Raketkanon - Een compleet vernielde Muziekodroom Box
Raketkanon , Baby Godzilla , Briqueville
Openen van deze op zijn minst gezegd zachte muzikale avond deden we met de volledig onbekende samenstelling van B R I Q U E V I L L E. Een compleet gemaskerde band die met hun trage doom en sludge metal ons onder meer deed denken aan onze vrienden van Amenra. Hun plaatje ‘Briqueville’ is dan ook eentje om snel in huis te halen.
De Britse band Baby Godzilla die in 2012 zijn debuutalbum ‘OCHE’ heeft gereleased had er niets beter op gevonden om de zaal volledig te verbouwen. De versterkers werden naar het midden van het publiek verhuisd en verder beklommen deze mannen alles wat ze maar tegenkwamen. Cirque du Soleil is vanaf nu volledig verleden tijd! Zij beschrijven hun muziek als ‘General Noise Rock’. En dit is effectief het minste wat je van dit bandje kan zeggen. We werden verslingerd in een mengeling van hardcore en post – metal met hyperkinetische vocals.
Raketkanon is nu al één van de beste bands van het moment. Hun Debuut ‘RKTKN#1’ dat uitkwam in 2012 werd een wervelend succes en de laatste nieuwe ‘RKTKN#2’ laat ook weer niets aan de verbeelding over. De plaat werd geproduced door niemand minder dan Steve Albini (die onder meer ook verantwoordelijk is voor ‘In Utero’ van Nirvana). Eerder dit jaar was Raketkanon te gast op het showcase festival Eurosonic waar ze ook al een verpletterende indruk nalieten.
Hun duistere gitaren gingen door merg en been en lieten het publiek schaamteloos op en neer springen. Pieter-Paul Devos heeft hier dan ook ruimschoots gebruik van gemaakt door meermaals de het publiek in te duiken (wij waren al lang blij dat ze deze keer hun kleren hebben aangehouden).
Hun setlist viel dan ook enorm te pruimen. De Raketkanon-klassieker “Herman” werd met open armen ontvangen en zorgde dat het zweet u op de tanden kwam te staan, maar ook het hun nieuwe single „Florent” wist het smachtende publiek nog meer goesting te geven naar meer van deze fantastische herrie! Werkelijk een geweldige live band waar we trots op mogen zijn.
Deze drie hebben ons heel wat gehoorschade toegebracht en van de muziekodroom box blijft er in ieder geval niet veel meer over. Die zijn ze nu helemaal aan het renoveren. Maar ik kan je nu al zeggen dat dit het helemaal waard was.
Neem gerust een kijkje naar pics van hun sets binnen de clubs
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-19-03-2015/ (Nijdrop)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/ (Kreun)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/ (Kreun)
Organisatie: Muziekodroom , Hasselt
Wie had ooit gedacht dat Magnus, het wonderkind van Tom Barman en CJ Boland, ooit zou wederkeren. Het ‘eenmalige’ project dat tien jaar geleden op de proppen kwam met ‘The Body Gave You Everyhting’ wist zichzelf heruit te vinden op een nieuwe plaat ‘Where Neon Goes To Die’. Een zeer gevarieerd album dat beroep doet op allerhande gastartiesten zoals Thomas Smith van Editors, Selah Sue, Blaya van Baruka Som Sistema, de Franse chanteuse Mina Tindle en als vaste waarde tijdens de tour Tim Vanhamel. Een mix van electro, rock, harde beats, hip hop, een tikkeltje swing en fijne grooves zijn slechts enkele ingrediënten die deze plaat smaak geven. Een vooral volwassen publiek in een bijna uitverkochte AB staat paraat voor het feestje.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op plaatjesdraaier Faisal. Een jonge twintiger uit België die maar al te goed weet hoe hij funk, swing en groove aan elkaar moet weven. Zwaaiend met zijn hoofd en schouders op de catchy beats geven blijk van zijn enthousiasme. Op deze manier brengt hij een vlotte set waar menig man, zonder het zelf door te hebben, op begint te dansen. Als pre-party voor Magnus is hij geslaagd in zijn opzet!
Tijd voor de hoofd act: Magnus. Een ploeg van vijf man vult het podium. We zien Tom Barman en Tim Vanhamel op de voorgrond. Beiden verantwoordelijk voor gitaar, zang en show. Op een verhoogt podium links achter CJ Bolland, wat meer verdoken in het midden toetsenist Joris Caluwaerts en tot slot rechts drummer Christophe Claeys. Allemaal casual gekleed, op de blinkende kraag van Tim Vanhamel na. Verder zijn er nog vier stevige lichten die door hun vele verschillende opties en combinaties bij ieder liedje een gepast effect hebben.
Met het nummer “The Death of Neon” openen ze de show. Helaas wordt het nummer overrompeld door veel te zware bastonen waardoor menig volk naar zijn oren greep. De stem van Tom Barman klinkt amper door, net zoals de andere instrumenten. Een slechte klankbalans die zowel de komende nummers als mijn oren teniet doen. Dit gezegd, heb ik direct het enige punt van kritiek gegeven want ‘WOW’, Magnus is ‘awesome’!
