Steve Nieve kreeg van zijn oude kompaan Costello de gelegenheid om een half uurtje voorprogramma te spelen. Aldus kon de pianist reclame maken voor ‘Together’, een plaat waarop ook een lange zanger zijn beste beentje probeert voort te zetten. Spijtig genoeg deed die zanger (die we bewust een ‘lange’ en dus geen “gro(o)t(s)e” noemen) dat in Brussel ook. Vreemd want ’s mans stem bleek niet van die aard om een uitverkocht Koninklijk Circus te imponeren.
Gelukkig hielden beide heren het kort zodat Elvis zelf al om kwart voor negen het podium bestormde. Hij had duidelijk zin om zijn mindere passage op het bluesfestival van Peer naar de vergetelheid te spelen. Een missie waarin hij volgens ons uiteindelijk niet geslaagd is.
Gewoontegetrouw kregen we vele pareltjes te horen, maar sommige daarvan waren niet voldoende opgepoetst om te schitteren. Bij “Veronica” zagen we het moeiteloos door de vingers dat hij er vocaal soms eens naast zat want eerder dan door technische perfectie bezorgt zijn stem je kippenvel dankzij de passie waarmee hij zingt. En wat een plezier om dat hoogtepunt uit zijn oeuvre nog eens live te mogen horen! Nummers als “Beyond belief” en “When I was cruel” klinken solo dan weer heel erg flets als je gewend bent aan de plaatversies die onvergetelijk zijn dankzij de broeierige arrangementen. Ook elders in de set waren we eerder verheugd over de songkeuze dan over de manier waarop die songs gebracht werden.
Niet dat het allemaal kommer en kwel was. Denken we bijvoorbeeld aan het moment waarop Costello letterlijk laid back op een stoeltje plaatsnam om middels “Walking my way back home” wat swingjazz in de set te injecteren. Ook “Watching the detectives” was bij momenten sterk, alhoewel zijn spielerei met de elektriciteit nu en dan tot pure kakofonie leidde. Dan toch nog liever het totaal uitgepuurde, a capella gezongen “Alison”.
Na een 80-tal minuten was het gedaan met “Elvis Costello solo” om plaats te maken voor het Elvis & Steve, een duo dat al 37 jaar de planken deelt. Heel knap was het gepulseerde pianospel van Nieve tijdens “(I don’t want to go to) Chelsea”. Ook een lang uitgesponnen versie van “Almost Blue” was een hoogtepunt. Na het immer naar de keel grijpende “Shipbuilding” was het vet echter wat van de soep.
Van het einde van dit twee en een half uur durende concert onthouden we vooral dat de synchronisatie vaak ver zoek was. Spijtig want op die manier leek het soms alsof er twee beginnende musici voor het eerst met elkaar samenspeelden. De fans bleven beleefd klappen en trakteerden het koppel zelfs op een staande ovatie, maar wijzelf waren licht ontgoocheld.
Het is charmant om sympathieke Elvis nonchalant en lichtelijk slordig bezig te zien, maar het wordt pijnlijk als aldus de spankracht uit het optreden verdwijnt. Van ons mag hij in de toekomst wat speeltijd inleveren ten gunste van constante kwaliteit. Liever kort maar krachtig dan lang maar krakkemikkig. Costello heeft te veel klasse om de lat te laag te leggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/elvis-costello-21-10-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Een van de mindere elementen op een dagje pretpark zijn die wachtrijen. Je weet wel, van het ene been op het andere schuiven, iedereen rond je goed bekijken en misschien een mooi en waardevol gesprek met een onbekende aanknopen, hopen dat je niet naar toilet hoeft, zeker als je achter je kijkt hoe lang de file al is. Het is tegelijkertijd een goede oefening in geduld, zeker als je een bordje ziet staan "Vanaf hier 1 uur wachten", weet je ook direct hoe lang een uur potentieel kan duren en begin je je af te vragen of het de moeite loont om dit te doen voor een attractie die in een oogwenk voorbij is.
Zo'n bordje stond er zaterdagnacht niet op het jaarlijkse dancespektakel van het evenementenbureau Legendz/Dp Communications in Paleis 12 in Brussel. De zaal zat tot de nok gevuld, alles zag er supergeorganiseerd uit, het bargedeelte was zeer uitgebreid, en dat kon nog meer gezegd worden van de grote VIP-afdeling net voor het podium.
