Acht jaar liet hij op zich wachten de Ierse sing/songwriter ‘extraordinaire’ . Inmiddels de 40 gepasseerd is hij nog maar toe aan zijn derde langspeelplaat . En oh , wat zijn de acht nummers mooi uitgediept . Emotionaliteit , gevoeligheid , weemoed ervaren we in die reeks ingetogen nummers . Als vanouds kenmerken de nummers zich door het intieme gitaargetokkel , pianodeuntje en gaan zo verder naar een breed rollend en uitwaaierend arrangement door de zachte keys , bas, drums , blazers en de orkestraties.
De pakkende composities kennen een broeierige opbouw en gaan het vleugje bombast niet uit te weg . Ze blijven raken en tonen dat dit een derde voltreffer is van deze Ierse troubadour .
“It takes a lot to know a man” en “I don’t want to change you” werden even vooruitgeduwd van het album. In zijn totaliteit is dit meeslepende dramatiek en gevoelige pracht; een immense schoonheid buiten categorie !
De Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus is nog maar zo’n goede 25 jaar oud , maar heeft al een sterke productiviteit van een reeks platen , EP s en samenwerkingen.
Muzikaal intrigeerde ze vooral door haar bezwerende fusie van gothicpop, industrial en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen. Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert die bezwerende ‘darkwave’ electro.
Op de nieuwe plaat ervaren we wat meer ademruimte en komt het woord pop en dance met een “Dangerous days”, “Hunger”, “Lawless” en “Hollow” wat meer op het voorplan, naast de sfeervolle, kille tracks die het album sieren .
Zola Jesus durft door die beats wat opgewekter te klinken , die de barok wat onderdrukken , maar algemeen blijft de sfeer donker , grimmig , dramatisch , wat haar nog steeds een ‘dark queen’ maakt …
We zullen ze missen Neon Judgement van TB Frank en Dirk Da Davo … Dit jaar geven ze hun afscheidstour . Maar volledig opgeborgen is het niet , gezien vanuit dit sfeertje Dirk Da Davo al een pak jaren zijn Neon Electronics als troetelkind heeft, waar natuurlijk elektronica en wave met elkaar verweven zijn. In de drummachines is de invloed van Neon Judgement onmiskenbaar , maar ook een Front sijpelt hier sterk door in de ritmische elektronica songs, van synths’n’grooves, en pulserende , doordrammende beats , die donker, bezwerend, repetitief en aanstekelijk , opzwepend , dansbaar zijn .
De eerste songs huiveren op die manier en vanaf song vijf “Road to freedom” en verder met “Glimp.01” en “Over and over 01” klinkt de pop wat meer door . Die kenmerkende dark electro heeft een warmer groovier geluid .
De samenwerking met Glenn Keteleer is hier meer dan geslaagd . Deze Neon Electronics doet Neon Judgement niet gauw vergeten …
Info http://www.dancedelicd.com
Goed en veel volk die Johan Verckist bijstonden op deze EP . Samen met Hans De Prins (Broken Glass Heroes, Expats), Tijl Piryns (You Raskal You), Lennart Janssen (Statue) en Dries Debie vormt hij Shun Club.
Hij brengt een reeks dromerige , melancholische nummers , die deels ingehouden , maar even mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn. “Cloudberry” en “Quest” zijn de catchy songs en “Release me” en “I keep my eyes on the prize” moeten het meer hebben van hun intense gevoeligheid. Op die manier ervaren we dat deze band veel in zijn mars heeft . Ook Pascal Deweze en Geoffrey Burton kwamen een handje toesteken.
Veel potentieel dus … Niet voor niks verlieten vroegere bandleden Verckist om te spelen bij Arno, Broken Glass Heroes, Dez Mona, And They Spoke In Anthems en Dans Dans.
Heel fijn EPtje dus!
Info http://beta.vi.be/shunclub
Wil men dit bandje eens kansen bieden aub ? … Trailers viel al door de vorige EP ‘This radiant mess’ op en nog steeds ervaren we boeiende , energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks. De twee songs zitten goed in elkaar en zijn spannend door de broeierige opbouw. Trailers heeft goede mensen rond zich met Niels Hendrix en Floris De Decker . Overtuigend opnieuw !
Info http://www.trailersband.com
PIAS Nites 2015 – Mengeling van stijlen zorgt voor een uiterst geslaagde avond!
Pias Nites 2015
Paleis 12
Brussel
Op PIAS Nites werden we verwend met een hoop uiteen liggende genres. Van de shoegaze van The Spectors en softpop van Oscar and the Wolf tot de harde technobeats van Raving George. Deze mengeling van muziekstijlen zorgde voor een geslaagde avond vol ontdekkingen.
