Het is haast niet te geloven dat garagerock-pioniers The Sonics 50 jaar na hun meest bedrijvige periode nog zo een bruisende en viriele rock’n’roll plaat hebben gemaakt. Met het trio ‘Here Are The Sonics”, ‘Introducing The Sonics’ en ‘Boom’ hebben The Sonics in ’65 en ’66 drie borrelende garage-rock mijlpalen op de wereld neergepoot. In een tijd waar jonge meisjes per lopende meter flauwvielen bij elke Beatles-scheet die er te horen en te ruiken was, maakten The Sonics in de smerige kantlijn van de toenmalige pop- en beatmuziek deze drie legendarische vette en stomende rockplaatjes. Nu is daar een al even driftig vervolg op gekomen met ‘This Is The Sonics’, alsof de tijd gewoon vijftig jaar heeft stil gestaan.
‘This Is The Sonics’ staat als vanouds weer bol van opwindende en vlijmscherpe rock’n’roll klassiekertjes die een gortige en vlammende uitvoering hebben meegekregen. Het zijn soms alom gekende en veel gecoverde songs (“You Can’t Judge A Book By The cover”, “Look At Little Sister”, “I Don’t Need No Doctor”,…) maar The Sonics laten die keer op keer tot boven het kookpunt uitstijgen en doen dat met de gretigheid van een bende jonge wildebrassen die er op uit zijn om een relletje te stichten.
Van de energieke bedrijvigheid die ze op ‘This Is the Sonics’ aan de dag leggen staan zelfs woelige jonge rockertjes als The Strypes nogal te kijken.
Dit is van de heetste en meeste opwindende garage rock die we de laatste maanden gehoord hebben, en dat van een bende oudjes, hoedje af !
Zoals we het van deze krachtige band gewoon zijn, trekt Torche een massieve wall of sound op en daaronder leggen ze deskundig een stel prachtsongs. We kennen de formule onderhand wel, maar toch blijven ze er ons mee verrassen. Het beukt, het dreunt en het bonst dat het geen naam heeft. De gitaren gaan geweldig tekeer op opener “Annihilation Affair” waarin na een tijdje alles openbarst via een instortende muur van feedback geraas, we zijn meteen wakker. Verder is de moordriff die het machtige “Minions” voortstuwt uit geen enkel brein nog weg te branden, een bulldozer van een song is dat. En zo gaat het stevig door, met het gaspedaal nog wat meer ingedrukt op “Loose Men” en “Blasted”. Log en bijzonder heavy zijn “No Servants” en “Believe It” en helemaal overdonderend is afsluiter “Restarter” die 8 minuten aan een stuk geniaal door raast.
Torche klinkt wederom bijzonder heavy op ‘Restarter’, een loodzwaar maar tegelijkertijd dynamisch album die als waardige opvolger van die andere krachtbommen ‘Meanderthal’ en ‘Harmonicraft’ mag beschouwd worden.
Torche speelt op 21/05 in Trix Club (samen met de doomveteranen Pentagram), onder de vlag van Heartbreaktunes, een organisatie waar ze een neus hebben voor het betere sloopwerk.
The Spectors bengelen tussen shoegaze en dreampop. Drijvende kracht achter dit groepje is songwriter en bassiste Marieke Hutsebaut. Ze heeft nu niet meteen de meest begenadigde stem (helemaal niet erg, Kim Gordon en Kim Deal hebben die ook niet en toch zijn ‘t pure klassewijven) maar ze heeft wel een handvol aardige songs uit haar shoegaze-mouw geschud. Met een zangeres aan het roer kom je in dit genre al gauw terecht bij The Pains Of Being Pure At Heart, The Raveonettes, The Joy Formidable of –nog verder in de tijd- The Sundays en het onvermijdelijke My Bloody Valentine.
