Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …
The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!
Goeie ouwe AC/DC, meer moet dat soms niet zijn. Geen plaat die meer voorspelbaar is als deze. Maar wat had u dan ook verwacht, dat AC/DC plots de elektro toer zou op gaan? Een dance project? Een conceptplaat over de opwarming van de aarde?
De afwezigheid van de dementerende Malcolm is er niet aan te merken, de Australische hardrockers hebben ook zonder hun machinist zich wijselijk gehouden aan de oersimpele rock’n’roll formule die ze al jaren hanteren. Het beestje kriebelt nog altijd en daar is gewoon weer een potig rockplaatje van gekomen met scherpe riffs, lekkere solo’s, snerende vocals en stampende rocksongs die er zonder omkijken stevig in vliegen, check “Rock Or Bust”, “Play Ball” en “Rock The Blues”.
Vanaf de eerste seconde hoor je dat dit AC/DC is, alles is totaal binnen de verwachtingen. Maar voor ons is dat meer dan OK, met een nieuwe Motörhead zijn wij bijvoorbeeld ook altijd te paaien, wij zouden pas echt ontgoocheld zijn als zulke bands het over een andere boeg trachten te gooien.
De heren houden het kort, amper 11 songs die nergens de vier minutengrens overschrijden. Een mens vraagt zich dan wel eens af waarom dit dan 6 jaar heeft moeten duren, ‘Black Ice’ dateert immers al van 2008 en ‘Rock Or Bust’ klinkt spontaan alsof die eventjes snel op een avondje is opgenomen.
Maar goed, dit is AC/DC, ze hebben niks meer te bewijzen en hebben gewoon hun tijd genomen. Dit is zelfs één van de betere platen uit het Brian Johnson tijdperk, Bon Scott blijft natuurlijk wel buiten categorie.
De stoomtrein die ze bij hun vorige tournee op gang gestuwd hebben draait weer op volle snelheid, helaas passeert hij komende zomer niet in België. Waar zit de zogenaamde invloedrijke Schueremans nu ?
De bevallige popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey heeft de opvolger klaar van ‘Born to die’ . Het debuut was een mooi staaltje broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek, onder haar diepe indringende vocals . De opvolger zit natuurlijk in dat zelfde ‘emo’ sfeertje van een droomwereld die wat mysterieuze kronkels kent, maar tav het debuut directer is en met minder orkestratie .
De plaat werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende , zwoele tunes en een vakkundige uitwerking wat een reeks pareltjes oplevert als “Cruel world” , “West coast” en de titelsong .
Toegegeven , soms is het wel iets teveel van hetzelfde, zeer zeker als er nog zes bonustracks zijn , maar algemeen is dit plaatje ‘Ultraviolence’ opnieuw meer dan de moeite .
Een heerlijk, sfeervolle, trippy lounge sound hebben we bij Glass Animals uit Oxford , die debuteren met ‘Zaba’.
We drijven mee op hun rustig voortkabbelende, sluimerende ritmiek , de keys en een dromerige zang op z’n Alt-J’s . Beelden van kleurrijke cocktails, nachtelijke strandfeesten, zweterige (ontblootte) lichamen of after party’s flitsen ons voor de ogen. “Pools” en “Walla Walla” zijn aanstekelijk en werken meer in op de dansspieren. . Maar als je even muzikaal wenst te onthaasten , kun je best bij hen aankloppen .
Het Leuvense Willow heeft nogal wat hitpotentieel in huis . Met hun debuut hadden ze al een handvol singles en ook met deze nieuwe moeten ze niet onderdoen . “Ready” en “Danger” zijn catchy, fris twinkelende , leuke singles, en een nummer als “Control” dringt zich op . De groep laat de elektronica en keys vloeien in hun dansbare , aanstekelijke popsongs . Af en toe worden de vrolijke, happy tunes gewisseld voor wat donker melancholisch werk als “Stay stay stay” en “Atlantis” .