Tom Barman en Tim Vanhamel weten hoe ze een ‘crowd’ moeten ‘pleasen’. Al dansend vliegt Tom van de ene kant naar de andere en dan heb je Tim die zijn gitaar in alle richtingen gooit. Hun energieke performance geeft het publiek de boost om niet stil te blijven staan. Ook een perfect samengestelde setlist speelt hier zijn rol. Zowel het oude als het nieuwe werk komt aan bod. Het werk verschil op een eigenzinnige manier van de studioversies. Maar het lijstje is nog niet gedaan. Zo wordt het publiek getrakteerd op speciaal guests! Zo verscheen de mooie Selah Sue bij het nummer “Everybody Loves Repetition”. Dit kon rekenen op veel enthousiasme van het publiek. Maar het echte hoogtepunt is tijdens het bisnummer toen Alan Gevaert van dEUS het nummer “Summer’s Here” vervolledigde met zijn basgitaar en een bijhorende solo!
Een ander top moment is wanneer de band het podium verlaat op CJ Bolland na. Hij mixt er vijf minuten lang op los met allerlei beats en geluidjes. Iedereen gaat wild en ook Tim Vanhamel die je net vanuit de coulisse kan spotten gaat helemaal op in de muziek.
De quote van de avond is wel ‘dankuwel schattekes’ van Tom Barman waarna de spots heel het publiek verlichten. Ook bedankt hij op het einde de band waarna iedere muzikant zich even kon laten horen. Dit alles geeft een hele toffe sfeer!
Alleen maar faam voor de artiesten en hun performance! Helaas iets minder faam voor de kwaliteit van het geluid. Maar ondanks dat, heeft de AB gedaverd door de dansende voeten en is het optreden van Magnus een geslaagd feest! Zeker een aanrader.
Setlist: Death of Neon, Rhythm is Deified, Jumpneedle, Catlike, Future Postponed, Trouble On A Par, French Movies, Singing Man, Last Bend, Everybody Loves Repetition, Assault On Magnus + CJ Bolland solo, Soft Foot Shuffle, Regulate, Puppy; Biss: Rock Chick, Summer’s Here
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnus-27-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Raketkanon en Destructie zijn met elkaar verbonden
Baby Godzilla – Raketkanon
Raketkanon en Baby Godzilla schotelden ons nogal een muzikaal destructief avondje voor. Het zijn net twee bands die wild om zich heen slaan.
Baby Godzilla heeft zijn naam zeker niet gestolen en opende even geweldig, vuurspuwend als het monster zelf. Ook al was er nog niet zoveel volk , het kwartet uit Nottingham liet het niet aan hun hart komen en zetten explosief in . De zanger/gitarist ontbond alle duivels in zijn act , sprong met micro en al het podium af en sloeg wild om zich heen in de zaal. En hij ging nog verder , een box van op het podium verhuisde in de zaal en werd omgevormd tot een klein podium . Hij kon doorrammen op zijn gitaar en was iedere vijf minuten wel ergens anders te vinden. Hier was niks veilig meer , van verhoog, balkon, toog of p.a.
Muzikaal klonk het allemaal wat rommelig , van de zanger verstonden we geen woord , hij schreeuwde er maar op los, maar toverde een brede glimlach op het gezicht van de aanwezigen.. Wat een begin van de avond …
Op naar de noisegrunge/sludge van Raketkanon, die nazinderde door de zwaar dreunende bas en de snoeiharde drums; live moeten zij zeerzeker niet onderdoen . Ze deden beroep op Steve Albini en hebben een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘Rktkn 2’ genaamd , ondernemen een heuse clubtour in ons landje en doen ook het buitenland aan.
Hun nummers krijgen tijdens de concerten een energieke boost ; ze klinken vol passie , vuur , zijn bezield, loeihard , hyperkinetisch en knallend.
Een band die al een trouwe fanbase heeft en letterlijk op handen wordt gedragen . Bij deze doomachtige noisegolf werd heel wat gecrowsurft en gestagedived; de band geeft hier zelf het grote voorbeeld, wat elan geeft en hen doet bevestigen . Een muzikale wervelwind , een orkaan , een tsunami in amper 50 minuten, oorverdovend en verpletterend !
Maar in dat muzikaal geweld schuilt ook een addertje onder het gras . De destructie heeft zo zijn keerzijde. Hun songs worden al enkele jaren overstelpt van gekte , waardoor we toch wel durven twijfelen of ze dit nog lang kunnen volhouden en het een lang leven kan beschoren zijn . Het nieuwtje lijkt er wat van af en dan zit je ergens te twijfelen of het je nog voldoende kan raken , je er nog van houdt of net niet meer , wat een onvoldaan, wrang gevoel doet opborrelen.
De hard versterkte sound en zijn noise bezorgden je probleemloos suizende oren … Some like it, others hate it dan …
We hopen dat ze een succesvolle tour kunnen hebben met hun tweede plaat en dat de doorbraak er komt in het buitenland Ze zijn nog jong , dynamisch en geven opwindende concerten … Kijken hoelang ze dit tempo aankunnen , volhouden zonder uitdoven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Nederlandse Racoon is al ruim vijftien jaar bezig en had een voorlopig hoogtepunt met de in 2011 verschenen ‘Liverpool rain’. Ze werd bedolven onder een prijzenregen van erkenning.