De sound mag je dan ook in die richting gaan zoeken, maar er wordt niet over de rooie gegaan. Bij de Spectors is de shoegaze immers gewikkeld in pastelkleuren en snijdt die niet zo hard door merg en been dan bij pakweg A Place To Bury Strangers of -bijna naamgenoten- Spectres.
Er hangen wel mooie songs achter het gitaargordijn. Amper een paar wegwerpnummertjes die ons te poppy en vooral te licht klinken (“Wrong” en “Someone Else”) staan hier een beetje overbodig te wezen, maar de rest is van zeer deugdelijke tot superbe kwaliteit.
Vooral de tracks waar het gaspedaal wat harder wordt ingedrukt en waar de gitaren iets nadrukkelijker mogen scheuren (“Flakey”, “One Eighty” ) grijpen ons stevig bij het nekvel. Een aangenaam buitenbeentje is “Drone”, die met zo een Black Angels riffje aanzet en gans de song een permanente dreiging aanhoudt. Het schijnt live een absolute kraker te zijn, en we kunnen ons daar wel iets bij voorstellen.
Veelbelovende plaat, maar toch wordt het voor dit bandje een heuse uitdaging om in de toekomst de eenzijdigheid van het genre te omzeilen, zeker nu er alsmaar meer soortgenoten boven water komen. En dan hebben het zowel over nieuwe (Spectres, Cheatahs,…) als oude bands, want zelfs de pioniers trachten hun graantje opnieuw mee te pikken, zowel Ride als Swervedriver zijn nu ook uit een diepe winterslaap ontwaakt. Het wordt drummen.
Male Gaze uit San Francisco begeeft zich op hetzelfde terrein als de gruizige post-punk revival bands Eagulls, Holograms, Beastmilk en Total control. De band recycleert de eighties op de meest energieke wijze en voegt daar als extra een hevige sneer Thee Oh Sees gekte aan toe.
Het resultaat is een kort en zinderend debuutalbum met 7 turbulente songs die er geheid het tempo in houden en af en toe in een psych garage bad duiken. De vocals neigen soms naar Ian Curtis, maar de songs zijn heftiger, gejaagder en minder claustrofobisch dan Joy Division. Kortom, dit is meer opwindend dan depri.
Een stormachtig plaatje waarmee u zich geen seconde zal vervelen.
Rachel Anne (Rae) Morris, is een Britse zangeres uit Blackpool, een klein dorpje in het Noordwesten van Groot-Brittanië. Maar deze stad brengt wel een groot zangeres voort. Ze werkte samen met onder meer Clean Bandit en Bombay Bicycle Club, tourde met George Ezra, Tom Odell of Lianne La Havas en bracht begin dit jaar haar debuutalbum ‘Unguarded’ uit. Verbazingwekkend dat Rae Morris niet bekender is bij het grote publiek. Zelfs na haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, die ze niet wist te verzilveren, blijft ze haar simpele zelf. Haar debuut is een pareltje die zowel popnummers als fantastische pianonummers bevat. Hierop wordt ze zelfs vergeleken met de grootsten zoals Kate Bush, Feist en zelfs PJ Harvey.
Ondanks al haar samenwerkingen met populaire bands en haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, blijft Rae Morris relatief onbekend. Hierdoor was de zaal (boot) slechts halfvol gelopen. Maar de thuisblijvers hadden ongelijk. Hier stond een artiest die binnen een jaar niet meer in deze kleine, gezellige zaaltjes speelt wegens te populair. In de boot bleef ze zelf heel bescheiden en voor de gelegenheid had ze een volwaardige band mee op haar eerste concert in Frankrijk. Ook Rae Morris was onder de indruk van de omgeving waarin ze speelde, op een boot. Dit is iets wat later nog zal naverteld kunnen worden.
