Het Brussels Moaning Cities is een band die zich perfect in zijn nopjes voelt binnen de huidige nieuwe lichting van psychedelische retro rock. Ze hebben inmiddels met ‘Pathways Trough The Sails’ een sterk debuut uit en ook live overtuigden ze met hun in weed gerijpte songs die af en toe via een hartige sitar een oosters tintje kregen. Ze speelden een sterke en energieke set, al moet wel gezegd worden dat grote voorbeelden The Black Angels iets té nadrukkelijk in de atmosfeer bleven hangen. Er moet dus nog wat harder gewerkt worden aan een eigen sound, maar hier zit zeker potentieel in.
Van de lazy stonerrock van Dead Meadow zijn wij altijd al liefhebber geweest. Het trio is na 15 jaar, 6 platen en 2 live albums nog steeds niet door de grote poort gekomen, maar stelt zich al lang tevreden met een schare trouwe fans die zweren bij Sabbath-achtige rock, lange LSD trips en gitaren die onder invloed van zowat alles wat verboden is door de lucht zweven.
Met de hulp van een paar geestverruimende fluïde projecties op de achtergrond wist het trio in de VK een bezwerend sfeertje te creëren waarin de gitaar van Jason Simon nog meer dan op hun platen centraal stond. Simon kwam soms met Hendrixiaanse solo’s aanzetten om iets verder dan weer zijn gitaar te bedelven onder dikke lagen fuzz en reverb, terwijl zijn wah-wah pedaal overuren klopte.
Kyuss kwam in aanraking met Spacemen 3, Radio Moscow kreeg Syd Barrett op bezoek, Black Sabbath dook met The Warlocks in bed. Het weed-geurtje dat na verloop van tijd guitig in de zaal rondhing (rookverbod, my ass) vormde een perfecte symbiose met de bedwelmende psychedelische heavy rock van Dead Meadow.
Een paar pintjes waren genoeg om onze geest naar een hogere dimensie te laten overhevelen.
Fijne trip. En als u ons nu wil excuseren, we gaan er eentje rollen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-meadow-1303-2015/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
De retropsychedelica de dag van vandaag blijft nog steeds in . Het Britse Hookworms levert met hun tweede plaat opnieuw veertig minuten spe€lplezier af . De nummers hebben sfeervolle , dromerige , opzwepende ritmes, houden van pedaaleffects, feedback en de zang durft wel eens uit de bocht te gaan .
We worden door heerlijke orgelpartijen meegevoerd en ervaren duidelijke golfbewegingen die rustige als stormachtige loops kenmerken . Een aangename, bezwerende trip van negen songs die aanklopt bij bands als Moon Duo, Wavves en natuurlijk Spacemen 3 .
Het Amerikaanse King Tuff maakt een potpourri in hun neopsychedelische rock . We horen pop , garagerock , bluesrock , indiepsychedelica , shoegaze en dreampop dooreen , onder de nasale stem van master King Tuff .
De sound kan prettig gestoord zijn, de songs zitten ingenieus in elkaar en weten te raken . Mooi wat we hier allemaal horen .
Tja, hij brengt 13 Floor Elevators , Happy Mondays , Dandy Warhols , BRMC en MGMT dicht(er) bij elkaar . Check songs maar eens als “Sick mind” , “Black holes in stereo” , “Staircase of diamonds” en de titelsong … Heerlijk genietbaar …
Tine Reymer heeft met ‘Thrill my soul’ tot nu toe haar meest persoonlijke album uit; de songs zijn hier spaarzaam begeleid en haar indringende, warme stem neemt een prominente rol is . In die twintig jaar heeft Tine Reymer al een succesvolle carrière achter de rug o.m. een Flowers For Breakfast met haar zielsgenoot Tom Pintens , El tattoo del tigre , Billy King en verder ook nog als actrice .
