Het Antwerpse collectief van F.O.D. volgen we al enkele jaren op de voet. De vier vrienden startten in 2008 een band met de bedoeling om Green Days ‘Dookie’ volledig na te spelen. Al snel begon men ook met het schrijven van eigen nummers wat in 2011 uitmondde in de verdienstelijke EP ‘Dance To This’. Het plaatje leverde de mannen de nodige live optredens en de eerste naambekendheid in België op. In 2013 ging de carriëre van F.O.D. plots in een stroomversnelling met de release van het eerste fullalbum ‘Ontario’. Een puike, melodieuze poppunkplaat die ook in Japan werd gereleased en zelfs voor optredens in Canada zorgde.
We zijn een jaar later en daar is al het nieuwe album ‘Tricks Of The Trade’! Opnieuw moeten we constateren dat de band met dit nieuwe werk een reuzenstap voorwaarts zet. ‘Tricks Of The Trade’ kent dezelfde succes-ingrediënten als ‘Ontario’: verschillende catchy, melodieuze en snedige poppunksongs die refereren naar diverse punkgrootheden uit de nineties waaronder Descendents, Green Day, Offspring, Weezer, Bad Religion, Pennywise en Lagwagon. De grote stap voorwaarts zit hem vooral in het gegeven dat de songs nog beter en volwassener klinken.
Ieder nummer scoort een dikke voldoende maar er zijn een aantal songs die er echt bovenuit steken en het potentieel van de band onderstrepen. Dat geldt voor de heerlijke meezinger “Welcome To The Show”, het dreigende “History Prove Us Wrong” en het knallende “Nevermore”. Het meest opvallende nummer is “Dear Grace” dat je na een handvol luisterbeurten gegarandeerd woord per woord meebrult. Een fenomenale en uiterst radiovriendelijke song die niet zou misstaan in de Afrekening.
‘Tricks Of The Trade’ is zo een dijk van een plaat en haalt straks probleemloos ons eindejaarslijstje. Wie F.O.D wil ontdekken, surft snel naar www.fodmusic.be .
Pere Ubu zou Pere Ubu niet zijn mochten zij geen zonderling, obscuur en afwijkend album gemaakt hebben. Dit is een band die al jaren in een eigen bevreemdend universum platen fabriceert, ver weg van de mainstream. Maar eenmaal een mens in dit buitenissige universum is binnengedrongen zijn er steeds opmerkelijke ontdekkingen te doen, het vergt alleen wat tijd.
Dit is eigenlijk een soort conceptplaat gebaseerd op de horrorprent ‘Carnival Of Souls’, een lowbudget movie uit 1962, doch het klinkt vooral als een typische Pere Ubu plaat, grillig, dwars, onconventioneel en bizar, maar dan met een grimmig filmisch karakter.
Passages als “Dr Faustus” en “Carnival” lijken zich af te spelen in donker steegje waar het gevaar onophoudelijk van achter de muren gluurt.
Pere Ubu weet de ganse plaat die beklemmende sfeer aan te houden, de ene keer ingetogen en sluimerend (“Irene”), de andere keer schril en briesend (“Golden Surf Pt 2”).
Rare snuiter David Thomas grijpt zijn volgelingen bij het nekvel met zijn doordringende stem en intrigerende vertelstijl in “Visions Of The Moon” en vooral in het kille en naargeestige “Brother Ray”, een desolaat en griezelig epos van 12 minuten die de plaat in een benauwende sfeer afsluit en een spoor van onbehagen achterlaat.
‘Carnival Of Souls’ is wederom een excentriek hoofdstuk in het ondoorgrondelijke oeuvre van Pere Ubu.
De bezielde Duitse band uit Berlijn - spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie -, onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig. Ze zoeken binnen dit concept naar de subtiliteit , de finesse en schoonheid , naast het experiment in hun sound. De laatste plaat dateert van 2008 , ‘Alles wieder off’, en in 2010 stelden ze hun ‘3 decades of’ voor in de AB, Brussel .
Het resultaat is en blijft iets unieks , indrukwekkend. Het muzikale beleven werd omgezet in een nieuwe langspeler en performance , ‘Lament’, ter nagedachtenis van het uitbreken van de eerste wereldoorlog 100 jaar terug.