Voor de afsluiter David Guetta waren vanaf 20 u een rits dj's gepasseerd, en de Luikse dj Monsieur Magnetik had als laatste in rij de taak om het 18.000-koppige publiek mee te voeren op zijn flow tot de grote vogel aan zijn set begon. Helaas mislukte dit grandioos, want wat doe je met zo veel mensen die alleen voor David Guetta gekomen zijn, waarvan heel wat ook hadden vergeten te checken of het niet door hadden dat de top-dj niet om 20u zou optreden maar na middernacht, zeker als je de ouders in acht neemt die hun jonge kinderen hadden meegenomen om één van de grootste dj's ter wereld en een serieus genie in het maken van popdancehits te mogen aanschouwen.
Echt veel moeite deed Monsieur Magnetik in zijn setopbouw niet om het publiek een goede tijd te bezorgen. Na eerst nog wat verontwaardigd zijn armen in de lucht te gooien en uiteindelijk te acteren alsof hij er de brui aan gaf omwille van een compleet gebrek aan respons van het publiek (het enige moment dat er iets bewoog was toen hij de volledige “Bullit” van Watermat liet horen) had hij door dat hij zelf de wachtrij voor de grote attractie verpersoonlijkte en vertegenwoordigde, en dat werd nog versterkt door de videoschermen die alvast het nieuwe en zesde studioalbum ‘Listen’ van Guetta aanprezen.
Het wachten werd langer en langer, want de voor 1 uur geplande artiest was nog nergens te bespeuren. Maar toen de eerste rookmachines en schermen getest werden wist iedereen na een dikke drie kwartier dat het einde van de lange rij in zicht was en dat de rollercoaster zou beginnen.
Het eerste wat te horen was was een daverende, mysterieuze bas terwijl het podium donker bleef. Dit ging vlug over in een ‘Exorcist’ soundtrack aandoende tune en dan was daar opeens David Guetta, zo'n vijf meter hoog op een installatie op het podium, omringd door een hele batterij van wel zeer grote videoschermen. Met zijn ruige surferlook en zijn ongewassen haar 10 cm langer dan tijdens zijn passage vorig jaar op Legendz en gekleed in een motorjack en zwart t-shirt verontschuldigde hij zich ietwat schaapachtig "Quel rendez-vous heh ?" om dit dan direct te laten volgen door vette beats waarvan je het gevoel had dat deze een pak decibels luider klonken dan de vorige dj-set.
Die immense beats werden perfect ondersteund door de prachtige graphics op de schermen en tijdens de eerste minuten van zijn nieuwe single "Dangerous" waren direct een confettibom en vuurwerk de revue gepasseerd (misschien wordt er de volgende keer met videoschermen aan de zijkant of geursensaties gewerkt).
De combinatie eindeloze rij hits van Guetta en van andere artiesten en de overdonderende beelden en alle special effects zorgden voor een regelrecht 3D-spektakelgevoel waarbij je soms met je mond open naar toe stond te kijken. De set zat sterk en zwierig in mekaar zoals het het werk betaamt van een geroutineerde top-dj en oude rot in het vak die een trukendoos vol grote hits heeft en verdomd goed weet hoe hij een publiek kan ophitsen.
Met zijn 46 jaar is Guetta de peetvader van de dj's die de top van het jaarlijkse DJ Mag-lijstje aanvoeren en wordt hij als inspiratiebron genoemd door Hardwell en Avicii.
In 2011 nog de beste dj ter wereld, dit jaar op nummer 7, draait hij volop mee en is hij ook de enige dj die zoveel grote radiohits (hij voert overigens ook de nummer 1-positie als dance-artiest op Spotify aan), zonder of met andere artiesten gemaakt, op zijn conto kan schrijven.
In 2002 scoorde hij zijn eerste grote “Love don't let me go” en deze stak al vrij vroeg in de set, en zorgde direct voor één de weinige momenten dat de dj niet aan het lachen was en waarbij onwillekeurig kan gedacht worden aan het nieuws dat Guetta na 24 jaar huwelijk van zijn vrouw zal scheiden.
Voor de rest van het optreden had Guetta echter een brede glimlach op zijn gezicht, zwaaide hij gretig mee met het dan wel dolenthousiaste en springende publiek, werden de kreten ‘Everybody fucking jump’ of ‘Raise your hands’ heel vaak de menigte in geknald en speelde hij met de timing van de climaxen in de liedjes.
Sommige liedjes zoals “Bad” kwamen van begin tot einde aan bod, andere werden in een paar minuten tijd in meerdere stijlen gemixt, wat vooral bij “Lovers on the sun” zeer stijlvol gedaan was, anderen vertraagde hij tot het volledig stil was om dan met een bom van een beat weer de teugels aan te trekken. Ook “Seven Nation Army” van The White Stripes, “Fancy” van Iggy Azalea, “Summer” van Calvin Harris en begot “Smells like teen spirit” van Nirvana werden in de pot gegooid.
