen we muziek waarbij je zelf de beelden kan verzinnen van een film, een documentaire of een artmovie met je eigen keuze aan kunstwerken erin. Je moet je laten drijven op de klanken om het helemaal te smaken. Misschien is dat niet voor iedereen in de tent gelukt? Aangezien Labadoux ‘afwisseling’ ook hoog in het vaandel voert, mogen de synthesizers van Amatorski er gerust bij horen. Maar de stroboscooplichten die nu en dan de zaal in lichterlaaie zetten, waren misschien wel wat teveel van het goede?
Nog een wist-je-datje: In de weken na Pasen hoorden we elke avond op radio 1 in het gelegenheidsprogramma Kraakland de eigenzinnige muziekkeuze van een BV. Frontvrouw Inne Eysermans mocht op maandag 13 april 2015 haar goesting doen. Dit uurtje aangenaam oorsmeer is nog altijd te vinden via “herbeluister”! Aan u om te ontdekken met welke muziek Inne is opgegroeid...
Ra Federation - Scrappy Tapes
Opnieuw is tegenstelling troef in de kleine tenten. RA Federation is ontstaan in de electro-dance, maar waagde zich ook aan roots in rock, folk en latin. We horen hen in het Spaans bezig als we binnen komen in een tent waar het publiek als haringen in een ton zit. Het wordt meteen duidelijk dat ze een thuismatch spelen met groepsleden uit Izegem en Rumbeke. De kleurige jurken en de latin getinte muziek doet de zon eventjes doorbreken.
Tegelijkertijd laten Scrappy Tapes hun vintage swamp- garage- roots- blues door merg en been klinken. Ter vergelijking schiet ons The Black Box Revelation als eerste te binnen. Songs recht vanuit de buik, omwonden met de pure rauwheid van een gitaar en voortgestuwd door een drum. Het energieke geluid van dit duo werkt aanstekelijk. Het is fantastisch om te zien hoe deze jonge wolven blues uit de jaren '30 en de rockabilly van de jaren '50 en '60 een eigentijdse schwung geven. Met Serge Feys als producer aan de zijlijn blikten ze vorig jaar "Pickin' Marmeldade".in. Bekijk zeker eens hun filmpje van Like A Little Boy.
Laïs
Op hun carrièretaart blazen de dames van Laïs dit jaar twintig kaarsjes uit. Een half jaar geleden zagen we hen nog in de kerk van Ledegem met hun Midwintertales en toen kregen we stemmige, soms melancholische muziek. Nu worden de liefhebbers in de grote tent getrakteerd op een ‘best of’ die meteen op een liveplaat kon gezet worden! Gesteund door een vijfkoppig orkest krijgen we weer een optreden zoals in de hoogdagen van Dranouter, toen ze nog drie jonge veulens waren die de folkweide kwamen ingestormd. Zoveel jaren en kinderen verder hebben ze nog niets ingeboet aan frisheid of meerstemmigheid. Ze maken met hun publiek een reis door twintig jaar optredens in Europa terwijl ze herinneringen ophalen aan andere grootheden zoals Garbiël Yacoub van Malicorne. Als sidekick herkennen we een oude bekende uit Kadril: Hans Quaghebeur op draailier, accordeon, fijfer, hakkebord, banjo, … Hij zorgt voor het authentieke geluid ‘van vroeger’.
Het einde van het optreden wordt ontsierd door een ongelukkig incident met Nathalie Delcroix. Net als ze “’t Smidje” zingen, slaat ze haar voet om en komt er een zwelling op, zo groot als een ei. Het laatste dansje doet ze eerst nog met haar voet steunend op één hak, maar algauw gaat ze op het podium van de drummer zitten met een ijszak op de pijnlijke plek. Later horen we dat de ligamenten verrokken zijn, maar dat alles in orde zal komen en dat de tournee, tijdens de rest van de zomer, wel zal kunnen doorgaan. Volgens de laatste berichten zal dat toch iets minder snel gaan als eerst werd voorspeld… Sterkte, Nathalie!
Tiny Legs Tim
In de Clubtent hadden we nog één naam aangestipt op ons lijstje. Blijkbaar waren we niet alleen: alweer was er geen plaatsje meer te veroveren. Misschien moet er uitgekeken worden naar een groter exemplaar tegen volgend jaar? Labadoux slaagt er weer in om relatief onbekende artiesten te programmeren die toch heel wat meer publiek lokken dan de tent kan slikken. Ieder nadeel heb zijn voordeel (en vice versa).