De nieuwe plaat kwam opnieuw tot stand onder ons eigen Wouter Van Belle die we kennen van werk van o.m. Novastar , Flip Kowlier en Gorki .
Goed in het gehoor liggend materiaal , waarvan “Shoes of lightning” , “Tommy” en “Brick by brick” naar voren geschoven worden . Een klankkleur hebben we door de akoestische gitaar , Hammond , piano , blazers , strijkers en de indringende stem van Bart van der Weide .
Het kwartet legt wel een ietwat melancholische, grimmige ondertoon in hun popmateriaal . Racoon weet zich duidelijk te onderscheiden en mag zeerzeker aankloppen in ons landje!
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Sinds hun return in 2012 met het album ‘5’ (het duo was er eventjes uit van 2004 tot die plaat verscheen) zoekt en slaagt Lamb erin , binnen een triphopconcept , een evenwicht te realiseren tussen melodie en elektronica .
Een broeierige spanning creëren ze, innemend, pakkend, melancholisch, sfeervol tot aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
Opener “In binary” is al meteen een boeiende song van elektronisch vernuft, met een sferische groove en allerhande bleeps . En zo vinden we er nog een paar als “Seven sails” , “SH09 is back” (één van de bonustracks ) en de titelsong; ook het ingetogen materiaal intrigeert door die indringende, warme , bezwerende hemelse stem van Rhodes o.m. op “As satellites go by”, “Nobody else” en “Doves & ravens”.
Het toont nog eens het veelzijdige en het mooie in hun materiaal !
De controversiële live show waarmee het Zweedse duo , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson rond ‘Shaking the habitual’ op tour trokken twee jaar terug , werd onder handen genomen. 8 nummers uit hun oeuvre en van de live tour werden geselecteerd en in een studioversie gegoten .
Hun kenmerkende donkere, mystieke klankkleur werd verweven met wave – tribal en Indiase ritmes . De songs krijgen een andere jasje aangemeten, door allerhande instrumenten, elektronica, sounds en percussie; meer industriële techno met tropische klanken, instrumentaal of ondersteund door die aparte stem van Karin.
De donkere dreiging is dus de rode draad in de nummers of ze nu aards of onaards zijn ; het geheel klinkt dampend , groovy, hitsend, opzwepend en dansbaar en heeft een rauw , direct tintje . Vooral de laatste twee nummers “Stay out here” en “Silent shout” gaan naar een climax, zijn explosief en zorgen voor een stomende party door de beats. Fascinerend. De dansles van hun livetour kunnen we ons hier maar al te goed voorstellen.
Ze doen hier wat denken aan die andere gerespecteerde alternatieve formatie Goat.
De show was iets aparts , uniek en werd eigenlijk erg wisselend onthaald , gezien dans en de performance (met aerobicssessie op de stage), van het duo meer op het voorplan trad dan de muziek . Maar het was net fijn vertoeven in dat universum , waar we maatschappijkritische boodschappen ‘tégen racisme, tégen sexisme, tégen homofobie, tégen de door mannen gedomineerde maatschappij kregen . Hun slogan luidde "Het volk zal leiden en de leiders zullen volgen!".
The Knife is niet meer . Laat ons hun albums, optredens en shows koesteren !
Rare jongen, die Aldo Struyf. Met zijn band Creature With The Atom Brain komt hij, een paar jaartjes na het ook al fameuze ‘The Birds Fly Low’, met een ambitieuze plaat opzetten, heeft hij kosten noch moeite gespaard, schoon volk als Tom Barman en Mark Lanegan uitgenodigd, … en dan kondigt hij doodleuk aan dat dit een afscheidsplaat is en hier zelfs geen tournee op volgt.
Er staan 5 songs op die fijntjes in mekaar overvloeien, ze hebben geen titel meegekregen en ze vormen samen een bijzonder sterk geheel. Er wordt uit diverse vaatjes getapt, blazers en Spaanse gitaarriedels maken het mooie weer, oosterse tintjes zorgen voor een fijne flow, vloeiende rockgitaren dringen zich op vanuit de achtergrond, eighties synths zwemen richting krautrock en seventies orgeltjes zorgen voor een onweerstaanbare groove. Er is van alles te beleven en toch is dit één hecht pronkstuk. Een zweefplaat, als je ‘t ons vraagt, zo eentje waar je kan blijven in rondhangen.
Op zijn platen komt altijd weer de treurwilg in Tom McRae naar boven, maar van zijn live acts weten we dat de man nogal wat zelfrelativering aan de dag kan leggen en dat enige vorm van spitse humor hem niet vreemd is.
