Carl Barât and The Jackals - Het oerdegelijke hobbyclubje van Barât
Carl Barât
Botanique (Rotonde)
Brussel
2014-02-28
Emile Dekeyser
Eind 2013 stuurde Carl Barât, een absolute rockgod op dat eilandje aan de andere kant van het Het Kanaal, een wel zeer eigenaardig bericht de wereld in. Hij had in een studio in LA met producer Joby Ford een karrenvracht aan songs geschreven maar hij had geen zin om opnieuw op tour te vertrekken met een backingband, zoals hij dat bij zijn eerste soloplaat had gedaan. Hij wou een band met een echte gangmentaliteit. En iedereen die zich geschikt achtte mocht zich kandidaat stellen via sociale media. Uiteindelijk werden uit de talloze inzendingen 3 lucky bastards gekozen, Jay Bone, Adam Claxton en Billy Tessio vormen nu samen The Jackals. Wij durven er gif op innemen dat hoe rock ’n roll je naam klinkt (Billy Tessio?!) en hoe stoer je eruit ziet in een lederen jack belangrijker selectiecriteria waren dan hoe goed je kan omgaan met je gekozen instrument. “Who wants to be a Jackal?”, het had een blockbuster van een Tv-programma geweest de zondagavond op de VTM.
‘Let It Reign’, het eerste album van Carl Barât and The Jackals verscheen twee weken geleden en is een rockplaat pur sang, 10 songs, 30 minuten, weinig blabla. De tour bracht de band op 28 februari in de fantastische Rotonde van de Botanique. Een mooie en vooral unieke setting om een cultheld als Barât aan het werk te zien. Met z’n ene band, The Libertines, we zouden hen bijna nog vergeten vermelden, afgelopen zomer nog van jetje geven voor een uitverkocht Hyde Park in Londen, afgelopen zaterdag in Brussel in een kleiner zaaltje dan de livingroom van menig protagonist in het VIER-programma ‘The Sky Is The Limit’. De kans is overigens klein dat als, in een louter hypothetische veronderstelling, Barâts spitsbroeder en medefrontman van The Libertines Peter Doherty een bandje als The Jackals bij elkaar zou scharrelen ze in de Rotonde zouden spelen. Het is maar een observatie.
Het optreden dan maar. Met “Victory Gin” en “A Storm Is Coming”, 2 van de 5 écht goede nummers op de plaat, trapten ze de boel op gang. Met een rotvaart werd ook Dirty Pretty Things-nummer “Gin&Milk” erdoor gejaagd. Het leek wel of Barât zich boven alles vooral wou amuseren met 3 gelijkgestemde zielen. The Jackals als een soort hobbyclubje naast het serieuzere werk bij The Libertines dat hem de komende maanden te wachten staat. Want wat worden het drukke maanden, headlinespots op Reading & Leeds, Best Kept Secret Festival,
T in The Park, Ibiza Rocks e.a. en de opnames van een nieuwe plaat die moet bewijzen dat The Libertines anno 2015 niks aan relevantie ingeboet hebben.
Het plan dus met The Jackals: dat alles even vergeten en gewoon nog eens lekker ouderwets komen rocken in kleine zaaltjes. En dan mogen er gerust wat foutjes in de set sluipen. Zo ging de band eventjes de mist in tijdens eerste single en wellicht ook beste nummer van de plaat, “Glory Days”. Ook Barâts stem werkte niet altijd even goed mee, vooral dan tijdens “Ballad Of Grimaldi”, een van die vele onuitgebrachte Libertines-nummers die weleens op de nieuwe zouden terecht komen. Carl lachte de stemproblemen weg met een kwinkslag door te zeggen dat hij voor dat nummer Tom Waits gevraagd had maar die geen zin had mee te gaan op tour. Of dat is toch wat we uit zijn gemompel konden afleiden.
We gaan er niet om liegen, het merendeel van het publiek kwam eigenlijk in de hoop wat Libertines of Dirty Pretty Things liedjes te horen. En of ze op hun wenken bediend werden. Uit de Dirty Pretty Things catalogus: het eerdergenoemde “Gin&Milk” aangevuld met “Deadwood” en “Bang Bang, You’re Dead”, van The Libs kregen we “Death On The Stairs”, “I Get Along” als afsluiter (I get along just singing my song, people tell me I’m wrong…fuck ‘em!), en “France” in een akoestisch intermezzo met “Ballad Of Grimaldi”. Uit zijn eerste soloplaat kregen we enkel het bijzonder dansbare “Run With The Boys”, het was jammer genoeg vrijwel het enige moment waarop The Jackals bewezen dat ze ook meer kunnen dan enkel en alleen een flink potje rammen.