En meteen worden alle beloften aan een grote toekomst ingelost. Alleen gewapend met de gitaar speelt Tiny Legs Tim de deltablues. Slagwerk en begeleiding doet hij met zijn dunne beentjes… Hij opent met The Happiest Man in Town en speelt dan naar gelang het hem invalt eigen nummers en bluesklassiekers zoals Standing at the Crossroads. Zelf vertelt de bluesgitarist hierover: “Het origineel -Crossroad Blues- is van Robert Johnson maar geïnspireerd op Johnsons nummer, heb ik er een eigen tekst op gezet die beter aansluit bij mijn eigen crossroads”. Dat hoor je al in de eerste zin: “I’m standing at the crossroad, empty pillbox in my hand”. De rest van het nummer beluister je best zelf. Worried Man is dan weer een nummer van Leadbelly. Het is duidelijk dat hij zich op het podium als een vis in het water voelt. Met spitse humor loodsen de bindteksten het publiek van deze covers naar eigen nummers zoals Get It Back, Big City Blues of Death Of A Parasite. Het leukste is nog dat deze ‘oude muziek’ van (meestal dode) bluesmen niet alleen de grijzende luisteraars bekoort, maar ook heel wat jonge gasten! Deze bluesrocker moeten we in het oog houden, mensen! Later deze maand toert hij op door Portugal en Spanje, maar later deze zomer kan je hem zien in de Banana Peel, Hookrock en in Den Ouden St-Pieter in Izegem! Zeg niet dat we het niet gezegd hebben!
Revere
Na de grote Vlaamse kanonnen maakte nog een relatief onbekende Britse band zijn opwachting in de concerttent. Heel wat mensen zijn al naar huis en de tent Frontman Stephen Ellis, begint het eerste nummer met de stem vervormd door een vocoder. Meteen komt bij ons een gevoel van afkeer op. Maar dit blijkt slechts een gimmick te zijn voor de intro want kort daarna horen we de échte warme stem van Ellis. We blijven luisteren en worden geraakt door de prachtige muziek van deze Britten. Als I Won't Blame You weerklinkt herkennen we het nummer van radio 1. En de tent begint zich opnieuw te vullen met luisteraars die nog in andere tenten verzeild waren. Opnieuw presenteerde Labadoux ons een verrassing als afsluiter van de tweede festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 1-2-3 mei 2015 – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2015
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-01
Filip Gheysen
Deze editie bracht niet de grote buitenlandse namen die we vorige jaren mochten verwelkomen, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met het puikje van de Vlaamse scene: Bart Peeters en Yevgueni op vrijdag, Amatorski en Laïs op zaterdag en Lady Linn om de zondag af te sluiten. Die namen zorgden telkens voor een volle concerttent!
Daarnaast bouwt Labadoux verder aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van echte (en nagemaakte) Keltische folk of deltablues van Vlaamse bodem. Je hoort er jonge snaken met swing uit de roaring twenties of fiestabands die salsa en zuiderse sferen brengen, al haalden we buiten met moeite 20°. Ze hebben gelijk: LABADOUX is een HEERLIJK FESTIVAL!
dag 1 - vrijdag 1 mei 2015
Labadoux bracht dit jaar op vrijdag reeds het grof geschut in stelling. Met twee van de populairste namen van Vlaanderen op de affiche verzekerden de inrichters zich van een grote opkomst op deze eerste mei. Voor Yevgueni en Bart Peeters werden de stoelen uit de grote concerttent gehaald want de muziekliefhebbers kwamen massaal naar Ingelmunster afgezakt op deze vrije Dag van de Arbeid. In de pubtent werden we aangenaam verrast door o.a. Hat Fitz & Cara terwijl singer-songwriters zoals Peter Doran hun ding konden doen in de Clubtent.
Barluath
Deze vijfkoppige band is sinds 2010 bijeen. Ze leerden elkaar kennen tijdens hun studies aan het Royal Conservatoire of Scotland en brengen sindsdien traditionals en hedendaagse Keltische muziek om vingers en duimen van af te likken. Ze beheersen de kunst van de samenzang en bespelen een heel scala aan traditionele instrumenten. De zangeres lijkt één van de verleidelijke dames uit een Rode Ridder strip. Als twee doedelzakken op het einde van het optreden door de tent schallen, klappen de folkies mee met het opzwepende ritme. Het nummertje tapdansen dat zangeres Ainsley ten beste geeft, wordt beloond met een daverend applaus. Naar goede gewoonte blijft Labadoux trouw aan de Keltische muziek en dat kunnen wij ten zeerste appreciëren!
Hat Fitz & Cara
Intussen was een vreemd duo aan hun optreden begonnen in de pubtent. Hat Fitz, een bluesman from down under en de Ierse Cara Robinson noemen zichzelf ‘the beauty en the beast’. Fitz, de grote beer met de lange baard en de ruige stem, is ‘the beauty’ volgens Cara. (Wij zouden hem eerder de akoestische vader van ZZ-Top noemen). “And I am the beast”, voegt ze eraan toe. Het omgekeerde leunt dichter bij de waarheid aan! Met haar pijpenkrullenkapsel lijkt ze een soort vooroorlogse versie van onze eigen Isolde Lasoen: ze bedient het slagwerk met een ijzeren ritmegevoel en heeft een stem waarvan kristallen glazen zouden stuk springen.