McRae verblijdde ons in 2000 al met zijn wondermooie titelloze debuut, tot op heden nog steeds één van onze geliefkoosde treurplaten. De jaren daarna bleef McRae mooie droefgeestige songs schrijven maar slaagde hij er nooit meer in om de intieme pracht van zijn onvolprezen debuut te evenaren. Wel kwam er af en toe kwam wat meer zonlicht van achter de horizon piepen, maar op de nieuwe ‘Did I Sleep And Miss The Border’ is de teneur alweer onder het vriespunt gezakt.
Het is een zwaarmoedige plaat geworden waarin maar weinig fleurige bloemetjes tussen de graszoden groeien. Qua lyrics en sfeerschepping is het weer eens kommer en kwel, en die tristesse is zodanig in de muziek binnengedrongen dat de songs er te zwaar onder lijden. “Christmas Eve, 1943” is zo een mistroostige gospelsong die onder zoveel smart gebukt gaat dat we hier liefst in een wijde boog omheen lopen. Gelukkig is er elders nog wel wat muzikale pracht te beleven, opener “The High Life” is zo een typisch wondermooi McRae pareltje en ook “The Dogs Never Sleep” is vervuld van een bekoorlijke schoonheid. Maar voor de rest ligt ‘Did I Sleep And Miss The Border’ te zwaar op de maag, het is allemaal wel fraai en schoon maar er zijn bitter weinig opklaringen aan de hemel, zelfs naar Tom McRae normen is dit een donkere plaat.
De arme man heeft het deze keer goed zitten, doe hem eens een plezier en laat een boeketje bloemen aan zijn deur bezorgen. Geen chrysanten, aub.
Bij ons komt Tom McRae dit album voorstellen op 16/05 in de kerk (jawel) van St Denijs Zwevegem. Geen idee wiens uitvaart dat moet worden.
Het was verdomme een tijdje geleden dat we nog eens zo perplex van onze trompet werden geblazen. ‘Fantasy Empire’ van het Amerikaanse noise duo Lightning Bolt schudt ons volledige darmstelsel genadeloos door elkaar, vermorzelt hardvochtig onze testikels en pleegt een moordzuchtige staatsgreep op onze nietsvermoedende hersenkwabben. Dit is briljante teringherrie van het gemeenste soort en we zijn er vanaf de eerste splijtende seconden van de verpletterende opener “The Metal East” compleet ondersteboven van.
Lightning Bolt is een duo, maar ze schoppen zo veel keet dat je er een ganse terreurbende achter zou vermoeden.
Een bas/drum rock duo dan nog, maar denk nu niet aan Royal Blood, want deze verhouden zich tot Lightning Bolt als een ordinaire kruimeldief tot een bloeddorstige seriemoordenaar. Bassist Brian Gibson haalt de meest verschroeiende effecten en loops uit zijn instrument, als u zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe een basgitaar zou klinken als die bloed ophoest, hier heb je het. Een arsenaal pedalen zorgt er trouwens voor dat de meest agressieve gitaarklanken uit dat ding worden gepuurd.
Zet daarnaast een compleet krankzinnige drummer Brian Chippendale die het power-equivalent van dertig op hol geslagen bizons uit zijn drumstel mokert en dan ook nog eens een set ijzingwekkende vocals bedolven onder een vette laag feedback uit zijn strot ramt, dan mag je stellen dat de ultieme apocalyps wel zeer nabij is.
De razende vocals doen ons wel eens aan Zen Guerilla denken, de ontspoorde noise rock aan de meest extreme Ministry en de op hol geslagen jungle drums aan “Teethgrinder” van Therapy? Maar bovenal is dit een geweldige brok nietsontziende noise die zijn gelijke niet kent.
Eigenlijk moesten we ons ook een beetje schamen, deze band is immers al sedert begin deze eeuw actief in de sector van de muzikale terreur, ‘Fantasy Empire’ is namelijk al hun zevende bomaanslag, maar hun geniaal kabaal was tot op heden nog niet tot bij onze reeds fel geteisterde trommelvliezen geraakt. We hebben dus nog wat huiswerk te doen, snel hun backcatalogue checken.
Blues Pills, horen wij u al luidop denken. OK, er is iets van, maar Smoking General is iets minder heavy en is niet zo doortrokken van die moddervette zompige rock. Hoewel zangeres Sarah, een kloeke madam met dito stembereik (natuurlijk nog geen Beth Ditto, die is in alle opzichten hors catégorie), hier een aardig muiltje staat te zingen, mocht het van ons nog net iets heviger. Giet nog een extra geut chilipeper in haar strot en je komt bij Lisa Kekaula van de geweldige Bellrays terecht, en dan kan het helemaal niet meer stuk.
Twee bandleden hebben een verleden in het stoner/hardrock combo Gootch, niet verwonderlijk dus dat Smoking General bij vlagen lekker door rockt en dat ‘Lost and Found’ een stel potige gitaarriffs en solo’s in huis heeft. Een set sterke songs ook zoals het stevig wegrollende “Pushing And Shoving”, de kloek rockende titelsong en “One Bottle”, een knap rustpuntje die met succes de slijmbalvrees, die eigen is aan de zogenaamde rockballads, vakkundig weet te omzeilen.
U kan Smoking General boeken op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., en vraag The Bellrays als support act, …of misschien toch maar omgekeerd.