Een topmoment was de herwerking van de sixties-evergreen “Bang bang” van Nancy Sinatra in “Shot me down” met de stem van Skylar Grey en als je in You Tube de woorden “Shot me down” lyrics video ingeeft, dan zie je de magistrale stripvideo met een heel vette knipoog naar de kunst van Roy Lichtenstein. Deze video werd mooi verknipt op de mastodonten van schermen vertoond en bijna het enige wat je nog kon doen was staren terwijl het vakkundig gemixte liedje door de boxen vlamde en dacht je, dit is echt een leuke attractie, het was me het wachten waard !
Organisatie: Legendz/Dp Communications
GoneWest 2014 - De Onderwaterbezetting – De Slag Om De IJzer – Heroes
GoneWest 2014 - Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry
Concerttent Zeedijk
Nieuwpoort
2014-10-18
Nigel Baert
Ter nagedachtenis van de Onderwaterzetting in Nieuwpoort waarbij de Duitse opmars stopte 100 jaar geleden, besliste het provinciebestuur van West-Vlaanderen en Westtour enkele evenementen te organiseren. Waaronder het al reeds bekende Lichtfront. De dag erna volgde een concertreeks op de Zeedijk te Nieuwpoort met Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry.
Op deze zonnige zaterdagnamiddag mocht Amatorski van start gaan, deze Gentse band die Humo’s Rock Rally won in 2010, zult u ongetwijfeld nog kennen van hun bekendste liedje “Come home”. Voor dit evenement is de band eerst hun mosterd gaan halen in het Flanders Field Museum in Ieper. De compositie is vooral gebaseerd op 2 nummers, namelijk ‘In Flanders Fields’ (gedicht John Mc Crae) gespeeld door Russel Parry en het nummer ‘La bonne étoile’ van Spoel M.
Het decor was duister met flitsende effecten om in de toenmalige sfeer te komen. Sebastiaan Van Den Velden speelde trage terugkerende basdeuntjes waarop Inne Eysermans simpele trage synthesizereffecten speelde, natuurlijk kwam haar prachtige stem perfect uit op dit trage ritme. Ondanks dit tragere werk haalde Christophe Claeys zalig uit met zijn drumstel. Het geheel gaf een zweverige, melancholische stijl aan, waarvoor ze al eerder bekend staan. Een ideale start met hun verhalende teksten.
De volgende band was Marockin’ Brass, en wat voor een band! De wat eigenzinnige directeur Luc Mishulle (Saxafabra,Bagadski) beloofde een XL uitvoering, en die kregen we ook met maar liefst 15 artiesten op het podium. Deze bestonden uit heel wat blazers, percussie en Marokkaanse Gnawa meesters. Op deze manier wou hij ook aantonen dat er heel wat Noord- en West-Afrikanen meegestreden hebben in de grote oorlog.
De Gnawa meesters hadden hun eigen typische instrumenten mee, namelijk de Qaraqeb en een als een basgitaar klinkende Guembri. Hierbij voegde hij 2 Jazztoppers toe, de bekende Britse trompettist Byron Wallen en drummer Rod Youngs. Deze mix resulteerde in een bom van energie en improvisatie, waardoor het geheel soms chaotisch overkwam. Men kan wel zeggen dat deze band het publiek van begin tot einde kan entertainen. Enerzijds door de krachtige muzikale ritmes, anderzijds door het kleurrijk uitzicht en dansjes van de band, waar vooral de Gnawa’s aan bijdragen met hun slingerende sliertjes op hun hoedjes. Dit was een prachtige multiculturele middenmoter.
Vanaf dit moment begint het publiek pas echt toe te stromen, ze weten namelijk ook dat ze voor de beste verhalen bij Het Zesde Metaal moeten zijn. De zanger en akoestische gitarist Wannes Cappelle verdiept zich al langer in dit onderwerp van de grote oorlog. Het 2de album (Ploegsteert) dat in 2011 uitkwam, ging al over de oorlog. De West-Vlaamse teksten zorgen nog voor een extra tikje charme. Ook bij zijn grootvader Leon Robesyn kon hij terecht voor inspiratie. Leuk was de eigen versie van Jacques Brels “Jaurés” en een onafgewerkte pianosonate van Frederic Kelly (een gesneuvelde componist) die ze zelf afwerkten. Het is een uniek band die het ene moment grappige soft Rock nummers brengt en de andere keer ontroerende stille nummers. Dit maakte hen de geloofwaardigste band van de avond.
