Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .
Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.
Ieperfest (wintereditie) 2015 – Ieper Hardcore/Metal Fest
Ieperfest (wintereditie) 2015
JOC Perron
Ieper
2015-02-14
Yentl Stée
Op Valentijn was Ieper weer eens op z’n grondvesten aan het daveren, nee ‘Den Duits’ was niet opnieuw afgekomen voor een vers rondje oorlog maar het was natuurlijk weer tijd voor Ieperfest Winter.
Dankzij onze goeie vrienden van de NMBS was ik te laat om Sundays nog mee te pikken, spijtig want wat ik tot nu toe van deze band hoorde klonk zeer beloftevol.
Voor Mark My Way kwam ik net op tijd want deze jonge band ging er net aan beginnen, dit was tevens ook hun cd-release. Online zag ik ze zichzelf beschrijven als Melodic Hardcore/Rapcore en was ook niet echt onder de indruk van wat ik te horen kreeg. Live was het niet oortergend slecht zoals ik eerst verwacht had maar om te zeggen dat het nu echt goed was durf ik ook niet zeggen. Ik hoorde voornamelijk een jonge band aan het werk die nog niet echt hun richting gevonden had. Muzikaal werd er op veilig gespeeld waardoor het een beetje saai was en alhoewel er vocaal wel wat afwisseling in zat voornamelijk als frontman Lennart Breine zijn raps er in gooide maar het had bijlange niet genoeg overtuigingskracht. Dat er wel talent verscholen zit in die band heb ik gemerkt, jammergenoeg komt het voor mij niet echt duidelijk voor in hun muziek.
Nu was de tijd aangebroken voor de eerste sludge van de avond met de vrij nieuwe band Iron Walrus die voor mij nog nobele onbekenden waren. Live lopen ze getooid met bivakmutsen met, je raad het nooit, walrustanden er op geschilderd. Gelukkig moeten ze het niet enkel van deze gimmick hebben maar is er muzikaal wel het een en ander te beleven. De show kwam pas echt op gang wanneer frontman Aufi aanmaande dat iedereen een stapje dichter kwam (er was een gigantische leegte tussen de P.A. en het podium). De meeste boeiende band van de avond waren ze zeker niet maar leuk was het wel.
Ook Renounced was voor mij nog een nobele onbekende maar blijkbaar niet voor het publiek aangezien er al wat fans aanwezig waren die er dan ook onmiddellijk in vlogen. Muzikaal was er sprake van eerder melodische Metallic Hardcore met de nodige dosis melancholie er in gesmeten en dat ging ze bijzonder goed af. Alhoewel ik eerst niet echt overtuigd was wist de band mij tegen het einde van de set te doen inzien dat ze zeker wel iets in hun mars hadden.
Next in line was de beloftevolle Belgische stonerband Your Highness. Alhoewel deze heren ondertussen een duchtige live-reputatie hebben opgedaan in België was dit de eerste keer dat ik ze live zag dus ik was benieuwd. Laten we zeggen dat ik niet teleurgesteld werd, allesbehalve. Deze band bevindt zich in het in snellere gedeelte van het stonerspectrum en dat merkte je ook op het podium, de zanger stond rond te springen alsof hij stiekem Powerviolence aan het spelen was. Ook het nu toch wel al talrijke publiek was niet teleurgesteld, heel wat hoofden knikten goedkeurend mee en ik vermoed dat ze wel weer wat extra zieltjes hebben gewonnen vandaag.
Tijd voor de bikkelharde Duitse Hardcoreformatie Wolf x Down. Vandaag hadden ze de kans om hun nieuwe frontman voor te stellen. Die stelde jammer genoeg wat teleur. Niet dat hij geen talent had, integendeel, maar het is nogal moeilijk om frontvrouw Larissa te vervangen die een toch wel unieker stemgeluid had en een boze blik had die je ruggengraat liet versplinteren. Hiernaast brachten ze een best wel verdienstelijke set waarin ze hun antifasctische, antisexistische en veganistische boodschap niet onder stoelen of banken staken maar ze deden dit wel zonder prekerig over te komen. Al bij al een leuke show maar ik heb ze al beter gezien.