Alles samengevat? Een oerdegelijk rockoptreden van wat je gerust kan zien als Carl Barâts hobbyclubje, niet veel meer maar zeker niet veel minder dan dat. En in een wereld waarin voor de meest banale dingen de grootste superlatieven uit de kast gehaald worden vergeten sommigen wel eens dat er niks, maar dan ook niks mis is met iets als een oerdegelijk optreden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Simi Nah + guests - Nostalgische Electro Hoogmis in Sint-Niklaas!
Concertzaal De Casino te Sint-Niklaas was op zaterdag 28 februari de absolute place to be voor alle liefhebbers van electro en aanverwante muziekstijlen uit de jaren ’80 en 90’.
En dat er nog een heleboel van dergelijke liefhebbers en rare (vooral in het zwart getooide) snuiters bestaan was duidelijk te merken en resulteerde in een uitverkochte affiche.
Internal Sun uit Antwerpen mocht de boel proberen op gang brengen en beet de spits af met hun verdienstelijke en originele mix van electro en moderne ‘blaasinstrumenten’. Ze noemen het zelf experimentele hi-tech jazz en combineren hun sound met passende audiovisuele projecties.
Daarna was het de beurt aan Crash Course In Science, een trio uit de buurt van Philadelphia US, dat ontstond in 1979 en in de jaren 80 hier een zekere naambekendheid genoot in de gloriedagen van de binnenlandse electro/wave /industrial /(new)beat periode met voortrekkers als The Neon Judgement, A Split Second, Front 242,…
De set begon met meer dan een half uur vertraging en kon maar matig boeien. Er was wel nog het herkenbare geluid van weleer maar het klonk toch eerder monotoon en weinig opwindend. De afwisselende zangpartijen tussen frontman Dale en toetseniste Mallory zorgden gelukkig voor enige afwisseling en nummers als “Cardboard Lamb” en vooral “Flying Turns” uit 1986 konden alsnog op de nodige bijval uit het publiek rekenen. Toch een eerder lauw optreden met iets te weinig bezieling. Dan was de muziek die later op de avond werd gebracht door de bands en sterren van eigen bodem toch wel andere en veel betere koek.
De eerste hoofdmoot van het eigenlijke programma was dame Simi Nah (zie pics homepag), die naar aanleiding van haar meest recente CD uit 2014 (een compilatie van gekende electro songs gebracht door haarzelf of een hele resem guest vocalisten) al die nummers wel eens live aan haar fans wou voorstellen samen met de respectievelijke ‘guests’ en allemaal op hetzelfde podium op dezelfde avond! Dat het zo’n leuk feestje zou worden had iedereen wel stiekem gehoopt maar niet luidop durven dromen. Het werd een prachtige nostalgische avond om nooit te vergeten, zeker voor de talrijk aanwezige liefhebbers van het genre! Hopelijk blijft het niet bij dit éénmalig initiatief.
Na een intro en verwelkoming van Simi Nah mocht Wimmeke Punk (The Wolfbanes) de reeks van guest vocals openen. Het was wel even wennen deze rocker zijn hese stem te horen op een nummer vol beats en electronische klanken (“Cheree” van Suicide). Maar al bij al bracht hij het er behoorlijk goed vanaf en werd hij bij het eerste van de 2 nummers vocaal bijgestaan door Simi Nah.
en eerste echt hoogtepunt van de avond konden we noteren bij een mooie versie van het alom gekende en fantastisch mooie “Fade To Grey” van Visage. Het werd zeer passend opgedragen aan oorspronkelijk vocalist Steve Strange die onlangs overleed. De versie in Sint-Niklaas werd gebracht door Kenny Germain B. , de kale muzikant die Simi Nah tijdens het ganse optreden feilloos begeleidde.
Het publiek ging zonder moeite uit de bol en besefte toen al dat het een heerlijke avond zou worden.
Door het afzeggen van een zieke Marcel Vantilt had men niemand minder dan Dirk Da Davo (The Neon Judgement) bereid gevonden om in te springen. Hij voelde zich duidelijk in zijn nopjes tussen die massa ‘soortgenoten’ op en voor het podium en trakteerde op meesterlijke wijze op een cover van de klassieker “Los Ninos Del Parque”. Zaal alweer op stelten!
Simi Nah verwelkomde vervolgens mister Luc Van Acker en bracht samen met hem het nummer “Disco Rough” van Mathématiques Moderne. Het nummer is terug te vinden op de CD (zie eerder). Luc, met zwarte muts op, had duidelijk geen kou en zette het nummer “Warm Leatherette” (The Normal) in, een nummer dat vooral bekend is door de versie van Grace Jones.
