Wat is Ozzy hier toch geweldig op dreef ! En wat een vlijmscherpe en gortige riffs schudt Tony Iommi uit zijn mouw ! Black Sabbath is scherper dan ooit !
Alleen, dit is Sabbath niet, maar Spiral Shades, een Noors-Indisch duo die zich heeft ingegraven in de doom metal van de prille jaren 70.
Tot onze grote verbazing vernemen we dat deze plaat eigenlijk een specailleke is, want beide heren hebben geen minuut samen met elkaar in de studio doorgebracht. Ze hebben hun bronstige gitaar-, drum en baspartijen via internet en het nodige é mail verkeer in elkaar geknutseld. Dergelijk virtuele platen zijn schering en inslag in de wereld van de elektronische muziek, maar voor de metalwereld is dit toch wel uniek. We weten zelf niet echt wat we daar moeten van denken maar we moeten alleszins kwijt dat het album heel organisch, consistent en vooral fantastisch klinkt. Het is er dus hoegenaamd niet aan te horen dat dit met computers aan elkaar is gelast, integendeel.
Dit is de beste Black Sabbath plaat die niet door Black Sabbath gemaakt werd, de gelijkenissen (die stem ! die riffs !) zijn zo treffend dat je bezwaarlijk van een nieuw geluid kunt spreken, maar de songs zijn zo monsterlijk goed dat je hier absoluut niet omheen kan.
Virtuele metal, het kan.
Wanneer gaan al die critici en recensenten eens ophouden met het bejubelen van Robert Plant zijn solowerk ? Als men diens platen blijft de hemel in prijzen, dan zal ie waarschijnlijk nooit meer Led Zeppelin terug in het leven roepen, waarom zou hij ?
Het is al langer dan vandaag gekend dat Plant een voorliefde heeft voor folkdeuntjes, Keltische tonen en Afrikaanse ritmes, een mens wil al eens wat verandering. Maar het is nu al sedert ‘Dreamland’ uit 2002 dat hij met al die invloeden zit te klooien, en hij blijft maar koppig volhouden. De wereld blijkt dit dan nog fantastisch te vinden ook. Wij niet.
Wij kregen terug een sprankeltje hoop toen Plant in 2005 op ‘Mighty Rearranger’ terug aan het rocken sloeg, maar dat was helaas maar tijdelijk. Daarna dook hij op ‘Raising Sand’ samen Alison Krauss in de country stroop en trad hij op ‘Band Of Joy’ terug het folk circus binnen, wederom werd hij bedolven onder de lovende recensies, wij maakten ons daarentegen snel uit de voeten.
Ook nu weer wordt ‘Lullaby and… The Ceaseless Roar’ alle lof toebedeeld. Wij snappen er niks meer van, we horen brave vocals, softe pianoriedeltjes, ongevaarlijke afro ritmes (voor de gevaarlijke moet je bij Goat zijn), belegen Irish Pub folk, geblondeerde exotische instrumenten en afgestofte banjo’s. Allemaal fijn om gezellige theekransjes mee op te fleuren op het Engelse platteland, maar wat is er in hemelsnaam met de rocker in Robert Plant gebeurd ? Deze is alweer in geen mijlen te bespeuren op dit album. Het is niet omdat Plant koppig blijft weigeren om naar de coiffeur te gaan, dat hij daarom zijn wilde haren niet kan kwijt zijn. Met deze verzameling brave songs begint hij trouwens meer en meer op beertje Paddington te gelijken.
Naar het schijnt heeft Robert Plant een weergaloos en bijzonder krachtig concert neergezet op de laatste Rock Werchter editie. Het verbaast ons dan ook niet dat hij daar nauwelijks iets gespeeld heeft uit deze nieuwe plaat, maar wel onder andere een zestal onvervalste Zep klassiekers. Er is dus nog hoop.
Jack Oblivian & The Sheiks
Pit’s
Kortrijk
2014-09-15
Ollie Nollet
Het concept van Jack Oblivian kennen we intussen al. Vóór hij op tour vertrekt plukt hij een bandje uit de straten van Memphis, laat ze het voorprogramma verzorgen terwijl ze tevens als zijn begeleidingsband aan de bak kunnen. Een eigen band om mee te touren zit er op zijn leeftijd niet meer in want dan zit je steevast opgezadeld met een drummer die in acht verschillende groepen speelt en geraak je de deur niet meer uit, aldus Jack Oblivian.
Nu weet hij wel zijn groepen te kiezen en ook dit keer was het raak met The Sheiks. Mooie naam trouwens, al was het maar omdat hij me steeds doet denken aan de legendarische countrybluesband uit de jaren ‘30, de Mississippi Sheiks, bekend van o.m. “Sitting on top of the world”.
The Sheiks grossieren naar eigen zeggen in low down rock-‘n-roll. Vettige garagerock waar ze in Memphis een patent op hebben. Met zijn drieën : Keith Cooper en Frank McLallen op gitaren en Graham Winchester op drums terwijl die laatste twee de lead vocals voor hun rekening namen. Niet alle nummers waren even sterk maar de sound maakte veel, zo niet alles, goed en van de elkaar soms jennende gitaren kon ik maar niet genoeg krijgen. Mooi.
In tegenstelling tot drie jaar geleden was de Pit’s dit keer wel mooi volgelopen en ondanks een lichte irritatie wegens een niet naar behoren werkende micro kwam ook Jack zelf een stuk beter voor de dag. Nochtans was er niet zo heel veel verschil met de setlist van toen. Er werd slechts één song uit de nieuwe plaat, die trouwens niet op tijd geperst raakte, gespeeld. De vertrouwde Jack Oblivian-songs dus maar met genoeg vuur gebracht, niet in het minst door de erg gretige Sheiks waarin McLallen zijn gitaar voor een bas had geruild. Niets nieuws onder de zon dus : de obligate Oblivians-stomper “Strong come on” dat stilaan zijn lijflied wordt en zelfs de Clyde McPhatter-cover “Lover please”, dat sindsdien niet meer uit mijn hoofd is weg te branden, hadden we al eerder gehoord. En toch was het een verademing om die tijdloze in country en soul gedrenkte garagerock nog eens terug te horen. De paar nummers waarin de bas aan de kant werd geschoven en ze met zijn drieën op gitaar ramden liet de zo al tropische temperatuur nog een paar graden stijgen.