Hang the Bastard mocht nu eens tonen of ze hun loodzware sludge die ze brachten op ‘Sex in the Seventh Circle’ ook live konden brengen, de vraag was ook of ze het wel enkel bij sludge zouden houden want dit was eigenlijk oorspronkelijk een deathcore band. En ja hoor dat deden, je was nog niet hersteld van de vorige riff wanneer de volgende je nog 10 keer harder op je muil sloeg en de atmosfeer was verpletterend. Op het podium zelf leek er niet veel te beleven maar dat was ook niet nodig want de muziek sprak voor zich.
Naast Wolf x Down mocht ook Strife hun cancel van deze zomer komen goed maken. Met hun 21 jaar dienst mogen ze zichzelf gerust een legende binnen de Hardcore noemen maar in tegenstelling tot sommige ‘legendes’ binnen andere genres zijn de heren overduidelijk nog niet aan hun pensioen toe, integendeel, de gemiddelde beginnende band kan wel wat leren van de tomeloze energie dat hier getoond werd. Muzikaal spelen ze echte Old-School Hardcore maar dit zonder gedateerd te klinken. Hun boodschap van broederschap en plezier werd ten harte ontvangen door het publiek en die gingen dan ook helemaal los. Zelfs het bloedende voorhoofd van Rick Rodney kon hier geen verandering in brengen.
Last but not least verscheen Crowbar op de bühne, nog een legende maar dit keer binnen de Sludge. Ook deze band slaagt er in om na 24 jaar jong en fris te klinken (tot zo ver je Sludge fris kan noemen natuurlijk). Het jaar ervoor nog op de zomereditie en nu op de wintereditie. De show die ze brachten daar was al best goed dus was het de vraag of ze die gingen overtreffen. Het antwoord was ja. Al vanaf de eerste riff zat het er boenk op en alhoewel je op Sludge nu niet direct een pit verwacht was dit hier wel het geval en die ging er de gehele show stevig tegenaan.
Alhoewel de heren van Crowbar zichzelf terecht als legenden mogen zien gedragen ze zich er absoluut niet naar. Kirk Windstein sloeg graag een praatje op het podium en ook hij was bezig over broederschap tussen Metal, Punk en Hardcore maar ook over ‘rotten fish.net’ (het autonoom jeugdhuis Vort’n Vis die een legendarische status heeft in Ieper) had hij het één en ander te zeggen, namelijk dat ze gesteund moeten worden vanwege hun verbouwingen. Althans ik denk toch dat hij dat zei want ik heb nog maar zelden een frontman gehoord die er in slaagt om onduidelijker te spreken dan hij zingt. Na wat 5 minuten leek maar waarschijnlijk wel wat langer duurde verdwenen ze van het podium tot het ongenoegen van de fans. Natuurlijk waren ze toen weer terug. Alhoewel een toegift doorgaans in sets staat ingepland en vaak gebruikt wordt om het ego van de band te strelen leek dit echter een oprechte toegift. Er werd wat onderhandeld op het podium met mensen die precies niet in de band zaten en ook het geluid moest weer geregeld worden zodat ze nog één nummertje konden spelen. Dat geluid zat jammergenoeg niet echt bijster goed tijdens het laatste nummer maar dat kon de pret niet meer bederven. Wie niet aanwezig was had ongelijk.
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)
De beste platen zijn die platen die de tijdsgeest weten te vatten. Zo staat het debuut van Arctic Monkeys gelijk aan 16 zijn in het Sheffield van 2006, de eerste van Oasis geldt als de ideale soundtrack voor een jonge knaap in het uitzichtloze mid-90’s-post-Thatcher Manchester en de eerste worp van The Clash is het relaas van jong zijn in het grijze Londen aan het eind van het zevende decennium van de vorige eeuw.
‘Panic Prevention’, de eerste van Jamie T, was er ook zo eentje. Acht jaar oud ondertussen beschreef het album het (nacht)leven in dezelfde stad die ook de grote inspiratiebron was voor het eerdergenoemde The Clash: Good Old London Town. Thema’s als Bingedrinking, pub crawls, spiked drinks kwamen allemaal aan bod via een frisse mix van indie, postpunk, UK garage en rap. Hij werd al snel God in eigen land, zo speelde hij op zijn recente tour in dezelfde zalen als The Libertines, op het continent bleef hij eerder Klein Pierke. Dat daar verandering in lijkt te komen bleek uit het feit dat toen hij in de Botanique bijna dag op dag 5 jaar na zijn vorige passage zijn nieuw album, ‘Carry On The Grugde’, kwam voorstellen, het concert hopeloos uitverkocht was. De eerlijkheid gebiedt ons wel te zeggen dat de zaal zodanig vol zat met Britten dat we vaak een “moh, er zijn hier nog Belgen!”-gevoel hadden als we iemand Nederlands of Frans hoorden praten. Engels als voertaal dus. Dat bleek ook uit het geharrewar op de voorste rijen. Op 14 februari hadden wij een Valentijnsdate met een hoop zatte Britten en, liefde maakt gelukkig blind, Jamie Treays himself. En u?