Vergelijkingen met en invloeden van James Blake, Massive Attack, Antony & The Johnsons en Alt-J zorgen niet bepaald voor lage verwachtingen. Wanneer David Letterman hun unieke blend van dromerige, psychedelische elektronica en interessante trip hop ook nog eens ‘Fantastic’ noemt, dan weet je dat er magie in het spel is.
Bij het begin van de ticketverkoop bleek al snel duidelijk dat het kleine KERK onmogelijk alle fans van Glass Animals zou kunnen verwelkomen. Dus werd het concert al snel verplaatst naar de grotere zaal van de Handelsbeurs. Ook daar vlogen de tickets onmiddellijk de deur uit. Wie ze zag op de afgelopen editie van Pukkelpop of in de AB, enkele maanden geleden, wilde er absoluut opnieuw bij zijn. Anderen zouden ze geen drie keer op rij missen. En terecht.
Het is amper drie jaar geleden dat frontman Dave Bayley, geneeskundestudent, aan zijn eerste songs begon te sleutelen. In 2014 stuurde het viertal hun debuutplaat ZABA de wereld in. Die werd overal, van NME tot Clash Magazine, met de grote loftrompet onthaald. Idem wat betreft die livereputatie.
Starten deed het vijftal uit Oxford maandag met “Black Mambo”. Een vrolijke gelaagde song die onmiddellijk de toon zette voor het volledige concert. Bayley klinkt vocaal perfect en huppelt het podium rond met zwierige armbewegingen en een mimiek waar cliniclowns jaloers op zijn. Waardoor iedereen -de dromerige dansers links, de rustige muziekliefhebber achteraan en de hippe boho vooraan– van in het begin mee is. “Psylla” en “Exxcus” bouwden verder op dat elan, maar het is vooral tijdens “Goey” dat de band bewees hoe hard hun puzzel klopt. Hoe hun meervoudige samenzang, opzwepend tromgeroffel en getriangel in voorzichtige laagjes samen worden geboetseerd tot betoverende songs. Tussendoor pakte Bayley nog eens uit met een gitaarsolo waar het kruim uit de rockwereld jaloers op kan zijn.
Wie op dat moment nog stilstond, gooide lijf en leden los op het aanstekelijke en heupwiegende “Walla Walla”. Na een bonkende climax volgde “Intruxx”, het enige instrumentale nummer op het album, dat voorzichtig overgleed naar “Hazey” en “Toes”. Prachtige betoverende songs waar fluisterende vogels en andere oergeluiden de betoverde stem van Bayley begeleiden. Verborgen parels in een levendige jungle van dierengeluiden. Tussenin stilvallen deed de band nooit, maar met “Flip”, werd de sound opnieuw iets opzwepender, om met “Cocoa Hooves” naar een veelzijdige climax toe te werken. Eindigen deed Glass Animals al na veertig minuten met “Wyrd”.
Om na amper twee minuten opnieuw het podium op te klimmen en “Love Lockdown” van Kanye West in te zetten. Frontman Bayley dook het publiek in en zorgde daar, een volledig nummer lang, voor het smartphonemoment van de dag. Tussen dans en zang door poseerde hij gewillig voor de tientallen fans die jaren later nog zullen pronken met hun selfies en filmpjes.
De mannen van Glass Animals weten heel goed wat ze doen. En spaarden dan ook het pulserende “Pools” voor het allerlaatst. De song zorgde voor een hoogtepunt, zo één waarvoor het woord werd uitgevonden, en vatte perfect samen waar het bij hen allemaal om draait. Glass Animals koppelt eenvoud aan complexiteit, betovert en hypnotiseert, zonder zich ook maar één moment te verliezen in ontoegankelijke of te etherische songs. De populariteit van de band heeft nog geen proporties aangenomen zoals die van Alt-J. Lang zal dat echter niet meer duren.
(Pics homepag Louis Favril)
Organisatie: Democrazy Gent
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Straffe doch minder op het verleden terende Noel Gallagher
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ancienne Belgique
Brussel
Noel Gallagher heeft met ‘Chasing Yesterday’ een nieuw album dat gepromoot moet worden en hij doet dat goed. Oh, hij weet hoe dat moet. Te pas en te onpas andere muzikanten beledigen in NME (passeerden de afgelopen weken onder anderen de revue: Kanye West, Alex Turner, Ed Sheeran en Gary Barlow), een levende legende uitnodigen om een gitaarpartijtje in te spelen dat hij ook perfect zélf kon doen (Johnny Marr op “The Ballad of The Mighty I”) en verkondigen dat het de beste plaat is sinds de eerste twee van Oasis, allemaal aloude Noel-trucjes om de media te halen.
Vreemd is wel hoe ‘Chasing Yesterday’, z’n tweede als Noel Gallgher’s High Flying Birds, op de een of andere manier volledig anders klinkt dan de eerste. Rauwer, minder inwisselbaar en gepolijst en, naar Noel’s normen, experimenteler, meer uit z’n comfort zone. Benieuwd hoe dat live tot z’n recht kwam , trokken we op 22 maart naar de AB in Brussel. Dikke pluim voor (het management van) Noel om net als tijdens de tour van de vorige plaat terug naar de AB te komen, dezer dagen worden de Sportpaleizen en Vorst Nationalen van deze wereld ter beschikking gesteld van veel mindere goden. Noel verkiest blijkbaar het intieme boven het bombastische, en dat zien we graag.