Wie deze Jack Oblivian reeds had afgeschreven zal zijn mening toch dringend moeten herzien. Benieuwd wat de nieuwe plaat zal opleveren want daar hebben we het na dit fijne optreden nog steeds het gissen naar. Ohja, nog te zien op 27 september in Het Bos in Antwerpen
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
We zijn ze intussen al een paar jaar gewend, de resem aan reünies en heropstandingen van bands en artiesten wiens gloriedagen definitief begraven liggen in de 90ies. Het overgrote deel komt doorgaans terug tot leven omwille van financiële en/of nostalgische redenen, maar kijk, gelukkig is er ook een kleine minderheid die daar bovenop ook nog altijd relevante platen blijft afleveren. En wat ons betreft hoort de schijnbaar onuitputtelijk veelzijdige Beck, wiens laatste wapenfeit al dateerde van 2008, helemaal bovenaan dat weliswaar pijnlijk korte lijstje.
Met het nieuwe liedjesalbum ‘Morning Phase’ onder de arm, algemeen beschouwd als een erg geslaagd vervolg op de magistrale breakup plaat ‘Sea Change’ (‘04), kon de 44-jarige Amerikaan tijdens zijn eerste Belgische passage in zes jaar eigenlijk maar twee kanten uit. De introverte lijn van voorgenoemde platen doortrekken aangevuld met uitgeklede herwerkingen van oude krakers, óf toch maar voluit gaan voor de muzikale potpourri waarmee het grote publiek hem toch vooral associeert.
Een blik op het indrukwekkende instrumentarium dat op de planken van de Vorst Nationaal Club stond opgesteld verraadde eigenlijk al vooraf dat het tweede scenario het draaiboek van de avond zou uitmaken, waarvan de eerste pagina er echter één met flink wat ezelsoren was. De onstuimige opener “Devils Haircut” getuigde dan wel van immens veel goesting, toch ging deze publiekslieveling al meteen kopje onder in een ongeziene slordigheid en een teveel aan decibels. Even leek het er zelfs op alsof Beck en zijn zes muzikale makkers elk een ander nummer op de setlist hadden staan.
De gemiste start bleek gelukkig geen voorbode van meer onheil. Tijdens “Black Tambourine” kregen groep en geluidsman prompt wat meer vat op de adrenaline boost die zich in ijl tempo van alles en iedereen in de zaal meester had gemaakt. De vernuftig in elkaar gedraaide collagepop van “Loser” en “The New Pollution” flitsten ons vervolgens twee decennia terug naar de tijd toen MTV hits nog konden getuigen van enige artistieke kwaliteit.
Zo te oordelen naar de gemiddelde leeftijd van het publiek heeft Beck na het verstrijken van zijn eclectische 90ies periode maar weinig nieuwe zieltjes bijgewonnen. De jongste weken werd er bovendien zowat overal met gratis tickets gegooid om de tot ‘club’ verkleinde zaal toch vol te krijgen. Het waren dus vooral de ouwe en trouwe fans die op post waren en duidelijk ook nummers uit diens latere platen wisten te appreciëren, ook al waren ze voor de gelegenheid hier en daar aardig vermomd. “Gamma Ray”, een nummer dat Beck op zijn voorlaatste plaat inblikte met de hulp van Danger Mouse en toen nog heerlijk naar 60ies psychedelica rook, kreeg een hippe electropop injectie toegediend met een knipoog naar de piepjonge Depeche Mode. Of wat te denken van “Think I’m In Love” wiens onweerstaanbaar funky baslijntje bijna ongemerkt leentjebuur ging spelen bij Giorgio Moroder. Een en ander resulteerde uiteindelijk in een leuke mash-up met het door Donna Summer onsterfelijk gemaakte “I Feel Love”, en illustreerde vooral dat Beck zijn fascinatie voor cut & paste pop nog niet verleerd is.
Of en hoe een duidelijk in party modus verkerende Beck zijn meer intimistische liedjes aan de man zou brengen was ons een raadsel. De eerste pogingen in die richting liepen alvast redelijk faliekant af en tekenden voor zowat de zwakste momenten van de avond. Verstopt tussen wat springerige nummers werden de introverte wereldsongs “Blue Moon” en “Lost Cause” gestript van alle kippenvel en vlug afgehaspeld als betrof het obligate stadionballads die voor de tienduizendste keer op de setlist stonden.
Even later volgde dan toch een rechtzetting waar alle bezitters van ‘Morning Phase’ recht op hadden. Bijna verontschuldigend kondigde Beck een paar nummers uit die nieuwe plaat aan: “First a couple of songs from the new record, and then we go loco”, alsof de man bang was dat iedereen vervolgens een plaspauze zou inlassen. Niets was minder waar, want met het atmosferische “Unforgiven”, de puike nieuwe single “Heart Is A Drum”, het desolate hoogtepunt van de avond “Wave” en het langzaam openbloeiende “Waking Light” werd een ronduit indrukwekkend vierluik geserveerd dat Vorst eensklaps omtoverde van danstempel tot bezinningsoord. Bijna naadloos zocht Beck vervolgens het andere uiterste van zijn muzikaal spectrum door het speelse “Girl” uit de jukebox te laten knallen. Met de heerlijke luchtgitaar pastiche “E-Pro” werd de reguliere speeltijd loeihard beëindigd. In de meesterlijke chaos verzegelde de altijd voor een grapje te vinden Amerikaan letterlijk het podium met een geel ‘do not cross’ lint. De eeuwig blonde duivel-doet-al gaf hiermee misschien ongewild toe dat er hier en daar wel wat scherven moesten worden opgeruimd om verdere ontsporingen te voorkomen.
Beck had zowat ganse avond de fel gesmaakte rol van crowdpleaser op zich genomen, en de pretoogjes verscholen onder zijn brede zwarte hoed verraden dat ook de encores wat dat betreft weinig zouden onderdoen. Met de banjo disco van “Sexx Laws” en de door Prince moeilijk te evenaren -laat staan verbeteren- withete bigband soul van “Debra” ging Beck tot tweemaal toe grasduinen in zijn zowat enige verguisde plaat ‘Midnite Vultures’, maar dat leek het publiek zich overigens geheel terecht nog amper meer te herinneren. Het afsluitende laid-back party anthem “Where It’s At” kreeg een fel gesmaakte makeover die zelfs het zittend publiek uiteindelijk ook deed rechtveren. Medley gewijs passeerden flarden “Running With The Devil”, “Miss You” en “Do Ya Think I’m Sexy” terwijl elk van de virtuoze bandleden welverdiend even uit de schaduw van hun alle aandacht opeisende broodheer konden treden
Om zijn uiteenlopende back catalogue geen oneer aan te doen moest Beck wel uit verschillende vaatjes tappen. In Vorst werd soms wat pijnlijk duidelijk dat ook een kameleon met zotskap zich hierbij kan vergalopperen, maar ach, een kwajongen van 44 met dergelijk talent en artistieke uitstraling moet je bij begin van het schooljaar zoiets kunnen vergeven.