Dat onze date een geslaagde date was, zeg dat wij het gezegd hebben. Met “Limits Lie” en het magistrale “Don’t You Find”, twee nummers van de nieuwe plaat, begon het voorzichtig, maar wel al direct met de juiste vibe. Toen ze hierna een tandje hoger schakelden met “Operation” en “Peter” werd het voor het eerst duidelijk dat een nieuwe backingband optrommelen voor De Moeilijke Derde een goede zet was. Zijn vorige band The Pacemakers mochten na de vier jaar lange sabbat opkrassen en werden, al dan niet met een even riante ontslagpremie als die van Steven Martens bij de voetbalbond, vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Live liep het met The Pacemakers vaak stroef, waardoor ze niet altijd de hoge verwachtingen konden inlossen. Die problemen lijken met de nieuwe begeleidingsband die zowel de hardere als tragere nummers aankan, voorgoed van de baan.
Misschien waren die tragere nummers wel het beste. Eventjes werd het met het wonderschone “Turn on the Light” zelfs bijna té romantisch en dus vroeg ie voor “Salvador” wie er met zijn partner gekomen was om hen vervolgens een ‘fuck off’ toe te sneren. Heerlijk. Knap ook hoe hij in “The Prophet”, ook eentje uit zijn ‘zachter’ repertoire, dat piekerende gevoel op emotionele katerdagen wist te vertalen in een nummer, het was wellicht het mooiste moment. Of was dat “Emily’s Heart”? Voor dat nummer nam hij plaats op een stoel, iets waar wij doorgaans een hekel aan hebben, maar zoals al eerder gezegd, liefde maakt blind.
Ach, een beste moment kiezen is al bij al ook maar een momentopname tijdens het intypen, een product van onze gemoedstoestand. Voor hetzelfde geld kiezen we morgen voor de wat meer uptempo nummers. Kiest u gerust zelf. Want “Sheila”, “Rabbit Hole”, “The Man’s Machine”, “British Intelligence” en “If You Got The Money” waren ook gewoon echt uitermate straf. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de knallende apotheose van een bisronde die bestond uit de anthems “Zombie” en het verschroeiende “Sticks ‘n Stones”, ‘when there’s no one left to fight/boys like us don’t shine so bright’. Wat een toetje. Het muzikale equivalent van seks op de eerste date.
Uit de manier waarop Jamie Treays genoot kon je niks anders dan afleiden dat hij blij was terug op een podium te staan na de 4 jaar lange stilte. De liefde kwam duidelijk van twee kanten en ook dat maakte het een optreden om in te kaderen. Het moet van onze kalverliefdeperiode geleden zijn dat we nog zo’n mooie Valentijn hadden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !
Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen, “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!
De nieuwe van Danko Jones is volledig wat we er van mochten verwachten, ongecompliceerde feelgood spierballenrock met ettelijke powerriffs, hoog fungehalte (“Do You Wanna Rock”), een knipoog naar punk (“Gonna Be A Fight Tonight”) en bij momenten een speed-attitude van ‘probeer ons nu maar eens in te halen’ (“Body Bags”, “Watch You Slide”).
Het soort muziek die het altijd goed doet in spreidstand, luchtgitaar in de aanslag en liters bier binnen handbereik. Daar zal het alleszins niet aan mankeren op Graspop Metal Meeting, waar Danko Jones tussen de zware jongens geprogrammeerd staat. Diens flitsende live reputatie indachtig, zou ik daar toch maar eens langsgaan, mocht ik van u zijn.