The Spectors kregen de eer om de avond te openen. Deze shoegaze band gedragen door Marieke Hutsebaut heeft zonet de schitterende debuutplaat ‘Light Stays Close’ uitgebracht waarmee ze nu door België toeren. Eén voor één fantastische muzikanten en drie vrouwen die de nodige rock ‘n roll attitude in uw richting afvuren. Wij waren vooral onder de indruk van het fantastische “Drone”, een donker sluimerend nummer die volledig werd beheerst door de drums van Stefanie Mannaerts. Verder werden we nog omvergeblazen door “Like Sand”, “One Eigthy” en het mooie “Ariel”, de enige song die niet door Marieke werd geschreven maar door drumster Stefanie. Ook titelnummer “Light stays Close” wist ons te overtuigen, een sterke song met een donkere boodschap. Daar houden wij wel van! (Masja)
Nog zo een sterke band is BRNS. Rustig opbouwende muziek die word bepaald door allerhande speciale geluiden en door de hemelse stem van zanger Timothée Philippe. Deze Belgen hebben vorig jaar hun tweede plaat ‘Patine’ uitgebracht, een schitterend plaatje met heerlijke songs als “Void”, “Head is into you”, en “Many Chances”. Rustgevende performance, naar het einde toe misschien een beetje te rustig maar al bij al zeer geslaagd! (Masja)
Dan gaan we nu over naar de complete verrassing van de avond Oscar And the Wolf. Ik moet eerlijk zijn dat ik van hun eerste plaat ‘Entity’ enorme buikkrampen krijg, eentonig, saai, zagerig en enorm overroepen, anders kan ik het niet verwoorden. Ik moet na deze live act mijn mening echter herzien. Oscar and the Wolf is gewoon een fantastische live band. Zanger Max Colombie zorgde er voor dat je zelfs van hun irritantste en meest grijsgedraaide single “Princess” kippenvel kreeg. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Max wist de zaal helemaal in te pakken met zijn performance en zijn muzikanten speelden Paleis 12 volledig plat.
Hun setlist was gevuld met “Bloom (oh my baby)”, “Undress”, “Nora”, “Freed from desire” (cover), “Killer You” en het nieuwe “You’re Mine” (in samenwerking met Raving George), waar je eerlijk van moet zeggen dat dit een fantastisch nummer is. Meer van deze schijven en ik haal het nieuwe album van Oscar in huis. Ook “Jenny from the Block’ moest eraan geloven, de band bracht er een geslaagde versie van, helemaal in hun eigen stijl.
Ook het decor was weer sfeervol ingekleed, de band was omringd met enkele treurwilgen (’t is eens iets anders dan palmbomen) en de danspasjes van Max lieten niets aan de wensen over. We kunnen er niet omheen, we hebben onze eigen Belgische Justin Timberlake. Ik moet toegeven dat de zweverige softpop van deze boys mij zeker heeft kunnen bekoren en wie weet sta ik deze zomer wel op de eerste rij. Proficiat Oscar, ‘t was in orde! (Masja)
Na Oscar and The Wolf was het tijd om de stoelen en tafels aan de kant te schuiven en ons te begeven naar de wereld van house en techno. Het Berlijnse Claptone slaagde er meteen in iedereen in die wereld te lanceren. Ijzersterke visuals, kwaliteitsvolle deep-house en een gemaskerde performance maakten het plaatje compleet. “We zijn allemaal gemaakt uit hetzelfde materiaal en wat je denkt dat je ziet kan altijd fout zijn. Vandaag ben ik deze persoon, maar hoe ik gisteren was en morgen ben weet niemand”. Voor de show werden er door het management enkele ‘Venetiaanse’ maskers uitgedeeld in het publiek. Laat ons eerlijk zijn, Paleis 12 leek voor heel even een gemaskerd bal.
Nummers als “Good to you”, met een geweldige sample van James Browns’ “Blind man can see”, “No Eyes” en “Cream”, een van de grootste underground hits van deze tijd, passeerden allemaal de revue en lieten Paleis 12 in vuur en vlam staan. (Kimberly)
Het Duitse Modeselektor had het iets moeilijker om de keet dansend te houden. Hier en daar bewogen er wel mensen, maar het storende gepraat overheerste. Over hun set kon er nochtans niet geklaagd worden. Nooit gedacht dat Modeselektor zo vol en goed zou klinken in een zaal als Paleis 12. Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld “Well done” .