Na Luc Van Acker mocht Darling Nikki (Nikkie Van Lierop) de honneurs waarnemen. De zangeres is ook gekend onder de naam Jade4U en maakte heel wat furore in volle new beat periode aan de zijde van ondermeer Maurice Engelen. Later werd ze een tijdje vocaliste van Milk Inc. , Praga Khan en Lords of Acid. Ze bracht met veel bravoure en lef het nummer “Sit on your Face”, doorspekt met flarden “Rock to the Beat”. Ondanks de vele jaren ervaring en haar ondertussen gezegende leeftijd van 52 jaar, is deze stijlvolle dame nog steeds een streling voor het oog en het oor en voelt ze zich duidelijk nog altijd kiplekker op een podium in de rol van uitdagende entertainster.
Toen de zanger van The Klinik zijn opwachting maakte werd het nummer “You spin me round’ van Dead Or Alive krachtig ingezet. Dirk Ivens smeet zich volledig op het nummer en zorgde voor een super en megavette versie! Voor mijn part was dit het absolute hoogtepunt van de avond en was deze cover zelfs sterker dan het origineel! Puik werk en bovenal heel overtuigend en geloofwaardig gebracht!
De electro hitparade raasde maar door en De Casino in Sint-Niklaas werd letterlijk een hot spot.
Ik had nooit eerder van Safyée gehoord maar bij haar introductie kondigde Simi Nah haar aan als ‘my daughter’. En die dochter bleek de muzikante te zijn die al geruime tijd op het podium stond maar nu even op de voorgrond trad om de vocalen van de klassieker ‘Euroshima (“Wardance”)’ te vertolken. Ze deed het alvast met veel overgave en stijl! Nadien pas werd me duidelijk dat het in werkelijk ging over de dochter van Snowy Red alias Mickey Mike alias Marcel Thiel, componist van ‘Euroshima’
Stilaan kwam er een einde aan het optreden maar niet alvorens Dirk Da Davo nog eens al zijn duivels mocht ontbinden met het nummer van zijn legendarische band The Neon Judgement (“Leash”) en met een lekker ruige en wilde versie van “Nag Nag Nag” (Cabaret Voltaire) waarbij er zowaar een soort van electro circle pit te bewonderen was voor het podium.
Met een ijskoude en beklijvende versie van “Eisbaer” (Grauzone), dat werd meegebruld door het voltallige publiek maakte gastvrouw Simi Nah een einde aan dit unieke concert.
Als bisnummer stelde ze eerst nog een nieuw nummer voor (“No pain no gain”?) en riep ze tenslotte alle gastzangers nog eens samen op het podium om het publiek te trakteren op een groepsversie van de culthit “Coitus Interruptus” (Fad Gadget). Meteen het einde van een heel geslaagd feest dat hopelijk ooit een waardig vervolg krijgt!
Ondertussen was het uurschema helemaal in de soep gedraaid en werd het oorspronkelijke aanvangsuur van het optreden van A Split Second met meer dan een uur opgeschoven. Hierdoor kon ondergetekende slechts enkele nummers van de band meepikken. Heel jammer maar niet getreurd aangezien er binnenkort een herkansing volgt op het veelbelovende Euro Rock Fest half mei!
Het begin van de set klonk alvast zeer veelbelovend! Mister Ickx en zijn kompanen hadden er duidelijk zin in en startten zeer energiek met nummers als “Colonial Discharge” (opener), het gekende epos “Rigor Mortis” uit 1987 en het donkere en opzwepende “The Colosseum Crash”! De nummers gaan stuk voor stuk bijna 30 jaar mee maar klinken nog steeds prima en hebben niets ingeboet aan intensiteit of geloofwaardigheid!
De mix van electro (ebm) en cold wave van de band is doorspekt met flarden gitaar en oosterse klanken en dat maakt de sound van A Split Second zo typisch en zo resistent aan de tand des tijds.
Na het openingstrio werd het stevige “Backlash” ingezet, gevolgd door “Crimewave”… Het publiek kon het allemaal zeer waarderen en reageerde oprecht enthousiast op zoveel nostalgische muzikale kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/internal-sun-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crash-course-in-science-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/simi-nah-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-split-second-28-02-2015/
Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas
Februari loopt letterlijk ten eind, een heerlijk zonnetje kondigt het einde van de winter aan en het geplande concert vanavond belooft warmte te brengen. Fink is na een half jaar terug in het land en wij hebben er een tripje naar Brussel voor over om de man aan het werk te zien.