Ze werd moeder en heeft nu de muzikale stilte opnieuw doorbroken . Onder Reymer hebben we een rits innemende, sfeervolle , dromerige als broeierige songs , die melancholisch zijn door de sobere begeleiding als levendig klinken door een licht huppelende ritmiek. We gaan van “Under my house” , “Harm’s way”, “In dreams” , “It’s been a while” naar de bredere aanpak van “The hill” (met Ruben Block) , “Daddy dolittle” , “Piece of mind” tot de extravertie van “Drown in dirt” en “Bittersweet” . Doorleefde pop , die een vleugje americana en jazz herbergt.
Natuurlijk was Tom Pintens van de partij , ook Aarich Jespers van Zita Swoon Group en tot slot Ruben Block stak met gitaar een tandje bij.
Overtuigend plaatje van deze veelzijdige dame .
Mocht u er aan twijfelen, The Districts is wel degelijke een Amerikaanse band. Vooral de catchy opener “4th and Roebling” zet u een beetje op het verkeerde been door openlijk te solliciteren naar de Britse markt.
The Districts lijken dan ook nog in hun opzet geslaagd want dit album werd met de nodige lof door NME onthaald. Doch, het plaatje is lang niet zo sterk als die flukse binnenkomer doet vermoeden, algauw zit de klad er in en peddelen de songs voorbij zonder zich ergens in ons brein of nekvel vast te zetten.
Niet dat ze op de zenuwen werken, daar niet van, maar het is allemaal een beetje te vrijblijvend, ongevaarlijk en lichtzinnig waardoor er maar bitter weinig echt blijft hangen. Het is steeds net een beetje minder dan de grote voorbeelden, zo streven “Hounds” en “Young Blood” naar My Morning Jacket maar geraken er niet, elders gaat het dan weer richting Arctic Monkeys maar wordt zelfs het niveau van de zwakkere momenten van ‘AM’ niet gehaald.
The Districts komen op 09/04 naar de Botanique. U mag hopen dat er live wat meer poer in zit. Weet het ons te zeggen, wij blijven thuis.
Zo vader, zo zoon dacht Lee Swinnen toen hij de muzikale wereld instapte. Debuutalbum ‘Heliosphere’ bevat een combinatie van psychedelica, Britpop en hier en daar wat shoegaze. Vergelijken hoeft niet, al heeft Tubelight wel wat weg van bands als The Jesus and Mary Chain en The Brian Jonestown Massacre.
Op ‘Heliosphere’ zijn heel wat catchy melodieën te vinden en in ieder nummer zit wel een deuntje dat in je hoofd blijft steken. Luister naar “Nothing will change my mind” en “White City”. Bij deze ben je dus gewaarschuwd.
Eerder uitgebrachte singles “Coming After You” en “Suzy’s Suicide” zijn natuurlijk ook aanwezig op de plaat. Al klinkt die laatste helemaal niet zo overtuigend en strak ten opzichte van de rest. Laat het je vooral niet beletten om verder te luisteren want de betere dingen worden vaak tot het laatst gehouden. Ook Tubelight dacht hier duidelijk zo over. Terechte keuze met nummers als “No Love” en “I Wanna Hit”, die iets steviger maar misschien ook wel beter klinken ten opzichte van de rest.
‘Heliosphere’ is een ‘binnenkopper’ en doet onmiddellijk snakken naar meer. Verwacht Tubelight deze zomer maar op verschillende festivals en indien je niet kan wachten tot dan, is er op 25 maart hun CD release in het STUK in Leuven.
10 jaar bestaan The Subways ondertussen al. Ideaal moment dus om nog eens te passeren in de Botanique. Hun tour startte met een dieptepunt doordat hun drummer zich door ziekte noodgedwongen moest laten vervangen.
Dat ze er zin in hadden was wel overduidelijk te merken aan de band. Frontvrouw Charlotte kwam al huppelend het podium opgelopen en langs het enthousiasme van Billy Lunn kon je al helemaal niet kijken.
Openen met een nummer als “We don’t need money to have a good time” was duidelijk een goede zet. Het publiek was meteen mee en dat bracht enkel voordelen op voor de rest van de set. Ook het nieuwe titelloze album werd goed onthaald. Favorieten van het publiek waren “Shake! Shake!’, “Rock and Roll Queen” en “Mary”. Hoe kon het ook anders.