Beginnen deed Rae Morris zeer rustig. De kalme, sfeervolle pianonummers van haar debuutalbum passeerden eerst de revue. Onder meer met “Skin”, “Grow” en “This Time” werd gestart. Meteen viel op wat een geweldige stem Rae heeft. Hoge en lage tonen, niets is te veel voor de zangeres uit Blackpool. Het nummer “Closer” dat werd gereleaset als single en is meer een popnummer. Dit was ook zichtbaar aan het publiek die lichtjes begon te dansen. Haar stem gaat in dit nummer ook zeer zwoel te werk. Daarna volgt het kippenvelmoment van de avond. De band houdt even alle instrumenten stil en enkel Rae en haar Piano zetten “Don’t Go” in, haar eerste single ooit. Het is muisstil in de zaal, iedereen kijkt met open mond naar hoe ze dit nummer brengt. Met enkel haar stem en piano toch een zaal zo naar de hand krijgen. Het lukt Rae Morris in dit nummer. Op het einde wordt nog een klein beetje basgitaar bij het nummer gevoerd. Zeer emotioneel nummer dat met dezelfde emoties gebracht wordt.
“Cold” , een andere single van Rae, is normaal een duet met zanger Fryars. Maar omdat deze niet meekan op tour moet Rae de stem van de mannelijke zanger nadoen. Zeer speciaal, zeker voor wie de albumversie kent. Maar ze komt er gemakkelijk mee weg, ze geeft er haar eigen touch aan waardoor ook dit nummer live zeer goed klinkt. Mede dankzij de vrouwelijke drummer die met haar hoge tonen de stem van Rae deels vervangt. Er is slechts één jammerlijk moment in de set. “Up Again”, een nummer die ze samen met Clean Bandit maakte is erin geslopen maar past er totaal niet in. Het is een drum’n’bass nummer, maar in tegenstelling tot de andere dus veel te heftig.
Rae die tijdens haar volledige concert achter haar piano zit staat hier recht en waagt zich aan een voorzichtig dansmove. Eindigen doet ze met “Love Again”, de recentste single die het meest potentieel heeft om een echte radiohit te worden.
Rae komt nog terug voor twee nummers, “Not Knowing” een pianonummer en “Under The Shadow” een popnummer. Dit is dan ook de balans van haar optreden.
Een perfecte mix van rustige pianoballads en echte popnummers zoals Ellie Goulding ze zou maken. Rae Morris, een geweldig sympathieke dame die binnenkort wel eens de wereld zou kunnen veroveren!
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set , een dag later in de Ancienne Belgique (AB Club) Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rae-morris-15-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roselien-15-04-2015/ (support-act in de AB Club)
Organisatie: Agauchedelalune , Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Over opwarmer The Vals valt niet veel te vertellen. ‘Morning has broken’ en niets nieuws onder de zon. Ze houden van The Beatles maar raken niet eens hun tenen. Xavier Debaere achter de toetsen hielp ook niet relativeren. Ze kunnen beter ook professioneel afscheid nemen.
… Wel ondankbaar om te openen voor zo’n legende Paul Weller. De lokale mods zijn er en the mod is in the mood. Twee drumstellen, percussie, hammond, toetsen, bas twee gitaristen, Les Paul, Telecaster, Sheraton II, SG, noem maar op.
Onze Modfather en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een uitverkochte Cactus Club (MaZ) en legde er meteen de pees op. Een strakke start liet meteen opvallen dat de sound en de arrangementen buiten categorie vallen. Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten!
De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat pas bij het derde nummer “White sky” pas alles goed op dreef komt. Steve Craddock is een van de betere gitaristen op deze aardkloot. Paul en Steve zijn danig op elkaar ingespeeld dat de een niet zonder de ander kan. Tijdens de nummers vloeien ze alsof het niets is door elkaar solo’s.
Bij de presentatie van een nieuw nummer uit de komende schijf ‘Saturns Pattern’ schuift Zijne Misthoorn zich achter de toetsen en neemt het publiek met de spreekwoordelijke vingerknip mee . “Running high, long time a la waiting for the man, the attic, peacock”. Het kan allemaal niet meer op. Met “You do something to me” deed hij iets met ons.