Het geheel klinkt innemend , sfeervol , aangrijpend , bezwerend, huiverend, stuwend , energiek . In drie landstalen krijgen we de songs . Een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel uitermate boeiend , gevoelig , ontroerend maakt en veel tot de verbeelding overlaat .
“Kriegsmaschenerie” is een pracht van inleider vol afvalmateriaal en percussie en “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” zijn Einstürzende op hun best, die nog steeds voor iets aparts zorgen. Hun muzikale kunst houden we hoog in het vaandel. Iets wat doet denken aan The Residents …
… "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …
De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.
Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.
Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.
Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.
Organisatie: Botanique, Brussel
Op deze druilerige maandagavond kwam de sing/songwriting van Luke Sital–Singh ideaal tot z’n recht . Hij weet een enorme gevoeligheid en intensiteit in z’n nummers te steken. Terecht werd hij al genomineerd voor de BBC’s Sound of 2014. Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ .
Hij onderneemt momenteel solo een clubtour , wat nog meer emotionaliteit en weemoed met zich meebrengt . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Wat we vanavond gepresenteerd en te horen kregen, enkel begeleid van zijn akoestische/elektrische gitaar en z’n prachtige , helder indringende stem , haalt nog meer spanning en emotionaliteit . Hij nodigde ons uit , sleepte ons mee en beklijfde met het sobere , treffende innemende gitaarspel en z’n stem die alle richtingen uitging . Een klein uur lang was het muisstil in de Centrale.
“The greatest lover” is al een aardige hit , maar een song als “21st century heartbeat” moet niet onderdoen . Het zijn heerlijk boeiende , intrigerende nummers . Even doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem zijn een “Nothing stay the same”, “I have been a fire”, “Inaudible sights”, “Honest man” en “Cornerstone”, onderhouden luistersongs die lekker neerdwarrelen op ons gemoed .
Zijn nummers zijn een reis door zijn eigen muzikale tijd ; hij is een ‘lonesome traveller around the world’ , die ontroert . “Fail for you” , een lovesong , is al een aantal jaar oud en was een opoffering voor zijn geliefde. Hij sluit er telkens mee af, want hij is erg trots op de manier waarop het is tot stand gekomen .
Luke Sital-Singh is een talentrijk sing/songwriter. Hij slaagt er moeiteloos in om het publiek aan zijn lippen te krijgen . Ook niet verwonderlijk dus dat er veel (jong) vrouwvolk was opgedaagd om de 26 jarige jonge Brit aan het werk te zien .
Organisatie: Democrazy, Gent
Fink, alias Fin Greenall , werd in een vroeger leven als gerenommeerd dj overal gerespecteerd. Hierdoor komen zijn albums nog steeds uit op het Ninja Tune label. Maar van zijn elektronische achtergrond blijft nu niet veel meer over. Fink heeft zich ontpopt tot een echte singer-songwriter die met veel gevoel zijn nummers brengt, best te vergelijken met José Gonzalez. Dat was in de Grand Mix dan ook niet anders. Fink gaat al mee van 2000 en dit valt ook op aan het publiek. Een jongvolwassen publiek die eens komt kijken wat het nieuwe werk van Fink te bieden heeft.
De avond werd geopend door Douglas Dare, nog zo’n Singer-Songwriter. Hoewel zijn debuutsingle “Glorious Feeling” eerder een zomernummer is blijft er op zijn debuut ‘Whelm’ niet veel van die zomer over. Het zijn vooral donkere nummers die het best te vergelijken zijn met James Blake. De zaal was al van het begin volledig met rook gevuld, dit zorgde voor een uitstekende meerwaarde bij het donkere concert. Bij “Unrest” werd er met een zware bas voor een zwarte intro gezorgd waarna Douglas met zijn hemelse stem de demonen probeerde te bestrijden. Uiteindelijk ontpopte dit zich in een hemels pianospel met een donkere achtergrond. Iedereen kwam tot rust, het volledige publiek was stil. Eindigen deed Douglas met “Swim”, waarmee hij iets meer experimenteerde. Een perfecte opener voor Fink.
Het was al van 2009 geleden dat Fink hier nog eens stond, maar hij was het duidelijk nog niet vergeten. Wanneer hij opkomt zou men denken dat er een Hiphopper klaarstaat. Maar op het moment dat hij begint te zingen wordt het meteen duidelijk dat dit een rasechte zanger is. Openen deed Fink met “Pilgrim” waarmee hij zelf al aanhaalde dat het ‘Small Beginnings but great Endings’ zullen zijn. Klein begon hij zeker want hierna volgden allerlei rustige nummers. De lichten op het podium creëerden een bepaalde sfeer die perfect bij het concert hoorden. Naarmate een nummer werd opgebouwd werden de lichten dan ook feller. Wanneer Fink zijn pet af deed en zijn kale kop volledig zichtbaar werd, was het meteen duidelijk hoe charmant hij is.