Noel Gallagher is natuurlijk de spilfiguur achter Oasis, voor velen (terecht) de belangrijkste band uit de jaren ’90. Hoewel er wat over te zeggen valt of Oasis ooit zo ver was geraakt als ze het zonder Noel’s jongere broertje Liam (en diens pitbullsmoel, Manchester attitude en bijkomstig ook stem) hadden moeten doen, kan je niet ontkennen dat het wel Noel was die 99% van de songs schreef.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat er een aantal nummers van zijn vorige band de setlist haalden. Slechts bij twee Oasis-nummers hadden wij het gevoel dat ze de set écht naar een hoger niveau tilden: “Digsy’s Dinner”, een muzikaal super opzwepend doch tekstueel volstrekt idioot nummer over op theekrans gaan en lasagne eten bij de dorpsgek in een of andere wijk in Manchester en de magistrale afsluiter “The Masterplan”. Ja, oké, eigenlijk zou ook “Don’t Look Back In Anger” in dit rijtje mogen thuishoren. Op papier zou die andere meezinger die de setlist haalde, “Champagne Supernova”, dat eigenlijk ook moeten doen, ware het niet dat we bij dit nummer voor het eerst op een Noel-concert Liam echt misten. Voor ons werd zo extra in de verf gezet dat de kracht van dat nummer vooral in de stem van de laatstgenoemde zit. Het belette het publiek in de AB niet het nummer luidkeels mee te zingen. En voor de volledigheid: ook “Fade Away”, het B-kantje van “Cigarettes & Alcohol”, haalde de setlist.
Nee, ons draaide het toch, enigszins verrassend, vooral om de solonummers, die gewoon veel minder aanvoelden als verplichte nummertjes. Noel kwam binnen met een knaller van een openingstrio: “Do The Damage”, het B-kantje(!) van de eerste single uit de laatste plaat en onrechtstreeks misschien ook wel een afrekening met zijn geitenwollensokkenimago, en “(Stranded On) The Wrong Beach” en “Everybody’s On The Run” uit zijn eerste plaat. Vervolgens stapelde hij met songs als “In The Heat Of The Moment”, “Lock All The Doors”, “The Death Of You And Me” en “Ballad Of The Mighty I”, “The Dying Of The Light” en “Dream On” de hoogtepunten een na een op. Straffe kost.
Anders dan zijn vorige passage in de AB, in het prille begin van Noel Gallagher’s High Flying Birds, leek dit veel meer op het optreden van een band en minder op frontman plus begeleidingsband. Geen akoestische intermezzo’s, minder Oasis-nummers (5/20 versus 9/20 in 2011), weinig ‘gechase’ after yesterday.
Opvallend ook veel minder humor als middel om te charmeren of interactie met het publiek tout court. Hij vroeg naar de uitslag van de Bekerfinale en had een wat ongemakkelijk gesprek met een fan over het al dan niet weggeven van een plectrum.
Dit alles zou erop kunnen wijzen dat hij met een tweede plaat op zak net als ons ook van mening is dat zijn solonummers gewoon sterk genoeg zijn om niet meer op het succes van Oasis te moeten teren. Of misschien ook niet, het is en blijft Noel Gallagher en Noel Gallagher zal nooit onzeker in het leven staan.
Organisatie: Live Nation
Shaka Ponk - Eén en al vonk met het enthousiaste Shaka Ponk!
Shaka Ponk
Paleis 12
Brussel
2015-03-21
Hans De Lee
Zaterdagavond was het goed prijs in Paleis 12, tijdelijk omgedoopt tot het fantastische ‘Circus Ponk’ uit Frankrijk.
Hoewel de zaal helemaal niet was volgelopen en bijgevolg het balkon en alle zitjes gesloten bleven, was het toch nog een gezellige drukte in Paleis 12 en troepten de fans van Shaka Ponk gretig samen voor het podium.
Daar kregen ze eerst, als support, de band Hipsta voorgeschoteld, net als Shaka Ponk afkomstig uit Parijs en omstreken. De 5 kerels brachten een korte doch leuke set met een mix van stevige en groovy rock, beetje electro pop en een scheut funk. Heel verdienstelijk en vol overgave gebracht. Hun nummer “Let it go (baby)” speelde alvast nog een tijdje verder in mijn hoofd na het optreden …
Tot de hoofdact van de avond iets voor 21u00 zijn opwachting maakte en het publiek bijna 2u zou meenemen op een enthousiaste en knotsgekke trip door een zeer boeiend muzikaal landschap.