Meer dan anderhalf uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de ‘sound and vision’ jaren.
De grote variatie aan nummers werd in een strak tempo in de maag gespiest en werd danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte.
Na een tweede bisronde sloot Weller af met het absolute hoogtepunt “Changing Man”.
Paul Weller blijft op eenzame hoogte én op het toppunt van zijn kunnen staan.
Deze week nog in de AB, Brussel voor een tweede concert!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Tove Lo kwam in de Botanique een uitgesteld concert van 24 januari inhalen. Dit concert werd afgelast wegens stemproblemen van zangeres Ebba Tove Elsa Nilsson. Deze problemen zijn nu van de baan en Tove Lo is opnieuw op tournee. Voordien schreef ze nummers voor genregenoten als Icona Pop en Ellie Goulding. Nu heeft Tove Lo zelf gekozen om een popdiva te worden en stelt ze haar debuut ‘Queen Of The Clouds’ voor. En zoals echte popdiva’s mag ook playbacken niet ontbreken.
Voorprogramma van de avond was weggelegd voor de landgenoten van Urban Cone. Deze groep uit Zweden maakt aanstekelijke popnummers zoals Empire Of The Sun en Foster The People. Dit jaar komt de tweede cd uit. Het vijftal zorgt met samenzang en verschillende stemmen voor een speciale sfeer. Het is één van die bands waarvan je denkt ze al super lang te kennen terwijl Urban Cone nog relatief nieuw is. Op het concert valt vooral op dat ze vergeten te kiezen tussen pop en rock waardoor er een mix aan genres te horen valt. Van gitaarsolo’s tot pianosolo’s, alles kwam aan bod. Na 20 minuten was het vooral uitkijken naar Tove Lo.
Een voornamelijk jong meisjespubliek was op het concert afgekomen. De ‘babes’ zoals Tove Lo ze noemt zijn grote fans van haar. Het concert begint met een lange monoloog van de zangeres die het publiek wat opjut. Ze maant het publiek aan om de kleren uit te trekken en wild te dansen. Helaas, voor de minderheid aan mannen in het publiek, gebeurt dit niet. Waarna de monoloog eindigt op een “You are fucking perfect”. De ‘babes’ schreeuwen het uit wanneer de zangeres opkomt.
Dansen wordt er zeker gedaan op het concert, al vanaf het eerste nummer “My Gun”. Opvallend is dat ze zich enkel richting publiek draait om haar zogenaamde geweer te tonen. Maar om haar te zien zingen is het al wat moeilijker. Door veel belichting op het podium te zetten , wordt Tove Lo ook als het ware onzichtbaar gemaakt. Dit allemaal om te verbloemen dat ze eigenlijk niet live aan het zingen is. Want tussen de nummers praat ze niet veel en hetgeen ze zegt klinkt nogal hees. Maar toch haalt ze zulke hoge tonen. Op een bepaald moment komt haar stem zelfs voor op haar lippen. Wordt hier zomaar geplaybackt?
Met “Heroes” wordt een echt dansnummer gespeeld. Het nummer geproducet door Alesso heeft enkele Avicii allures en ook Calvin Harris komt aardig in de buurt. Net zoals de andere nummers van de set waar ook veel dance aan te pas komt. Soms zelfs iets te overdreven waardoor de zang wordt verloren in de muziek. Met “Talking Body” laat Tove Lo haar sensuele danspasjes tot een hoogtepunt herleiden. Enkele zwoele heupbewegingen en het tonen van haar “Body” behoren tot deze danspasjes. Een echte popdiva hoeft soms niets meer te doen dan het tonen van haar lichaam op de minst preutse manier.