Het concert was intiem waarna hij beslist om nog intiemer te gaan. “Let’s go old-school” zegt hij, en old-school wordt het zeker. Zonder versterking beslist Fink om met zijn band enkele akoestische nummers te spelen, o.m. een “Wheels” . Hierdoor kreeg je het gevoel van in een rockabilly show te zitten. De instrumenten waren zo geïmproviseerd dat het leek alsof ze zelf in elkaar waren gestoken door de band. Om dit akoestisch stuk perfect af te sluiten kwam de volledige band terug en volgde de apotheose van het nummer.
Er werden veel nummers van het nieuwe album gespeeld omdat deze volgens Fink nog geoefend moeten worden. Dit gaf het concert zijn meerwaarde omdat deze nummers bombastischer zijn en ook grote explosies verzorgen. Het leunt ook het dichtst aan bij zijn verleden als dj omdat er soms elektronische geluiden insluipen.
Het einde wordt ingezet met een akoestische versie van Truth Begins, dit wordt gevolgd door de recentste hit van Fink “Looking To Closely”. Eindigen doet Fink met “Berlin Sunrise”.Fink komt nog eenmaal terug om met een knal te eindigen.
Fink is terug met een knaller van een plaat. Live past deze plaat perfect in het concept, het zorgt voor een bombastischer geluid wat het concert zeker ten goede komt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
John Legend hield halt in een zo goed als uitverkocht Vorst Nationaal in het kader van z’n ‘All of me Tour’ . De Amerikaanse R&B/Soul zanger John Stephens wordt met z’n elegante, indringende soulpop enorm gerespecteerd in ons landje; al zo’n tien jaar is hij bezig hoor en hij scoorde al ettelijke hits als “Ordinary people”, “Used to love you” en “So high”. Hij werd ook al onder handen genomen van Kanye West en zijn bijdrage op Tarentino’s soundtrack ‘Django Unchained’ was sterk (“Who Did That To You”). Hij beschikt over een prachtige soulstem en zijn hit “All of me” zit in het geheugen gegrift , dat was na vanavond overduidelijk …
De zesendertig jarige artiest zorgt voor een romantisch , sensueel samenspel en doet z’n naam alle eer aan . Een uitgebreid ensemble begeleidt hem en zorgt net voor die gelaagde sound. Hij werd omringd door 4 strijkers, twee gitaristen en een drummer, en zelf was hij bijna altijd op piano terug te vinden . Een bijna twee uur muziekfeest volgde .
We waren onder de indruk van die combinatie , waarbij zijn vocals en zijn pianospel binnen het geheel de rode draad vormden in een perfect geluidsdecor! Een uitmuntend concert dus. De trage, slepende , gevoelige ballades wisselde hij af met opzwepende, swingende R&B nummers en dan kom je natuurlijk uit op een ”Use to love you”, “Ordinary people”, “Again”, “Save room” en “You and me”. Ook de covers “Rock you” van M. Jackson en aan zijn grootmoeder opgedragen “Bridge over trouble water “ van Simon and Garfunkel werden ten zeerste geapprecieerd.
Meermaals veerde het publiek spontaan recht. Elementjes dampende funk , hiphop , reggae en hiphop zweefden omheen de nummers en zorgden voor die rijkelijke sound!
Het hoogtepunt spaarde John tot op het laatst. Solo werd hij letterlijk op handen gedragen op het innemend “All of me”, die door het publiek werd meegezongen . Een minutenlange staande ovatie was het gevolg .
‘Love in the future’ koesteren we maar best . We werden letterlijk gepakt door deze rasechte zanger/pianist met z’n fluwelen stem, die z’n genre op hoog niveau hield!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-legend-01-11-2014/
Organisatie: Live Nation
Zijn soulvolle songs zijn doordrenkt van weemoed en twijfel, maar op het podium straalt hij één en al vastberadenheid en joie de vivre uit. In de studio leeft hij een solitair bestaan op zoek naar de meest vernuftige samples en soundscapes, maar live ontpopt hij zich tot begenadigd en overtuigend performer. Welkom in de schizofrene schemerzone van Tom Krewell, aka How To Dress Well!