Organisatie: Live Nation
Na hun debuut EP getiteld ‘Boxed In’ uit 2009 is er nu een 5-tal jaar later een nieuwe stap gezet door de heavy/thrash metal band Guilty As Charged met de release van hun eerste volwaardig studio album die de naam ‘Leap of Faith’ heeft meegekregen. Wat eerst en vooral opvalt is het fraaie artwork op de cover van dit album door Vitaly S. Alexius. Een engel die de verwoeste wereld achter zich laat om zich te vervoegen in het aards paradijs. Een fantastische illustratie die een echte eyecatcher is.
Op muzikaal gebied is er een enorme kwaliteitsinjectie hoorbaar en lijkt het mij dat dit viertal een meer thrashy pad heeft gekozen bij het maken van deze schijf.
Opener “Preach to the Masses” kent een opzwepende start met de drums die mooi invallen gevolgd door een semi-grunt van zanger Jan De Vuyssere. De drums blijven doorbeuken en er is een spetterende riff hoorbaar die als ondertoon in het nummer hoorbaar blijft. Dit nummer is redelijk uptempo maar kent ook een rustig middenstuk waarin een stukje uit de speech ‘Time For Choosing’ van Ronald Reagan in verwerkt zit. De opbouw van dit nummer is van hoog niveau want zonder moeite krijgen de mannen het voor elkaar om opnieuw gitaarriffs de boel te laten openbreken en er het vuur in te steken.
“Last Chance” is een aanstekelijk nummer waarbij het refrein tegelijkertijd melodisch als energiek klinkt. De riff die in het midden van het nummer uit de boxen blaast slaat opnieuw de nagel op de kop en is duidelijk headbang materiaal! Het drumwerk is perfect uitgebalanceerd met de gitaarpartijen en de backing vocals die in dit nummer weerklinken geven dit nummer een extra boost.
Het titelnummer “Leap of Faith” zet aan met een frivole basintro van Hannes De Caluwé en het stemgeluid van de zanger klinkt anders op dit nummer in vergelijking met de voorgaande. Er is plaats voor een twin solo van de gitaristen (Dempsey Derous en zanger Jan) die perfect uitgevoerd worden en opnieuw is dit een technisch sterk opgebouwd nummer. De drumsalvos van Matthew Vandenberghe blazen en beuken en zullen ongetwijfeld voor de nodige beschadiging aan de nekspieren zorgen. Het einde van dit nummer zit vol lang uitgesponnen zanglijnen die probleemloos uit de strot van de zanger komen en die bewijst dat hij van verschillende markten thuis is.
Metallica invloeden zijn onmisbaar bij deze band en dit wordt opnieuw duidelijk wanneer het agressieve nummer “I’ll Never” je bij je nekvel grijpt! Dit nummer is een stamper van formaat waarbij de zelfzekerheid en woede ervan af druipt. Live zal dit nummer ongetwijfeld de nodige vuisten in de lucht krijgen en de venijnige stem en het drumgeweld zorgen dat dit nummer een mogelijke uitlaatklep kan zijn wanneer je een mindere dag hebt of iemand je bloed laat koken.
“Lone Wolf” bevat bepaalde tegendraadse riffs en heeft een melodieuze ondertoon. In mijn opinie klinkt de stem minder goed door tussen de instrumenten, maar de snelheid waarbij dit nummer gebracht wordt zorgt ervoor dat circlepits een reden van bestaan hebben. Duidelijk wordt ook dat er een fan van Testament tussen deze bandleden vertoeft want de gitaarlijnen op het einde zijn gemaakt op de wijze zoals enkel Chuck Billy en co een nummer kan afsluiten.
Eventjes pauzeren moeten ze gedacht hebben want het instrumentale “Elysium” zorgt voor een moment van rust. Het nummer op zich is niet slecht gebracht, maar persoonlijk vind ik dit meer een nummer dat moet gebruikt worden als intro of outro omdat het helaas zorgt dat het enthousiasme vervaagt en de aandacht afgeleid wordt. Alsook een directe overschakeling op het volgende nummer mis ik hard en doet mij toch de wenkbrauwen fronsen…nee, niet het beste idee mannen.
Het mogelijk langste nummer op dit album “Lack of Control” bevat een sublieme riff die mij de vraagtekens over het instrumentale nummer direct doet vergeten. Opnieuw is veel agressiviteit hoorbaar, klinkt de drum vet, is er wederom een fantastische samenwerking tussen bassist en gitaristen voelbaar en de zangpartijen zijn een mix van innerlijke agressie en energie waardoor dit nummer in zijn geheel als één van de betere op deze plaat is. Het mid tempo stuk (met de tekst: ‘Why Oh Why’) klinkt mij heel bekend in de oren, maar gelukkig voor hen kan ik er geen band op plakken vanwaar dit zou kunnen gejat zijn dus kan ik enkel maar concluderen dat ze dit handig gebruikt hebben
Afsluiten doen ze in stijl met de kraker “Down” die het tempo aanhoudt, waarbij opnieuw tegendraadse instrumentpartijen hoorbaar zijn en waar een prachtige uitbarsting van gitaar en drum de fik erin steekt. Er is gekozen om wat meer melodie in het nummer te plaatsen en de zang heeft bij momenten opnieuw een kuur ondergaan in de mix die vlot mijn oren binnendringen en mij met een glimlach dit album laat afsluiten.
Na enkele luisterbeurten ben ik van mening dat Guilty As Charged het onderste uit de kan hebben gehaald om hun kunnen aan de wereld hoorbaar te maken, iets waarin ze met verve zijn geslaagd! De heldere productie, mix en mastering zijn duidelijk uitgevoerd door een man met kennis van zaken, nl. Dan Swäno gekend van zijn eerder productiewerk bij bands als Opeth & Bloodbath. Hopelijk reikt deze plaat een breed publiek aan waardoor labels de aandacht van deze band niet over zich heen kunnen laten gaan, want het moge duidelijk zijn dat deze heavy thrashers meer dan het potentieel hebben om tot de top te behoren in de toekomst! Puik werk mannen!!