Opnieuw een keurmerk van Labadoux: ze geven net die artiesten een podium waar de meesten onder ons nog nooit van gehoord hebben, maar die achteraf niet meer vergeten worden! Dit was een aangename verrassing en we kijken al uit naar de volgende passage van dit duo want dit schouwspel willen we zeker nog eens te zien krijgen!
Yevgueni
Reeds voor de derde keer doen Delrue en kompanen dit festival aan! We herinneren ons de vorige keer nog, vijf jaar geleden. Zij zijn de eerste grote publiekstrekker van dit weekend en de grote concerttent loopt dan ook lekker vol! We horen hier en daar nog klagen dat de stoelen zo vroeg reeds verdwenen zijn uit de tent. “Ze spelen ten slotte toch luisterliedjes?” Maar als de muziek losbarst, is het duidelijk dat de organisatoren het hier bij het rechte eind hadden. Er wordt gedanst en gezongen dat het een lust is! Eigenlijk is het onvoorstelbaar hoeveel klassiekers deze groep in hun eerste decennium reeds bij elkaar geschreven heeft “Als ze lacht”, hun eersteling, is een Vlaamse hymne geworden en met noeste ‘arbeid’ hebben ze verder getimmerd aan de lange weg naar de top.
Een sabbat drong zich op en in die welverdiende pauze gingen de groepsleden hun eigen ding doen. Het meest in het oog sprong natuurlijk de Franstalige plaat van zanger Klaas. Intussen is de ‘rust’ achter de rug en kwamen ze opnieuw bijeen voor hun vijfde plaat. Het oude concept, groepsleden zetten muziek op teksten van Klaas, werd volledig omgegooid. Nu mocht Klaas teksten verzinnen bij de aangeleverde songs. Zelf bracht hij inspiratie mee uit Zuid-Afrika. Het is nu al duidelijk dat deze jongens niet in de val getrapt zijn van de sleur en de routine. Binnen vijf jaar weer op Labadoux?
Sons of Racketeers
In de pubtent moet het er niet al te serieus aan toe gaan, het zou anders geen pubtent meer zijn. Daar staat dan ook het gepaste podium voor de vrolijke bende uit Zwevezele. Op een bedje van bas, gitaar en drums zet het accordeon de tent in vuur en vlam. Met hun witte hemden en bijpassende gileetjes doen deze racketeerskinderen zich sjieker voor dan ze zijn. (Racketeers zijn namelijk oplichters-afpersers-maffiosi). Maar met hun geruite petjes lijken ze de vermoorde onschuld. In de traditie van Flogging Molly en Dropkick Murphys krijgen ze het publiek op hun hand en kan de avond niet meer stuk!
Bart Peeters
Het publiek van Yevgueni is voltallig op de festivalweide gebleven om ook deze vader-spring-in-’t-veld te zien: heel wat jongelui voor het podium maar ook heel wat vijftigplussers, verder in de tent. En die zeiden het achteraf (jaloers?) luidop: “Waar haalt hij de energie vandaan?” Vanaf de eerste noot stond hij al op de basboxen vóór het podium te springen alsof hij meteen wou crowdsurfen: “Labadoux!!! Zijn jullie wakker???” Hij heeft iets… maar naar ‘t schijnt geen ADHD. Het doet ook geen pijn maar het is wel besmettelijk!
Waar anderen hun set voorzichtig opbouwen met het minder bekende werk in het begin, kan Peeters kwistig omspringen met zijn materiaal en de ene hit na de andere spelen. Het zangfeest begint meteen met “Heist aan zee” en “Lepeltjesgewijs”. Hij krijgt wat later de sympathie van het oudere publiek als hij zijn afkeer voor dieetvoedsel bezingt in “Konijneneten”. En zo dendert deze sneltrein verder.
Op een gegeven moment staat hij zelfs op de nadars vlak voor het publiek, alleen overeind gehouden bij de broeksriem door twee mannen van de crew. Of moeten die hem tegenhouden om niet de massa in te duiken? Die krijgt in ieder geval waar voor zijn geld (al ware dit het enige optreden van de avond) want de meezingers blijven komen. Ook met jazz-zangeres Tutu Puoane scoorde Bart Peeters met ‘Dicht bij mij’ een wereldmuziekhit. Deze zomer doen ze twaalf festivals aan, Labadoux is het eerste. Mooie spits hebben ze afgebeten!
Fiddler’s Green
In de grote tent wordt de eerste dag afgesloten door de Duitse Ieren (of is het omgekeerd?) van Fiddler’s Green. Geïnspireerd door de folkrock van voorbeelden zoals The Pogues spelen ze aanstekelijke folk met de traditionele instrumenten (viool, bodhran, accordeon). Met gitaren en drums mengen ze er een flinke scheut punk doorheen. Het jonge volkje dat nog opgebleven is, kan nog eens flink uit de bol gaan terwijl de vijftigers al onder de wol liggen… Ieder zijn meug!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labdoux-2015/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Nederlands 
Français 