Shaka Ponk is een bende ongeregeld uit Parijs die reeds 4 albums op hun conto hebben. De groep bestaat sinds 2004 en brengt een explosieve smeltkroes van vooral rock, electro en funk/reggae. Ze zijn intussen immens populair in hun thuisland Frankrijk en bijgevolg ook meer gekend in Wallonië dan in Vlaanderen. Voor mijn part mag hier gerust snel verandering in komen want de show die ze afgelopen zaterdag brachten was van een zeer hoogstaand en aanstekelijk niveau! Klasse!
De meeste nummers kwamen uit de 2 recentste CD’s : ‘The White Pixel Ape’ (2014) en ‘The Geeks and the Jerking Sock’s’ (2011). Zanger en frontman Frah had er duidelijk zin in en werd op sublieme wijze bijgestaan door zangeres Samaha die sinds 2011 vast deel uitmaakt van het collectief.
Na een grootse intro in ware ‘Metallica’stijl liet het openingsnummer “Black Listed” niets aan de verbeelding over en bewees het 6-tal op het podium onmiddellijk dat het een zeer warme en intense avond zou worden. Het meest heavy en snelle nummer van hun laatste album werd met volle kracht de zaal ingeslingerd.
De energieke mix van rock, punk, funk en electro kwam zeer snedig over en verkocht het publiek meteen een muzikale mokerslag.
Opvallend was ook de smaakvolle aankleding en perfecte belichting van de stage en de fantastische ‘3D projecties’ die de muziek zeer passend vergezelden en de knotsgekke show tot in de kleinste details naar nog een niveau hoger tilden door de knap ingebouwde interacties.
“Wanna Get Free” zette de toon zonder verpinken verder en zorgde voor een vette groove en een ware feeststemming onder het publiek. Het leek wel een soort moderne rock’n’roll rave.
Tijdens het nummer “Come On Cama” bleek nogmaals hoe sterk de vocale wisselwerking was tussen circusdirecteur Frah met zijn heerlijk hese en korrelige stem en zangeres Samaha met haar krachtige, heldere stemgeluid.
De wervelende nummers gingen naadloos over in elkaar, Frah dook af en toe eens het publiek in en bespeelde de menigte ook op een zeer aanstekelijke wijze. “On the ro(ad)” en “Shiza Radio” passeerden de revue, het publiek werd nauwelijks een moment van rust gegund, het circus draaide op volle toeren.
De muziek van Shaka Ponk lijkt op het eerste gezicht misschien vrij simpel : een vrolijk deuntje of riedeltje waarrond men een hele song opbouwt maar in werkelijkheid zit er best veel meer achter deze formule dan je zou denken en komt het vakmanschap van de muzikanten live heel sterk naar voor.
“Story O my LF” is alweer zo’n no-nonsense feestnummer dat getuigt van complexloos top entertainment zonder daarom te moeten spreken van hoogstaande ingewikkelde muzikale composities. Gewoon muzikale fun, professioneel gebracht door een bende gezonde gekken.
Eén van de hoogtepunten van de avond is ongetwijfeld het nummer “Seks Ball” met zangeres Samaha in een glansrol, gevolgd door het stevige “Sacrify”. Het publiek reageert uitzinnig op haar stem en op de visuele hoogstandjes op de achtergrond.
Na meer dan een uur wordt de fans eindelijk een (relatief) rustpunt gegund en volgt een vrijwel instrumentaal tussenstuk waarbij drummer Ion een ware battle aangaat met een 3D aap op drums en waarbij ook de overige muzikanten de kans krijgen hun kunnen nog eens extra in de verf te zetten.
Onmiddellijk daarna is het echter weer knallen met de gekende vrolijke nummers als “I’m Picky”, “My name is Stain” en daartussen een heerlijke heavy, groovy en reggae mix met het nummer “Te gusta Me” en flarden “Get Up Stand Up”. Het publiek smult er enorm van en scandeert uit volle borst mee.
Stilaan loopt de set naar zijn einde en werkt de band nog een laatste keer aan een hoogtepunt : “6x Love” wordt ingezet en daarbij wordt het podium omgetoverd tot een ware ‘rock’n’roll church, inclusief glasramen, klok en begeleidend koor. Opperaap Frah neemt de fans voor een laatste keer op sleeptouw. Hij excuseert zich eerst voor het feit dat het concert een paar maand werd uitgesteld (oorspronkelijke datum was in najaar 2014) en bedankt daarna uitvoerig het ‘loco’ publiek voor zoveel enthousiasme en plezier!
Als toegift krijgen we nog het Spaanstalige “Morir Cantando” (oorspronkelijk een song van icoon Dalida) waarbij het publiek een allerlaatste keer volledig uit de bol gaat (inclusief Mister Frah die nogmaals een prachtige duik doet in de menigte) en waarbij het elektronische tussenstuk me zowaar aan Rammstein doet denken. Om nog maar even te wijzen op de enorme veelzijdigheid van dit ongeremde heerschap en optreden.
Het zal je allicht niet verwonderen maar voor mij was dit alvast het (voorlopig) beste concert van 2015! Het wordt tijd dat Shaka Ponk in Vlaanderen wat meer bekendheid verwerft en dat ze met hun aanstekelijke muzikale mengelmoes de kans krijgen om op enkele festivals te spelen.