Mazes - Opkomend talent uit Manchester die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement , Sebadoh en Guided By Voices . We horen een reeks gevoelige , dromerige , rammelende lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Toegegeven , de laatste reeks lijkt wat inwisselbaar door de aanhoudende dezelfde melodie , maar door de beste leuke , relaxte aanpak banen de songs zich wel een weg in je hoofd. “Hayfever wristband” zet de toon na de intro , “Donovan” en “Notes between F& E” boeien door de variatie aan en de drieling “Organ harvest” , “Ephemera en” Sand grown” wuiven deze frisse 90s sound uit …
‘Nikki Nack’ heeft iets speels , onschuldig , onbevangen, jeugdig en kleurrijk om zich, wat ongetwijfeld te horen is in de ritmiek van haar ‘knutsel’ pop . Hoewel …, de collage aan stijlen (= zeg maar lofiworld, waarbij ze stoeit met allerlei geluiden, samples en stijlen waarin folk, jazzy grooves, dampende funk, r&b, afro, hiphop en drumloops te vinden zijn ), is op de derde cd minder prominent aanwezig; we hebben eerder een toegankelijke mix van haar sound , die aanstekelijk, fris , sfeervol klinkt , gekenmerkt van lichte grooves door de hiphopachtige beats .
Tune- Yards experimenteert minder , de tempowisselingen zijn minder fors , dus doenbaarder en ze leunt nauwer aan de pop dan voorheen. Ze balanceert tussen een dansbare groove door de basstunes , keys en percussie en een intens sfeervol, broeierige sound .
Het tintelt wel bij nummers als “Find a new way”, de singles “Water fountain”, “Hey life” en de afsluitende reeks “Rocking chair” en “Manchild”; ze worden afgewisseld met “Time of dark” , “Real thing” en “Wait for a minute”.
In het concept slaagt Tune-Yards er nog steeds in te verrassen in haar materiaal dat oprecht heerlijk is ; gedragen door haar bedwelmende krachtige zang.
Op die manier is en blijft ze talentrijke entertainende dame …
Black Cassette – apartje band toch wel uit ons Belgenlandje, die aan hun tweede cd toe is en eigenlijk de ‘harde ‘ gitaren wat meer ‘onhold’ plaatste en ruimte liet voor keys. Dit bandje onder do-it-all Sjoerd Bruil, staat samen met Jeroen Stevens (drums) , Pascal Deweze (bas) en Micha Volders - die instond voor de productie -, garant voor een reeks driftige , grillige, sfeervolle songs .
De songs houden van onverwachtse wendingen , tempowisselingen en experimentjes. De invloed van een Mauro is onmiskenbaar aan hun sound.
Het is een gevarieerde plaat geworden waar je op songs als “Distant call” , “When I’m busy”, “Down below” en “Don’t want you to go” even op adem moet komen . Ze hebben meer luisterbeurten nodig en doen zich ontdekken . Ze worden goed omgeven door broeierig, sfeervol materiaal als “Under the blossom tree”, “The strangest thing” , “At dawn” en “Nevermind” , waardoor het wat gemoedelijker mag zijn .
We horen een band die veelzijdig klinkt en creatief omgaat met rock’n’roll/eighties synths. Apart bandje binnen onze scene dus!
Begin September tourde The Sixxis doorheen Europa met Spock’s Beard. De band zal de modale Vlaamse rockliefhebber voorlopig niet veel zeggen maar daar komt misschien wel verandering in.
De band is al sinds 2006 actief en bestaat uit vijf onderlegde muzikanten. Met ‘Hollow Shrine’ zijn ze nu pas toe aan hun debuutplaat. The Sixxis brengt progressieve rock die enorm afwisselend is door de jazz, metal, en grunge-invloeden.
Zelf noemen zij Muse, Rush, Soundgarden, Alice In Chains, Rush, System Of A Down en Kings X hun grootste invloeden. Wat ons betreft gaat die vlieger zeker op voor Alice In Chains. Luister maar naar de songs “Weeping Willow Three” en “Long Ago” die zo uit de koker van Layne Staley en Jerry Cantrell lijken te komen.
De volledige plaat ademt trouwens de jaren negentig uit want ook een band als Living Colour passeert de revue met het funky “Nowhere Close”. Opvallend zijn de vocale capaciteiten van frontman Vladdy die een duidelijke meerwaarde aan de gevarieerde composities geven. We vermelden nog dat David Bottrill aan de knopjes zat, de man verdiende zijn sporen bij Tool, Peter Gabriel, Silverchair en Stone Sour...
Deze Amerikaanse band kun je gemakkelijk zelf ontdekken via deze link http://www.thesixxis.com/ .
Benjamin Booker, een jonge snaak uit New Orleans, heeft de rauwe rock’n’roll lucht al eens mogen opsnuiven in het voorprogramma van Jack White. Een postje waar hij zich maar al te zeer in zijn sas voelde, want de man heeft net als Jack White een voorkeur voor ruige, onopgesmukte blues en rauwe soul. Zelf haalt hij als invloeden The Gun Club, Blind Willie Johnson en T Rex aan. Daar is duidelijk iets van aan, maar wij zien er ook een halfbroertje in van Black Joe Lewis of een bastaardneefje van Gary Clark Jr.
Op dit veelbelovende debuut floreert Benjamin Booker van felle, gruizige rock (“Violent Shiver”, “Have you seen my son”) naar diepgewortelde soul (“Slow Coming”) en integere blues (“By the evening”). Van elke song gaan er ettelijke liters bezieling uit en Booker stort er zijn hele hebben en houden in.
Een veelbelovend debuut van een talent waar de ruwe kantjes nog niet zijn van afgevijld. Houden zo.
Deze Zweeds weirdo’s gooien funk, psychedelica, Zappateske rariteiten, fuzzy gitaren en Afrikaanse ritmes in hun kolkende mallemolen. Hetgeen er uit voortkomt is, net als op de al even wonderlijke voorganger ‘World Music’, niet minder dan verbluffend, hoogst origineel en bijzonder heet.