De breekbare indie R&B pop op doorbraakalbum ‘Total Loss’ had op velen een verslavende uitwerking en dankzij het dit jaar verschenen ‘What Is This Heart?’ is de afkick periode nog niet onmiddellijk in zicht. Met meer akoestische en iets minder elektronische arrangementen, waardoor het concert een pak steviger en directer klonk dan wat we doorgaans van deze jonge Amerikaan gewoon zijn. En waarmee hij de lat opnieuw een pak hoger legt voor hippe generatiegenoten als The Weeknd en Frank Ocean.
How To Dress Well had die avond in de AB Club nog altijd heel wat innerlijke demonen uit te drijven. Op “Repeat Pleasure”, “Face Again” en “Words I Don’t Remember” wisselden tegenstrijdige emoties zoals verlies en verlangen, blijheid en verdriet elkaar sneller af dan een rollercoaster. Zonder ooit overdadig te worden. Ingetogen stiltes en rustpauzes blijven een essentieel onderdeel in de songs. Ze vormden bovendien een bijzonder geslaagd contrast met de diepe bastunes die net zoals bij “The XX” soms vanuit een ander universum lijken komen aangezwollen.
Met de eindeloos in de zaal weergalmende falset op “Suicide Dream Part 1” toonde Tom Krewell zich van zijn meest kwetsbare kant voor een murw publiek. En alsof dat nog niet volstond brak op “Set It Right” de apocalyps pas echt uit.
De veelvuldige en bijwijlen hilarische interacties met het publiek tussen de songs door brachten misschien iets te vaak de vaart uit het concert. Maar dat is niet meer dan detail kritiek. Het AB publiek koesterde How To Dress Well en de wederzijdse lofbetuigingen klonken niet minder oprecht.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bill Frisell is een begenadigd en veelzijdig gitarist die voornamelijk in jazz middens wordt gesitueerd, hoewel hij al jaren met de regelmaat van de klok ettelijke albums maakt die vooral grensoverschrijdend zijn, een rijke variatie van jazz, blues, etnische muziek, ambient, avant-garde, rock, folk, pop,…
Ook in de Handelsbeurs had men op voorhand een beetje voorbarig het ‘jazz’ etiket bovengehaald ter aankondiging van Bill Frisell zijn komst naar Gent. Het volstond om de zaal te doen uitverkopen, maar met jazz had deze doortocht weinig te maken, hoogstens waren hier vanavond een paar jazzy kwinkslagen te merken die verweven waren met een gans arsenaal aan andere invloeden.
Frisell kwam hier met name zijn nieuwste album ‘Guitar In The Space Age’ voorstellen, een plaat waarop hij instrumentale interpretaties brengt van een stel gekende en minder gekende songs uit een rijk verleden. Op het album vloeien een hele hoop stijlen door mekaar, blues, jazz, surf, country en rock. In de handelsbeurs was het niet anders.
Wij hadden op voorhand ons huiswerk gemaakt en ‘Guitar In The Space Age’ aan enkele grondige luisterbeurten onderworpen. We troffen er uiteraard muzikale passie en klasse aan -het zou er nog aan mankeren- maar tegelijkertijd merkten we ook op dat alles toch een beetje te braaf en te vrijblijvend klonk, tegen de grens van de muzak aan zelfs. Muzikaal behang dus, weliswaar van onberispelijke kwaliteit en overgoten met liters technisch vernuft, maar toch : behang.
Bij de live uitvoeringen werd er gelukkig wat meer peper op de songs gestrooid, Link Wray’s klassieker “Rumble” kreeg een ronkende en stevige behandeling mee en The Kinks hun “Tired Of Waiting For You” kaapte hier de absolute hoofdrol weg. De lange song zette op subtiele wijze aan en brak dan volledig open in een stomend samenspel van een stel ervaren rotten die mekaar perfect aanvoelden, het leek even alsof Crazy Horse hier stond te spelen.