Fink, alias Fin Greenall, was in een vorig leven een zeer gerespecteerde DJ. Intussen ruilde hij het elektronisch gedachtengoed in om zijn kunsten als heuse singer/songwriter te tonen. One small step for man, one giant step for music. De stem van Fink is op plaat haast hemels en zijn kunde op gitaar spreekt boekdelen. Wij kijken met hoge verwachting uit naar de live prestatie.
Net als in november van vorig jaar, verzorgt Douglas Dare ook nu het voorprogramma. Een kruising tussen Warhola en Ben Howard zorgt voor de juiste serene sfeer, al is het mij persoonlijk net iets te melancholisch.
Ik ga in de lobby op zoek naar verfrissing, eventueel bekende gezichten en de mogelijkheid om al bij voorbaat een album te kopen. Het vel van de beer is ondanks de spreekwoordelijke waarschuwingen dan toch verkocht.
De kledij van Fink kan doen vermoeden dat we een hiphopper aan het werk gaan zien, maar de inhoud van een boek vertelt, zoals altijd, meer als de omslag en thuis hebben we het Fink-verhaal al meermaals gelezen.
Anderhalf uur worden we verwend met kippenvel-veroorzakend-gezang en super-op-elkaar-afgestemde-muzikanten. De combinatie van stem, gitaar en drum klopt als een bus en meermaals zorgt de muziek voor een zwevende sfeer.
Harmonisch wordt afgewisseld met bombastisch, en geregeld wekt de muziek de indruk te passen op een soundtrack waarvan ik de film nog niet ken.
Met "Pilgrim" "Looking too closely" "Shakespeare" en “Hard believer" wordt veeleer zijn laatste nieuwe album gepromoot. Al klagen we niet, ‘Hard Believe’ is een zalige plaat en "Shakespeare" kan wat ons betreft nooit lang genoeg duren. Oud en nieuw werk wordt afgewisseld en beiden zijn bekend bij het toch wel voltallig aanwezige publiek.
Dat er wordt geroepen om een encore is volledig terecht. Een kort wederoptreden wordt geschonken en we keren tevreden terug naar huis.
Volledig overdonderd zijn we echter nooit geweest, maar van een teleurstelling is ook absoluut geen sprake. Eens terug thuis wordt de album nog eens opgelegd om de sfeer terug op te roepen, al heeft deze nu na een live optreden wel al zijn allures verloren.
Mochten we in de loop van de zomer Fink ergens toevallig treffen op een festival, wat zeker aangeraden is beste organisatoren, gaan we zeker nog eens luisteren, voor nu stellen we ons meer als tevreden met het concert van vanavond en de aankoop van ons album. Bij voorbaat verkocht vel is dan toch niet mis.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
La Ferme 2015 - Alternatief, all the way
La Ferme 2015
La Ferme Du Biéreau (Avenue du Jardin Botanique)
Louvain-La-Neuve
2015-02-28
Simon Van Extergem
La Ferme is een nieuw festival dat wordt georganiseerd in en door La Ferme Du Biéreau. Een concertzaal in Louvain-La-Neuve om u tegen te zeggen. Het gebouw is een gerenoveerde hoeve die een perfect decor en een perfecte klank biedt. Voor de 2e maal worden op La Ferme een mooie selectie gemaakt van bands die de huidige indie en alternatieve markt veroveren of aan het veroveren zijn.
De start wordt gegeven door Moaning Cities. Ze zien er niet Belgisch uit en zo klinken ze niet. Ze brengen psychedelische muziek en de zanger ziet er zo Engels uit als een uitgebreid ontbijt ‘s morgens. 2 vrouwen en 2 mannen die een daverende start van de avond geven. Denk aan The Dandy Warhols of Brian Jonestown Massacre, of iets daar tussenin en je krijgt al een idee van hoe het klinkt. Alles klinkt verrassend fris en knapperig. Een perfecte mix van oud en nieuw.
Er komt zelf een sitar aan te pas, zonder dat dit artyfarty gaat klinken. Een hele prestatie. Een hele bezwerende klank wordt zo gecreëerd, wat ook het doel is van psychedelica. En daar slagen ze met vlag en wimpel in. Wanneer de snaar van de gitaar breekt midden het laatste nummer, laten ze zich niet van hun stuk brengen. Er kan zelfs nog een solo vanaf. Mooi, zeer mooi. Waarom zij in Vlaanderen geen bekendheid genieten, het is mij een raadsel.
Fago Sepia is de volgende in de line-up. We verhuizen naar de kleinere zaal boven. Daar wacht eens een heel ander genre. De Fransen van Fago Sepia brengen ons vrolijke match-rock. Met heel veel enthousiasme en goede wil gebracht. En het publiek is ook enthousiast. Met volle overgave storten ze zich op hun vele tempowisselingen.