Funkadelic meets Bombino, Grails meets Zappa, Ty Segall meets A Silver Mt. Zion, The Slits meets Tinariwen. Wij zeggen maar wat, omdat we dit geniale stoofpotje gewoon niet kunnen thuisbrengen. Doch het klinkt allemaal geweldig, en ook een beetje vreemd, een stel niet nader genoemde verdovende substanties kunnen u hier misschien wel bij helpen. Probeer het eens in de AB op 21/09.
Church Of Ra, het collectief rond Amenra dat diverse bevriende bands en andere artiesten verenigt, telt een veelbelovende nieuwe groep die luistert naar de naam Eleanora. Dit vijftal uit Gent trad de voorbije jaren al op diverse locatie op en verzamelde zo een mooie live reputatie.
Een jaar geleden trad men definitief uit de anonimiteit middels een split cd met Amenra en nu is de eerste eigen EP. Het plaatje valt in eerste instantie op door het sobere maar knappe artwork en bestaat uit twee nummers die beiden afklokken boven de zeven minuten.
De muziek van Eleanora kun je perfect plaatsen naast die van grote broer Amenra. “Mammon” en “Amenable” zijn trage maar vakkundig opgebouwde songs waar sludge, doom en posthardcore perfect correleren en uitmonden in een intens, postapocalyptisch en bijwijlen melancholische sfeertje. De pikdonkere, dreigende sound wordt daarbij versterkt door het rauwe hysterische geschreeuw van zanger Mathieu Joyeux. Verplicht voer dus voor fans van (uiteraard) Amenra maar ook hardcoreliefhebbers die houden van bands als Converge en Rise And Fall zullen dit werk met liefde omarmen.
Crammerock 2014 op 5 & 6 september 2014 – Een schot in de roos!
Crammerock 2014
GroenePutte
Stekene
2014-09-05 & 06
Nick Nyffels
De 24ste editie van Crammerock in Stekene was een groot succes want voor het eerst kon dit festival uitverkopen, wat toch een kleine 30.000 man betekent over 2 dagen. Het festival aan de E34 heeft een grote tent met twee podia die alterneren, wat soms een beetje stoort omdat de soundcheck van de volgende band bezig is terwijl de bands spelen, maar voor een Sportpaleis gevoel zorgt dat gelukkig nooit. Daarnaast is er nog een Clubtent, waar kleinere elektronica-acts, lokale hiphop en djs geprogrammeerd staan.
Gelukkig kwam Patti Smith niet naar Crammerock dit jaar, zodat Musiczine niet de Grote Belgenverdelger op pad gestuurd had, maar ondergetekende de recensent van dienst was. Want Crammerock had dit jaar wel heel erg veel Belgische bands op de affiche staan: van de 24 acts die over twee dagen in de grote tent met twee alternerende podia stonden, waren er 20 Belgische.
dag 1 – vrijdag 5 september 2014
Wij begonnen er aan op vrijdag met Amongster, de band van Gentenaar Thomas Oosterlinck, die zijn band noemde naar het openingsnummer op Poliça’s “Give you the ghost”. Amongster was een van de winnaars van Studio Brussel’s talentconcours ‘De nieuwe lichting’ en stond ons niet tegen: Oosterlinck heeft een stemgeluid ergens tussen Oscar & The Wolf en Gotye in, en de mix van gitaren en keyboards was ook niet slecht.
Kenji Minogue kan alleen maar uit de hoofdstad van Oost-Vlaanderen, Gent, komen. De eerste keer dat je deze dames ziet, valt je mond gegarandeerd open. Voor mij was het de tweede keer, dus het verrassingseffect was een beetje weg, maar wat bleef waren de verslavende Pop Life/ Charlatan beats met een hoek af, en de onzinnige maar moeilijk verstaanbare teksten van Fanny Willen en Conny Komen. Lag het aan het vroege uur, of de publieksrespons, maar eerder dit jaar op Rubyrock vonden we ze beter, nu zaten ze toch een beetje gevangen in het strakke tijdschema zodat we een beetje het gevoel kregen dat het een feestje van moeten was. Niettemin, de beats blijven heerlijk vuil, Butthole Surfers meets Robyn, en al de bekende hitjes passeerden de revue zoals “Veranda”, “Danny”, “Alwadammehetten” en “Naam familienaam”. Er was tijd voor een bierpauzetje, en natuurlijk dook Fanny het publiek in. ”Min Oeders” was een onwettelijk kindje van de heren van Rammstein die door Grace Jones gedomineerd werden. Soulwax heeft van nu af aan bastaardzusjes en ze heten Kenji Minogue.
Omdat Coely net iets minder ons ding was, gingen we eens naar de Clubtent waar we op Hydrogen Sea stuitten. Als je Amatorski goed vindt, moet je ook zeker eens dit Brussels duo uitchecken: droompop meets elektronica. Zangeres Birsen Uçar heeft een stem die doet denken aan Skye Edwards van Morcheeba. Pj Seaux speelt zowel op keyboards als gitaar en het geheel klonk heel fris. Mooie visuals hadden ze trouwens ook meegebracht.
Joepie, want toen was het tijd voor Gorki. Het was alweer een tijdje geleden dat we Vos aan het werk gezien hadden, op de Gentse Feesten doen we immers meer pleinen aan dan Sint-Jacobs. Een nieuw album heeft Gorki niet uit, dus werd het vooral een greatest hits set vanavond. Vos en co begonnen met “You”ll never walk alone” en “Wacht niet te lang”. “Lieve kleine Piranha” zat vroeg in de set en werd visueel ondersteund op het LED-gordijn dat de band meegebracht had door opwaarts zwemmende dolfijntjes.
Gorki /Gorky bestaat dit jaar 25 jaar, dus dat mocht gevierd worden met “Lang zullen ze leven”. Andere prijsbeestjes waren “Ooit was ik een soldaat”, door Vos aangekondigd als het relaas van zijn hoerenbezoek tijdens zijn legerdienst in Duitsland, natuurlijk “Ooit vraagt een mens zich af”, het visueel met een V-logo ondersteunde “Veronica komt naar je toe” en natuurlijk het op een luid gejuich onthaalde en woord voor woord meegezongen “Mia”, dat voor het eerste kippenvelmoment op Crammerock zorgde.
