GlimpsGent 2014 – Luistervoer voor de toekomst
GlimpsGent 2014
All Areas
Gent
2014-12-12
Gent
Stan Vanhecke

GlimpsGent staat garant voor veel muziek in veel zalen. 29 verschillende bands uit verschillende Europese landen traden vrijdagavond op in 11 zalen. Wij pikten er een vijftal uit:

In het Charlatan Café trapten de Nederlandse jongens van Afterpartees de avond keurig af. Jonge Hollandse arrogantie gecombineerd met uitstekend gitaarspel zorgde voor een leuk optreden, hoewel de punkachtige indievibe en songs niet bijster origineel waren. De sound valt ergens tussen The Hives of The Strypes. Hun beste nummers waren “Girls Like You” en “That’s What You Said”. Daarin toonde de zanger zijn talent en leken de nummers te kloppen. Met wat geduld kunnen de babyfaces van Afterpartees zeker een blijver worden.

Daarna haastten we ons naar de Zaal van de Charlatan. Daar waren de Denen van Get Your Gun al aan hun set begonnen. Het contrast met de vorige band kon bijna niet groter zijn. Twee duistere vikingen – één met wilde baard, de ander met witte snor – en hun drummer maakten het soort muziek dat ook terug te horen is in de intro van de serie ‘Vikings’, gemaakt door Fever Ray. De legerdrom, het lage neuriën en constante zware elektronische ondertoon hielden de volledige set aan terwijl de bebaarde man het merendeel van de zang verzorgde. De nummers werden lang uitgesponnen en hoorden allemaal samen in de set. Dat kwam het optreden ten goede, al was er daardoor weinig interactie met het publiek. Het album van Get Your Gun heet ‘The Worrying Kid’,  beste songs waren “Staying for a while” en “Sea of Sorrow”.

Niet alles kan een klaterend succes zijn natuurlijk. Het Duitse Aloa Input zag er tijdens het testen terecht zenuwachtig uit. Van een publiek van vijf man sterk in de Handelsbeurs wordt natuurlijk niemand vrolijk. Gelukkig kwamen er bij het begin van het optreden nog wat extra mensen opdagen. De lichtzinnige elektronica en de twee hoog zingende kerels konden niet echt overtuigen. Er waren een paar klankprobleempjes en over het algemeen was de set gewoon saai. De Duitsers waren dus geen hoogvliegers, al had “Radio” een leuk tempo en waren hier en daar leuke riedeltjes te horen. Bovendien heeft hun nieuwe plaat ‘Anysome’ een mooie hoes, leuk voor de extreme platenverzamelaars.

Daarna repten we ons naar de Mengalzaal in het Conservatorium. Daar stelde Gentenaar Sioen enkele nummers van zijn nieuwe album voor, dat in maart uitkomt. Daardoor kreeg het publiek ook hier weer iets onbekends op zijn bord. Sioen bevestigde zijn talent in een intieme sfeer. Iets ruiger dan normaal en met zijn elektrische gitaar kon hij onze nieuwsgierigheid zeker prikkelen. We hoorden beats, goed opgebouwde songs, eens sterke band en een stevige stem. Kortom, niets op aan te merken, gewoon genieten. Daarbij onthouden we vooral “Panic Mountain” en “Pharaoh”.

Jammer genoeg duren de mooiste liedjes niet lang want Hong Kong Dong was ondertussen al begonnen in de Handelsbeurs. Daar was ondertussen al wat meer volk toegestroomd. De speelse Boris en Sarah Yu Zeebroek maakten hun muziek duidelijk met plezier, wat ook het publiek onmiddellijk inpalmde. Gitarist Geoffrey Burton maakte het geheel af. De heerlijk chaotische manier van optreden is heel amusant om naar te kijken. En de muziek was goed. Ze kunnen met hun drietjes heel wat aangenaam kabaal maken. Het tempo was haast niet bij te houden, al leken de jongelingen dat makkelijk aan te kunnen. Het spelen met de voicechangers namen we er graag bij. “Hurricane” en “Postcard” waren de climax van een denderend optreden van Hong Kong Dong.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glimps-2014/
Organisatie: GlimpsGent

Rond de eeuwwisseling was er al een groep met dezelfde naam, maar dan voluit geschreven als The Forty-Fives. Ze kwamen uit Atlanta, maakten drie platen vol met soul doordrenkte garagerock, hadden een geweldige zanger (Bryan Malone) in huis en vereerden de 4AD in 2004 zelfs met een bezoekje.
Gek genoeg lijken de nieuwe 45s in precies dezelfde vijver te vissen en is hun garagerock evenzeer voorzien van een respectabele dosis soul. Dit keer gaat het om vier piepjonge kerels uit het Britse Carlisle die ons aangenaam wisten te verrassen in een goedgevulde Zwerver.