En zo belanden we al aan bij de 3e band van de avond, het Luxemburgse kwartet Mutiny On The Bounty. Tegenwoordig lijkt Luxemburg wel een bakermat voor goeie bands (Rome, Heartbeat Parade,...) Het kan daar niet op. MOTB speelt postrock. Van het soort dat makkelijk stadions doen vol klinken. Met een bombastische sound snedig door de geluidsmuur trekken. Met een geluid dat aan MaybeshewIll doet denken, en dat is een compliment. 4 koppig, ondersteund door een heel mooi aanvullende drumcomputer die als een metronoom meeloopt en de rest van de band in een strak muzikaal lijf giet, zonder dat de avontuurlijkheid wordt aangetast. Terwijl de ene gitarist een ongelofelijke cool uitstraalt, laat de andere zich uit in een aanstekelijke nerdiness. Gekke bekken en vreemde bewegingen incluis. Het heeft de band een tweedracht die ook in de muziek te horen is. De twee spelen met elkaar, tegen elkaar, duelleren, strijden,... Haat en liefde die dicht tegen elkaar liggen e' die zorgen voor een aantrekkelijk spanningsveld.
BRNS is alomtegenwoordig heden ten dage in België. De rijzende sterren aan het Belgisch muziekfirmament. BRNS brengt al sinds jaar en dag tropische rock. Ze klinken een beetje als de brave stiefbroertjes van Wu Lyf. Met hun 2e album kozen ze voor een iets commerciëler geluid en dat heeft hen zeker geen windeieren gelegd. Want ook hier spelen ze voor een volgepakte zaal. En het is bijna een thuismatch voor hen want Louvain-La-Neuve ligt niet zo ver van Brussel. Eén van de weinige bands die zowel in Vlaanderen als Wallonië succes oogsten. 4 muzikanten die nog steeds met volle goesting spelen. De zingende drummer is gezegend met een fenomenale stem. En bij de meerstemmige stukken tonen de rest dat hun stemmen perfect compatibel zijn. De felgekleurde belletjes die af en toe gehanteerd worden door de percussie/keyboardspeler/backgroundzanger blijven hun hoofdrol spelen, zowel visueel als muzikaal. Mexico blijft natuurlijk de hit die de hele zaal op handen draagt. Ze zijn wel zo vriendelijk om niet te wachten tot het laatste nummer om dit ten gehore te brengen.
Afsluiten doen we met het absolute hoogtepunt van de avond: Nordic Giants. Deze Britse giganten hadden mij vorig jaar op Arctangent al weggeblazen met hun indrukwekkende liveset. Deze keer was de verrassing wat af, dus ik hield mijn hart al vast of het deze keer opnieuw zou aanslaan. Mijn vrees was echter ongegrond.
Want ook vanavond toonden ze een staaltje van muzikaal vernuft. De live performance overstijgt een gewone show. Visuals en live muziek worden tot een perfect geheel gekneed. De projectie is niet zomaar beeldvulling, maar sluit perfect op de muziek aan en vertelt een verhaal. De samples, filmfragmenten, elektronische klanken vliegen ons om de oren, maar worden in toom gehouden door de twee live muzikanten. Zij trekken, gehuld in sjamanistische gewaden, ten strijde. Een strijd om het publiek die ze onmogelijk kunnen verliezen. Door middel van drum, gitaar, piano en trompet krijgt de muziek een explosieve lading.
Een show van Nordic Giants moet beleeft worden, met volle overgave, zonder achterom te kijken. Laat je zeker ook eens meesleuren in hun verhaal en ga dat gaan zien. Ze spelen binnenkort op Out Of The Crowd festival in Luxemburg. Ze zijn de reis meer dan waard.
En zo wordt mijn eerste festival van het jaar perfect afgesloten. Als dit de voorbode is van hetgeen er nog moet komen, dan wordt dit jaar een uitstekend muziekjaar. Ik kijk er nu al naar uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-ferme-festival/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/la-ferme-festival/
Organisatie: La Ferme Du Biéreau
Het is alweer van 2012 geleden dat Id!ots vriend en vijand kon verbazen met topkwaliteit waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken. De betere pers was en is unaniem lovend en intussen hebben Luc en co een live reputatie opgebouwd om u tegen te zeggen.
Dit kwamen ze even demonstreren in ‘Bevergem’. Al van bij de opener “Killing” de geniale waanzin van ugly papa Dufo als het ware ingetoomd door een al even geniaal waanzinnige gitarist Wouter. Wat een gitarist! De ritmesectie houdt alles stevig en retestrak in handen. Tom en Dick vallen dan ook op geen enkele fout te betrappen. Je wordt meteen vakkundig naar de strot gegrepen om gedurende de rest van set niet meer losgelaten te worden. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn.