Tom Van Laere vertoeft nog altijd op Planeet Rock, maar het wordt tijd dat hij naar de echte wereld afdaalt want we vinden dat de man plafonneert op zijn vijfde ‘The Great scam’: van classic rock gaat het snel naar cliché rock, dit ondanks de knappe single “Breaking away”, die volgens ons niet misstaat naast iets van The War on Drugs. Admiral Freebee was goed, maar werd toch overklast door Gorki. Van Laere zijn stem klonk een beetje kapot, maar de liveband tilde het optreden toch naar een hoger niveau: de blazers voegden net dat beetje extra toe, en de nummers kregen een feestelijk funkjasje aangemeten waarbij Stax het grote voorbeeld was, zoals in “Always on the run”. Van Laere kreeg de handen op elkaar bij “Nothing else to do”, smokkelde een saxsolo in de intro van “Breaking away” waarin we vooral de gitaarsolo konden smaken en vervolgde met “Bad year for rock ’n roll”, een vette jam met een smerige sax-outro. De nieuwe nummers bleven niet echt bij, het waren vooral de oudjes die op herkenning konden rekening zoals “Einstein brain” en “Oh darkness”. Een mooi rustpunt was “Rags ’n run” , Van Laere op akoestische gitaar en mondharmonica, ondersteund door de blazers. Natuurlijk kon ook “Ever present” niet ontbreken. Admiral Freebee 2014 heeft een Stax-obsessie, en dat stoorde ons helemaal niet.
Arsenal mag je wel de festivalband noemen. Ze hadden vanavond eventjes moeite om op gang te komen, maar vanaf het derde nummer, “Black Mountain, beautiful love” was het gewonnen spel voor Willemyns en co. De gastzangers mochten ook niet ontbreken natuurlijk, zo kregen we Aaron Perrino van The Sheila Devine en Baloji die “Personne ne bouge” rapte. Toppers waren natuurlijk “Saudade”, “Longee”, “Estupendo” en de grote finale waarin iedereen meezong en sprong was natuurlijk “Melvin”.
Wat konden we verwachten van Lauryn Hill? Het was immers 16 jaar geleden dat ‘The miseduction of Lauryn Hill’ de standaard van de neo-soul verzet had, en sindsdien had mevrouw Marley zich voornamelijk met het opvoeden van kinderen en belastingontduiking bezig gehouden, wat haar in 2013 op 3 maand gevangenis kwam te staan. Had ze maar Vermassen en Mary ingeschakeld. Goed voorbereid hadden we Youtube gecheckt waar een concert eerder dit jaar in Atlanta al duidelijk maakte dat we geen gelikte neo-soul mochten verwachten: reggae zou er zeker in zitten. Zou ze vanavond ook de typische sterallures van de Amerikaanse hiphop artiesten etaleren door een half uur te laat te beginnen? Ja en nee: Arsenal had gewoon tien minuten te lang gespeeld, daar kon Miss Hill niet aan doen, wat ze wel op haar kerfstok had vanavond was dat ze de eerste twintig minuten van haar anderhalf uur geprogrammeerde set haar dj in de strijd stuurde als opwarmer. De arme man moest het publiek ophitsen voor La Hill, maar deed precies het omgekeerde, hij begon er aan met Fun’s “We are young”, wat nog door het halve Waasland werd meegezongen, maar maakte Stekene daarna gewoon kwaad door maar hiphop classics te blijven brengen die onze eigen Discobar Galaxie met zoveel meer stijl en humor op een festivalpubliek weet af te vuren.
Daarbij, de dancetent in Stekene was de Clubtent, dus hij stond op het verkeerde podium. Afijn, na twintig hemeltergende minuten verscheen er toch enige beweging op het podium. Een volledige band, inclusief drie zangeressen verscheen op het podium en Miss Hill droeg een stemmig zwart/wit kleedje en een zwarte hoed.
Zoals ik verwacht had, kregen we reggae inclusief de “wojo”-kreten. “Killing me softly” kreeg zo een reggae-jasje aangemeten, zodat Roberta Flack’s soulklassieker onherkenbaar werd. Ook “Everything is everything” werd ontdaan van alle oorspronkelijke melodielijnen en kreeg nieuwe arrangementen, zodat je een hybride uptempo powerballad a la Alicia Keys kreeg.
Het publiek had kennelijk toch iets meer toegankelijke nummers verwacht, want tijdens het concert liep de grote tent meer en meer leeg, zodat ze tegen het einde van het concert maar voor de helft gevuld bleef.
Had het publiek gelijk? Ja en nee: een festivalvriendelijke set bracht Hill zeker niet vanavond, maar toen ze begon te rappen was snel duidelijk dat zij het grote talent was in The Fugees: het was strak en het was dwingend en stond zover boven wat we Wyclef Jean een paar jaar geleden op Couleur Café zagen doen. Nu dat was ook niet zo moeilijk, want die mixte platte dance met gratuite Marley covers en coverde zelfs House of Pain op schabouwelijke wijze, en meende ook nog Jimi Hendrix te moeten verkrachten door op zijn tanden gitaar te spelen. Eigenzinnig en niet commercieel, dat was het zeker, bijvoorbeeld in “To Zion”. Ook Dancehall kan la Hill zonder problemen aan, de band had ook visuals mee die op de monitors best goed waren, maar door de kwaliteit van het podiumscherm niet tot zijn recht kwamen. Toen was het plots pauze, we meenden het origineel van Portishead’s “Glorybox” te ontwaren, waarna Hill terugkwam voor een akoestisch intermezzo met onder andere “Mr Intentional” en nonkel Bobs “Lay your lights down low”. Daarna was het Fugees-time met een strak “Fu-Gee-La”, “Ready or not” waarin de melodie van Enya’s “Bodicea “ spijtig genoeg naar de achtergrond gemixt werd, en een reprise van “Killing me soflty” die etaleerde hoe goed Hill bij stem is, en waarbij de overblijvers in de tent de handen in de lucht staken. Ex-miss Marley besloot toen nog eens de familiebanden aan te halen met “Jammin” ,dat in de top drie van de vertolkingen netjes naast Sir Bob en Chief Wiggum mocht gaan staan, en “Is this Love”. Afsluiten deed Hill met “Doo Wop that thing” en ze besloot zo een eigenzinnige, ietwat weerbarstige, misschien festivalonvriendelijke set die er wel mocht wezen.