Nu komt de laatste maar niet de minste, de naam waar iedereen voor kwam ‘Ozark Henri’ (Ozark Henry). Piet Goddaer bewees eerder met zijn nummer voor de sensibiliseringscampagne van vorig jaar dat hij niet te verlegen is om over zulke onderwerpen nummers te maken. Hij verlangde om aan dit project te werken, hij verhuisde van Kortrijk naar Oostduinkerke omdat hij water en zee altijd inspirerend vond. In zijn gezelschap had hij ook zijn nieuwe zangeres Laura Groeseneken (AKS) bij zich.
Tijdens het optreden stonden ze recht tegenover elkaar met elk een synthesizer voor zich. Zo leek het op een mini Kraftwerk bijeenkomst, vooral omdat het decor zo donker was met enkele rode details. Het optreden kwam wat traag op gang met simpele deuntjes en verhaallijnen. Naarmate het optreden vorderde, kwam er meer actie in de tent. Er werden bekendere nummers gespeeld en ze speelden een prachtige cover van David Bowies “Heroes” in een pianoversie. Op het einde kregen we nog 2 bisnummers, gevolgd door een luid applaus en een staande ovatie van een wild publiek.
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Een volle ABBox noteren we voor het gehypte FKA Twigs die eerder al een voorrondje speelde in de Bota en deze zomer ook te zien was op Pukkelpop.
De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels, koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen.
Een donkere , dreigende ondertoon ervaren we in haar moeilijk in een hokje te duwen genre; dat hoeft ook niet , gezien verschillende stijlen versmelten in de minimalistisch complexe sound die verrassende , onverwachtse, avontuurlijke wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Zij beweegt lieflijk op het podium en kronkelt met sensuele pasjes in de avontuurlijke ritmiek. Eénmaal ze haar shirt afdoet , spreekt ze nog meer tot de verbeelding in haar bh.
De instrumentale opener zorgde meteen voor wat huivering , en al gauw werden we met nummers als “Lights on” en “Give up” in die aparte muzikale leefwereld ondergedompeld . Inderdaad, de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Beetje mysterieus en paranoïde in het begin , dat dan met “Water me” en ”Pendulum” toegankelijker groovy werd en dus ook wat aangenaam zalvend klonk.
Ze werd alvast sterk onthaald en was onder de indruk van de warme respons . Ze gleed door de nummers heen, met een extravert broeierige “Video girl” ,”Kicks” , “Papi pacifi” en een intens spannende “Two weeks” , dat haar doorbraak betekende . In een mum van tijd waren we eigenlijk door de set heen .
Een hobbelig muzikaal geluid hadden we in een goed uur waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fka-twigs-16-10-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een klein jaartje na ‘Slave Vows’ heeft The Icarus Line nog een brandend vervolg gebreid aan dit verwoestende album. De grimmige lijn wordt verder doorgetrokken in deze EP met 5 hardvochtige, verzengende en zwaarmoedige songs. “Leeches and Seeds” is Nick Cave die zich in een Stooges furie stort, “Salem Slims” is ontspoorde Jon Spencer en de sinistere klomp onheil van 13 minuten “The Father/ The Priest” lijkt te zijn weggelopen uit het ijzingwekkende dubbelalbum ‘To Be Kind’ van Swans.
‘Avowed Slavery’ evenaart in alle opzichten het ongure niveau en de versmachtende sfeer van ‘Slave Vows’ en is dan ook een niet te missen addendum die het geheel nog een stuk indrukwekkender maakt. Totaalpakket aanschaffen, dus.
Tien gure en korte lappen indie- en punkgeweld met een furieuze dame (Mish Way)aan het roer, het doet denken aan Perfect Pussy maar bij White Lung zit er toch wat meer lijn en wat minder oeverloos geweld in. Dit gaat snel en hard, doch de songs blijven overeind tussen het brute gitaargeraas.
‘Deep Fantasy’ is een opwindend ritje op de punk rollercoaster van amper 25 minuutjes, u zal direct nog een keer willen.
U kan dit kwieke viertal (drie wilde vampen en één mannelijke gitarist) uit Vancouver live gaan aanschouwen in De Kreun op 18/11, als je het tempo maar kan bijhouden.
Bij de Londense lady Lily Allen kun je terecht voor een reeks frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, waarin ze verschillende stijlen verwerkt . Haar vederlichte , leuke , aangename synthpop heeft door de jaren al heel wat hitpotentieel .
Op de nieuwe derde ‘Sheezus’ vinden we natuurlijk een handvol popsongs als “L8 CMMR”, “The life for me” en “Hard to handle”, met fijne, intrigerende fijne deuntjes . Haar observatietalent, aanklacht tegen seksisme in de popindustrie en sociale kritiek zijn steevast vaste thema’s.