Zou het heiligschennis zijn om Jessie Ware een soul diva te noemen? Zou het? Misschien wel, maar we gaan het toch doen. Want je kan er niet omheen, ze heeft er alle trekken van. Gepaste 'attitude' op het podium? Check. Sensuele moves? Check. Volle, krachtige stem? Check, check en nog eens check. Om maar te zeggen: Jessie Ware, we waren er weg van.
Jessie Ware kwam in 2012 op met de schitterende (en ondertussen vermoedelijk alom bekende) single “Wildest Moments”. Het was een beetje een prelude, maar ook een beetje niet. Want de tekst ("we could be the greatest, we could be the greatest") beloofde grootse dingen en de fantastische stem die zo fonkelde in dat nummer beloofde nog meer dan dat. Ze was dan ook goed op weg om ‘the greatest’ te worden, met een prestigieuze Mercury Prize nominatie op zak en lovende fans en recensenten overal ter wereld.
En toen werd het een beetje stil. Niet ongewoon, uiteraard, want Jessie was druk bezig met het touren en de festivals afschuimen in zowel 2012 als 2013. Maar toch bleef het rustig. Al te meer tijd om een nieuw album te schrijven? Wat de reden ook was, het heeft gewerkt want de Jessie die donderdag avond in de AB op podium verscheen blaakte van zelfvertrouwen en had er duidelijk plezier in. Twee dingen die keer op keer voor een uitstekend concert zorgen, en dat was deze keer ook niet anders.
Het voorprogramma werd verzorgd door Tout Va Bien, een kind van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel in 2013. Met de rustige piano en bedaarde vocals was het een goede keuze, al leek de AB er jammer genoeg weinig in geïnteresseerd.
De set van Jessie Ware ging rustig van start met “Running”, overigens haar eerste single, en treinde daarna vol overtuiging verder op een ritme dat verassend veel overeenkomsten had met soul! Goede beats, teksten die je bijblijven maar vooral een loepzuivere, krachtige stem. Er zijn vele soorten stemmen in de muziekwereld; ze verschillen in timbre, ze verschillen in toon, ze verschillen in intensiteit. Jessie Ware's stem steekt er bovenuit. Het is verbazingwekkend hoe ze foutloos van zacht naar helder springt. Het ene moment in falsetto en het andere moment zo fel dat het bijna ondenkbaar is dat ze haar niet tot buiten kunnen horen.
Ook het contact met her publiek was goed. Jessie was zich duidelijk aan het amuseren, dat merkte je in hoe ze zong en hoe ze over het podium danste, maar ze sloeg ook regelmatig een praatje met het publiek en verontschuldigde zich zelfs op een gegeven moment aan een fan op de eerste rij na een misverstand met een smartphone cover. Ze bedankte België ook een paar keer voor de steun door de jaren heen. Dat hoor je natuurlijk wel vaker tijdens concerten maar toch, kunnen we zeggen dat het deze keer oprecht gemeend was? Ik vermoed van wel.
En laten we niet vergeten: de muziek uiteraard. Ook die was er vol op, al leek het publiek naar het einde een beetje slomer, wat rustiger en minder enthousiast. Misschien ligt het aan de songkeuze, want die bracht toch een klein dipje in tempo. Wie weet, en al bij al viel het toch wel mee want toen het slotmoment eraan kwam met “Wildest Moment” en het schitterende “Say You Love Me”, was alle sloomheid vergeten.
Geen encores bij een Jessie Ware concert, maar laat het niet gezegd dat dit het concert slechter maakt. Dat we ze maar snel nog eens kunnen zien. Deze zomer misschien?
Setlist: Running - Champagne Kisses – Cruel - 110% - Tough Love - Keep On Lying - You & I (Forever) - Sweet Talk - Kind Of... Sometimes... Maybe - The Way We Are – Pieces - No to Love / I Want You (Marvin Gaye cover) - Sweetest Song - Taking in Water - Want Your Feeling - Wildest Moments - Say You Love Me
Organisatie: Live Nation
De Britten van Diagrams doen slechts vier concerten op het Europese vasteland om hun laatste worp ‘Chromatics’ voorstellen. Sam Genders, zanger van de groep was voorheen lid van de indie folk band Tunng. Deze invloeden zijn nog steeds hoorbaar op zowel het debuut ‘Black Light’ als op hun nieuw album. Door dit bij te spijkeren met enkele elektronische invloeden mixt de band verschillende genres door elkaar. Sommige nummers klinken zoals Elbow, andere dan weer als Alt-J. Zeker is dat dit live een zeer aparte beleving geeft.