De band deed me meteen naar adem happen met een verschroeiend “Ramblin’ rose” van MC5 waarin meteen duidelijk werd dat Tom Hamilton-Hughes een meer dan begenadigd gitarist is die tevens beschikt over een soulvolle strot waarmee hij me enkele keren deed denken aan een jonge Steve Winwood.
Na die blitzstart trokken ze de lijn nog even door met een al even zinderend nummer in pure sixtiesbeat om dan bij de derde song, die verzoop in de geforceerde samenzang, meteen voluit op de bek te gaan.
Maar even later herpakten The 45s zich alweer met een ballad van Smokey Robinson. Hoog gegrepen maar Tom Hamilton-Hughes kwam er verdomd aardig mee weg. Ik weet niet of hij de schoolbanken al ontgroeid is maar talent heeft deze knul alleszins zat terwijl het erop leek alsof de drummer en de toetsenspeler ternauwernood konden volgen. Misschien waren ze nieuw in de band want wat gegoogle leerde me dat het in hun tweejarig bestaan voortdurend een komen en gaan was met Hamilton-Hughes als enige constante.
Net wanneer de eentonigheid dreigde toe te slaan greep hij zijn Rickenbacker om er met een slide een scheurend “Shake your moneymaker” uit te knijpen. Later volgde nog een blues : “Smokestack lightnin’” dat hij voorzag van een streepje mondharmonica. Mooi maar toch werd ik net niet euforisch omdat hij het niet kon nalaten telkens citaten uit andere songs in zijn covers te smokkelen met als triest hoogtepunt het nochtans schitterend begonnen “Money” (Barrett Strong) dat eindigde in een misplaatste medley met o.a. flarden “What’d i say” en zelfs “Whole lotta love”.
Maar daarna vonden ze gelukkig de pedalen terug om in schoonheid te eindigen met het strak gehouden “Kick out the jams” van alweer de MC5 en het onvermijdelijke “Johnny B. Goode”.

Niet alles lukte even goed en er is zeker nog werk aan de winkel maar The 45s of liever Tom Hamilton-Hughes bewees over een enorm potentieel te beschikken, temeer daar ik de weinige eigen songs niet vond onderdoen voor de gebrachte klassiekers.

Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge 

The Scabs , onze Vlaamse Rolling Stones, startten hun verhaal opnieuw in 2007. Ze gaven enkele Rewind sessies en er werden zelfs enkele festivals meegepikt . Na al die jaren is er nu een eenmalig zaalconcert, een zo goed als uitverkochte AB.
Hier schuilt duidelijk iets meer achter , want binnenkort verschijnt na twintig jaar een nieuw album ‘Ways of a wild heart’. Aanvankelijk was een EP de bedoeling, maar kijk, creativiteit is Swinnen en C° niet vreemd om er een full album van te maken . “Turn it up” is momenteel het voorsmaakje …
Het was niet zo vanzelfsprekend na de dood van hun bassist Fons Sijmons (2013) de draad op te nemen. Samen met Willy Willy en Frankie Saenen zijn ze versterkt met een nieuwe bassist, een toetsenist en twee bevallige zangeressen. Een uitgebreid collectief dus!