Ernst wordt afgewisseld met de onweerstaanbare zever van Luc. Het in het begin ietwat tamme Zwevegemse publiek zou en moest overstag gaan. Daar is met verve in geslaagd. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou Id!ots oneer aandoen.
De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Alle nummers blijven favorieten (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H” , “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te betrappen. Het nieuwe werk moet absoluut niet onderdoen en smaakt naar meer. Alles wordt gedragen door de locomotieven Dick en Tom, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest nog niet bestaan, het zou Luc Dufourmont geheten hebben.
Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Vrijdagavond trok een handvol mensen naar de Biekorf zaal in Brugge. In een vergeten zaaltje in de Brugse binnenstad vond het concert van de gerespecteerde Schotse sing/songwriter Roddy Frame plaats.
Deze artiest drukte tijdens de jaren ’80 samen met Prefab Sprout en Lloyd Cole ondermeer zijn stempel op de opkomende dromerige indiepop in de UK met zijn band Aztec Camera. Twee platen blijven hier in het geheugen geprent ‘Love’ en ‘Stray’ , met de interessant sterke singles ”Somewhere in my heart”, “Oblivious” en “Good mornig Britain” , die finesse en schoonheid uitstraalden .
De soloplaten kwamen beduidend minder in de spotlight en we moeten al een handvol jaren terug blikken naar z’n evenwichtig werk .
Vanavond in het kleine zaaltje kregen we een ‘He and his acoustic guitar’. Dat Frame de spil was van de vroegere Aztec Camera was overduidelijk . Het schitterende gitaarspel en getokkel is en blijft iets unieks , waarvan menig gitarist nog wel eens durft naar opkijken, aangevuld met die prachtige intellectuele teksten; zij zorgden nu net voor dat aangenaam sfeertje in de sound. Hij kon zijn publiek bekoren, en in de set sijpelde regelmatig een oude track door!
De zaal reageerde behoorlijk enthousiast op deze eighties held als hij het publiek aansprak. Vaker dan niet om een leuke anekdote rond een nummer te vertellen. Het was niet alleen leuk voor ons, Frame fleurde op doorheen het concert.
Hij nam ons mee doorheen een waslijst van fijnzinnig uitgewerkte nummers , die vanavond in de meest pure, oprechte , eerlijke en gevoelige vorm werden gespeeld als “Bigger , Brighter, Better”, “Black Lucia”, “Spanish Horses” en oldies “How Men Are , “Mattress Of Wire”, “Oblivious” en “Somewhere in my heart”. Perfect dus!
Kortom we kregen een mooi repertoire op een rustige manier afgewerkt. Waarbij het ‘kamer-concert gevoel’ niet veraf bleef.
Hier stond een icoon binnen het sing/songwriterslandschap . Een gemiste kans voor de afwezigen . Nu eens aankloppen bij Paddy McAloon (Prefab Sprout) aub …
Setlist: Small World - Black Lucia - Forty Days of Rain - The Sea Is Wide - Bigger Brighter Better - Western Skies - Spanish Horses - How Men Are - We Could Send Letters - The Bugle Sounds Again - The Boy Wonders - Oblivious - Walk Out To Winter - Down The Dip - Birth Of The True - Mattress Of Wire - Hymn To Grace - Somewhere In My Heart
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roddy-frame-27-02-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Greenhouse Talent)
Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse
Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .
Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert , een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig) gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen , nostalgie en kippenvelmomenten.
We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows
De Gentse sing/songwritster Joni Sheila met Filippino roots debuteert met een aangenaam frisse, dromerige plaat . De songs hebben een fijne opbouw , zijn soms wat meer ingenomen, en worden gedragen door haar warme , indringende vocals. Haar gitaarspel refereert ergens aan 90s Indigo Girls.
De sympathieke Gentse lady financierde haar debuutalbum met straatoptredens; haar melodieuze popsongs verdienen erkenning!
Info http://www.jonisheila.com
De zes verhalende songs op de EP zijn mooi uitgewerkt en zitten goed in elkaar . Heerlijk wegdromende muziek dus …
Info op http://beta.vi.be/jussi of http://www.facebook.com/jussi.music
Vier songs hebben we op dit in eigen beheer opgenomen EPtje . EPtje?, de songs zijn mooi uitgesponnen en laten ons meedrijven in die heerlijke trips van psychedelische stoner, sludge en postmetal , die boeiend klinken door de intense, slepende aanpak en de vettige, lekker gedreven , snedige partijen . De zang wisselt evenzeer tussen cleane zanglijnen en screamo’s. Psycho-naut doet op die manier zijn naam alle eer aan !