Doordat La Péniche zich in een boot bevindt zijn de plaatsen beperkt in de zaal. Hierdoor was de zaal aardig vol. Het podium leek wat te klein voor de vijfkoppige band waardoor de bassist en drummer wat weggestoken werden achteraan het podium. Hoewel de leden van de band eind de twintig zijn is de zanger iets ouder dan de rest van de band. Ondanks dit leeftijdsverschil leek Sam toch de meeste zenuwen te hebben. “Night All Night” werd ingezet met een zware feedback waardoor de intro van het nummer volledig verpest wordt. Het publiek leek hier niet veel last van te hebben want ze bleven voortdurend enthousiast klappen. Dit publiek was verrassend oud voor een band die indiepop speelt die voornamelijk populair is bij de jongeren.
Wanneer “Gentle Morning Song” werd ingezet waren alle technische mankementen van de baan. Het was zelfs zo dat er een zeer opvallende overgang gebeurde naar “Desolation”. Op het einde werden nogal wat ‘oehs’ gezongen en dat was in het begin van het volgende nummer ook zo. Een leuke overgang van twee nummers die iets weg hebben van Two Door Cinema Club. Daarna werd “The Light And The Noise” gespeeld. Een nummer dat dan weer sterk aanleunde bij Real Estate. Met “Hill” werden zelfs even enkele gitaarsolo’s bovengehaald. Het concert ging dus echt alle richtingen uit.
Toen we in het midden van de set waren beland probeerde Sam enkele akoestische nummers te spelen. De wissel van gitaar verliep wat minder vlot waardoor de schwung uit het concert werd gehaald. Toen hij met “You Can Talk To Me” probeerde om een prachtig akoestisch nummer te spelen werd dit verpest doordat hij, tot twee keer toe, zijn tekst vergat. Ook hier werd weer duidelijk hoe zenuwachtig de zanger was. Door het vergeten van de tekst verloor het nummer alle charme en werd het rommelig.
Wanneer we met “Antelope” bijna op het einde van de set komen, haalt Sam ballonnen boven. Deze worden daarna uitgedeeld in het publiek en die moeten ze dan op een later moment opblazen. Dit allemaal omdat Diagrams een echte lasershow wilde met veel spektakel. Na “Phantom Power” is het zover, de ballonnen worden opgeblazen. Tijdens “Tall Buildings” zorgt dit voor een ballonnenspektakel waarbij de oudere mensen in het publiek zich kunnen uitleven, het lijkt alsof ze hun jeugd hebben teruggevonden.
Diagrams komen nog eens terug voor twee nummers, eindigen doen ze met de titeltrack van hun eerste album.
“Black light” is de perfecte afsluiter van deze set die alle richtingen uitging. In het begin verliep het moeizaam wegens technische problemen maar uiteindelijk ging het steeds beter. Iedereen werd opgevrolijkt door de aanstekelijke indie-electronica van Diagrams waardoor het publiek voldaan de boot verliet.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Motorama, vanuit het riante Rusland afgezakt naar ons pittoreske België, nam een overvolle Rotonde mee in een dromerige, melancholische ervaring. De zaal was warm, het bier koud, en het beard ’n beanie gehalte hoog.
Een Russisch exportproduct om in de gaten te houden, de mannen van Motorama. Bassiste Airin Marchenko was bij deze samenkomst helaas afwezig. Echtgenoot van voorgenoemde, Vladislav Parshin, nam dusdanig de taak op zich de band te dragen door zowel de nodige basslijnen te voorzien als zijn gebruikelijke taak als zanger te beoefenen. Waarbij hij direct deed denken aan Matt Berninger, het genie van the National, zowel op vlak van kledingstijl, uitstraling als diens bariton stem. Daarom is het vreselijk jammer dat het volume van zijn microfoon zo laag stond. Alexander Norets stond op een weinig enthousiaste manier aan de keys, het contrast met drummer Oleg Chernov kon niet groter zijn. Als dit een voetbalwedstrijd was, was hij ongetwijfeld man van de match. Maxim Polivanov voorzag de Botanique van de bands’ kenmerkende warme, melancholische en kristalheldere gitaarriffs.