Muzikaal laveren we los , spontaan door de relaxte songs heen, die kunnen variëren , maar nu niet echt aan de vingers blijven plakken .
Goede plaat , maar al bij al gewoontjes …
Ray Lamontagne , singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone , is intussen een prille veertiger en eigenlijk een laatbloeier in het genre; een zestal jaar terug brak hij definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica.
Hij verbrak intussen de twee- eenheid met producer/multi-instrumentalist Ethan Jones .
De trippy psychedelische pop krijgt op de nieuwe plaat, die door Dan Auerbach van de Black Keys werd geproduced, nog meer troeven . De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en ademen die 60s/70s rootsnostalgie van weleer.
Hij heeft met “Lavender” een pracht van opener klaar . De plaat klinkt uitermate boeiend en biedt broeierig materiaal . We genieten van die doorleefde sound van een “Pick up a gun”, “Ojai”, “Drive-in movies” en de meer directe stijl in “Julia” en de titelsong.
Ray Lamontagne heeft opnieuw een spannend werkstuk afgeleverd. Zijn muzikale ideetjes zijn mooi en sterk uitgewerkt in 10 intense songs !
Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
Het Ierse antwoord op Bon Iver… het is een vergelijking die James Vincent McMorrow waarschijnlijk tot het eind van zijn hopelijk nog lange muzikale carrière zal blijven achtervolgen. De sympathieke singer songwriter uit Dublin lijkt er zelf prima mee te kunnen leven en is ook niet direct van plan om het binnenkort over een andere muzikale boeg te gooien.
Waarom zou hij? Dankzij prachtalbums als ‘Early In The Morning’ en ‘Post Tropical’ en een uitstekende live reputatie heeft hij op relatief korte tijd een haast onwrikbare emotionele band gesmeed met zijn naar muzikale meerwaarde zoekende fans. Een prestatie die veel collega artiesten op de steeds volatieler wordende muziekmarkt erg benijden.
Ook in België breidt die trouwe schare fans zich gestaag maar zeker uit, getuige een tot in de nok gevuld Koninklijk Circus. Al zat er ook een pak volk uit de Britse eilanden tussen dat aan het concert een assertieve, bijna Atlantische vibe gaf.
Bijna anderhalf uur lang trakteerde James Vincent McMorrow op kippenvel voor iedereen. Dankzij de veelgelaagde arrangementen van 3 multi instrumentalisten die op topniveau musiceerden. Al was het uiteraard vooral tijdens de vele heuglijke momenten dat James zijn verpletterende falset strot helemaal opendraaide dat het publiek weerloos aan zijn voeten lag te spartelen.
“Red Dust”, “Follow You Down To The Red Oak Tree”, “Cavalier”,… stuk voor stuk waren het emotionele splinterbommetjes die met de grootste precisie gebombardeerd werden. De afwisseling met nummers zonder klassieke, meezingbare opbouw zoals “When I Leave” en “Post Tropical” bracht nog extra diepgang in de set. Juist door dit onconventionele bleven ze des te langer ongrijpbaar in de lucht rondzweven.
Met zo een repertoire was de cover van Steve Winwood’s megaklassieker “Higher Love” zelfs eerder een overbodig cadeautje om de fans te plezieren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rhob-cunningham-12-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-12-10-2014/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
OFF! - Cerebral Ballzy
Ancienne Belgique (Club)
“We bestaan 35 jaar, laten we nog eens twee bands vragen die het kot komen afbreken”, zoiets moeten ze bij de Ancienne Belgique in gedachten gehad hebben toen ze hun collega’s van de Nijdrop in Opwijk vroegen samen een hardcoreshow op poten te zetten in de AB Club. Het werden met OFF! en Cerebral Ballzy twee hedendaagse Amerikaanse hardcorebandjes. Alhoewel de diminutiefvorm hier ongepast is, de zanger van OFF! heet Keith Morris en was de eerste in een rij van 5 vocalisten bij wat wellicht de meest invloedrijke hardcorepunkband uit de muziekgeschiedenis is: Black Flag. Cerebral Ballzy brachten dit jaar dan weer een plaat uit op Cult Records, het label van niemand minder dan Julian Casablancas van The Strokes. Veelbelovend, dat zeker.