Info op http://beta.vi.be/psychonaut
Nederlandstalig werk krijgen we van de beloftevolle sing/songwriter Matthijs Leeuwis , die al toe is aan zijn vijfde plaat en heel wat emotie steekt in zijn persoonlijke teksten , die indrukken, betrokkenheid verwerken van de zaken om ons heen . Allemaal heel gevat .
Muzikaal hebben we hier het betere betekenisvolle, ingenomen en extraverte lied op rootspop, folk, blues , country en psychedelica , die heel wat boeiende variaties herbergen .
De songs zitten goed in elkaar en hebben oog voor detail .
Laat u onderdompelen en leiden in wat deze gast te bieden heeft .
Info op http://www.matthijsleeuwis.nl en http://www.bastaardplaten.nl
Together PANGEA - Stomend feestje in café De Zwerver
Together PANGEA
café de Zwerver
Leffinge
Voorprogramma Mind Rays, een viertal uit Gent, zag ik vorig jaar al eens aan het werk en toen had ik nog ernstige twijfels. Maar in Leffinge mocht ik die meteen overboord kieperen. Wat is deze band gegroeid! Strak gehouden gore grotestads garagepunk met als ijkpunten een gitaar waarvan de viezigheid afdroop en een waanzinnige zanger. Soms lieten ze hun songs bewust ontsporen in zeeën van echo en gepiep. Misschien leuk voor hen, ik had er evenwel niets aan. Maar die gebalde nummers die zo op je gezicht uiteen spatten, daarvoor ging het vuistje graag de lucht in. Mind Rays waren niet alleen een gesmaakte opwarmer, ze zorgden er ook nog eens voor dat het feestje bij Together PANGEA meteen losbarstte!
Together PANGEA uit Los Angeles kaapte vorig jaar maar liefst drie prijzen weg in de jaarlijkse poll van de Vera in Groningen, toch nog steeds één van de meest toonaangevende zalen in Europa : beste optreden in de Vera, beste band en beste album! Ruimschoots voldoende om mij benieuwd naar Leffinge te laten trekken hoewel ik die laatste plaat, ‘Badillac’, niet echt een hoogvlieger vind.
Dan moesten ze het live maar waarmaken en dat lukte hen zeker niet onaardig. Hun messcherpe gitaarrock met een punkrandje nodigde meteen uit tot een stomend en botsend feestje vooraan. Terwijl de tweede gitarist en de drummer ook puik werk leverden waren het de geschifte bassist, Danny Bengston, en vooral zanger-gitarist, William Keegan (bijzonder mooie stem overigens),die met de meeste aandacht aan de haal gingen. Ik meende raakpunten te horen met Mikal Cronin en duidelijk ook een paar keer met Nirvana. Maar net als bij de plaat bleef ook hier ik een beetje op mijn honger zitten. Songs als “Badillac”, “Sick shit” en het van een schitterende tempowisseling voorziene “Offer” bleken live echte mokerslagen maar lang niet alles was van een dergelijke kwaliteit. Dat terwijl een parel als “Where the night ends” gewoon in de kast bleef liggen.
Soms werd er te opzichtig naar de radio gelonkt en klonk het te gepolijst om mijn superlatieven boven te halen.
Maar dat Together PANGEA er ‘stond’, laat daar geen twijfel over bestaan. In die mate zelfs dat ik vermoed dat de groep een kans heeft om door te breken. Of zijn ze daar dan toch 25 jaar te laat voor geboren?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
‘Primitive and Deadly’, de nieuwste van Earth, is ongetwijfeld één van de beste platen uit hun rijk gevulde carrière. De doomrock en postmetal worden er genuanceerd met onder andere de innemende grafstem van Mark Lanegan en de ijle vocals van Rabia Shabeen Quazi. De band kwam het album in De Kreun voorstellen en met zo een dreun van een plaat waren onze verwachtingen tamelijk hoog gespannen.
Wij bleven echter een beetje op onze honger zitten. Hoewel vier van de vijf songs van die ingrijpende plaat de weg naar De Kreun vonden, kwamen de gelaagdheid en de magie van ‘Primitive And Deadly’ maar mondjesmaat naar boven. Het bleek vooral een gemis dat er geen vocalisten mee waren. De meerwaarde van songs als “There’s a Serpent Coming” en “From The Zodiacal Light” ging verloren. Zonder de vocals van Lanegan en Quazi staken deze tracks niet boven de rest uit, hun body was niet echt verdwenen maar de ziel was een beetje zoek.