De sound van Motorama doet denken aan de post-punk uit de jaren ’80. De samenstelling met synthesizers en het eerder genoemde gitaargeluid typeren de band. Hiermee doet Motorama zeker niets nieuws, maar de band ‘een uit een dozijn’ noemen zou een brug te ver zijn.
Openen werd er gedaan met “Practical Advice” van hun nieuwste album ‘Poverty’. Heb ik trouwens al gezegd dat het merendeel van het vroegere materiaal gratis te downloaden is op hun site? Neen? Motorama staat sinds kort onder contract bij het Franse Talitres Records. Toen ze nog een indieband waren – in de zin van independent, niet het muziekgenre dat uit deze term is voortgevloeid – werd hun muziek gratis via het net verspreid, en dit is nog steeds zo.
Doorheen de rest van het optreden nam de band ons mee op reis in het gezelschap van songs geplukt vanuit al hun albums. Op verschillende momenten ontwaakten de artiesten plots vanuit een trance om al springend en swingend de iets stevigere delen van hun muziek te begeleiden. Enkele keren wisselden bassist en gitarist van instrument, de reden waarom blijft giswerk, feit is dat beiden bewezen dat ze goed overweg konden met menig instrument. Wanneer Vladislav Parshin tijdens een van deze wissels het nummer “Dispersed Energy” inleidde op de nieuwverworven Telecaster van zijn Russische kameraad, ontplofte de zaal.
Interactie met het publiek was er nauwelijks. Maar dit was geen slecht feit, aangezien het de trance waarin het publiek verkeerde niet doorbrak. Wegdromen in de ritmische reflectie van het drumstel in het gezelschap van fijne mensen en fijne muziek, zeker voor herhaling vatbaar.
Setlist: Impractival Advice, Corona, To the South, Dispersed Energy, She Is There, Red Drop, Heavy Wave, Lottery, Rose in the Vase, Old, Similar Way, Special Day, Empty Bed, One Moment, Ghost, Alps, During the Years, Write To Me, Encore, Eyes, There’s No Hunters Here
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/motorama-12-02-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Vanavond, in een uitverkochte AB, kunnen we rekenen op het raggae-electro duo Milky Chance. Een band bestaande uit Clement Rehbein als zanger-gitarist en Philipp Dausch achter de draaitafel. Beiden zijn ze afkomstig uit Kassel een stad in Duitsland. De twee kennen elkaar vanuit de les ‘Advanced Music Course’ waar ze elkaar direct herkende als ‘cool guys’. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk gaan musiceren met als resultaat het album ‘Sadnecessary’ dat in 2013 verscheen. Nog geen jaar later wordt hun hit “Stolen Dance” één van de velen oorwormen op de radio. Vooral in Duitsland scheren ze de toppen in de hitlijsten terwijl ze in België, Nederland en Oostenrijk een goeie klim maken. Ik ben benieuwd hoe deze twee ‘cool guys’ hun muziek live serveren!
Het voorprogramma wordt verzorgd door de Britse groep Kafka Tamura. Deze opkomende indieband weet aanstekelijke pianobegeleidingen met strakke gitaarriffs te combineren met elektronische beats. Dat in combinatie met de charismatische stem van Emma Dawkins zorgt voor droomachtige muziek. Zij krijgt dan ook gedurende het hele optreden de spotlight op haar snuit, maar weet nog niet goed hoe ze hiermee moet omgaan. Een verlegen jonge band met veel potentieel!
Op een podium versierd met totempalen en drie grote dromenvangers verschijnen plots drie mannen uit de coulisse. Het derde wiel aan de fiets is Antonio Greger die de band aanvult met zijn gitaar en mondharmonica. Met een serene intro en onverwachte lichtflitsen creëren ze een mysterieuze sfeer die het ongeduld van het publiek alleen maar opwekt. Luid gejuich en getier als oproep voor de eerste beat weet al de aanwezigen in de AB uit de bol te laten gaan. De sfeer zit er in, en dat nog voor het eerste echte nummer is gespeeld!