‘Jaded&Faded’, die nieuwe van Cerebral Ballzy bewees vooral dat ze meer kunnen dan anderhalve minuut scheuren. Want dat is wat ze deden op hun debuut, met songs over de dingen des levens: drank, drugs , pizza, vrouwen, skaten en kotsen. Nee, nieuwe nummers als “City’s Girl”, “Fake ID” en “Better in Leather” toonden aan dat ze behalve een bende zotten ook echt een bende getalenteerde zotten zijn.
Helaas hebben ze een wat wankele live reputatie. Zanger Honor Titus is steevast te stoned om het merendeel van zijn teksten te herinneren en zevert aan honderd per uur tussen de nummers door.
Op deze zaterdagavond in de uitverkochte AB Club was dat ook niet anders. Een drankspel-idee: drink je pint leeg telkens Honor “New York City”, “Punk Rock”, “Brussels” of “Skateboarding” zegt, je zal rap dubbel zien. Maar toch, het zeveren tussen de songs buiten beschouwing gelaten was dit een verbazend strakke show naar Ballzy normen.
Een mooie mix tussen oud en nieuw materiaal waarvan vooral “On The Run”, “Sk8 All Day”, “Cutting Class” “City’s Girl” en “Be Your Toy” als hoogtepunten golden. Dat het not everyone’s cup of tea was merkte je wel in de zaal. Het waren opvallend eerder de jonge fans die genoten van Cerebral Ballzy als voorprogramma. En de waarheid, die komt uit een kindermond.
OFF! begint stilaan een vaste waarde te worden in het hardcoremilieu, zeker nu met “Wasted Years”, hun derde plaat in 4 jaar tijd. En de band gaf het publiek waar het publiek voor gekomen was. Niet te veel blabla, gewoon iets langer dan een halfuur rake klappen uitdelen. Zanger en levende legende Keith Morris zag er met z’n dreads, rode vans en gescheurde t-shirt misschien wat vreemd uit, hij deed je al rap denken aan de doorsnee persoon die je in Brussel om een sigaret komt vragen, in acht genomen dat hij de opa kon zijn van zowat de helft van de zaal leek hij wel onvermoeibaar. Waardig oud worden heet zoiets.
Met “Void You Out” en “Black Thoughts” gooiden ze al direct 2 bommetjes in het begin. En zo volgden er nog 22(!). Het verveelde geen seconde, ondanks dat zo goed als elk nummer toch volgens ongeveer hetzelfde stramien is opgebouwd. Wat het wel moeilijk maakt hoogtepunten eruit te halen. Iets ‘bekendere’ nummers als “I Don’t Belong”, “Jeffrey Lee Pierce” (opgedragen aan de legendarische zanger van The Gun Club), “Legion Of Evil” en “Wiped Out” werden het best onthaald.
Voorts was het ook ongelooflijk hoe gitarist Dimitri Coats stond rond te springen als een halvegare en toch geen enkele noot miste. Wat eigenlijk ook voor de hele band gold: we betrapten ze op geen enkel foutje, ondanks dat Keith aangaf dat ze onder invloed waren van ‘funky European shit’.
Vooraan werd er, door mensen van elke leeftijdscategorie deze keer, gestagedived, gepogood en bier gemorst. Alle elementen voor een geslaagde hardcoreshow dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-11-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cerebral-balzy-11-10-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk + Ancienne Belgique, Brussel
OFF! - Cerebral Ballzy
Ancienne Belgique (Club)
“We bestaan 35 jaar, laten we nog eens twee bands vragen die het kot komen afbreken”, zoiets moeten ze bij de Ancienne Belgique in gedachten gehad hebben toen ze hun collega’s van de Nijdrop in Opwijk vroegen samen een hardcoreshow op poten te zetten in de AB Club. Het werden met OFF! en Cerebral Ballzy twee hedendaagse Amerikaanse hardcorebandjes. Alhoewel de diminutiefvorm hier ongepast is, de zanger van OFF! heet Keith Morris en was de eerste in een rij van 5 vocalisten bij wat wellicht de meest invloedrijke hardcorepunkband uit de muziekgeschiedenis is: Black Flag. Cerebral Ballzy brachten dit jaar dan weer een plaat uit op Cult Records, het label van niemand minder dan Julian Casablancas van The Strokes. Veelbelovend, dat zeker.
‘Jaded&Faded’, die nieuwe van Cerebral Ballzy bewees vooral dat ze meer kunnen dan anderhalve minuut scheuren. Want dat is wat ze deden op hun debuut, met songs over de dingen des levens: drank, drugs , pizza, vrouwen, skaten en kotsen. Nee, nieuwe nummers als “City’s Girl”, “Fake ID” en “Better in Leather” toonden aan dat ze behalve een bende zotten ook echt een bende getalenteerde zotten zijn.