Na elf nummers verlaat ze het podium, de Zweedse komt nog terug voor twee nummers waaronder het radiohitje “Habits (Stay High)” dat eigenlijk werd geremixt door Hippie Sabotage, maar nu dus effectief deel uitmaakt van de set. Wanneer het laatste nummer wordt ingezet wordt eens een gitaar bovengehaald. Veel nut heeft dit niet want het nummer klinkt net zoals de rest van de set, dansbaar.
Tove Lo stopt na een korte set van net geen uur. Zou haar stem dan nog steeds niet volledig hersteld zijn waardoor ze enkele nummers niet speelde? Op het concert werd enigszins veel geplaybackt waardoor de geloofwaardigheid van de popdiva’s nogmaals naar beneden werd gehaald.
Organisatie: Botanique, Brussel
A Place To Bury Strangers – In één woord Top!
A Place To Bury Strangers – zZz
La Péniche
Lille
Hoogdag in de uitverkochte La Péniche vanavond. De Fransen hebben een goeie smaak, want het bordje complèt mocht al maanden geleden uitgehangen worden. A Place To Bury Stangers is dan ook een grote naam en heeft over de jaren heen een stevige livereputatie opgebouwd. Ze stellen nooit teleur. Ook vanavond niet. Maar daarover later meer.
Beginnen doen we met zZz. Deze keer geen voorprogramma om zomaar de avond te vullen. Maar een steengoeie band die dringend eens door meer mensen onder de loep mag genomen worden. Het Nederlands duo gaat al menig jaar mee en zijn ook niet meer van de jongste. De muziek wordt echter nog steeds met heel veel jeugdig enthousiasme gebracht. Een drummer en een keyboard/orgelspeler. Meer is er niet nodig om een denderende rockshow te produceren. Een denderende beat, virtuoos pianospel, een zanger die de microfoon meer in dan vòòr de mond neemt. Het publiek deint mee op de golven van de muziek. Hup Holland Hup, das hetgeen mij in het hoofd springt. Een gevaarlijke band. Rochelend en spuwend (tekenen van een opkomende verkoudheid) maakt de drummer/zanger de keel vrij. Het past bij het geheel. Een memorabel voorprogramma dus.
En na dit fantastisch optreden moet het eigenlijk nog beginnen. Het New Yorkse gezelschap A Place To Bury Strangers is een absolute topper in de hedendaagse musicscene. Ze brengen ten gepaste tijde een geniale nieuwe plaat uit. Luister maar eens naar ‘Transfixiation’.
Live weten ze hun muziek op een overweldigende manier te brengen. Een drietal die een wall of sound weet te creëren alsof er 30 gitaren te horen zijn. De koningen van de effectpedalen. Het geluid is overladen met fuzz, maar is uitgekiend tot in de perfectie. New new-wave, de moderne shoegaze,... Te veel goeie zaken om op te noemen.
Veel rook en 3 projectors kleden het geheel perfect in. De beleving bij de muzikanten is top. De gasgitaar plakt menig maal aan het plafond van La Péniche. Er wordt niet meer met een gitaar gesmeten aan het begin van de show. Maar dat is niet erg. Het concert loopt niet naar een gigantisch orgelpunt, maar blijft van begin tot einde top. Geen vullertjes om het uur rond te maken. Het traditionele einde met veel rook, stroboscoop en feedback overal , blijft behouden. Maar de show houdt daar niet bij op. Wat er nog gebeurt? Ga dat zelf ontdekken. Anders is de verwondering en de verrassing eraf.
Volgende week staan beide bands opnieuw samen, deze keer in De Kreun. Ga dat zien! Je zal het je niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-11-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-11-04-2015/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.
Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.
Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.
“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.
Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De eerste halte van het Canadese duo Purity Ring op hun Europese tournee was in Brussel. Ze kwamen er hun nieuw album ‘Another Eternity’ voorstellen. Dit album kwam begin maart uit en is de opvolger van hun debuut ‘Shrines’ uit 2012. Purity Ring valt het best te vergelijken met The Knife, The xx of zelfs Burial. Een alternatieve groep met een zeer specifiek elektronisch geluid. Dit geluid komt, zoals ook bij voorgaande bands het geval is, vooral live goed tot zijn recht. Benieuwd of dit bij Purity Ring ook het geval is.
Op hun tour hebben die van Purity Ring de land- en genregenoten van Born Gold mee om hun voorprogramma te doen. Een band die al verschillende albums uitbracht maar nooit echt wist door te breken. Ook door het voorprogramma te spelen zal dit hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. De zanger van de groep doet te hard zijn best om te veel te zingen waardoor de muziek slechts bijzaak wordt. Jammer, want qua geluid zit het bij deze band wel snor.
De zaal was aardig volgelopen en het publiek bleef toestromen naarmate het concert naderde. Iedereen die de zaal binnenkwam keek verbaasd naar het podium. Wat een feeëriek tafereel staat er daar klaar? Links en rechts tientallen touwen met lampjes aan en in het midden een soort troon. Een troon omringd door reuzenwattenstaafjes! Helemaal achteraan hing een reuze cirkel die de maan moest voorstellen om het podium te verlichten. Het was dus afwachten tot het begin van het spektakel om te zien waarvoor dit allemaal diende.
Beginnen deden ze met “Stranger Than Earth”, een nummer van het nieuw album. De lichtshow werd nog niet volop gebruikt om de spanning nog hoger te houden. Tot plots de lichtjes aan de touwen oplichtten. Een fantastisch beeld was dat. Honderden kleine lampjes verlichtten het podium en veranderen constant van kleur. Dit zorgde voor een zeer sprookjesachtig decor. Maar waarvoor dienden die wattenstaafjes? Vroeg iedereen zich nog steeds af. Het antwoord kwam snel bij “Push Pull” de wattenstaafjes waren een soort reuzendrumstel. Telkens wanneer instrumentalist Corrin Roddick de staafjes aanraakte, lichtten deze op en kwam er een specifiek hoog geluid uit.
Zangeres Megan James paste perfect in dit idyllisch geheel. Door haar twee vlechten en een volledig wit tenue ging ze volledig op in het decor. Veel nieuwe nummers passeerden de revue: onder meer “Repetition” en “Heartsigh” werden gespeeld. Toen nam de zangeres plaats achter nog een speciaal decorstuk op het podium. Daar zorgde ze met weerspiegelende handschoenen voor een nog beter lichtspektakel. Verschillende lichtstralen werden in het publiek geschoten.
Al deze visuele pracht kreeg ook de beste soundtrack die het zich kon inbeelden. Elektronische dreampop vergezeld met de prachtige stem van Megan James. Haar stem is zowat te vergelijken met een soort Chinese zangeres. Maar toch heeft het haar eigen geluid met de sound van Purity Ring. Telkens Megan door de lampentuin wandelde, leek het alsof ze in een bloemenveld liep. Met een roze galm net zoals de albumhoes van ‘Another Eternity’.
“Obedear”, “Bodyache” en “Begin Again” leidden het einde in van de zeer korte set.
Na nog net geen uur te spelen hielden ze er al mee op. Het publiek keek nogal verdwaasd op want er werden zelfs geen bisnummers gespeeld. Jammer, want deze droomwereld stopte net zoals gewone dromen veel te vroeg.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het wordt alsmaar moeilijker om zich nog te onderscheiden in het shoegaze genre nu al die nieuwe bandjes er bij komen, maar Spectres (Bristol, UK) steken er onmiddellijk boven uit, dat voel je, dat hoor je, dat ruik je, dat beleef je gewoon op ‘Dying’. De band heeft op hun vlijmscherpe debuut het gruizigste van Sonic Youth en het meest heftige van A Place To Bury Strangers bij mekaar gehaspeld en is daarmee aan de slag gegaan.