Willow kan alvast een pak zieltjes bijwinnen met dit (nieuwere) concept …
Een zeer leuke, nieuwe naam binnen de Belgische rockscène is die van Wulf Of Collision. Het betreft een vijftal dat al in 2012 een eerste demo opnam in Wales. 2012 en 2013 stonden daarna in het teken van optredens, waaronder een voorprogramma voor de Amerikaanse grootheid Halestorm in de befaamde Biebob-zaal.
In juli 2014 trokken ze opnieuw de plas over en namen er in de Foel Studios een nieuwe plaat op. ‘Between Here and Somewhere Else’ is de naam van dit nieuwe werk en telt zes diverse nummers.
Wulf Of Collision brengt hierop een combinatie van vooral klassieke hardrock en blues maar combineert dat met een flinke portie grunge, wat powermetal en zelfs stoner. Een band als Velvet Revolver is daardoor nooit ver weg maar dat deert allerminst. Wulf Of Collission refereert ook naar een formatie als Monster Magnet en dan vooral op het vlak van de vocalen. Zanger Yannick Woestenborghs heeft duidelijk iets weg van Dave Wyndorf en brengt de sound van WOC op een hoger niveau.
Wie houdt van stevige tracks van eigen bodem zal net als ons genieten van opener “Silent Asylum”, “ Point Blank” en “Siren Of Desire”.
Zelf luisteren kan via https://soundcloud.com/wulf-of-collision-band .
GoneWest 2014 - John Cale -- De Kerstbestanden - Experimenteren met de Eerste Wereldoorlog
concerttent Peace Village Mesen
Mesen
2014-12-20
Lode Vanassche
GoneWest haalde om een of andere reden de grote John Cale naar het kleinste dorp in Vlaanderen. Het zou iets met een verbroedering te maken hebben tijdens den oorlog, maar Cale zelf pikte daar niet op in. Hij hield zich wel aan de afspraak om een twintigtal minuten met nieuw werk een eerbetoon aan de soldaten te brengen.
… En dat deed hij met de nodige eigenzinnigheid en verve. Conceptman slaat toe met “Time stands still” en schept met een lange intro een sfeer van soundscapes die het oorlogsleed moeten vertolken. Even wennen dus. ‘They where young en they were proud’, zingt Cale met een uitgebreide bezetting van zangeressen, blazers en strijkers. “Young, proud and dead” bracht ons een stevige portie electronica en industriële noise. Pas bij “A refusal to mourn the dead” komt er een vleugje schwung waarin de onschuld wordt bekeken. Helemaal sterk intrigerend op voorwaarde dat je zich laat meeslepen in de gecreëerde sfeer. En daar is Cale de onbetwiste meester in.
Met zijn typische Welsche coolness en flegmatiek weet hij de volle tent te beroeren. Met pure vakmanschap wordt alles gelaagd en gedurfd opgebouwd. Met “Caligula” kondigt de backing vocaliste als een heuse sirene de dood aan. Deel één vond ik wel degelijk voorbereid en eigenzinnig. Cale zal wachten tot deel twee om met zijn publiek te communiceren.
Deel twee brengt ons een gearrangeerde en herbekeken integrale versie van het met poëzie en literatuur doorspekte meesterwerk ‘Paris 1919’. Zijn warme stem en charisma heeft nog geen gram moeten inboeten. Tijdens “A child’s christmas” in Wales werd de gitaar industrieel gegeseld zodat ontsnappen onmogelijk werd. Zijne Velvet laat zich weer bijstaan door een dertiental vocalisten, strijkers en blazers , met als resultaat een haast onherkenbare maar even beklijvende versie van het oorspronkelijk zeer barokke “Paris 1919”. Deed me zelfs ergens denken aan ‘the kronos quartet’ uit ‘requiem for a dream’. Wat is het toch heerlijk spelen met dissonanten.
Onze ouwe vos heeft zijn streken bijlange nog niet verleerd en blijft dus pertinent weigeren om tussen de lijntjes te kleuren. En ook de keel van Cale is nog heel. “Mcbeth” evolueert subtiel maar zeker tot een heuse gospel van een dikke tien minuten met het repetitieve “Somebody knows for sure”. Op de bis een final “Wake up” van je welste.