Van de ene techno artiest naar de andere. (Kimberly)
Volgende aan de beurt was de veelbelovende Raving George. Charlotte De Witte, want zo is haar echte naam, kwam het podium opgewandeld en begon haar set alsof ze nooit iets anders gedaan had. “You’re Mine”, het nummer met Oscar & The Wolf, als opener gebruiken leek ons niet zo een goed idee. Maar goed, wie zijn wij? Het publiek leek het duidelijk wel te appreciëren. De rest van de set was zeer krachtig, diepgaand en eigenlijk zelfs fascinerend. Soms werd er door het publiek even danspauze genomen om het talent van Raving George te observeren. En terecht ! Ongetwijfeld tot in de zomer ! (Kimberly)
Organisatie: Pias
Al met de vorige cd komt van de uit Glasgow afkomstige Twilight Sad rond Andy Macfarlane pop en finesse door . Het zijn broeierige, intens meeslepende , dromerige songs met een donker randje , waarvan de in feedback gehulde gitaarmuren beheerst blijven . Vooral de eerste nummers van de cd vallen in die categorie . De shoegaze en de ontregelde sounds zijn dus teruggedrongen . De dramatiek blijft aanwezig.
Verderop klinkt men nog sfeervoller en ingetogener . Op zich klinkt The Twilight Sad niet echt verrassend meer , maar het blijft alvast boeiend.
Ben Howard voerde ons op ‘Every kingdom’ al mee op een fijne muzikale trip . Op de opvolger wordt de emotie nog dieper uitgewerkt in zorgvuldig broeierige, mooie composities, die daarvoor niet echt hitgevoelig moeten zijn . Een toegewijd sing/songwriter . Zijn weemoedige teksten worden letterlijk geprikkeld door zijn authentiek ingenomen , pakkend gitaarspel en – getokkel. “Rivers in your mouth” , “Time is dancing” , “End of the affair” en “Conrad” zijn sterkhouders door die intense opbouw en spanning. De andere songs zijn evenzeer de moeite , waardoor opnieuw puik werk is afgeleverd.
Roosbeef is de band van Roos Rebergen . Ze heeft nieuw werk uit , en ja ‘Kalf’ is reeds de derde cd . Ze beschikt over een sterke begeleidingsband, o.m. Tom Pintens hielp mee aan de plaat .
De wonderbaarlijke Rebergen brengt een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs , die getuigen van vakmanschap en diepgang , absurditeit en humor samenbrengen . “De Schelde” , “Uknd man liebt so viel” en “Kalf” zijn al drie songs die er uit springen, en jawel Roosbeef zingt in het Duits .
Deze Roosbeef onderneemt een heuse clubtour langs de Nederlandse en Belgische podia . Wil je haar zeker eens bekijken aub …
Op ‘Alarm’ klinkt Nordmann tegelijkertijd verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. De band floreert van jazz via avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Enio Morricone komen geregeld om de hoek kijken. Of als je halve gek Warren Ellis bij Dirty Tree zijn viool zou vervangen door een sax dan kom je ook wel af en toe bij Nordmann uit.
Nordmann is nog altijd een jazzgroep, maar wel een grensverleggende, zo eentje die zonder schroom de heilige huisjes van het genre gretig omver schopt en voor dood achterlaat. Sowieso is dit geen voor de hand liggende muziek en is het iets voor geoefende oren, maar die van ons kunnen wel wat verdragen, dus dat zit wel goed. De prikkels komen immers van alle kanten, er beweegt veel op dit plaatje, er wordt grif buiten de lijntjes gekleurd en er komen heel wat gewiekste stoorzenders van achter het struikgewas gekropen.
‘Alarm !’ is een boeiend, avontuurlijk, complex en vernuftig album die heel wat muzikale inventiviteit herbergt zonder in opschepperij te verzanden. Wedden dat Thom Yorke meteen fan zou zijn, mocht hij dit horen?
'Anti' is na 'Acoustic' de tweede plaat van The Eye Of Time, het soloproject van de Franse multi-instrument Marc Euvrie. Slechts vijf (weliswaar zeer lang uitgesponnen) composities passeren de revue maar die laten een diepe indruk na op de luisteraar. Euvrie zorgt voor een gitzwarte, combinatie van industrial, noise en ambient waarbij wanhoop het overheersende thema is. De nummers zijn moeilijk toegankelijk, minimalistisch en klinken vrij
mechanisch. Cello en piano zijn de basis maar Euvrie maakt daarnaast
regelmatig gebruik van wat synths, loops en drums.