Intussen hoop ik dat de band de belofte houdt die ze maakte op het einde van het concert : ‘On revient’! Et bien, moi aussi alors!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shaka-ponk-21-03-2015/
Organisatie: Live Nation
Geniale Steven Wilson & Band!
Steven Wilson
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Nathalie Mares
Najaar 2013, in Het Depot in Leuven, was het de laatste keer dat ik Steven Wilson live aan het werk zag. Onlangs heeft deze Engelse ProgGod zijn vierde soloalbum uitgebracht. De opvolger van 'The Raven That Refused To Sing' heet: 'Hand. Cannot. Erase.’ en is op zijn minst een zeer opmerkelijke release. Qua sound klinkt het op de nieuwe schijf toch allemaal iets anders. Wilson verliet de progrocksound van de jaren '70 en laat op de nieuwe plaat een modernere sound horen die iets meer de richting uitgaat van wat hij samen tijdens de laatste jaren met Porcupine Tree uitbracht.
Alhoewel de nieuwe plaat niet door iedereen even warm werd onthaald zijn alle optredens tijdens deze tour reeds lang vooraf uitverkocht. Wij reden voor dit progfeestje helemaal tot in Luxemburg. Place to be: de Club van de Rockhal op de postindustriële site in Esch-sur-Alzette waar Wilson & Co 1100 toegewijde fans opnieuw een sublieme avond bezorgden.
Het begon allemaal na een veel te lange video-intro toen toetsenist Adam Holzman het podium opkwam om "First Regret" in te zetten. "3 Years Older" volgde en bracht de volledige band op het podium. De Steven Wilson band is dezelfde als tijdens de vorige tour: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en drummer Marco Minnemann. Theo Travis (Flute/Sax) is er deze keer niet bij.
Al meteen speelde gitarist Guthrie Govan zich in de kijker met waanzinnig mooie psychedelische gitaarsolo's. Het eerste deel van de set lag de nadruk op het conceptuele nieuwe album dat visueel met erg mooie filmpjes en een prachtige lichtshow extra in de verf werd gezet. Voor "Routine" verontschuldigde Steven zich omdat de zang van de Israëlische zangeres Ninet Tayet niet live kon worden gebracht. De dame is net moeder geworden en kon zich onmogelijk vrij maken om mee te gaan op tour. 'Gelukkig kan ik dankzij Apple deze song wel live brengen', grapte Steven. Toch was het even vreemd om naar een zangstem te luisteren die er niet live bij was. Anderzijds kan ik Wilson wel begrijpen dat hij deze song absoluut live wou brengen want "Routine" is toch wel een van de sterkere composities van de nieuwe plaat.
Even liet de band de nieuwe plaat voor wat ze was en werd een vernieuwde versie van "Index" op ons losgelaten. Een song die startte met ritmisch vingerknippen en zich verder ontplooide tot een pikdonker zwart industrieel rockpareltje! Ondraaglijk, angstaanjagend en beklijvend tezelfdertijd!!! Terug naar de nieuwe plaat dan met sublieme uitvoeringen van "Home Invasion" & "Regret #9" waarin de adembenemende gitaarsolo's van Govan rond de oren vlogen en een, op luid applaus onthaalde, waanzinnige keyboardsolo van toetsentovenaar Holzman. Ook fans van Porcupine Tree werden niet vergeten wat zo zat heel verrassend "Lazarus" in de set. Een song die perfect aansloot bij het nieuwe album, zei Wilson. Machtig om deze melodieuze popsong nog eens live te horen.
In de finale werden nog eens alle registers opengetrokken met een gebalde versie van het uit Wilson's jeugd geïnspireerde "Harmony Korine". Verdere prog-extravanganza kregen we met "Ancestral", uit het nieuwe album. Een werkstuk vol knotsgekke complexe tempoveranderingen en muzikale extremiteiten. Het melodieuze epos "Happy Returns" sloot de reguliere set.
Tweemaal kwam de band terug om te bissen. Het sluimer-projectiedoek viel neer voor het podium waarop ontelbare klokken werden geprojecteerd. Tijd voor "The Watchmaker"! Hierna werd nog even hard van leer getrokken met de Porcupine Tree song: "Sleep Together".
De band kwam nogmaals terug om in alle rust en schoonheid afscheid te nemen met “The Raven That Refused To Sing”, een bijzonder mooi werkstuk waarin het thema van eenzaamheid nog maar eens werd uitgediept.
Wat een sublieme concertavond was dit! Een geniale begeleidingsband en een opvallend vrolijk communicerende Wilson zorgden voor vuurwerk in de middelgrote Rockhal Club. Het nieuwe album dat bijna integraal in de set was opgenomen klonk live heel overtuigend en sloot perfect aan bij oudere Wilson composities.
Setlist:
*First Regret *3 Years Older *Hand Cannot Erase *Perfect Life *Routine *Index
*Home Invasion *Regret #9 *Lazarus *Harmony Korine *Ancestral *Happy Returns
*Ascendant Here On...
-------------
*The Watchmaker *Sleep Together
-------------
*The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steven-wilson-21-03-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
Nederlands 
Français 