Earth hanteerde gans de avond een soort van tergende traagheid waarbij de sound wel bijzonder krachtig en zuiver bleef, maar waarin de songs (zo een acht in totaal) helaas ook onderling verwisselbaar leken daar ze er met zijn allen hetzelfde slepende tempo op nahielden. Hoe intens en begeesterend het ook bij momenten mocht klinken (vooral “Even Hell Has it’s Heroes” en “The Bees Made Honey in The Lion’s Skull” kerfden diep in onze aderen), de sleur kwam er toch wat in te zitten omdat het trio uit hetzelfde doom-vaatje bleef tappen.
Eenzijdigheid kwam zo de kop opsteken en ook met de heavy sound ging Earth niet echt over de rooie, wij hadden het allemaal nog wat zwaarder en radicaler verwacht. Vaak worden ze in één adem met elkaar genoemd, maar dit was duidelijk Sunn O))) niet, de dreunen gingen niet door merg en been, onze maag werd niet binnenstebuiten gekeerd en ons brein werd niet omgeploegd.
Qua sound klonk het allemaal wel overtuigend via de logge en trage riffs, dreigende en kurkdroge drums en diepe bastonen. Maar net dat tikkeltje meer dat een mens van zo een band zou verwachten, dat was er niet bij. We geraakten niet in trance, die klik wou maar niet komen, Earth nam ons niet mee naar die bovenaardse wereld die ze op hun platen nastreven. Bij die gasten voor ons leek het middels een knoert van een joint wel te lukken. Zullen we de volgende keer ook maar eens proberen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Meatbodies, het project van Chad Ubovich , deed één concert in België. Voor dit concert was de Rotonde goed volgelopen, een plaatsje zoeken was moeilijk. Ze kwamen er hun debuut ‘Meatbodies’ voorstellen dat op het In The Red Record-label uitkwam. Dit platenlabel was in het verleden ook een thuis voor Ty Segall en Mikal Cronin. Diezelfde Ty Segall heeft zelfs nog een band gehad met Chad op de basgitaar. Laat Meatbodies nu net zo klinken als Fuzz. Garagerock met fijne riffen en toch klinkt het alsof er een metalband speelt. Dat dit concert voor menige moshpits kon zorgen was slechts een understatement.
Meatbodies begint met de waarschuwing dat er soms klachten zijn van een te luid concert. Maar als echte punkers luisteren ze niet naar die klachten en zal ook dit concert luid zijn. Beginnen doen ze met een nummer dat in vergelijking met de rest van de set rustig is. Er wordt wat met de gitaren gespeeld en het lijkt alsof er rustig gejamd wordt. Niets is minder waar natuurlijk want hierna volgt een immense gitaarsolo die meteen de toon zet.
Een solo op de bas zet de intro van “Mountain” in gang. Meteen volgen er verschillende moshpits en begint iedereen te headbangen.
Meatbodies bewijst dat ze fantastisch gitaar kunnen spelen. Zowel hevige gitaarsolo’s en rustige middenstukken zorgen dat dit nummer een voorbode is voor de rest van de set. De lange haren van de bandleden geven de muziek nog wat extra sterkte. Het lijkt alsof we naar een heavy metal band aan het kijken zijn. Alleen de simpelheid en de robuustheid van de muziek geven het gevoel van in een garage te staan. Hierna volgt de eerste single “Disorder”. De fantastische single klinkt beter live met meer solo’s en naar het einde toe een geniaal rustig stuk.
Hierna wordt de ene single na de andere gespeeld. “Tremmors” klinkt luider en rauwer dan op cd. Ook “Off” en “Gold” zijn veel beter. Er wordt volop met solo’s gesmeten en dit toont de kunst aan van de bandleden. Het zijn echte muzikanten die zeer goed met de gitaar overweg kunnen. Wanneer vanuit het publiek de vraag komt om nog luider te spelen moeten ze geen twee keer nadenken. De versterkers worden luider gezet en het gemiddelde wordt ferm opgedreven naar 110db. Fuzz is nooit ver weg, want ook soms zijn er fuzzy solo’s die dan weer uitmonden in hevige riffen.
Eindigen doen ze met een tien minuten lange solo, deze solo blijft duren en klinkt steeds fantastischer. Net wanneer het vervelend zou worden doen ze iets anders met de gitaren waardoor het weer prachtig klinkt.
Meatbodies is een band die je live aan het werk moet zien. Hun beheersing van de gitaren zijn zeer impressionant en ook hun looks passen perfect bij de muziek.
Organisatie: Heartbreaktunes + Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