Een ‘Dammerik’ knielde gefascineerd neder voor onze godfather van het alternatief.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-cale-20-12-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Fête d'Hiver 2014
Reeds enkele jaren organiseert De Zwerver, samen met Jong Oostende een festival rond de kerstperiode. Altijd een ideaal cadeau om in de kerststemming te komen. Verwacht geen kertbomen, -ballen of –stallen, maar een stevige affiche waarop de beste rock die in België te horen is, graag ten dans speelt. Zo ook weer deze avond.
Betonkopf
Stevige stoner-mokerslagen om je oren al te laten wennen aan het geweld van deze avond. Expressieve frontman, die charisma uitstraalt en ondanks de gitaar die om zijn nek hangt zich toch waagt enkele danspasjes en allerhande armbewegingen. Ze zijn gemaakt om grote zalen te vullen, want genoeg gezonde bombast in hun muziek en de nodige arrogantie om dit aan te kunnen. Ze spelen niet altijd vlekkeloos, maar laten dat niet aan hun hart komen. Kop omhoog en blazen. Wars van alles. Hier en daar zelf een speelse knipoog naar de pop, zonder dat het stoort. Je moet het maar kunnen. De knipogen naar allerhande genres neemt toe naarmate de set vordert. De muziek hotst en botst een beetje alle kanten op. En daar verliezen ze mij een beetje. Een beetje veel in één set en in één nummer gestoken waardoor de rode draad soms wat zoek raakt.
BRUTUS
Powertrio, maar niet in zijn dagdagelijkse vorm. Een gitarist, bassist en een vrouwelijke drumster, die ook nog eens zingt. Haar herken je misschien van the Spectors, waar ze ook beide combineert. Ook muzikaal is dit geen klassiek powertrio. Een bonte mengeling van genres, niet alleen de nummers onderling, maar ook binnen de nummers zelf. Maar de samenhang is voor mij soms zoek. Alle drie zijn het wel getalenteerde muzikanten. Maar het lijkt mij nu meer een zoektocht naar een eigen gezicht. Wel een mooie stijloefening. En de drumster, zij beheerst zowel haar drum als haar drumstel.
King Hiss
Strak, ik zou zelfs durven zeggen retestrak. Alice in chains, Stone Temple Pilots,... De invloeden uit de jaren 90 zijn duidelijk hoorbaar. Een band met een verwoestende kracht die hoge maturiteit en professionaliteit uitstraalt. Wat de band echter boven de rest van het peloton doet uitstijgen (want er zijn veel bands die iets dergelijks brengen) is de voortreffelijke frontman en zanger. Met Jan hebben ze een topper in huis. De reïncarnatie van Layne Staley is opgestaan en komt weldegelijk uit België. Luister zeker ook eens naar hun laatste cd: Sadlands. De rest moest u al in uw bezit hebben.
Big Bussiness
Een gestripte metalband. Enkel bas en gitaar, meer niet, op een sampletje na. Mochten al mee in het voorprogramma van Mastodon en Tool. Bassist stopt dit niet weg, want hij loopt te pronken met zijn Mastodon T-shirt. Maar aangezien ik weinig heb met en aan metal, zal ik mijn oordeel over deze band niet vellen.
Wallace Vanborn (zie pics homepag)
Als ik eerlijk ben: voor deze band ben ik vandaag naar Oostende afgezakt. Wallace Vanborn heeft mij live nog nooit teleurgesteld. En ook nu weer niet. Met een nieuwe plaat onder de arm toeren ze dit en volgend jaar het hele clubcircuit plat. En iedereen gaat plat. ‘Welcome to the Wastelands’ heet de tour. En dat mag je letterlijk nemen. Want de zaal wordt vernietigd achter gelaten. Neem een steengoede drummer, een schitterende bassist, een fenomenale gitarist die mogelijks nog beter zingt dan gitaar speelt en je weet het: Wallace Vanborn is de parel aan de Belgische rock ’n roll-hemel. Een greep uit het nieuwste album ‘The Orb We Absorb’ laat ons het beste vermoeden voor deze jongens. Niet alleen heden ten dage, maar ook voor de toekomst. Ze zullen nog hoge toppen scheren en niet alleen in België, maar ver daarbuiten. Om dat te accentueren hebben ze dan ook Chris Goss uitgenodigd om de plaat te produceren. Een producer die perfect bij hun muziek past. Want Wallace Vanborn is stoner, is swampy, is hard en is het waard om een groot producer achter de knoppen te hebben. Prachtprestatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fete-dhivers-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge ism Jong Oostende
The Amazing Snakeheads - Onze Schotse vrienden uit Glasgow hebben we al eerder gezien op Les Nuits Botanique en Pukkelpop.