Helaas hebben ze een wat wankele live reputatie. Zanger Honor Titus is steevast te stoned om het merendeel van zijn teksten te herinneren en zevert aan honderd per uur tussen de nummers door.
Op deze zaterdagavond in de uitverkochte AB Club was dat ook niet anders. Een drankspel-idee: drink je pint leeg telkens Honor “New York City”, “Punk Rock”, “Brussels” of “Skateboarding” zegt, je zal rap dubbel zien. Maar toch, het zeveren tussen de songs buiten beschouwing gelaten was dit een verbazend strakke show naar Ballzy normen.
Een mooie mix tussen oud en nieuw materiaal waarvan vooral “On The Run”, “Sk8 All Day”, “Cutting Class” “City’s Girl” en “Be Your Toy” als hoogtepunten golden. Dat het not everyone’s cup of tea was merkte je wel in de zaal. Het waren opvallend eerder de jonge fans die genoten van Cerebral Ballzy als voorprogramma. En de waarheid, die komt uit een kindermond.
OFF! begint stilaan een vaste waarde te worden in het hardcoremilieu, zeker nu met “Wasted Years”, hun derde plaat in 4 jaar tijd. En de band gaf het publiek waar het publiek voor gekomen was. Niet te veel blabla, gewoon iets langer dan een halfuur rake klappen uitdelen. Zanger en levende legende Keith Morris zag er met z’n dreads, rode vans en gescheurde t-shirt misschien wat vreemd uit, hij deed je al rap denken aan de doorsnee persoon die je in Brussel om een sigaret komt vragen, in acht genomen dat hij de opa kon zijn van zowat de helft van de zaal leek hij wel onvermoeibaar. Waardig oud worden heet zoiets.
Met “Void You Out” en “Black Thoughts” gooiden ze al direct 2 bommetjes in het begin. En zo volgden er nog 22(!). Het verveelde geen seconde, ondanks dat zo goed als elk nummer toch volgens ongeveer hetzelfde stramien is opgebouwd. Wat het wel moeilijk maakt hoogtepunten eruit te halen. Iets ‘bekendere’ nummers als “I Don’t Belong”, “Jeffrey Lee Pierce” (opgedragen aan de legendarische zanger van The Gun Club), “Legion Of Evil” en “Wiped Out” werden het best onthaald.
Voorts was het ook ongelooflijk hoe gitarist Dimitri Coats stond rond te springen als een halvegare en toch geen enkele noot miste. Wat eigenlijk ook voor de hele band gold: we betrapten ze op geen enkel foutje, ondanks dat Keith aangaf dat ze onder invloed waren van ‘funky European shit’.
Vooraan werd er, door mensen van elke leeftijdscategorie deze keer, gestagedived, gepogood en bier gemorst. Alle elementen voor een geslaagde hardcoreshow dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-11-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cerebral-balzy-11-10-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk + Ancienne Belgique, Brussel
Maxïmo Park, genoemd naar het gelijknamige park in Cuba, heeft met hun nieuw album ‘Too Much Information’ een nieuwe weg ingeslagen. De gitaren maken plaats voor meer elektronisch geluid. Toen we Maxïmo Park vroeger nog vergeleken met Franz Ferdinand, klinken ze nu zoals Depeche Mode. Hun vijfde plaat was ook meteen een reden om een tour doorheen Europa te doen. Gent was de tweede halte van hun tour.
Voorprogramma His Clancyness tourt mee met de band en past perfect als opener voor Maxïmo Park. De aanstekelijke pop van deze Canadees-Italiaanse band warmt het publiek perfect op. Maar er ontbreekt iets om hun concert echt compleet te maken. Het lijkt alsof de band zich niet echt amuseert en alle nummers lijken op elkaar. Het is maar bij de laatste nummers dat de sfeer er opnieuw inkomt en er weer wat amusanter gespeeld wordt.
Het grootste deel van het publiek kwam duidelijk voor Maxïmo Park. De kleine Balzaal in de Vooruit was aangenaam gevuld. Dit gaf het concert extra charme , een klein publiek voor een grote band. De band startte met een rustig nummer waarna ze er meteen invlogen in de volgende nummers. Zanger Paul Smith had zich voor de gelegenheid volledig in het kostuum gestoken. Het derde nummer op de set “My Velocity” bracht de sfeer er meteen in. Er werden veel nieuwe nummers gespeeld waardoor het concert een aangename eigenheid kreeg. Energieke en rustige nummers wisselden zich constant af.