Een topfrontman schuilt er in Billy Lunn, die niets liever deed dan verkondigen hoe veel hij hield van het publiek, van hun accenten en danspasjes. Ook met beledigingen kon Billy goed om. Een enthousiaste fan vond niets beter dan de woorden ‘Charlotte is better than you’ naar hem te schreeuwen. Hij lachte het weg en vertelde dat hij dat voorval voor de rest van zijn leven gaat onthouden.
In het midden van de set vonden The Subways dat het tijd was om het publiek even rust te gunnen. ‘Ga maar allemaal even zitten, ondertussen doen wij de rest van het werk wel’. Waarop heel de Botanique uitermate positief reageerde en iedereen deed wat hen gevraagd werd.
Aan bisnummers doen The Subways niet mee. Dat vinden ze ‘bullshit’. Ze vroegen of iedereen akkoord was dat ze gewoon rustig verder speelden, en natuurlijk maakte niemand hier een probleem van. Hun set eindigen deden ze met “It’s a party” … En dat was het concert van The Subways zonder twijfel ook. Billy Lunn liet voor de laatste maal het beste van zichzelf zien en dook nog eens het publiek in.
Niet altijd even toonvast, maar The Subways kwamen, zagen en overwonnen. Gemist in de Botanique? Niet getreurd, want ze vertelden het publiek dat ze deze zomer op verschillende festivals zullen staan. Wij kijken er alvast naar uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dune-rats-11-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-subways-10-03-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Vlaamse Mudcookies komen op ‘The Herd’ niet bepaald met het meest originele geluid aanzetten, maar ze zijn wel bijzonder vaardig in hetgeen ze doen. Blues, surf, country en rockabilly zijn de ingrediënten. Als u fan bent van Fabulous Thunderbirds, Steve Earle, The Paladins en Treat Her Right dan zal dit er ook wel zonder veel morren ingaan. Hoogtepunten zijn “Ovis” (de opener die lijkt weggelopen uit een Ry Cooder soundtrack), “Trouble” (een gortig rockertje) en “Too High” (met een sexy saxofoon die ons doet mijmeren richting Morphine).
Niet mis, maar om de ettelijke duizenden platen die in dit genre al gemaakt zijn te kunnen overstijgen, zou er nog wat meer pili pili op de patatten mogen. Wij bedoelen maar, Vlaamse kermissen genoeg om hiermee optredens te versieren, maar grensoverschrijdend klinkt dit niet.
So be it, bij zulke groepjes is het toch altijd meer om de fun dan om de centen te doen. ‘The Herd’ verraadt dan ook van een gretige vorm van speelplezier, en live kan dit wel voor gensters zorgen. Dus toch maar even checken als die gasten ergens in de buurt komen.
De Brusselaars van My Diligence hebben zo te horen een indringende luistersessie ondergaan met als centraal album die succesplaat van Royal Blood en daarnaast ook nog wat werk van QOTSA en Foo Fighters. More is less, constateren wij in hun geval, My Diligence zijn met dubbel zoveel als Royal Blood maar klinken nog half zo energiek niet, volume is ook niet altijd alles. Elementair foutje van de beginnende chef kok, gewoon niet de juiste verhoudingen genomen, te veel power, te weinig song. Je mag dan al een krachtige saus gebruiken, er moet iets onder zitten. Ook te veel gesnuisterd in andermans recepten, op deze debuutplaat worden een beetje te ijverig de grote voorbeelden nagestreefd, zo wordt zonder verpinken op afsluiter “Stay From Burial” een rif gejat van Wolfmother, als daar maar geen proces van komt.
U heeft waarschijnlijk al door dat we hier met een powerrock band te doen hebben die niet al te bijster origineel voor de dag komt. Een stevige sound en solide onderbouw, dat wel, maar helaas ook een totaal gebrek aan een eigen karakter.
Afterveins mag je op zijn minst een interessant Rotterdams trio noemen die een fris indie-rock plaatje heeft gemaakt. De band brengt op hun tweede album ‘Showers’ een mengelmoes van rammelpop, indie, psych en garagerock.
Er zijn diverse referenties te herkennen, en die zijn allemaal van goeden huize. De rammelende indie van “John Borno” dwarrelt ergens tussen Sonic Youth en Parquet Courts en ook “Wet” wordt gestuwd door een gitaartje die een nachtje met Thurston Moore in de slaapkamer heeft doorgebracht.
Het sluipgif dat rondhangt in “Small” ruikt naar de slangenbezweringen van Jim Morrison en elders op de plaat hoor je geregeld Velvet Underground-gitaartjes die soms in een ontluikend lentezonnetje baden. Verder schieten ons ook nog te binnen : Allah-La’s, Can, The Feelies, Nirvana, The Strokes , Night Beats, Afghan Whigs en zelfs The Gun Club. Om maar te zeggen, dit is een plaatje die uitblinkt in verscheidenheid en die een aantal verdomd goede songs in huis heeft, met als uitschieter het rustige en langzaam opborrelende “Wanking In The Shower”.
Fijne schijf.
Callisto - Swingers - Celestial Wolves : De (te) hoge lat
Magasin 4
Brussel
Celestial Wolves (zie pics homepag) mag vanavond de dans openen in Magasin 4. Deze 5-man-band komt uit het dichte Herzele. Een postrockband met ferme knipogen naar stoner en postmetal. Ze hebben reeds 1 EP (‘Callisto Demo’) en 1 full album (‘Wood for Wood’) uit, dat uiteraard uitkwam op het fantastische label van Dunk!festival, Dunk!records. De set is verrassend harder dan ik initieel had ingeschat. Met hun 3 gitaristen en 1 bassist weten de heren een serieus volume te produceren. Dit niet te koste van de songs, maar net het omgekeerde. De band blaast de nummers staalhard het publiek in dat met open armen dit prachtige cadeau in ontvangst neemt. Danig onder de indruk van de eerste band wordt de lat hoog gelegd voor de volgende bands. Jammer genoeg raakt geen enkele band er deze avond nog over.
Want na de pracht van Celestial Wolves is het tijd voor Swinger. Deze Brusselse band bestaat reeds sinds 2007. Maar het is nog steeds wachten op hun eerste album. De band haalt haar mosterd bib de pioniers binnen het postrockgenre. In denk hierbij aan Mogwai, Tortoise,... U begrijpt wat in bedoel. Ze kunnen echter tijdens het optreden nooit het niveau halen van voorgenoemde bands. Hun iets te klassieke sound komt bij mij niet echt s nieuw of origineel over, waardoor het geheel aan mij een beetje verloren gaat. Nochtans zijn dit geen jonge snaken meer, maar doorwinterde muzikanten die meerdere muzikale wateren hebben doorzwommen.
De afsluiter van deze avond is Callisto. Deze Finnen zijn de vaandeldragers van de postmetal in hun land. Met hun vorige platen wisten ze een goede indruk op mij na te laten. De nieuwe cd had ik echter nog niet gehoord. En daar was direct het grootste probleem van het optreden. Het grootste deel van het optreden bestond uit dit nieuwe materiaal. En dat blijkt niet van hetzelfde niveau als hun eerder werk. De muziek kwam bij mij niet binnen zoals ze hoort binnen te komen. Zelf pretenderen ze dat ze dat hun nieuwe plaat progressive noise rock zou moeten bevatten. Maar daar komt weinig van in huis. De nieuw ingeslagen weg lijkt in mijn ogen niet de juiste weg te zijn. Even de tijd nemen om te bezinnen en even terug keren naar het succesvol werk van vroeger lijkt mij aangewezen …
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Benjamin Booker , een eigenwijs jonge twintiger uit New Orleans, debuteerde vorig jaar en verraste aangenaam met een evenwichtig brouwsel van southern rock’n’roll , blues , folk , country en soul . Net als Alabama Shakes en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft diep in de Amerikaanse wortels en doet een Blind Willie Johnson , T-Rex , Gun Club, Danko Jones , oude Black Keys en Jack White opborrelen . Niet voor niks nam White hem mee als support act !
Met z’n drieën klinken ze rechttoe – rechtaan zonder al te veel tralala ; we ervaren een onderhuidse spanning in de nummers . Hij heeft een apart stemgeluid, een schuurpapieren stem , rauw , raspend , hees , maar ook warm en zacht, wat mooi meegenomen is in het totaalpakket.
Vorig jaar was hij al te zien in de Bota Rotonde , vanavond heeft hij nog meer fans bijgewonnen in de Orangerie. De respons is al meteen dik ok als hij een paar intens spannende, gruizige rockers op ons afvuurt , “Always waiting”, “Chippewa” , “Old hearts”, “Happy homes” en “Kids” , die overtuigen door de heerlijk rauw rammelende , slepende opbouw , de variaties en de erupties van gitaar/bas/drums.
Hij hoest letterlijk een paar covers op , een paar stokoude folk’n’blues o.m. “Falling down blues” , “Shout bamalama” en “Little Liza Jane” , waar mandoline en viool worden bovengehaald . De paar tragere nummers middenin de set als “Slow coming” hebben dezelfde intensiteit en behouden de aandacht.
De rem wordt naar het eind terug meer losgelaten , het tempo opgeschroefd op het gekende “Violent shiver” , “Have you seen my son” en “By the evening”. Op z’n Crazy Horse’s gaan ze in de soli er lekker tegen aan; de pedaaleffects worden ingedrukt en er is een beheerste dosis feedbackgeraas .
Bijna anderhalf uur lang doorleefd materiaal dus, dat gretig gespeeld werd . Benjamin Booker is terecht een ontdekking ; jawel deze frontman/muzikant horen we zeerzeker terug . De zomerfestivals lonken …
De support Wild Smiles was ‘wild’ met hun korte , kernachtige , onversneden melodieuze grungy rock . Het kan en mag al veel gehoord zijn , de drie klonken als ‘schapen in wolfskleren’ woest , gedreven, aangenaam en leuk ; natuurlijk waren ze wel op die manier ergens te situeren tussen het breedspectrum van Ramones en Nirvana in .
Organisatie: Botanique, Brussel
De Londense Bear’s den debuteert met ‘Islands’ op het bekende Caroline/Universal label . Hooggespannen verwachtingen dus naar de band rond zanger/gitarist Andrew Davie , die het midden houdt tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro .
De band ligt ergens tussen Mumford & sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang. Ze hebben een pak sterke songs uit , die mooi uitgewerkt zijn en ons weten te raken, check “Agape”, “The love you stole” , “Think of England”, “Elysium” en de single “When you break” maar eens . Meteen al vijf van de tien songs die meteen overtuigen . Toegegeven , hun dromerige indiefolkpop kan wat gladgestreken zijn , maar de heren weten hoe liedjes te maken die een goed gevoel hebben en ons interesseveld meteen bereiken …
Het Canadese Caribou van Dan Snaith , is al een tiental jaar bezig en eigent zich de voorbije jaren een aardig plaatsje toe in het clubcircuit en in de alternatieve danceclubs ; de party anthem van deze zomer was “Can’t do without you” van de nieuwe cd , dringt zich op naast vroegere songs “Sun” , “Odessa” die Caribou terecht in de spotlights bracht .
Loon naar werk voor een man met z’n band die nu zeker gegeerd wordt als elektronisch kunstenaar .
Algemeen hebben we zonnige , groovende en loungy indie psychedelische popdance die forser , krachtiger kan klinken; live krijgt het materiaal nog meer die leuke , frisse , bezwerende, aanstekelijke, opzwepende extraverte push.
Je wordt gaandeweg ondergedompeld, meegesleept en -gezogen in een dromerig sprookjesgeluid; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje klinkt subtiel en valt op z’n plaats.
Naast de single hebben we dit met “All I ever need” , “Julia brightly”, “Your love will set you free” en de titelsong . Voor de rest biedt Caribou een sferisch bad . Ze maken zeerzeker de link naar de 90s van Underworld en Orbital .
Het geheel het klinkt uitermate heerlijk , genietbaar, ontspannend , relaxt , dansbaar. Caribou brengt je in optimale stemming.
Nederlands 
Français 