Tja , die Scabs , zij zetten de Belgenpop op kaart tussen ’83 en ‘95, met absolute hoogtepunten tussen ’88 en ’93, waarbij iedere pop- en rockliefhebber zijn favoriete artiest in de plaatselijke parochiezaal, CC of festivaltentje kon zien. Inderdaad, hun broeierige, intense en opzwepende rocksets liet niemand in die tijd onberoerd. Natuurlijk kijk je dan naar zo’n nostalgisch moment uit …
Guy’s stem is nog altijd even herkenbaar en indringend sterk en Willy Willy blijft nog steeds een fantastische houterige gitarist die veel lof oogst bij het publiek.
Ze gingen van start met die nieuwe single. Nummers van het komend album zaten mooi verdeeld in de ganse set. Een goede zet, een geslaagde keuze en een rocksound die ze door de jaren nog niet hebben verleerd . Toegegeven die songs zijn softer en blijven minder aan de vingers hangen, maar niet getreurd , de kerstman lonkt deze dagen voor onze wishlist …
De oude nummers , daar komt het publiek nog steeds voor ! En dan kom je snel op een rits classics uit “Crime wave baby”, “Hard Times”, “Time”, “Nothing on my radio”, “Let’s have a party”, “Robbin’ the liqour store”, “I need you” en “Funky little lady” , die door iedereen luidkeels werden meegezongen en gebruld! Bruisende , swingende kleppers , en net als in de oude dagen een zangstonde, die vanavond de AB inpalmden .
Het warme onthaal sterkte de band. Geen moment verveelden we ons. Puur en onversneden rock’n’roll met een gevoelige snaar . Het optreden was in een mum van tijd voorbij en graag hadden we na 1h45 nog héél wat (meer) nummers willen horen. Ze hebben al een repertoire om u tegen te zeggen.

Hun ‘rock in a free world’ is in het geheugen gegrift. Deze bende retrorockers zijn hun (wilde) haren nog niet kwijt en verblijdden tijdens deze donkere dagen menig rockhart! Het staat buiten kijf dat ze nog steeds als de beste kunnen rocken . Dit rockverhaal is met de nieuwe plaat en de frisse wind nog niet aan z’n einde …

De support act Too Tangled was alvast ook de moeite . Too Tangled is een Gents duo, multi-instrumentalisten, die zich naar eigen zeggen aan indie-electro-rock wagen. Roeland Vandemoortele neemt de zang, gitaar en drumbeats voor zijn rekening.  Aan zijn zijde staat Eva Buytaert die vocaal ook sterk uit de hoek komt. Zij zorgt nog voor een  prachtig staaltje viool en keys.
Ze zijn al een vijftal jaar bezig en  in april verscheen reeds de derde ‘Stay restless’. Electro, psychedelica en beats zijn mooi verweven.  “All sad clowns” scoort momenteel erg goed en zeker ook in landen als Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland. Natuurlijk kon een cover als “Eisbär” van Grauzone als eerbetoon niet uitblijven .
Hun breekbare, tedere en onrustige ,chaotische nummers boeiden. Een doorbraak is meer dan verdiend.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/too-tangled-12-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-scabs-12-12-2014/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Avatar
Avatar – interview + liveset
Naar het schijnt zijn Scandinaviërs goed in metal. Een van deze exponenten blijkt Avatar te heten. Niets te maken met een of andere oosterse godsdienst, wel met wat je denkt. In 2001 gestart als een eerder klassieke melodische metal band, zijn Johannes en co intussen geëvolueerd tot een heuse melodische technische death ’n roll ensemble met de nodige show en parfums. Ik mocht zanger en bezieler Johannes Eckerström interviewen. Tijdens het interview een ietwat frêle sympathieke knul, om later met een heus alter ego het podium te bestijgen. Johannes kon netjes in het Zweeds vertaalde vragen uitpikken. Je zal maar eens familie hebben die in hetzelfde dorp woont.

Hoe komt heavy metal in het landelijke Lindome? (Nabi j Göteborg)
Omdat metal nu eenmaal landelijk is! Niet dat we geen keuze hadden, maar van alle jeugdculturen en subculturen leek metal het meest voor de hand liggende. Zeg maar rebellie tegen die eeuwig durende Hillbilly cultuur in Zweden. Het is moeilijker om in pakweg Berlijn te starten met een metal band dan in het landelijke Lindome.  In  het nabije Kungsbacka, waar je schoonbroer woont, valt er nog minder te beleven. Je kan niet anders dan naar Göteborg trekken om iets op te snuiven. Ik heb daar als jonge snaak ooit eens AC/DC mogen zien.

Hoe schrijf je jouw songs? Start je met een tekst, een idee, of als een gitarist – je startte met een Mexican Fender Telecaster – met een rif?
Eigenlijk was ik als snaak een piano en een trombonespeler, redelijk klassiek dus. De puberteit vroeg achter een gitaar. Nu start ik eerder met een tekst, maar  ook in samenspraak met de anderen een mix van alles. Trouwens, ik verkocht ooit die gitaar en nu wil ik dat verdomde ding terug.