'Anti' is zo een extreme, cinematografische en donkere plaat die aanknopingspunten heeft bij gelijkgestemden als Third Eye Foundation, Neurosis, Björk, DJ Shadow en Godspeed You Black Emperor. Geen spek voor ieders bek dus maar zeker een aanrader voor de muzikale meerwaardezoeker die fan is van genoemde bands.
Mississippi Delta Blues uit Vlaanderen, het kan. Tiny Legs Tim deed het al in zijn eentje op zijn twee vorige platen, en hij doet het nu nog eens losjes over, deze keer omringd met een stel puike muzikanten.
De sound is wat voller maar klinkt nog steeds behoorlijk authentiek, grote ijkpunten zijn alweer Muddy Waters, Jimmy Reed en Elmore James. Er komt deze keer ook wat grootstadsblues en een snuifje country de kop opsteken, en dat zorgt voor een aangename wind doorheen de bluesreis die Tiny Legs Tim maakt op ‘Stepping Up’.
Wat authentieke blues betreft moet dit zowat het strafste zijn wat er in de Vlaamse velden te vinden valt, en het komt rechtstreeks vanuit de Gentse katoenplantages.
Wie 2 maanden voor het optreden nog een ticket zocht, was er aan voor de moeite. De show van Oscar & The Wolf in de Lotto Arena was volledig uitverkocht en dat was te zien aan de stormloop. Zowel man als vrouw, jong en oud, van alles kon je er aantreffen.
Vlaamse band Bazart had de eer om voor Oscar & The Wolf te mogen openen. Als voorprogramma moet je altijd wat zoeken naar je publiek, maar Bazart had hier duidelijk niet veel moeite mee. Met hun Nederlandse indiepop, waar melodieuze samenzang soms belangrijker is dan de tekst zelf, pakten ze met gemak de Lotto Arena in. De muziek van het vijftal kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer met Belgische bands als Gorki en Noordkaap.
Dat Colombie & co hun best gingen mogen doen om hun afgelopen jaar te overtreffen wist iedereen. Of dit ook werkelijk ging lukken was de grootste vraag van de avond. Een volledig ander decor wees toch al in de goede richting. Palmbomen werden vervangen door als het ware ‘kamerplanten’ en ook het podium werd wat verlengd aan de hand van een catwalk.
Openen deed Oscar & The Wolf met “Joakim”. Door het wit/zilver spiegeljasje en het verhoogde platform, profileerde Colombie zich meteen als koning van de Lotto Arena. Wie hoopte op een show als die van 2014 in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique, kon maar beter meteen terug naar huis keren. De ingetogen muziek waar het bij Oscar & The Wolf vooral om draaide werd aan de kant gezet voor show. Vuurwerk langs alle kanten, laserstralen die over heel de Lotto Arena schenen en zilveren confetti . Quasi alles was aanwezig om de show zo spectaculair mogelijk te maken.
Heel vroeg in de set zat ook een nummer dat ons al een beeld gaf over de opvolger van “Entity”. Weg met slaapkamer muziek, hallo dansmuziek. “Vitamines” klonk volledig anders dan wat je kon horen op het debuut van Oscar & The Wolf. De trage synths en hip-hop beats in het nummer deden ons alleszins snakken naar meer. Ook “You’re mine” beleefde een live-première in de Lotto Arena. Dit zonder Raving George, maar het nummer klonk minstens even sterk en dominant.
Klassiekers als “Bloom (oh my baby)”, “Nora” en “Undress” passeerden ook de revue. Al klonken ze deze keer iets minder ingetogen en werd er wat extra kracht aan toegevoegd. “Princes”, hetgene waar alles mee begon, kon uiteraard niet ontbreken. Showelementen genoeg aanwezig tijdens deze nummers. Zo viel er tijdens “Princes” een waterval van glinsters naar beneden en werd “Undress” bijgestaan door metershoge vlammen die de lucht in vlogen wanneer Colombie op de catwalk passeerde.
Max Colombie mag dan wel het ‘brein’ zijn achter Oscar & The Wolf, laten we toegeven dat het duidelijk is dat hij zonder zijn 3 aanhangsels niets is. Technisch brein achter Oscar & The Wolf, Ozan Bozdag, slaagt er telkens in met zijn synths het sprookje nog meer echt te maken. Eerlijk? Tijdens “Moonshine” werden ook wij er even stil van.
Na bisnummer “Freed from Desire”, een cover van Gala, dat ontzettend hard meegezongen werd door het publiek, spoorde Colombie iedereen nog eens aan naar het Sportpaleis te komen. “Als jullie er dan ook bij zijn, zou het zalig zijn”.