De gitaren scheuren geweldig, als Ride en Swervedriver in hun beste dagen, en de bassen dreunen bij wijlen heel angstig en diep door. Er wordt geregeld een noise barrière overschreden, maar net voor de kakafonie onhoudbaar dreigt te worden zetten ze telkens tijdig een handige stap terug.
Na opener “Drag”, anderhalve minuut gedruis die lijkt te zijn opgenomen in het hartje van een staalfabriek, zet de shoegaze TGV aan met drie razende oplawaaien “Where Flies Sleep”, “The Sky Of All Places” en “Family”, om dan de remmen even dicht te gooien en hartig naast de sporen te rijden op de scheurende tonen van “This Purgatory”. In het ontregelde “Mirror” gaat het ganse gevaarte terug aan de haal, en met het verslavende “Blood In The Cups” komt men aan bij het absolute hoogtepunt van dit album, een dreun van een song die ankers vastpint in ons beenderstel, Swans zijn in de buurt. Na nog wat brandende herrie op “Sink” en “Lump” gaan nog één keer alle registers open op het negen minuten durende “Sea Of Trees”, een rumoerig epos dat met bijtend zuur overgoten is en heel wat Sonic Youth extracten bevat.
Spectres is één van de revelaties van het jaar, dit hemels kabaal willen we wel eens live meemaken. Er zijn vooralsnog geen concerten gepland op het vasteland, maar we houden het nauw in de gaten.
Joe Bonamassa is het soort bluesrock-gitarist die getrouwd is met zijn gitaar, er mee gaat slapen en waarschijnlijk ook gaat kakken. Zo eentje die graag zichzelf hoort spelen en zijn eigen solo’s uitermate fantastisch vindt. Op een Bonamassa optreden kan u tijdens één solo gerust op uw gemak een toiletbezoekje plegen én daarna een pintje gaan pakken in het café ernaast, u bent op tijd terug.
‘Muddy Wolf At Red Rocks’ moet zowat zijn elvendertigste live cd zijn en deze keer is het een eerbetoon aan de al lang overleden bluesgrootheden Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Wat moeten we daar nu mee ? Beide helden waren vermaard omwille van hun authenticiteit, Muddy Waters voor die bruisende combinatie van prachtig doorleefde bluessongs met die typisch wenende gitaar, en Howlin’ Wolf vooral omwille van zijn rauwe songs en die unieke stem waaraan hij zijn naam had te danken (zowel de rasperige kelen van Captain Beefheart, Tom Waits als die van Arno zijn schatplichtig aan de meester).
Qua stem moet Bonamassa sowieso onderdoen voor de twee blueslegendes, hij is een bleekscheet die de blues geleerd heeft op de gitaarschool en niet op de katoenplantages. Bij Waters en Wolf zat de blues onlosmakelijk ingebakken in hun lijf, bij Bonamassa komt die uit de boekjes.
Hij ontbeert dus een hoop talenten als het op de blues aankomt, en als hij die tracht te vervangen door een aan grootheidswaanzin lijdende elektrische gitaar, dan vinden wij dat nogal blasé. Dit live album wordt nog enigszins opgesmukt door een stel soulvolle blazers, maar als Bonamassa het voor de zoveelste keer niet kan laten om uitvoerig zijn gitaar te neuken, dan gaan wij regelmatig een toertje om de blok wandelen. Natuurlijk is het songmateriaal sterk, bijna alle songs zijn klassiekers, echte bluesstandards zeg maar, maar ze zijn al duizenden keren gecoverd.
Bonamassa geeft de songs wat extra bombast maar geen meerwaarde, hij gebruikt ze alleen maar om zijn eigen virtuoze kunstjes te etaleren en uit te vergroten. Of Muddy Waters en Howlin’ Wolf zich hiermee vereerd zouden voelen is maar zeer de vraag.