Het publiek rond ons werd ondertussen zatter en zatter, maar aangezien we niet van plan waren onze roes uit te slapen in een tentje, lieten we Dizzee Rascal en The Subs aan ons voorbijgaan, er kwam immers nog een tweede festivaldag aan. Op dag een waren de medailles voor Gorki en Arsenal en was de trofee voor de eigenzinnigheid voor Miss Hill.
dag 2 – zaterdag 6 september 2014
Ook dag twee van Crammerock 2014 was uitverkocht. Wij pikten in bij de laatste twee nummers van Urbanus & de Fanfaar, “Zetpilcar “ en “Ge moogt naar huis gaan” en zagen een dolenthousiast publiek.
Dat Alex Agnew Sportpaleizen kan vullen is voor mij een raadsel, om maar te zeggen dat ik hem de minste van deVlaamse stand upcomedians vind. Zijn metalband, Diablo Boulevard, heeft al zijn derde plaat uit, maar we hadden ze nog nooit aan het werk gezien, om maar te zeggen dat we geen metalfreak zijn. We hoorden metalcore met een popgevoel, nummers zoals “Follow the deadlights” en “Builders of empires” deden ons aan Life of Agony denken. We ontwaarden een Rode Duivelsdrietand in het publiek, en die was wel toepasselijk bij de muziek van Diablo Boulevard. Agnew moest hard werken om dit niet-metal publiek mee te krijgen, en slaagde er toch in om een circle pit en een wall of death te organiseren. Wij vinden het toch leuker als die spontaan ontstaan, maar soit. Een tenenkrullend moment in de set, met Saint of Killers heeft Diablo Boulevard een powermetalballad, die aanzette als een Kyuss meets Metallica, maar dan ontaardde in het slechtste wat de jaren tachtig hairmetal ooit gepresteerd heeft.
Girls in Hawaii, de Waalse indierockers, zijn zo een van die bands die ik op een festival nog nooit gezien had, omdat er op hetzelfde moment altijd wel een iets interessantere band bezig was. Dit zestal speelde vanavond zijn laatste concert in een reeks van honderd. Ze klonken bij momenten dromerig, soms als Grandaddy (wellicht het nummer “Organeum”), maar konden ook bijzonder hard uit de hoek komen, zeker in het laatste kwart van de set. Stekene kon deze band wel smaken.
School is Cool heeft zijn moeilijke, donkere tweede plaat uit, en is in mijn eigen ogen niet meer dezelfde, Arcade Fire gewijze hemelbestormers door het vertrek van Nele Paelinck en Andrew Van Ostade, waardoor de band toch een pak charisma kwijt is dat de nieuwe leden niet hebben kunnen opvangen.
Hier op Crammerock vonden we ze beter dan eerder deze zomer op het Cactusfestival. Zanger Johannes Genard hoste rond als een wilde sjamaan en de blazers gaven dat tikkeltje extra. De nieuwe nummers waren lastig festivalvoer in al hun weerbarstige, elektronische donkerheid. Het waren vooral de oudjes zoals “The underside”, “Road to Rome” en “Warpaint” die iets los maakten bij het publiek, dat laatste nummer paste netjes in zijn nieuw elektronisch jasje. Bij momenten klonk de band hermetisch, maar de finale was dan weer veelbelovend met “World is gonna end tonight” en “New kids in town”. Vreemd dat School is cool zijn eigen apotheose saboteerde door af te sluiten met een door het publiek onbekend nummer.
Tijd om de inwendige mens te versterken, waardoor we het eerste kwart van Channel Zero misten. Die hadden versterkers staan die groot genoeg waren om de tent om ver te blazen. Net als Diablo Boulevard moest Channel Zero hard werken om het publiek mee te krijgen, kwam daar nog bij dat Franky De Smet- Vandamme ziek was, maar dat was er niet aan te horen. Opvallende nummers waren het Nederlandstalige “Duisternis”, “Fool’s parade” en de nieuwe single “Electronic cocaine”. Net zoals voor veel andere bands was dit de laatste show van de tournee van Channel Zero, reden om de crew van de band op het podium te roepen, in het bijzonder dan Pietje, die verjaarde, en getrakteerd werd op een slagroomtaart in het gezicht. Daarna kregen we nog “Help” en bij afsluiter “Black Fuel” mocht het publiek op het podium, waarbij een man in roze transgender bodysuit opviel door de gitaarriffs van het nummer op zijn valse piemel te spelen. Er mag al eens gelachen worden bij Channel Zero.
Buffalo Tom spelen maar drie shows dit jaar, waarvan een in Boston, een in Nederland, en de derde op Crammerock. Om maar te zeggen dat deze indierockers een speciale band hebben met België, die zoals ze zelf vertelden vanavond, ooit begon op het Futurama festival in Deinze. Ze begonnen, hoe toepasselijk kan het zijn, met “Summer’s gone” en gingen er in een rotvaart vandoor want ze wouden zoveel mogelijk nummers spelen in het uur dat ze gekregen hadden. “Treehouse” was verschroeiend, “Larry” zorgde voor het eerste kippenvel, vreemd dat een nummer over een kat zo snijdt. “I’m allowed” werd door iedereen meegezongen, waarna Chris Colbourn, volgende week vijftig, de zang mocht overnemen in “Rachael” en dat deed hij later ook in “Kitchen door”.
Buffalo Tom heeft altijd twee zangers gehad die elkaar goed aanvullen. Bill Janovitz blijft een onderschatte gitarist, de gitaarsolo in “Taillights fade” zat niet in de originele versie, maar voelde heel natuurlijk aan. Het beste nummer vanavond was ongetwijfeld “Velvet Roof”, hoe Janovitz zijn gitaar als een mondharmonica doet klinken, ik kan er nog altijd niet bij. Ook “Mineral” was top, en zoals je al ziet kwam het grootste deel van de nummers vanavond uit ‘Let me come over’. “Birdbrain” was voor de echte Buffalo Tom fans, waarna “Tangerine” en het intieme “Crutch” deze nostalgische, maar steengoede set van Belgium’s favorite Bostonians afsloot (sorry Pixies).
We zouden nooit een plaat kopen van Milow, maar Jonathan Vandenbroeck is wel een perfecte festivalact. De meisjes zongen dus voluit mee vanavond, bijvoorbeeld op “You dont know me” of “Little in the middle”. Milow laste een duet in met een blondje uit Seattle, dat ietwat een Country feeling meekreeg. Er was een “Lichtjes aan de Schelde”-moment toen hij het publiek opriep de smartphones te gebruiken in “You and me” en ook 50 Cent’s “Ayo technology” mocht niet ontbreken. Festivals zijn een dankbaar speelterrein voor artiesten als Milow.