Hun set afsluiten deed Oscar & The Wolf met, jawel, “Strange Entity”. “Let’s dance before we go to sleep”, waarop de beats van “Strange Entity” voor een tweede maal in de set door de boksen galmde. Een regenbui van glitterconfetti werd de lucht in gespoten terwijl de Lotto Arena voor een laatste maal ontplofte.
Dat Oscar & The Wolf zijn hoogtepunt al lang bereikt heeft, valt na gisteren sterk te betwijfelen. Of ze hunzelf in het Sportpaleis gaan overtreffen, valt af te wachten. Dat België er een topband bij heeft, werd gisteren nog maar eens duidelijk!
Organisatie: Live Nation
Bart Peeters heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. De bijhorende tour gaat dan ook langs uitverkochte zalen. Zoals de meesten weten, wilde hij altijd groot zijn in iets kleins, en dat is hij: een groot singer-songwriter in de kleinkunst.
Beginnen doen hij en zijn Ideale Mannen in de Stadsschouwburg evenwel intiem met “Stipjes”, dat gaandeweg aanzwelt en één voor één ook de invallende muzikanten in de (doorheen de avond magistraal geregisseerde) spotlights zet.
Als Bart Peeters de muzikant op het podium staat, is ook de presentator en humorist nooit ver weg. Na een jazzy “De man die nooit meer zong” en een swingend en schwungend “Mooie dag” (meteen ook de tweede single van ’Op de groei’) stelt hij zijn veelkoppige én veelzijdige bandleden één voor één voor, complimenteus en met een kwinkslag. We zijn hier echter in de eerste plaats voor Bart Peeters de muzikant: elk nummer oogst applaus en er wordt danig door de zittende aanwezigen meegeklapt, zo ook tijdens single ”Lepeltjesgewijs”, waar het publiek voor het eerst in/uit zijn pluchen stoel wakker wordt geschud.
Van dan af kan het plezier er niet meer af, zeker niet na de chaotische stand-up-intro van “Boechout mijn land”, dat als een zwalpend chanson overgaat in een opzwepend “Poolijs”: een zweem gypsy, mét viool. “Dicht bij mij” doseert opnieuw: het mag weer wat kleiner, dromerig, en door de Afrikaanse invloeden waan je je even op de savanne. Ook in ‘protestsong’ “Konijneneten” is Afrika nooit ver weg – het nummer zou niet misstaan op Paul Simons ‘Graceland’.
Zelfs de pauze kan geen deuk in de show slaan: het enthousiasme is aanstekelijk, er wordt live Spaans getolkt, de maat wordt telkens duchtig meegeklapt. Het thema van de avond lijkt wel een wereldreis door de muziek: funk laat zich even horen, de Balkan is ook van de partij (“Venus Mars of Pluto”) en “Heist aan zee” is meezinger van dienst.
De Ideale Mannen zorgen voor de perfecte ondersteuning en bewijzen dat ze zowat elk genre en instrument machtig zijn. Afsluiter is publieksfavoriet “Slaapwals”. Op dit flamencoritme kan er enkel nog een bisronde volgen. Toch wordt het even stil bij “Wat nog komen zou”, opgedragen aan wijlen Marcel Peeters. Een kwetsbaar moment dat oprecht ontroert.
Maar er is altijd hoop en plaats voor optimisme: een meesterlijk “Messias” oogst de meeste bijval tot nu toe. Een applaus dat alleen daverend kan worden genoemd, gaat gepaard met een staande ovatie. Nu het publiek eindelijk rechtstaat, is het tijd voor het enige festivalmoment van het optreden: “AAA” galmt door de zaal en nadien ook nog door onze hersenpan.
Blij dat u “de man die weer terug zong” bent, mijnheer Peeters.
Playlist:
Stipjes – De man die nooit meer zong – Mooie dag – Lepeltjesgewijs – Allemaal door jou – Zelden of nooit – Op de groei - Boechout mijn land – Poolijs – Dicht bij mij – Konijneneten
[Pauze] Orka’s zwemmen naar Nieuwpoort – Dan zal ik er zijn – Denk je soms nog aan mij – Dennenlaan – In de plooi - Als jij met je billen en je heupen shaket – Venus Mars of Pluto – Heist aan zee – Slaapwals – Flamenco
[Bis:] Wat nog komen zou – Messias
[Bis 2:] AAA
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bart-peeters-28-03-2015/
Organisatie CC Sint-Niklaas + Simpletone
Nederlands 
Français 