Na de fameuze intro volgen de leuke beats en catchy songs zoals we deze kennen op de plaat. Het klinkt allemaal perfect! ‘What you hear is what you get’, en dat blijkt een succesformule! Een overenthousiast publiek springt en schreeuwt zodra de beat uit de zak komt. Een waar dansfeest. Maar toch! Milky Chance verrast! Hieruit blijkt dat ze meer willen zijn dan een live dj-performance. Zo haalt Clement twee keer uit met een gesmeerde gitaarsolo die opmerkelijk goed past binnen de strakke beats. Ook blijkt Antonio geen derde wiel aan de fiets te zijn, maar het broodnodige wiel van een driewieler. Hij verstomt het publiek door verrassend uit de hoek te komen tijdens de laatste nummers. Hier blaast hij eindeloze solo’s op de mondharmonica waar heel het AB-publiek nog wilder van wordt.
Dit geeft ten eerste ‘een dikke sfeer’, ten tweede ‘muzikaal genot’ en ten derde ‘eigenheid aan de band’. Wat eerst een feestje op basis van live dj-performance lijkt te zijn, wordt uiteindelijk een band die echt live muziek brengt en meer uit zijn nummers haalt.
Een leuk intermezzo in de set is het nummer “Loveland” dat akoestisch wordt gebracht. De mondharmonica begeleiding van Antonio maakte het nummer veel intenser. Een perfecte uitblazer tussen al die up-beat nummers.
Met “Stolen Dance” als afsluiter van de set is dit duidelijk het hoogtepunt waar de band naartoe streefde. En of! Het publiek tiert het nummer zo hard mee dat Clement spontaan stopt met zingen en het publiek zijn werk laat doen. Je ziet Milky Chance genieten van deze euforie en wanneer het nummer eindigt en ze ‘Thank you!’ roepen laten ze de beat gewoon nog eens los op het publiek! Stilstaan is hier geen optie!
Tijdens de show begon ik me echter af te vragen wat die totems en dromenvangers daar op het podium doen. Na lang denken kom ik tot de conclusie dat het thema geen steek houdt met wat de band wil brengen. Podium vulling en présence lijken mij de enige verklaring.
Het overenthousiaste publiek weet de band te overtuigen om in de plaats van één bisnummer, er twee te spelen. Een nieuw nummer en “Down By The River”. Een mooie afsluiter van de hevige set.
Vanavond leek het tijdperk van de drummer voorbijgestreefd. Elektronische beats overheersen de AB. Ik zou zeggen: wil je Milky Chance gaan kijken, laat je dan niet leiden door hun oorworm “Stolen Dance”, maar eerder door je zin om te dansen.
Live is dit pure sfeer met vooral beats en een statische performance.
Setlist: intro, Stunner, Fairytale, Sadnecessary, Flashed Junk Mind, Given, Nevermind, Loveland, Sweet Sun, Indigo, Feathery, Running, Stolen Dance
Bis: ”a new song” + Down By The River
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een warme comeback ervaren we van het Australische duo Angus & Julia Stone . Ze brachten al een paar fijne hippe freefolkyplaten uit , maar na hun samenwerkingsverband stortten ze zo’n vijf jaar terug op een solocarrière . En kijk ze zijn terug met een aangenaam , soms stevig groovy album. Natuurlijk wordt hun kenmerkende muzikale droomwereld niet vergeten; ze klinken aangenaam goed op “Grizzly bear” , “A heartbreak” , en ja zelfs extravert op “Little whiskey”, “Crash & bones” en “All this love”.
We horen een rits verrukkelijke nummers, waar de leadvocals worden afgewisseld . Het duo is duidelijk naar elkaar toegegroeid en tekenen voor een indrukwekkend nieuw album !
Het is al zo’n goede vier jaar geleden dat we van deze band uit Long Beach , Californië hebben gehoord , die draait rond frontman Avigdor Zahner- Isenberg. De dromerige , sfeervolle indie pop horen we op de nieuwe plaat zeerzeker terug , maar het is meer een soloplaat geworden , waar het rauwe , rammelende randje er grotendeels van af is .
De plaat kwam tot stand met behulp van bevriende muzikanten . Gelaagde , smaakvolle nummers horen we, die wel eens rijkelijk gearrangeerd zijn (o.m. “So what”, “Memories of you” en “ Think it’s gonna happen again”) die ook gevoeliger , innemender durven te zijn (check maar “Can’ t be too responsible” , “Two cherished understandings” , “Overwhelmed with pride” en “Oxygen tank” ).
Tien songs in een speels ongedwongen karakter die de comeback mooi onderstrepen …
Nederlands 
Français 