In de zaal was het tussen de nummers door zeer stil, iets wat zeer uitzonderlijk is bij concerten tegenwoordig. De stille zaal zorgde soms voor kippenvel, want zo kon de muziek nog beter tot jou komen. Paul Smith kon dit wel appreciëren en praatte af en toe eens met het publiek. Zelf had hij last van een verkoudheid waardoor zijn stem soms wat te stil was. Dit was jammer want als hij volledig bij stem was geweest zou het concert net iets beter zijn. Normaal was het de bedoeling om in stijl te eindigen met “Books From Boxes” en “Apply Some Pressure”. Dit was buiten een fan gerekend die luid het nummer “By The Monument” aanvroeg. Paul Smith dacht er even over en na “Books From Boxes” volgde “By The Monument”, een zeer zeldzaam nummer live. Dit was ook eigen aan het concert, de band probeerde veel nummers uit die ze zelden live spelen. Een leuke extra voor de fans. De bis-ronde eindigde met “Girls Who Play Guitar”. Waarna de toeschouwers de zaal voldaan verlieten.
Maxïmo Park is niet meer de grote band die het enkele jaren geleden was. Maar ook in de Balzaal klinkt de band nog altijd vernieuwend, opgewekt en sympathiek. Het stille publiek was daar deels verantwoordelijk voor. Zij hebben van dit concert een unieke beleving gemaakt.
Organisatie: Democrazy, Gent
Met Tycho werd een grote naam uit de stal van Ghostly International geboekt. Tycho aka Scott Hanson werd bekend dankzij zijn foto en designblog ISO50. Deze roots draagt de Amerikaan nog steeds met zich mee want het artwork is telkens een pareltje. Zelf maakt hij Ambient muziek die het best te vergelijken valt met Boards Of Canada.
Voor de gelegenheid mocht label-genoot Christopher Willits de avond openen. Om meteen in de stemming te komen startte Willits met enkele zee geluiden samengebracht in het nummer “Clear”. Om het plaatje compleet te maken werden deze vergezeld met natuurbeelden. De visuele effecten zorgden ervoor dat de muziek echt tot zijn recht kwam. Willits speelde merkbaar met zeer veel passie waardoor het publiek met ontroering meegenoot.
Na een halfuur gespeeld te hebben was het de beurt aan Dream Koala. Yndi Ferreira is een Franse Braziliaan die opereert vanuit Berlijn. Door deze internationale roots krijgt zijn muziek een specifieke stijl. Yndi heeft een geweldige stem die hij dan ook nuttig gebruikt. Zo blijkt ook in “Earth” het hoogtepunt van de set. Dream Koala maakte gebruik van het donker, wat jammer is want zijn gezicht is gedurende het volledige concert niet te zien. Veel van zijn geluidjes waren vooraf ingesteld waardoor hij zich volledig op zijn zang en gitaar kon focussen. De toeschouwers konden het wel appreciëren maar het is duidelijk dat slechts één iemand hier de plak zwaait.
Scott Hanson had een volledige band met zich meegebracht. Vanaf het begin werd duidelijk dat dit een meerwaarde was. Voor de opkomst van de band speelde er een visuele intro af. Hierna deed de band zijn intreden en opende het met een prachtige versie van “Apogee”. Het publiek was meteen mee en iedereen zette het op een dansen. De muziek van Tycho gecombineerd met nog wat extra gitaren, het bleek een gouden combinatie. Doordat alles live werd gespeeld , was er ruimte voor wat gewaagder gitaarspel. Sommige nummers werden zelfs zonder keyboard gespeeld. Deze nummer brachten rust in het concert waarna er weer gedanst werd.
De geprojecteerde beelden maakten van alles een perfect geheel. Eén constante bleek zich voor te doen in de beelden: De Zon. De zon kreeg een centrale rol weggelegd in het concert. Het voelde aan alsof de zomer was teruggekeerd en we genoten van een zwoele zonsondergang. Deze zwoele zomer begon nu ook in de zaal voelbaar te worden. “PBS” deed het publiek nog meer dansen en de zaal begon zich met een aangename zweetgeur te vullen.
De set eindigde met drie nummers van het recente album ‘Awake’ voordat de band even verdween werd “Montana” gespeeld.
Het viel op dat de recentere nummers het meest werden geapprecieerd door het publiek. Als er nog enige energie over bleek werd die nu allemaal gebruikt om te dansen. Toen Scott terugkwam speelde hij even een remix van “Awake” tot de band terug op het podium verscheen. Hierna werd de originele versie van “Awake” ingezet. Deze originele intro deden de toeschouwers alleen maar meer dansen. Eindigen deed Tycho met “Spectre” waarna de band uitvoerig bedankte voor het enthousiasme.
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