Bij Bill Frisell leek de virtuositeit uit de losse pols te komen, hij etaleerde zijn unieke gitaartalent zonder daarbij de vedette uit te hangen. Hij hoefde niet persé het laken volledig naar zich toe te trekken en gaf voldoende ademruimte aan het stel uitgesproken klasbakken waarmee hij zich liet omringen, met name een formidabele Greg Leisz op pedal steel en elektrische gitaar, Tony Scherr op bas en Kenny Wollesen op drums. Vooral bij de laatste twee was te merken dat ze met de jazz pollepel zijn opgevoed, het vloeide er uit alsof het niets was.
De ganse set door viel de virtuositeit van deze muzikanten op, het kwartet kon met sprekend gemak alle stijlen aan en speelde heel bedreven en bij momenten zeer begeesterend, en dat gaf een flinke meerwaarde aan de set. De live uitvoeringen van de songs stegen een flink stuk uit boven de soms te halfslachtige albumversies, de rock was feller, de ingetogen passages waren intiemer. Kortom, de soms te melige Shadows-sound van de plaat werd voldoende de kop ingedrukt en de bezieling was een stuk prominenter aanwezig.
Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat deze band ons nog meer bij het nekvel had gegrepen mochten ze iets heviger buiten de lijntjes hebben gekleurd en iets frequenter het pad van de improvisatie hebben gekozen. Iets wat we bijvoorbeeld eerder in Gent bij Marc Ribot wel mochten vaststellen, ook zo een zogenaamde jazz gitarist, maar eentje die zijn demonen veel vaker en heviger de vrije loop geeft. Zowel Marc Ribot als Bill Frisell hebben trouwens al samengewerkt met de geflipte John Zorn, maar Ribot heeft de Zorn-gekte toch meer in zijn lijf zitten.
De term ‘clean’ kwam ons bij Bill Frisell net iets te vaak voor de geest om van een onvergetelijk concert te gewagen. Al bij al wel zeer onderhoudend en vakkundig.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
‘This is for people who feel it in their hearts’… Het Londense Will & The People rond Will Rendle is al aan de derde plaat toe en zorgt voor een aangenaam luchtig sfeertje in het songmateriaal . Allerhande stijlen worden verwerkt in de mix van Britpop , troubadourpop , ska en reggae. Op die manier klinkt het overgrote deel wel erg leuk relaxt en aanstekelijk , maar ook in het sfeervolle materiaal weet de groep ons te boeien . Toegegeven , niet steeds overtuigt de band , maar nummers als “Shakey ground “, “Trustworthy rock” en “Jekyll & Hyde” slepen ons lekker mee. Fijn plaatje dus , die onze contreien heeft bereikt!
We houden van die ingetogen , sfeervolle , broeierige donkere indiefolky sing/songwriting van Sharon Van Etten , die al vier langspeelplaten weet te boeien . Bon Iver en The National zijn fans van het eerste uur! De aparte dreampop van de NY-se is het sterkst op bezwerende songs “Taking chances”, “Your love is killing me” en het afsluitende “Every time the sun comes up”. Uiterst breekbaar klinkt ze als de gitaar wordt gewisseld voor de piano, “I love you but I’m lost” en “I know”, gedragen door haar innemende ijzige stem . De songs vergen wel een extra luisterbeurt, het toegankelijke kruist de dwarse aanpak .
Het donkere meeslepende karakter met die dramatisch weemoedige gevoelige ondertoon intrigeert en zorgt er net voor dat haar materiaal , warm of cool , overtuigt!
In 2011 debuteerde Dandy Davy met ‘A winner’s day in hell today’, de band rond Davy Vercaigne . Hij overtuigde met een reeks vaardige , sfeervolle, ingehouden lofipop die aanstekelijk, vrolijk, ingetogen als melancholisch klinkt .
Het vervolg is klaar en opnieuw kon hij rekenen op een resen sterke muzikanten. Nog meer wordt de sound uitgediept in dromerig en broeierig doorleefd materiaal , die de indie - americana van V.U., Television en Dream Syndicate hoog in het vaandel draagt .
Al meteen zijn we onder de indruk van “Lucky hat” en “Adam Moldy Green” door de verrassende groovy ritmiek . De titelsong klinkt rauwer en benadert nog meer het rockconcept, net als “All black”. We kunnen wegdromen op “My blues” en “My dear”; de sing/songwriting komt nog meer naar boven op “A good smoke & a girl”.
In het genre klinkt Dandy Davy uitermate spannend en zelfverzekerd . We hebben op die manier een uiterst consistente plaat , die een definitieve doorbraak kan en mag inluiden …
Nederlands 
Français 