In de MOD-Club hebben ze ons weer een potje stevige garage-rock voorgeschoteld.
Zanger Dale kwam vol enthousiasme met zijn bassist, drummer en zangeres het kleine podium op gewandeld en ramde “I’m a vampire” als eerste door de boxen. Gedurende 45 minuten (wat wij uiteraard veel te kort vonden) lieten wij ons meeslepen in de gitaargrooves – slides en de diepe sluimerende baslijnen. Een overenthousiaste Dale was halverwege zijn set het podium even beu en besloot om ons te vergezellen met zijn gitaar. Dus aan interactie met het publiek was in elk geval geen gebrek! “Here It Comes Again” is zowat het snelste nummer op ‘Amphetamine Ballads’ en liet onze hoofden wild op en neer gaan terwijl “Every Guy Wants To Be Her Baby” ons terug helemaal tot rust deed komen. Spijtig genoeg werd het nummer deze keer niet ondersteund door een saxofonist maar de geweldige uitspattingen van onze zanger maakten dit ruimschoots weer goed.
Kort maar krachtig hebben deze mannen ervoor gezorgd dat we een ronduit geweldige show hebben kunnen zien; met een debuutplaat als ‘Amphetamine Ballads’ kon dat ook moeilijk anders. Het was even vettig en waanzinnig!
Kort samengevat: The Amazing Snakeheads zijn amazing! En we hopen hier in de toekomst nog veel van te horen!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Helemaal vanuit Devonshire kwam de vijfentwintigjarige Ben Howard naar Vorst Nationaal om zijn Belgische fans te verwennen op een spetterend concert. Deze singer-songwriter besliste een half jaar vóór hij ging afstuderen, als journalist, volledig te gaan voor een muzikale carrière. Een terechte keuze aangezien zijn debuut ‘Every kingdom’ een schot in de roos was voor zowel een hoop gillende tienermeisjes als voor de meer bedeesde muziekliefhebber.
Na dit luchtigere rockfolkalbum verscheen eind oktober 2014 zijn tweede plaat ‘I Forget Where We Were’. Een plaat die je moet bekijken als je eerste tas koffie. Het is niet de chocomelk die je kende, de eerste slok smaakt vies, maar als je één keer vertrokken bent kan je die koffie in de ochtend niet meer missen. Het is een plaat met meer intimiteit waarbij de nummers precies getuigenissen van de jongeheer zelf zijn. Ik raad je aan, leer deze koffie drinken.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op ‘Hiss Golden Messenger’. Een country rock band op het randje van indie folk waar bluesroots vermengd zitten in lekkere gitaar solo’s. De vierkoppige band is afkomstig uit North Carolina en laat duidelijk weten dat ze heel trots zijn om voor Ben Howard te spelen. Zonder al teveel moeite kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek met als resultaat een geslaagd voorprogramma!
Dan gebeurt het, lichten uit, handen omhoog, vrouwelijke stembanden aan en een ingetogen Ben Howard die in alle rust verschijnt op het podium. Met het nummer “Conrad” en twee witte spots opent hij het concert. Dit kan direct rekenen op het klap-enthousiasme en gekwijl van het publiek. Gevolgd door de nummers “Rivers” en “I Forget Where We Were” krijgt de show een meer duistere sfeer waarin de elektrische gitaar je meesleept van links naar rechts. De onbekendheid van zijn nieuwe werk laat het publiek duidelijk koud, want keer op keer is hetgeen daar op het podium gebeurt muzikaal genot. Gelukkig is er tussen het zwaardere nieuwe werk ook tijd om op adem te komen met wat oude bekende zoals “Everything”, “Black flies” en the crowd pleaser “Fear”. Allen worden enthousiast onthaald en voornamelijk “Fear”. Dit nummer is werkelijk één van de hoogtepunten waar Ben samen met de een versie brengen die je nooit vanuit je zetel hetzelfde zal ervaren.