Vreemd genoeg had Hooverphonic nog nooit in de eigen achtertuin op Crammerock gespeeld. Vorige maandag passeerde de hele carrière van deze Waaslanders in Belpop, inclusief de vele zangeressen waarvan Noemie Wolfs de laatste en heel geslaagde incarnatie is. Hooverphonic begon stevig, met “Boomerang” en het op een Moog-orgeltje gebouwde “Expedition Impossible” dat met handclaps ondersteund werd had veel weg van The Inspiral Carpets. Daarna gingen we terug naar het begin van de band met “2 wicky”. “Happiness” volgde, waarna Noemie toch iets minder presteerde in “Mad about you”, dat een loungejasje aan had ergens refererend naar Air en Pierre Henry. Wolfs gaf dan weer welk een topvertolking weg in “Vinegar and salt”, waarin ze met groot gemak haar reikwijdte demonstreerde en een heel geloofwaardige vertolking neerzette. Alex Callier bewees nog maar eens dat hij een geluidsfetisjist is in “Eden”, waarin het geluid gewoon perfect was. “The world is mine” ging Noemie minder goed af, maar in een akoestisch “Jackie Cane” was ze dan wel weer heel straf. In “Sometimes” deed de band iets nieuws, ze brachten een mooie a-capella versie. De eerste doortocht van Hooverphonic was een triomf, die afgesloten werd met “Amalfi”.
De grootste onzin die ooit uit Zweden gekomen is, is ongetwijfeld The Hives, en we bedoelen dat niet positief. We hebben graag garagerock, maar het grote probleem is de zanger van de band, de arrogante Pelle Almqvist die met zijn publiekspelletjes de concerten van de band constant stil legt. Wij houden meer van The Ramones approach als het op punkrock aankomt, gewoon spelen en niet te veel zeveren. Het is daarom dat we de laatste 10 jaar in een wijde boog rond elk festivalpodium gelopen zijn waar The Hives geprogrammeerd stonden. Tijd dus om onze mening te herzien op Crammerock? Wel, als je je over de capriolen van Almqvist zet, rocken de witte pakken een aardig stukje weg. Tuurlijk, hun beste songs blijven die van hun eerste platen, ”Hate to say i told you so”, “Main offender” en “Two timing touch and rock ’n roll”. Er was weer veel show, met onder meer een wassen beelden moment tijdens “Tick tick boom”, maar misschien waren we in een milde bui, eigenlijk was het redelijk goed. Ik ga alleen niet de volgende vijf jaar nog eens kijken naar The Hives.
Oscar and The Wolf konden op een bijzonder geslaagde festivalzomer terugkijken, met passages op Werchter, de Lokerse Feesten en Pukkelpop, nu Crammerock en later deze maand nog Leffingeleuren. Ook al hebben ze enkel een debuut uit en een aantal EP’s, toch mogen ze overal headlinen. Dat is terecht, want hun show staat er, het is een lange theatrale trip, waarin de tropische planten, de belichting en de lasershow voor een 5 uur ’s morgens Ibiza gevoel zorgen. Ok, door de kenmerkende stem van Max Colombie klinken alle nummers wel een beetje hetzelfde, maar dat deert niet. Uitschieters waren natuurlijk, “Princes” en “Strange Entity”. Ook Jennifer Lopez’ “ Jenny from the block” passeerde de revue. Kortom, een waardige afsluiter van Crammerock (de onwaardige afsluiter van Crammerock was natuurlijk Gunther D., hoe kan het anders).
De balans van twee dagen Crammerock: Belgische bands in topvorm (Gorki, Arsenal, Hooverphonic), een eigenzinnige Lauryn Hill die haar talent bevestigde maar dringend met iets nieuws mag komen, en jeugdsentiment van Buffalo Tom die opnieuw bewezen dat ze een van de essentiële bands van de nineties waren.
Organisatie: Crammerock, Stekene
Laundry Day 2014 – zaterdag 6 september 2014 - Op en Top dansfeest!
Laundry Day 2014
Antwerpen-Zuid
Antwerpen
2014-09-06
Thorben Meurisse
Dat Laundry Day in België is uitgegroeid tot het grootste 1-dagsfestival in zijn soort werd zaterdag weer eens duidelijk. Meer dan 60.000 feestgangers waren meer dan welgekomen op deze 17e editie die ook dit jaar weer een waslijst aan grote namen mocht ontvangen.
De 9 stages verwelkomden meer dan 100 acts, indrukwekkend getal voor dit 12uur durend feest. De stages waren 1 voor 1 prachtig gemaakt en voorzien van spetterende lichtshows. In de Rampage tent was het de Drum and Bass en dubstep, samen met het lichtspektakel, 1 geheel. Prachtig om te beleven. Bij de Big Bro moest men opletten wat men deed, 2 gigantische veiligheidscamera’s hielden het dansende volkje nauwlettend in het oog. Het publiek trok er zich niets van aan en ging helemaal uit de bol op de beats van oa. Lennert Wolfs en Dimaro.
Op de mainstage was het Dj Licious die het volk opwarmde voor de knallende sets van Wolfpack en aansluitend Yves V. Wie daarna even dacht uit te rusten voor grote klepper Martin Solveig had het mis want Alvar & Millas trokken de lijn gewoon door, blijven gaan dus. Nu er heel wat volk was toegestroomd voor Martin Solveig kon hij eraan beginnen. Zijn set begon met wat minder bekende en nieuwe muziek maar na enkele meezingers zoals “Hello” was het publiek weer razend enthousiast.
Nu het wat donkerder werd boven ons kon de lichtshow op de mainstage eindelijk zijn toppunt gaan bereiken. Het publiek in spanning laten afwachten naar Dimitri Vegas & Like Mike, liet Laidback Luke niet gebeuren. Hij speelde een set waarvan het publiek meer dan opgewarmd was voor die fantastische broertjes uit Willebroek. Tijd om de grote kanonnen boven te halen dachten ze. Vuurwerk, meer vodka en klassiekers zorgden voor een set om niet rap te vergeten.
Wie Laundry Day 2014 ook zeker niet zal vergeten is DJ Frank, terwijl zijn collega’s op de mainstage alles gaven vroeg hij, op het podium van de Big Bro, zijn vriendin ten huwelijk. Voor een grote menigte. Kan een dag nog beter? Give the power to the people …
Organisatie: Laundry Day
Nederlands 
Français 