Maar goed, als u elektrische macho-bluesrock verkiest bovenop authentieke primaire blues, en u kickt bovendien op een overdaad aan narcistische gitaarsolo’s, dan is dit zeker uw ding.
Het jonge duo Scrappy Tapes is op hun eerste full cd ‘Pickin’ Marmelade’ met de blues aan de slag gegaan en heeft die in een emmer vet ondergedompeld. Ze grasduinen in die onuitputtelijke blueswereld en komen daarbij niet zozeer terecht bij grootheden als pakweg BB King of Buddy Guy, maar eerder bij de rafelige blues van obscure namen als RL Burnside, T-Model Ford of Junior Kimbrough. Stel dat Scrappy Tapes Amerikanen waren, dan hadden ze gegarandeerd onderdak gevonden bij Fat Possum, een label die de blues graag binnenrijft met vette modderkluiven aan de botten.
Scrappy Tapes hebben dat rauwe van prille White Stripes en vroege Black Keys, en ze roeien in het zog van garagebluesrockers als Soledad Brothers en Lef Lane Cruiser. Kortom, er hangt flink wat teer en smerige motorolie aan hun songs, en dat moet er niet persé af gewassen worden. We houden maar al te zeer van de groezelige bluesrockers als “No Direction”, “What I Really Need” en “Turn Your Heat down”. Maar de kerels kunnen ook wat gevoeliger uit de hoek komen met fijnbesnaard materiaal als “Like A Little Boy” (Seasick Steve is in de buurt) en de ingetogen afsluiter “The Unspoken” waarin veel Jack White stuifmeel rondhangt.
Ze kennen dus hun voorbeelden, en aan de intro van het stevig stuiterende “Break Out Like The Measles” te horen hebben ze ook een dikke boon voor Rory Gallagher.
Ook met de stekker uit het contact getrokken, weten ze met het fijne akoestische ‘Pistol Slapper Blues’ de magische Rory op een mooie manier te eren. Het korte maar intense ‘Howl’ trekt dan weer een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van hun rootsplaat die de naam euh… ‘Howl’ draagt, ’t zal wel toeval zijn, zeker.
Nice and dirty flemish bluesrock.
We hebben zo een beetje de indruk dat Balthazar, na Oscar & The Wolf uiteraard, zowat de meest overroepen band van het Vlaamse land is. Met deze ‘Thin Walls’ hebben we namelijk hetzelfde gevoel als bij ‘Rats’, er staan beste interessante dingetjes op, maar over gans de lijn klinkt het toch wat eenzijdig en behoorlijk saai.
Op te veel songs grijpt de zanger terug naar die irritante aan Bob Dylan ontleende klaagzang van het vorige hitje “Sinking Ship”. Men hoopt er misschien de succesformule wat langer mee uit te melken, maar in onze oren bereikt Balthazar eerder het tegenovergestelde, dat stemmetje begint mettertijd danig op de zenuwen te werken.
Nog zo iets, het hitje “Then What” mag dan al catchy klinken, de song is gebouwd op een riff die schaamteloos gejat werd van “1979” van Smashing Pumpkins. Als dan moet blijken dat dit nog het sterkste nummer van de plaat is, dan is de spoeling toch wat te mager, me dunkt. Voor de rest zitten er misschien terug wel wat goede ideeën in ‘Thin Walls’ maar helaas ook te weinig vaart.
‘Thin Walls’ is in de nationale pers met bakken lof overladen. Misschien hebben wij het weer eens niet begrepen, maar geloof ons vrij, hoezeer ze alhier ook de loftrompet zwaaien met dit album, we denken niet dat het over de grenzen veel potten zal breken. Als dit qua indie-pop het Belgische uithangbord moet zijn, dan zijn we nog ver van huis.
Als u Balthazar live wil zien, ga dan naar om het even welk zomerfestival, u komt ze daar wel tegen.
Nederlands 
Français 