Verder wordt het publiek verrast door een akoestisch intermezzo van de nummers “In dreams” en “Small things”. Zoals je kan lezen een zeer gevarieerde set met vooral de nadruk op het nieuwe werk.
‘Wauw’ is het enige dat ik kan zeggen over de muzikale prestatie! Ben en zijn ijzersterke band zorgen bij iedere song voor een muzikale vertaling van het gevoel dat in hun lyrics beschreven staat. Om nog maar te zwijgen over de uitwerking van de songs live. Deze hebben zoveel meer en klinken zoveel beter dan de studioversies.
Om de sfeer van de muziek nog meer over te brengen wordt er gebruik gemaakt van een groot lichtscherm dat het podium precies omarmt. Hierop verschijnen allemaal beelden van rook, bomen, de band en geheel onverwacht het publiek. Het concept hiervan is heel tof maar is soms teveel van het goede. Deze bombastische effecten eisen vaker de aandacht op waardoor de band en Ben niet meer zichtbaar zijn. Er is duidelijk een meerwaarde bij sommige songs, maar overdaad schaad.
We weten allemaal dat Ben Howard niet de artiest is die over het podium holt, maar eerder op een ingetogen manier via een sterke set de muziek tot het publiek laat komen. Ook vanavond zien we voor een groot deel van de show een zittende Ben. Duidelijk een gemis voor de kleine mens in de zaal. Verder brabbelt hij tussen zijn nummers enkele beknopte boodschappen door zoals “Santé”, “Thank you” en “I hope you enjoy the show”. Bindteksten zijn duidelijk niet aan hem besteed.
Het spijtige van deze avond is het plotse einde. Zonder aankondiging over het laatste nummer en het uitblijven van “Keep your head up” en “Old pine” hoopt het publiek op een geweldige bis.
Helaas, wanneer de band van het podium, onder luid applaus verdwijnt, springt het licht aan en luidt de ‘ga-naar-huis-muziek’. Een bis met de gehoopte bekende nummers blijft hier uit.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is wanneer Ben tijdens het nummer “End of the affair” vol overgaven de woorden “What the hell love” brult in zijn gitaar. Deze woorden gingen door merg en been. Een waar kippenvel moment.
Ik luisterde Ben zijn tweede plaat vóór het concert en was niet echt overtuigd. Na het concert kreeg deze plaat een heel andere dimensie waardoor hij nu 1000 keer beter klinkt. Ben is misschien niet de showman die we graag zouden zien, maar wel de muzikant die we willen horen. Amaai, en live klinkt dat prachtig! Zeker een aanrader!
Setlist: Conrad, Rivers, I Forget Where We Were, Everything, Black Flies, She treats, In dreams, Small things, Fear, End of the affair, Oats, All harmed
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hiss-golden-messenger-17-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ben-howard-17-12-2014/
Organisatie: Live Nation
Die van Wallace Vanborn uit Gent weten wel interessante producers te strikken … Bij de vorige ‘Lions, Liars, Guns & God’, was het David Bottril , die al instond voor enkele Tool albums , nu was Chris Goss (known by Masters of reality, QOSA, …) te vinden voor hun intens broeierige en aanstekelijke stonerpop. En die stoner van Goss sluimert duidelijk door in de sound van Wallace Vanborn , maar klinkt fijnzinniger, subtieler en dus minder grillig en zompig. Je hoort dit na de single “Supply & the damned” op “Skipping loops” , “A bee & a buzz “ en “Devotion”, die heerlijk dreigend en donkerder kunnen zijn.
Daarna gaat men gruiziger te werk en met songs “Regeneration mantra” en “Welcome to the wastelands” klinken ze vertrouwd binnen een slepende ritmiek.
Verrassend hoeft het niet te zijn , duidelijk is wel dat dit goede rock is, die breder , dieper gaat en die we een warm hart toedragen .
Nederlands 
Français 