Is het schrijven van nummers van anderen en van elkaar stelen, of is er een ‘Big Brain’ die alles beslist?
Zoals ik al zopas vertelde, zijn we geïnspireerd door elkaar. Er komt iemand aanzetten met iets, en als iedereen er van houdt, pikken we dit op. Vandaar de eeuwige angst dat, als we iets hebben, het al eens ergens zou kunnen bestaan. We doen liever aan het betere jatwerk, zoals bijvoorbeeld een reggae basslijn transponeren naar een heuse metalriff. Een beetje creativiteit kan geen kwaad. Ik zou eerder iets van Bach of Bob Marley stelen dan van Judas Priest. Je kan moeilijk Breaking the Law herschrijven in een gelijkaardig  genre.

Waarom ‘ something in the way ‘?
Was gestart als B-kantje. We hadden even studiotijd over en the Ramones moesten het afleggen tegenover Nirvana. Niet voor Cobain hoor, we zijn enorm gefascineerd door Dave Grohl. Daarbij, iedere metalband covert een metalnummer, vaak met wat ironie. Wij deden iets anders en dan nog eens serieus.

Als iggy Pop naar de bank gaat, is hij duidelijk James Osterberg. Enkel op het podium is hij zijn alter ego Iggy. Kan dit een verklaring zijn waarom je op het podium make up en een outfit draagt?
Je doet me denken aan Alice Cooper. Je bent op het  podium iemand anders, maar toch dezelfde. Denk aan The Dice Man. Iedereen sprokkelt ikjes, maar je blijkft dezelfde. Nu ben je ander ikje als je mij interviewt. Vanavond ben je een ander ikje als je tegen je vrouw praat. Niets fake dus.

Ben je religieus?
Je lijkt op een leraar godsdienst! Ik ben ook leerkracht geweest. Zweden is wat moeilijk. Als je religieus bent, moet je overdrijven.  Next!

Hoe belangrijk zijn jullie clips? Ze zijn gewoonweg briljant en zeer goed geproduced!
Zie het als een totaalconcept. Ik streef ernaar om de muziek, het imago, een clip als allemaal onderdelen die van het geheel meer maken dan de som van die delen. Pure Gestalt dus.

Geef eens advies aan Steak Number 8.  
Goeie band. Veelbelovend. Leg de lat hoog en neem je vak ernstig. Zoek een eigen identiteit is plaats van anderen te willen nadoen. Vergelijk je dus niet met een andere band. Repeteer tot vervelens toe en zorg dat je net iets beter bent. En vooral, wees eerlijk, ook met jezelf. Identiteit en eerlijkheid zullen altijd overleven. We zijn niet Mili Vanilly, hé.

En je spreekt zo zacht, en nochtans heb je een misthoorn van een stem!
Je speelt ook wat gitaar, jij, hé? Je kan maar spelen als je oefent, constan oefent. Dit is wat ik doe met mijn keelgat, jong.
Nu worden we wel onderbroken zeker! De sympa zal zich direct transformeren in een eerder clowneske podiumgig en toch zichzelf blijven.

Even later stalkt Johannes het podium met een geschminkte kop, een hooghoed, lederen handschoentjes en een heuse stok. Hij verkent het podium en dirigeert zowaar het publiek. Gitarist Tim Öhrström en Jonas Jarlsby , samen met  bassist Henrik Sandelin, openen de show, want dit is het wel, door unisono hun afro en andere kapsels cirkelgewijs rond te draaien terwijl drummer John Alfredsson in een waas van rook gehuld zat.  
We krijgen dus een portie metal in ons strot geramd met de nodige bombast en theatraliteit. Clown Eckerström nam even zijn hoed af en zette  “Torn Apart”in.
Intussen hitste hij het volk verder op met zijn staf, dronk uit een vreemde beker en bracht zijn metalcircus naar een climax. Een resem fans stonden mee te springen alsof hun leven ervan afhing. Drie kwart van het vrouwelijke gedeelte gingen volledig mee, terwijl hun mannen de zekerheid van den toog verkozen, bij wijze van spreken dus.
“Dying to see you dead” mokerde het best. Het publiek bleef geduldig en enthousiast wachten en meeschudden tot de clown zijn zogezegd persoonlijke en eigenzinnige show afgewerkt had.

Ideale show, maar niet bijster origineel. Toch wel succesvol, ophitsend en redelijk fantastisch, ideaal voer voor de kenners en fans. “Something in the way” werd achterwege gelaten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avatar-10-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-defiled-10-12-2014/

Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk