Alcatraz Metal Festival 2014 – 7e editie op 8 en 9 augustus 2014
Alcatraz Metal Festival 2014
Campusterrein Vives
Kortrijk
2014-08-08 & 09
Frederik Lambrecht
Op het campusterrein van Vives in Kortrijk was de tijd opnieuw aangebroken voor Alcatraz Metal Festival. Over 2 dagen verspreid stonden 16 bands geprogrammeerd met elke dag een sublieme afsluiter als je de affiche bekeek.
dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
De aftrap was voorzien op vrijdag 8 augustus met openingsact Diablo Boulevard van eigen bodem. Door omstandigheden was ik maar beschikbaar rond 18u, waardoor ik dus Alex Agnew, Avatar, Hellyeah (waarvan de meesten zeiden dat het een goeie show was), en Lacuna Coil aan mij moest voorbij laten gaan.
Starten deed ik dus met de alternatieve metal/rock/sludge/crossover van Life of Agony die enige tijd geleden een bom deed barsten in de metalwereld door zanger Keith Caputo die doodleuk verkondigde dat hij transgender was en zijn naam bereidwillig liet veranderen in Mina. Qua stemgeluid hoor je wel degelijk een verschil, maar globaal gezien rockte ze op een goed niveau. Openen deden ze al direct met één van hun grootste hits genaamd “Time” van het ‘River Runs Red’ album. De menigte keek op en begon spontaan te headbangen op deze tonen. Het was een leuke set met de klassiekers “Through and Through”, “River Runs Red” en “My Eyes”. Bassist Robert is blijkbaar fan van het Nederlandse groene spul want bij de start van het nummer “Weeds” wist Mina ons te melden dat hij al enkele dagen zonder zat en hij dan een soort stresskip is. Soit, zonder cannabis ging het hem ook goed af, net zoals de andere groepsleden.
Cradle of Filth is een band die in hun beginperiode de pannen van het dak speelde, maar eerlijk gezegd blijft dit een band die je ofwel nauw aan het hart ligt, ofwel een band die zonder moeite je maag kan doen keren van afschuw. Met een masker die leek of zijn huid van zijn gezicht schilferde kwam frontman Dany Filth het podium opgestoven om België te begroeten.
Links achteraan stond een knappe verschijning weggestoken die Mr. Filth moest bijstaan tijdens de afwisselende zanglijnen. Screams en hoge tonen ontsproten uit zijn mond en de band had er zichtbaar zin in. Starten deden we met “At the Gates of Midian” om lekker verder te doen op het elan met “A Dream of Wolves in the Snow”, “The Principle of Evil Made Flesh” en “Nymphetamine”. De beste nummers die vandaag ten gehore werden gebracht waren voor mij “Cruelty Brought Thee Orchids” van het album ‘Cruelty and the Beast’ en hitje “Her Ghost in the Fog” die tevens hun set afsloot. Bij vlagen klonk het geniaal, maar er waren helaas soms ook mindere momenten te bespeuren. De fans zullen alvast content zijn geweest en hopelijk wachten ze niet te lang om ons landje opnieuw te bezoeken.
Afsluiter van deze 1e festivaldag was Marilyn Manson, de meester op het gebied van shock rock. Vele wilde fantasieën werden in de loop van zijn carrière al verspreid, met als hoogtepunt het feit al zou Marilyn een rib hebben laten weghalen om zichzelf van een blowjob te kunnen voorzien. Sommigen sprongen direct mee met dit verhaal, terwijl de normale mens hierbij toch enkele minuten de slappe lach van kreeg.
Muzikaal gezien was hij van heel hoog niveau vandaag! De decibels gingen enkele noten hoger en het decor werd nog voorzien van enkele extra lichten om het showgehalte in de hoogte te tillen. En dat showgehalte bovenaan het lijstje staat van Mr. Manson zal geweten zijn, want hij had telkens wel iets voorzien om het publiek te laten watertanden. Hierbij denk ik dan vooral aan zijn microfoon die voorzien was van een slagersmes, het masker zoals de meesten kennen uit de films van Jason, een soort van buidelrat (wit) die gedrapeerd was over zijn schouders zoals de verfijnde wijven een bontjas zouden dragen, en uiteraard zijn legendarische katheder (spreekstoel) waar hij zijn toespraak verkondigde zoals in de bijhorende clip van het nummer ‘Antichrist Superstar’ die vandaag een bisnummer was.
Hij was uitstekend van stem, maar vooral de drumpartijen waren van hoogstaande kwaliteit en drongen lekker diep je oren in!!
De setlist was ook uitstekend en dus konden hitjes zoals “Disposable Teens”, “Personal Jesus” (cover van Depeche Mode), “Mobscene”, het fantastische “The Dope Show” (waarbij hij het land België ook als een drug op zich beschreef) en meezinger “Sweet Dreams” (Eurythmics cover) de weide in lichterlaaie zetten.
Afsluiten deden ze in stijl met uiteraard “The Beautiful People” die lekker knalde. Een fantastische afsluiter van dag 1!
dag 2 – zaterdag 9 augustus 2014
’s Anderdaags was ik vroeg van de partij om festivaldag 2 te starten met de AOR/rock van Four By Fate…een gezapig optreden die de mensen op de weide rustig liet ontwaken.
Volgende band op het programma was dé band waar ik naar uitkeek. De speed/thrash met technisch surplus van Toxik was een echte topper! Aangezien er maar 2 studio albums zijn verschenen van deze Amerikanen getiteld ‘World Circus’ & ‘Think This’ hadden ze niet zoveel keuze tussen nummers, maar diegene die op beide platen staan zijn allen van hoge kwaliteit. Beginnen deden we met meezinger “Spontanious” die direct aantoonde dat de stem van Mike Sanders nog niets van klasse heeft moeten inboeten. De zuivere hoge uithalen werden zonder moeite uit zijn strot geramd en het publiek ging lekker mee in het ritme. De show werd vakkundig verder gezet met kleppers als “Heart Attack”, “Too Late”, “Victims” & “Breaking Glass”.
Tussendoor werd mij ook duidelijk dat deze mannen broeden op een nieuwe plaat, want een nieuw nummer stond ook in hun setlist die tevens gratis te downloaden is indien je op Alcatraz Festival een shirt kocht van deze thrashers. Hoogtepunten waren zonder twijfel de beide titelnummers van hun album. Lekker showtje die zeker en vast voor herhaling vatbaar is. Opnieuw bewezen dat op thrash geen leeftijd staat!
En we gingen verder op het thrash elan want de volgende band kon er ook wat van. Xentrix is ook zo’n thrashband uit de eind jaren 80 die mij niet direct bekend was. Een dikke zonde want de riffs die deze mannen uit de boxen dropten waren subliem. Zanger Chris Astley heeft duidelijk het werk geleerd van ene James Hetfield want de moves en stijl waren regelrecht gekopieerd van hem. En wie zegt daar nu neen tegen?!! Blijkbaar nog maar 4 albums uitgebracht die zowel negatief als positief door de pers werden onthaald maar live klonken ze als een goed getrainde band. Strak en rechtdoor, kortom opnieuw een mooie prestatie.
Op gebied van gitaar moesten de verschillende bands wel de duimen leggen voor Prong. De riffs en technische klasse van Tommy Victor klonken venijnig en met hitjes als opener “Beg to Differ”, “Unconditional”, “Whose Fist is this Anyway?”, “Revenge… Best Served Cold” was het geen probleem op het publiek mee te krijgen in de flow. De moshpitjes heersten vooraan het podium en het dak ging eraf. Weinig geklets, des te meer muziek schalde uit de speakers. De tijd vloog voorbij in een oogwenk maar klepper “Snap Your Fingers, Snap your Neck” (vergezeld van de leden van Channel Zero) bleef nog lang nazinderen. Als het niveau zo bleef aanhouden dan werd dit een topeditie van Alcatraz!
Met sinds kort een nieuwe zangeres in de gelederen èn een nieuwe plaat sinds juni getiteld ‘War Enternal’ was het uitkijken naar Arch Enemy. Deze band speelt melodische death metal met sporadisch een muzikaal experimentje in vervoegd. De huig van frontvrouw Alissa wierp de stok in het hoenderhok en de fans vochten voor elk stukje bot. Mij kon dit optreden helaas niet te lang boeien aangezien de klank regelmatig onzuiver uit de boxen kwam (mss ook wat te maken met de wind die opzette) en het niveau van de voorgaande bands niet werd gehaald, maar waarschijnlijk zullen sommige fans het tegendeel beweren. De eerste keer dat ik deze band live zag op Graspop stond ik met mijn mond open te kijken naar de energie en agressie die deze band uitstraalde, maar dit was helaas niet het geval vandaag. Volgende keer beter…
Ietsje voor 18u stond het decor klaar voor Sacred Reich…een echte live bands wegens geen nieuwe albums meer sinds 1996. De vreugde straalde van hun gezicht en werd probleemloos overgenomen door de meute toeschouwers. Old school thrash van de bovenste plank was wat deze mannen serveerden en met klassiekers als “Love…Hate”, “Death Squad”, “Who’s to Blame”, “The Amerikan Way” en “Free” werd een lekker feestje ingezet. 1 cover werd gebracht met “War Pigs” van Black Sabbath die zoals altijd luidkeels werd meegebruld. Opnieuw ging de tijd veel te snel voorbij en was dit optreden te rap afgelopen. Nog een laatste keer kwamen de mannen op om een bisnummer te brengen waarbij iedereen als een klein kind superhit “Surf Nicaragua” mee schreeuwden. Genieten geblazen was het!
Franky en zijn mannen van Channel Zero drapeerden hun vlag achter de drum, gevolgd door de pijnlijke herinnering aan de onverwachte dood van Phil een jaar geleden. Het publiek hield de lippen een kleine minuut op elkaar om later met respect in de handen te klappen voor dit verlies in de metalscene. “Suck My Energy” effende het pad, gevolgd door nog een ouwe gouwe getiteld “Fool’s Parade”. Sinds april hebben ze ook een nieuw album uitgebracht (‘Kill All Kings’) en hiervan werden single “Electronic Cocaine” en “Duisternis” (waarbij zowel in het Vlaams, Frans als Engels wordt gezongen) gebracht.
Ikzelf ben geen fan van het nieuwere werk, maar in het publiek werd kwistig gecrowdsurfed bij deze nummers. Neenee, geef mij dan maar de krakers “Black Fuel”, “Unsafe” en “Bad To the Bone”. Franky was in vorm en holde van links naar rechts om uiteindelijk richting P.A. te lopen en enkele kleine mannen te laten meebrullen in zijn microfoon. Terugkeren naar het podium verliep niet langs de gewone weg, want hij baande zich een weg tussen het publiek (met een horde securitymannen achter zijn gat). De buren werden nogmaals wakker geschud met een volle weide die “Help” meebrulde en die de goeie set van Channel Zero extra kracht meegaf. Channel Zero speelde vandaag echt sterk in mijn opinie.
W.A.S.P. was aan de beurt en zanger Blackie Lawless kent logischerwijs de knepen van het vak hoe je een meute volk laat gehoorzamen en genieten. Een kleine zangoorlog werd aangegaan onder het publiek en de sfeer zat direct goed. Alle nummers werden met bravoure gebracht en lieten een goede indruk na bij mezelf. Stel je voor, “On Your Knees”, “Love Machine”, “Wildchild”, “I Wanna be Somebody” en “The Idol” en je weet dat dit smullen was. Altijd leuk wanneer ze de boel komen platspelen in ons Belgenlandje!
De grootste naam op de affiche dit jaar was zonder twijfel Twisted Sister. Reeds de derde maal in korte tijd dat Dee Snider en kornuiten België aandoen, met hun laatste optreden op Graspop nog vers in hun geheugen gegrift. Toen was moeder natuur een kreng volgens Dee omdat hun show uitgeregend werd, maar dit jaar was moeder natuur een godsgeschenk wegens het betrekkelijke goede weer in Kortrijk.
Twisted Sister deed zoals ze gewoon zijn, namelijk muziek brengen met passie en uitstraling! Dee Snider mag dan misschien bijna 60 jaar zijn, maar zijn six pack en charisma bewijzen dat hij nog steeds in topvorm is. Aftrappen deden we met “Stay Hungry” die direct aangaf hoe het moest, gevolgd door “The Kids are Back”. Meezingen was een must met “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “Captain Howdy” gekoppeld aan “Street Justice” en “I Believe in Rock ’n Roll”.
Dit jaar hadden deze Amerikanen een verrassing in petto, want in het midden van hun set stond kraker “We’re Not Gonna Take it” geprogrammeerd. De vuisten gingen in de lucht, enkelen surften zich een weg richting podium en de weide ging compleet uit hun dak. En nog was het niet gedaan want “Shoot ‘Em Down”, “Under the Blade”, “The Price” en “Burn in Hell” hakten verder in op het publiek. Bij nummer “I Wanna Rock” kon Dee Snider amper zijn lach inhouden toen het publiek massaal meeging in de vraag om “I Wanna Fuck” mee te brullen. Blijkbaar was dit nog niet veel gebeurd, want hij stond erop dat dit stukje opgenomen werd, waarschijnlijk om later vanuit zijn zetel te herbeluisteren hehe.
Het einde van Alcatraz Metal Fest werd ingegaan en Twisted Sister ramde er nog “S.M.F.” door. Ze wilden dit feestje blijkbaar niet laten eindigen en nogmaals werd de chorus van “We’re not Gonna Take it” ingezet die door het publiek nog lang na de laatste muzikale noten ten gehore werd gebracht. Jaja, deze hit blijft in je hoofd zitten, of je nu wil of niet!
Twisted Sister zette een puike prestatie neer (zoals ik hen gewoon ben) en sloot een sterke editie van Alcatraz af! Alvast tot volgende jaar!
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2014/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Moodstock 2014 - Elektronisch muziekfestival - Daverend Limburg
Moodstock 2014
Festivalterrein
Wijchmaal - Peer
2014-08-09
Chandra Rowe
Waar in t bronsgroen eikenhout, elke Limburger zal met trots verder kunnen aanvullen. Op deze zonnige zomerdag zal er echter geen nachtegaaltje zingen, we maken ons op voor het elektronisch muziekfestival Moodstock. Hoewel de festivalsite zich 3km verder bevindt, hoor ik de eerste beats mijn woonkamer bereiken. Het belooft een voeten-stampende-dag te worden, op naar Wijchmaal.
Geheel uitzonderlijk krijg ik van de organisatie de kans om Moodstock tot het uiterste te exploreren, de full Moodstock experience zeg maar. Bij aankomst ontvang ik een artiestenbandje, wat me meteen tot VIP bombardeert. Ik voel me Gulliver op een van zijn reizen en kan niet wachten om mijn ontdekkingstocht te beginnen.
In de Casablanca tent mag Barry Kill het festival openen. Van ver lijkt de DJ op David Guetta, al stopt de vergelijking hier dan ook. Ik nestel me in de geïmproviseerde zitkamer en neem hetgeen wat rond me gebeurt op. Met de zon op mijn gezicht en toestromend volk is dit alvast een goed begin. Kill brengt zachte, oorstrelende beats en de eerste mensen wagen zich al aan een danspasje hier en daar.
Zoals dat gaat bij rondtrekken, beland ik per toeval backstage. Mijn Moodstock experience zal een geheel nieuwe wending nemen, daar ik zelfs mee mag helpen met het maken van cocktails. Hierdoor mis ik wel even wat er op de weide gebeurt, maar de sfeer achter de schermen maakt alles ruimschoots goed. Ik ontdek dat er een verscholen bacardi-cola maker in me schuilt, die het goedje ook nog weet aan de man te brengen. Al lijken de vooruitzichten van deze carrièrewending positief, ik besluit toch terug naar de weide te trekken en me aan mijn vooropgesteld plan te houden.
Aan de andere kant van de Casablanca bevindt zich namelijk nog een tent, de Grooveyard. Hier wordt house van de bovenste plank gedraaid. Het decor dient ook vernoemd te worden, daar het lijkt of je de hele dag onder een sterrenhemel staat te dansen. Met namen als Tom Leclerq, 2Dirty en Franky Rizardo mag je er zeker van zijn dat ook hier vanavond een groot dansfeest zal losbarsten. Jammer genoeg liggen mijn house dagen al ver achter me, ik trek me terug richting Casablanca.
Shaun Reeves en Ryan Crossen zetten de avond in en menigte laat de Wijchmaalse grond op zijn vesten daveren. Zelf beland ik bovenop de schouders van een goedwillige danspartner, hier blijf ik nog even.
Steve Bug zal het festival afsluiten en ik besluit volop gebruik te maken van mijn VIP-arrangement. Achter de draaitafels, in gezelschap van, zie ik hoe de menigte volledig uit de bol weet te gaan. De organisatie laat weten hoeveel tijd Steve Bug nog heeft en het einde van Moodstock lijkt haast in zicht. Nog voor de laatste beat door de boxen schalt, sta ik terug aan de andere kant van de draaitafel om al dansend het festival af te sluiten. Steve Bug’s sessie is een aaneenschakeling van oorwormpjes, die we met plezier laten zitten.
Moodstock 2014 zit er al weer op en bij het naar buiten gaan denk ik terug aan het Limburgs volkslied en vervang de woorden als volgt: Daar is mijn muziekland, Wijchmaals dierbaar oord!!!
Organisatie: Moodstock
Brussels Summer Festival 2014 – Suede
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-09
Emile Dekeyser
Het is een iets anders dan de Grote Kaai in Lokeren of een modderweide in Saint-Ghislain, zo een festival in het centrum van de hoofdstad. Naast het Koninklijk Paleis dan nog wel. Vrijwel uniek in Europa en ook dit jaar heeft Brussels Summer Festival met headliners Patti Smith, Suede en Texas een sterk programma. Eentje die wel eens de bezoekersrecords van de vorige edities van de tabellen zou kunnen vegen, werd vooraf voorspeld. Als het die vaart effectief gaat nemen dan zal dag 2, met Suede als headliner, alvast niet de geschiedenisboeken ingaan, qua opkomst dan wel te verstaan.
Ozark Henry, het alter ego van West-Vlaming Piet Goddaer, werd wel erg lauw onthaald. Niet dat dat zo’n grote verrassing is. Welke richting die man eigenlijk uit wil, god mag het weten, en we zijn god niet. En ohja Piet, wat hebben we vandaag geleerd? Punt 1: van David Bowie blijven we af. Onze hero was je vandaag niet. Misschien een volgende keer wel, alhoewel we dat sterk betwijfelen.
Niet dat er voor headliner Suede wel een stormloop was, zoals die er de vorige 2 edities wel was voor pakweg Madness en The Stooges. Aan het enthousiasme van de band, en frontman Brett Anderson in het bijzonder, lag het alvast niet. It takes two to tango, maar als ‘t het echt moet, danst Brett die tango desnoods wel op z’n eentje. “Europe is our playground”, klonk het in het refrein van de voorzichtige opener met dezelfde titel, en hij meende het. Het podium hier, toevallig in de hoofdstad van Europa, was de mans speeltuin. De natuurlijke habitat van een onvervalste performer, een rasecht podiumbeest. Hij zweette als een otter, zwaaide tegelijk met micro én heupen, zocht de eerste rijen op en betrok die ook heel vaak in zijn nummers. Verstaanbaar ook, ergens halverwege de set verkondigde hij dat dit hun laatste optreden van het jaar en waarschijnlijk ook voor een lange tijd was, een hint naar een nieuwe plaat waarvan ze 1 nummer speelden.
Nog een laatste keer knallen dus. En wat deden ze het goed. Daar waar ze vorig jaar in de AB nog vooral hun jongste plaat ‘Bloodsports’ kwamen voorstellen, haalde nu enkel “It Starts and Ends With You” uit die plaat de set, als tweede nummer. Een rondje greatest hits dus. Dat “Trash” en “Animal Nitrate”, hun op “Beautiful Ones” na twee bekendste nummers, al zo vroeg in de set en vlak achter elkaar zaten, was op z’n zachtst gezegd verrassend. En toch deerde het niet. De waardig ‘oud’ geworden Britpoppers hebben genoeg andere sterke, opzwepende nummers: “We Are The Pigs”, “Can’t Get Enough”, “The Drowners”, “Filmstar”, “So Young”, “Metal Mickey”, de lijst is lang. Allen haalden ze de setlist en waren zowel met overgave als foutloos gespeeld. Vakmanschap en pure klasse. Rustigere nummers als “Tight Rope” (het nieuw, veelbelovend nummer), “Everything Will Flow” en “Sometimes I Feel I’ll Float Away” waren meer dan enkel rustpauzes in de set. Mede door de overgave van Brett. Wanneer hij op z’n knieën ‘I need you more than you need to be needed’ zingt, dan geloven wij hem. Het laatste nummer was uiteraard “Beautiful Ones”. Brett namedropte Jacques Brel en vroeg/smeekte ons of we even mooi als onze landgenoot konden en misschien vooral wouden zingen. Het nog aanwezige publiek schoot wakker. Een 90’s anthem. De perfecte afsluiter. Ware het niet dat ze zo nodig nog een bisronde moesten spelen. “She’s in Fashion” is een fantastisch nummer, maar de akoestische versie was er een zonder meerwaarde en afsluiter “Saturday Night” was zeker niet slecht, maar voelde zelfs gewoon overbodig aan.
Suede moest op deze zaterdagavond opboksen tegen een apathisch publiek en bracht het al bij al, dankzij hun charismatische frontman, tot een goed eind. Een cliché om mee af te sluiten? Waarom ook niet: de afwezigen hadden ongelijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Brussels Summer Festival 2014 – Patti Smith – Skip The Use - M
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-08
Philippe Blackmarquis
De 13e editie van het Brussels Summer Festival begon sterk. Meer dan 11.000 mensen kwamen naar het Paleizenplein bij aanvang van een festival dat 10 dagen het zomerritme hartje Brussel bepaalt. Het BSF heeft een unieke historische omgeving , een rijke en eclectische programmatie, en alles aan een zeer redelijke prijs …
Een unieke mengelmoes vanavond op deze 'BSF' wordt aangetoond … Het is The Feather, de Belgische band van Thomas Medard, zanger van Dan San, die het festival opent. Het plein is nog ver van vol, maar The Feather krijgt toch voldoende respons met hun indie rock met folky tunes. Achter Thomas Medard is er een volledige groep met gitaren, drums, keyboards, vibrafoon en percussie. Men denkt aan Midlake, Fleet Foxes of Crosby, Stills & Nash. Het is mooi, delicaat, ambachtelijk: een groep om te volgen!
Om 19u, de grote menigte is daar voor de sensatie uit Lille: Skip The Use.
maar in de prachtige setting van 11.000 mensen in een lange en smalle ruimte, met een PA van gemiddelde kwaliteit en kleine videoschermen, kan je niet spreken van optimal comfort. Daarnaast zijn er de eindeloze rijen voor de ticket shops en de drankstanden.
Enfin, geen verder geklaag want de sfeer is uitstekend en de jongens van Skip The Use zijn hier om de boel op stelten te zetten! Hun naam betekent "Verander de gewoontes" en het is waar dat ze iets nieuws en verfrissends voorstellen. Mat Bastard, de 'frontman' van de groep en Yann Stefani op gitaar, Jay Jimenez op bas, Lio op keyboards en Manamax op drums, straalt de band op het podium.
Muzikaal is het een soort van cross-over van funk, rock, metal, disco, reggae, ska, Britpop... We denken aan Rage Against The Machine (ze spelen "Killing In The Name Of ..." in het midden van hun nummer "You Are"), Bloc Party, Madness en Blur. Een concert ‘on speed’ met krachtige nummers als "30 Years", "Nameless World" of "Give Me Your Life". Op een bepaald moment probeert Mat Bastard zelfs een imitatie van Brian Johnson van AC/DC. Soms heb je toch de indruk dat hij een beetje ‘too much’ is.
Later wordt hun hit "Ghost" sterk onthaald. De schaduw van Gorillaz zweeft erover ... Op het einde wordt de song nog meer electro getint. Waanzinnig. "The Bastard Song" vormt het hoogtepunt, met een knipoog naar Quand La Musique Est Bonne” van JJ Goldman middenin het liedje... Kortom: een opwindend concert ...
Setlist: 30 Years, Nameless World, Give Me Your Life, The Story of Gods and Men, Gone Away, People In The Shadow, Birds Are Born To Fly, You Are, Ghost,
Être Heureux, Bullet, Bastard Song.
Een radicale verandering in sfeer en periode noteren we als Patti Smith aandraaft , één van de levende legendes uit de rockmuziek. In 1975 was haar album ‘Horses’ een echte revolutie, poëtische rock in de traditie van The Doors en Joni Mitchell, 100% punk, energie en filosofie. Vandaag, 67, telt Smith 11 albums en heeft meerdere generaties van muzikanten geïnspireerd. Ik had haar op de Sinners Day in 2011 gezien en ik was blij haar nu weer te zien. En ik werd niet teleurgesteld.
"Ik ben blij terug in Brussel te zijn!" Patti Smith verwijst hier naar het concert dat ze in 1976 in het Koninklijk Circus gaf, maar ook met een knipoog naar haar concerten in de AB de laatste jaren … Met haar hoed en haar jeans betovert ze mij weer met haar diepe stem. Songs als "Dancing Barefoot" of de reggae "Redondo Beach" krijgen met de jaren nog meer schoonheid en gevoeligheid . In de intro van "In My Blakean Year" improviseert ze een tekst over het concert van haar concert in Brussel in 1976: erg leuk.
Later krijgt 'Because The Night', haar grootste hit, mede geschreven door Bruce Springsteen, enorm veel reacties en men voelt dat het tweede deel van het concert veel sterker zal zijn. Zelfs de jongeren die er alleen voor een drankje zijn, schreeuwen mee: "Because The Night Belongs To Lovers...”
"Banga", genomen uit haar nieuwste album, behield de intense spanning. Patti Smith huilt als een wolvin en na een korte poëtische voordracht ("spoken word”) schakelt ze over naar een zeer krachtige "People Have The Power". Overweldigend.
"Jesus Died For Somebody's Sins But Not Mine...": deze woorden uit haar fantastische cover van "Gloria" (van Them) had mijn tienerjaren-ziel gemarkeerd . De rillingen lopen over mijn rug als ze dit op het podium zingt.
Na een volgend expressieve 'spoken word', begint de finalereeks van haar concert: "Rock and Roll Nigger". Smith schreeuwt “Outside of society, that’s where I want to be!” en schrijft het lied aan Edward Snowden toe . Het slot is geweldig en de zangeres breekt zelfs een snaar op haar gitaar. In 2011 had ze ook al eens een snaar gebroken, dan met haar tanden! De grote priesteres schreeuwt "Bruxelles, je t'aime!" en verlaat het podium. En ja, ook wij hielden van haar ...
Setlist: Dancing Barefoot, Redondo Beach, April Fool, My Blakean Year, Beneath the Southern Cross, Ain't It Strange, Pissing in a River, Because the Night
(Dedicated to Fred "Sonic" Smith), Banga, People Have the Power, Gloria
(Them cover), Rock N Roll Nigger
Zware taak voor Mathieu Chedid, aka M, om na zo'n fantastische act te moeten spelen. Zoals verwacht bleek het contrast erg wreed te zijn voor de Franse zanger / gitarist. Zijn gitaar riffs klonken veel te 'cliché' en we bleven tamelijk ongevoelig voor zijn stem en zijn nummers. Anderzijds is M een volwaardig 'showman' en zijn de concerten dynamisch. Heel wat tempowisselingen zijn er in het concert te situeren.
Na een paar nummers, waaronder "Mon Ego", "Vague Sensuelle", "Océan" en "A vos Souhaits" kondigt M een grote verrassing aan... de Belgische zanger Saule. De band speelt fragmenten uit "Little Wing" van Jimi Hendrix en “Immigrant Song” van Led Zeppelin en Saule zingt een zeer slechte cover van "Lucille". De karaoke gaat dan door met fragmenten uit MC Hammer, Van Halen, White Stripes en Rage Against The Machine (weer!) ...
Mathieu Chedid vermijdt de overdrive hierin nog gelukkig en het einde van het concert is dan ook veel interessanter. "Je Dis Aime", en vooral het funky "Machistador" zijn een schot in de roos . Het publiek is enthousiast. Na een korte pauze, komt M terug om "Machine" en "Bahia" te spelen.
Conclusie, M staat hier voor Middelmatig, met een aantal zeer goede momenten; de 'gimmick' is ietwat te storend ...
Een deel van het publiek verplaatste zich dan naar de Kunstberg voor de electro-nacht (Rodriguez Jr was op het podium), maar de regen ontmoedigde mij snel om langer te blijven. Dus keerde ik terug naar huis, genietend van de sensuele , poëtische muziek van Patti Smith...
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Lokerse Feesten 2014 – DAG 09 – Pet Shop Boys – Arsenal – Emiliana Torrini – Gabriel Rios
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-09
Sien Ranschaert
Het programma voorspelde een mooie avond te worden. Bij aankomst waren er veel mensen buiten de Kaai aanwezig die rustig voorbij de eetkraampjes hun weg naar het plein baanden.
Bij de start van het optreden van Gabriël Rios, een Portoricaanse muzikant met Gentse achtergrond die tegenwoordig pendelt tussen New York en België, konden we eerst genieten van het ouwe getrouwe “Voodoo Chile”. Hij begon minimalistisch, helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Tijdens de eerste tonen van zijn lied, vulde het plein zich met een publiek van alle leeftijden. Genietend van de ondergaande zon en de muziek, hadden we een Zuiderse sfeer zeg maar.
Lied na lied kwam er een muzikant bij en telkens speelden ze een nummer van de nieuwe CD. De cd waarbij hij experimenteerde met het uitbrengen van songs. Elke maand een nieuw nummer, nu al 10 maanden lang. Tijdens het concert kwamen de beloofde nummers van vóór de huidige CD en hierbij kreeg hij een eerste echt gemeend applaus na “Broad day light”. Terwijl hij het eerste nummer, “Holy Water “ van de nieuwe cd aan het volk van de Lokerse Feesten opdroeg, kon de sfeer pas echt gesmaakt worden. Toen hij ook even een preview gaf van het nummer dat uitkomt in september had hij ons allemaal veroverd.
Na het optreden dat ons in vervoering bracht, keken we uit naar Emiliana Torrini, de dame die bekend werd een aantal jaren geleden met de hit “Jungle Drum’s”. Helaas kon ze het publiek niet triggeren. Steeds opnieuw probeerde ze het volk mee te krijgen met de psychedelische songs van haar laatste CD ‘Tookah’. Hierin slaagde ze eindelijk een beetje door haar alombekende hit te spelen. Alle songs ervoor was ze slechts een achtergrond muziekje op een gezellige avond voor velen.
Nog even voor de Pet Shop Boys een optreden meepikken van Arsenal, de groep die reeds 6 jaar aanwezig was op de Lokerse Feesten. Helaas hadden ze vorig jaar even een break genomen maar dit maakten ze dit jaar dubbel en dik goed. Refererend naar hun sabbatjaar startte John Roan het optreden met de vermelding: “Lang geleden dat we op de Lokerse Feesten waren.” Toen zijn 2 mooie dames hem op het podium vervoegden kon het feest beginnen. De ene hit volgde de andere op en werkelijk elk nummer werd gesmaakt door het publiek. Zowel jong als oud trok de dansschoenen aan om mee te deinen op de muziek. Toen er even een technisch defect was, kon de zanger het publiek boeien door een vervelend moment als dit even ‘vol te lullen’. Laat ons hopen dat ze ook volgend jaar van de partij zijn, want zij weten hoe ze een plein doen feesten.
Dan de hoofdact van de avond, de Pet Shop Boys een Brits muzikantenduo, gevormd door zanger Neil Tennant, en toetsenist Chris Lowe, al twijfel ik of deze informatie nodig is. Ze staan er voor bekend niets uit te voeren als het niet volgens hun normen ‘AF’ is. En de show was ook af. De lange intro naar hun eerste nummers kon op 2 manieren opgenomen worden, het triggerde om te blijven kijken naar het vervolg, al was de aanloop door een doorzichtig gordijn bijna net iets te lang.
Het optreden was een mix van muziekoptreden en een perfect uitgevoerd spektakel met de zotste vertoningen. Verschijnend in een pak met stekels, een metalen kop van een dier, een bed, een fluojasje,…
Natuurlijk zijn deze artiesten ook een geweldig toonbeeld van muziek. Ongeacht deze soms overdreven show deden ze geen afbreuk aan hun grootste hits “Rent”, “It’ s a sin”, “Always on my mind” en “Go West” werden in sneltempo de boxen ingejaagd. Wanneer het optreden eindigde met het aangaan van de gewone lichten, bleef menig toeschouwer onwennig achter op het plein.
Na dit spetterend optreden was het aan het jonge publiek om te genieten van de DJ set Mumbai Science. De jonge Maarten Elen en Jonas Kiesekoms konden de electronic music door de boxen laten knallen om de zaterdagvond al dansend af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-09-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 08 – The Subs - 50 Cent – KRS-One
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-08
Sien Ranschaert
Vrijdagavond, de 8ste avond van de 40ste editie Lokerse Feesten, beloofde een feestje van formaat te worden, met de hiphop klepper 50 Cent.
Om 19u kwam het Gentse collectief Gang The Label de aftrap geven van de hip-hop avond. Slechts 3 van de 4 kompanen waren van de partij; Gyamfi had zijn kat gestuurd. Maar de 3 jonkies hebben kwaliteit genoeg om dat gemis op te vangen. GTL Dro, Kustom en Nkayblessed toonden dat ze toch al op de internationale artiestenpoort mogen aankloppen. Een aangename start en kennismaking met de Gentse Hip Hop scene.
Met KRS-One klonk even later een “I’m gonna take you on a mission tonight” door de boxen. Was zijn leuze maar zo gemakkelijk. De legende uit de jaren 80 kreeg het Lokerse publiek helaas niet mee. Gedeeltelijk te wijten aan het jeugdige publiek. Echter door de universele sound en ‘the real hiphop is over here’ trok hij het publiek toch aan zijn kant. De hit “Outta here” en de kaskraker “Sound of da police” waren natuurlijk wel de basis van deze omslag. Laat 50 Cent maar eens bij deze old school rapper in de leer gaan.
‘Cause nobody can do it like” Mix Master Mike’ waren de woorden van de Beastie Boys. Achter de turntable deed hij het menig bezoeker moeilijk krijgen door de snelheid waarmee hij de songs elkaar liet opvolgen. Scratchen kan hij als de beste maar de hedendaagse beats heeft hij toch nog niet volledig onder de knie. Verder waren er enkele toffe nummers in zijn set terug te vinden zoals “Shout”, “Turn down for what” en “Bohemian Rhapsody”. Een open mondsensatie van live-werk en snelheid van uitvoering.
Het publiek stroomde toe, voor de absolute headline 50 cent van de avond, of toch dat dachten we. De motivatie van de muzikanten was echter ver te zoeken. Toen de rapper eindelijk zelf zijn opwachting maakte was er nog niet veel beterschap. Hij viste uit zijn recentste album het nummer “Hold on”, wat hoop gaf voor wat ons nog te wachten stond.
De motivatie was als de stem van Curtis , bijna onverstaanbaar gereutel , en bracht nog nieuwe nummers van zijn middelmatig laatste cd. “Ayo Technology” kreeg dan weer wel de aandacht van het publiek, technisch was het niet perfect maar er zat ‘schwung’ in.
Met de nummers “In da club” en “Candy shop” kon hij het publiek doen bewegen, helaas zorgde de ondermaatse uitvoering ervan volgende vraag : “had hij niet beter “The Game” meegebracht?
Opluchting alom bij de vaste bezoeker van de Lokerse Feesten, toen The Subs aantraden . Zoals steeds met een speciaal decor, nu met kubussen als hoofddeksel , starten ze hun optreden. De vijfde maal op rij en ook nu stelden Jeroen, Wiebe en Hadrien niet teleur. Een rondspringende, dansende en drijvende De Pessemier kreeg met zijn elektropunk en zeker met “The Face of the Planet”, het publiek aan het drinken en dansen. Hij kreeg ze zelfs op de grond. Nadat hij de toeschouwers wat vodka aanbood, crowdsurfte hij zich een weg over het publiek. Wanneer hij iedereen vroeg om op de grond te gaan zitten en iedereen spontaan rechtveerde op hun muziek kwam het feest pas goed op gang.
Tijdens het optreden kon iedereen de attitude van “Fuck that shit” op de Grote kaai wel voelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-08-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Tim Rice en Andrew Lloyd Webber’s musical meesterwerk Evita is in het land voor 14 voorstellingen, de Europese première in de originele Engelse versie . Shakalaka slaagde erin deze musicaltopper naar hier te halen , na Cats en Mamma Mia , die op een even groot succes kan rekenen.
Evita is één van de bekendste musicals ter wereld en vertelt het verhaal van Evita Peron , de echtgenote van de Argentijnse president Juna Peron na WOII, de levensloop van haar nederige afkomst van fotomodel tot actrice naar de rijkdom , de macht in de sociale rangen en de status van ‘first lady’ die de bevolking van haar maakten, tot het verval en de kanker , die zich van haar lichaam meester maakte . Op 33 jarige leeftijd overleed ze en het land werd in diepe rouw gehuld . “Don’t cry for me Argentina” werd dan ook dié wereldhit uit de musical/theatergeschiedenis.
Evita werd gelauwerd met meer dan 20 belangrijke awards . De verfilming met Madonna en Antonio Banderas (’96) won ook een Oscar.
De toeschouwer wordt in een ingenieus decor ondergedompeld in een perfecte afstemming van snelle scènewissels, de swingende choreografieën, de dynamiek , de friste en de vaardigheid in het verhaal, de knappe , sterke acteer- en zangprestatie en de heerlijk moderne orkestraties , die nergens bombastisch aandoen.
De emotionaliteit en de gevoeligheid die errond zweeft , krijgt vooral in het tweede deel de bovenhand. Santa Eva staat hier dan als persoon nog meer in de picture , met haar talent en de verbrokkeling van haar eigen functioneren.
De creativiteit, de overgangen op het podium , het filmisch kader , het danstalent , de acteerprestaties en de zangpartijen , vooral in het eerste deel zijn dan ook enorm, met oog voor detail ; een streling voor oog en oor .
We werden moeiteloos meegesleept in het ganse verhaal . Hoogte punt is natuurlijk als zij in een glinsterende witte jurk op het balkon verschijnt en helder , indringend, overweldigend “Don’t cry for me Argentina” zingt .
Knap allemaal hoe het is in elkaar gestoken en is uitgewerkt , wat niemand onberoerd liet. Prachtig hoe het samenspel en de individuele prestatie met meer dan 40 betrokkenen op elkaar is ingespeeld; ook de figuranten kwamen hier goed uit de verf .
Kortom, dit is ‘pur sang’, een aanrader om U volledig in deze topproductie te laten opgaan . Shakalaka mag als initiatiefnemer in België terecht trots zijn … Evita speelt van 29 juli tem 10 augustus 2014
Organisatie: Shakalaka (ism Kursaal Oostende)
Lokerse Feesten 2014 – DAG 07 – Blink-182 – Millencollin
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-07
John Van De Putte
Blink-182 kan het nog!
Millencolin , sinds jaar en dag het uithangbord van de Zweedse punkrockscène, kreeg een mooie spot toegemeten net vóór de headline van de avond, Blink-182. Ontgoochelen deden ze allerminst, hun wisselvallige livereputatie indachtig, maakten ze in hun uurtje speeltijd duidelijk dat een pak knallers op hun 7 studioalbums staan. Ook al werden de voorste rijen reeds ingepalmd door Blink fans, het punkpopkwartet deed gewoon z'n ding en deed dat goed.
Ze openden met "Penguins & polarbears" , wat meteen de toon zette van een wel opgebouwde en zwierige set.
Helaas weinig plaats voor werk uit hun beginperiode, ‘Life on a plate’ en “For Monkeys', 2 classic albums. Toch stonden oudjes “Olympic” en “Bullion” terecht op de playlist en bleken ze nog steeds de snelste en snedigste riffs te hebben. Naarmate de set vorderde kwam er meer animo en werden de eerste crowdsurfers gespot.
We kregen alvast strak en genietbaar luistervoer en meezingers waren er met "No cigar", "Blackeye" , "Kemp" en "Mr clean".
Van een goede opwarmer gesproken
Na hun 2 tegenvallende passages op Werchter en Pukkelpop stonden we een beetje sceptisch tegenover de gig van Blink-182.
Na een pak intense strubbelingen, huwelijksproblemen en andere muzikale projecten werden opnieuw de plooien gladgestreken tussen het trio. Resultaat: een korte Europese tour met stopplaats Lokeren waar ze een nieuwe kans kregen een puike prestatie af te leveren.
Zonder veel woorden werd er furieus en strak geopend, het triumviraat: "Feeling this", "What's my again" en "Rockshow" sloegen gensters en deden het beste verhopen voor het vervolg van de avond.
Als in hun beste dagen rockten Mark Hoppus en co, wat resulteerde in een ‘crowdsurf-tsunami‘ boven de Grote Kaai; de security mocht overuren draaien.
Het was vooral drummer Travis Barker die gezwind de hoofdrol op zich nam. De intensiteit en gedrevenheid die hij uitstraalde, tilde de band naar een hoger niveau en moffelde de zwakke zang van Tom Delonge volledig weg.
Een dik uur denderde de hitmachine als in zijn beste dagen door de playlist en slechts af en toe was er wat plaats voor Amerikaanse humor.
Een imposante lichtshow met bewegende videowalls maakten het plaatje compleet. “Miss you”, “Dumpweed” en “All the small things” zorgden voor massa's singalongs hier in Lokeren.
De band amuseerde zich kostelijk en reflecteerde dat op het uitgelaten publiek.
Een energieke punkrockshow uit de oude doos werd het; tja; ahw een echte 'family reunion'!
Playlist: Feeling This, What's my age again, Rockshow, Up all night, Down, Miss you, Dumpweed, Wishing well, Disaster, Always , Stay together for the kids, After midnight, First date, Dogs eating dogs, Hybrid moments, Natives, Man overboard, Ghost on the dancefloor, All the small things, Carousel, Violence, Dammit, Family reunion.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-07-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nog steeds imponeert de uit Manchester afkomstige Elbow onder Guy Garvey. Ze zijn toe aan de zesde cd . Inderdaad de groep is net als The National populairder per plaat geworden, en heeft momenteel een wereldstatus bereikt . ‘The seldom seen kid’ uit 2008 was de aanzet .
De band sleept je mee in een ongeëvenaarde luistertrip met hun knap ingenieuze, subtiel uitgewerkte en uitgebalanceerde sfeervolle songs , die groots , majestueus als dromerig, innemend zijn, een intense spanning hebben of doodleuk een gewone popervaring kunnen zijn.
Het zijn elegante hemelse popsymfonieën , waarbij elk lid van de band een belangvolle bijdrage heeft geleverd op zijn unieke manier om deze composities in elkaar te boksen , wat respect afdwingt . Ze refereren hierbij aan een Beatlesque aanpak .
Het geheel klinkt nostalgisch, vertederend, ontroerend , en balanceert van romantiek tot grootse dramatiek, wat hun handelsmerk intussen is geworden, zonder echt bombastisch kitsch aan te doen .
Oorstrelende pop die ons moeiteloos meevoert in Elbow’s beleven, er voldoende variaties op nahoudt in het genre en het dus boeiend maakt. We hebben de broeierige “The blue world” , “Fly boy blue/lunette”, “My sad captains” en “Colour fields” en verder klinken “Charge”, “New York morning” en de titelsong sfeervoller . Middenin de cd ervaren we een kleine dip . Het ingetogen ,breekbare “The blanket of night” trekt een mooie, dikke streep onder deze overtuigende cd!
Damon Albarn - een man van vele samenwerkingen als muzikant en producer, een muzikale kameleon die zijn muzikale ervaringen samenbalt op deze soloplaat . De veelzijdige ‘do-it-all‘ heeft ons al onderhouden met werk van Blur naar Gorillaz, The Good , The Bad , The Queen, Rocket Juice & The Moon tot nu die broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’, de meest ingetogen totnutoe . Zijn vakmanschap wordt nog maar eens geëtaleerd.
De nummers zijn subtiel uitgewerkt en hebben onderliggend een speelse ritmiek . We hebben een stijlvol amalgaan van sing/songwriting , Britpop, elektronica, soul, gospel, Afrikaanse ritmes en dubsounds. “Mr tembo” , “Heavy seas of love” en de titelsong springen het sterkst in het oog door de leuke, ontspannende soms zwierige deuntjes; een lichte groove en swing intrigeert verder op “You & me” en “Photographs (you are taking now)”, jazzy tunes hebben we op “The selfish giant” en op “Hostiles”, “Lonely press play” en “The history of a cheating heart” scoort de intimiteit en emotionaliteit hoog. En tussenin zijn er de paar instrumentaaltjes.
Op die manier horen we allerhande varianten en krijgen we een uitermate boeiende plaat , die duidelijk inwerkt op onze stemming. Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band (The Heavy Seas) presteert op deze soloplaat.
De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam nu uiteindelijk een nieuwe plaat‘ Do to the beast’. Van Greg Dulli konden we intussen al eens genieten van zijn uitstapjes met Gutter Twins en Twilight Singers , waar die andere nachtburgemeester ‘grootheid’ Mark Lanegan graag van de partij is .
Midden de jaren ’90 intrigeerden ze met drie meesterwerken ‘Congregation’ , ‘Gentlemen’ en ‘What jail is like’ . In hun diep getrokken, broeierig , donkere rocksound is doorleefde soul verweven , is er een intense spanning te noteren en durft de song te exploderen .
Live kan de band strak , krachtig zijn, boeien ze door die extatische uithalen en een Dulli die de ziel uit zijn lijf schreeuwt .
Op plaat is er meer ruimte voor emotionaliteit en gevoeligheid , maar die spooky neurotische invloed is nooit veraf .
We hebben alvast een heel sterke plaat , met nummers als “Parked outside”, “Matamoros”, “Algiers”, “Lost in the woods” , “The lottery” en “Can rova”. Enkel op het eind zakt het ietwat en boet de band wat in , maar die innemende , sfeervolle songs zijn nog goed genoeg. Blazers en orkestratie vullen soms aan en zorgen voor de nodige variatie.
Die Dulli is een fenomeen en zorgt ervoor dat Afghan Whigs aan een prachtreturn is begonnen , die er even scherp als vroeger op staat .
Voor de iets oudere liefhebber van Amerikaanse skatepunk raden we graag de nieuwe plaat aan van Scheisse Minelli! Ervaring troef alleszins want het viertal is al aan haar vierde album en trad meer dan 500 keer op in Europa, Mexico en de VS.
De naam doet vermoeden dat we met een Duitse band te maken doch dit is maar de halve waarheid: Scheisse Minelli bestaat met bassist Dash en drummer Dudel uit twee Duitsers. Met zanger Sam Mc Guire en gitarist Mikey Porter zijn er ook 2 Amerikanen die opgroeiden in de punkscene van Californië in de eighties. De invloed van die twee is onmiskenbaar want de twaalf songs op ‘Sorry State Of Affairs’ ademen duidelijk invloeden uit van Amerikaanse punk uit de vorige eeuw.
De mix van skatecore en trashpunk refereert daarbij zeer sterk naar Suicidal Tendencies (vooral de vocalen doen erg denken aan die van Mike Muir) en aan Dead Kennedys. Het is vooral op basis van sterke openingstracks als “Lost In Translation”, “Bad Luck” en “Looking Glass” dat we deze mooie vergelijking maken.
Jammer genoeg houdt het viertal niet de hele plaat dit hoge niveau aan en verliezen we vooral naar het einde toe een deel van onze aandacht.
Wie meer wil ontdekken van Scheisse Minelle surft daarvoor best naar www.scheisseminelli.com .
Lokerse Feesten 2014 – DAG 06 – Patti Smith & Band
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-06
Sam de Rijcke
Zoals gisteren overduidelijk de dag was van Neil Young & Crazy Horse, was het nu deze van de al even legendarische Patti Smith, een pure rock’n’roll dame met een punkhart en met een backcatalogue om U tegen te zeggen.
Veel concurrentie was er ook niet vandaag in Lokeren. Het weerwerk, nu ja weerwerk, moest komen van de Balthazar klonen Girls In Hawai, van de brave pop van Intergalactic Lovers (een soort light versie van The Breeders), van een melige singer/songwriter met een knoert van een Coldplay fixatie (Novastar) en van de kitscherige nichtenpop van Oscar And The Wolf, een over ’t paard getild bandje die op basis van één song (en dan nog niet eens een goeie) een stekje kreeg toebedeeld op zowel Rock Werchter en De Lokerse Feesten. Allemaal Belgische bands dus die enige vorm van rock’n’roll gehalte ontberen en die even ongevaarlijk zijn als een pluchen beer in een Ikea ballenbad.
Ook Patti Smith leek in het begin van haar set wat van haar rock’n’roll pluimen te zijn verloren, ze bracht wel meteen de klassiekers “Dancing Barefoot” en “Redondo Beach” maar deze mistten wat punch, hoewel ze met brio gebracht werden. Patti Smith, die beter en helderder zong dan ooit, was aanvankelijk te lief voor haar publiek en liet niet meteen haar scherpe tanden zien.
Maar ouwe diesels komen altijd wat trager op gang, vanaf het schitterende “Beneath The Southern Cross” kwam er immers withete stoom naar boven. De bruisende song werkte zich dankzij een uitmuntende gitaarsolo naar een ware climax toe en Smith begon alsmaar meer de kwade helleveeg van weleer te worden. Van toen af leken zij en haar voortreffelijke band voorgoed vertrokken. “Pissing In A River” was een verbluffend kippenvelmoment en publiekslieveling “Because the Night” haalde Lokeren volledig over de streep.
De legendarische tante was helemaal in haar sas met een ophitsend “Horses” dat vloeiend overliep in “Gloria”. Hier stond terug dat felgebekt wijf van de jaren zeventig op het podium, een woest vrouwmens die graag tegen iedereens schenen schopt en de stinkende potjes van deze wereld zonder omzien van hun deksel ontdoet.
Dat het grootste venijn in de staart zat werd duidelijk met een overweldigend, furieus en uit al zijn voegen barstend “Rock’n’Roll Nigger”, het ultieme statement van een grote madam die mee de term ‘punk’ heeft grootgemaakt zonder daarbij echt punkmuziek te spelen. Maar “Rock’n’Roll Nigger” was wel degelijk woeste heetgebakerde punk, een uiterst dynamische lel van een song om een krachtig punt achter een beresterk concert te zetten.
De felle griet is nog niks van haar wilde haren verloren, die zijn alleen wat grijzer geworden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-06-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 05 – Neil Young & Crazy Horse – Admiral Freebee
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-05
Geert Huys
De Lokerse Feesten blazen dit jaar 40 kaarsjes uit, en dus werd extra diep in de buidel getast om een absolute top (lees peperdure) act naar de Grote Kaai te halen. Met Neil Young & Crazy Horse haalde deze jubileumeditie meteen één van de grootste iconen uit de rockgeschiedenis binnen, waardoor de organisatie reeds in december vorig jaar het bordje ‘uitverkocht’ mocht bovenhalen voor dag 5 van het festival.
Dat er afgelopen dinsdag nog drie andere bands naar Lokeren waren afgezakt leek voor de meeste toeschouwers op de wel heel erg dicht bevolkte Grote Kaai louter bijzaak. Mede door een monsterfile vanaf de afrit Lokeren zagen we alvast de etherische folk van The Bony King Of Nowhere en de tenenkrullende stadionrock van Lonely The Brave door de neus geboord.
Voor Tom Van Laere aka Admiral Freebee (***) moet het van kleins af aan een (natte) jongensdroom geweest zijn om ooit in het voorprogramma van zijn Canadese held te mogen staan. De Admiraal schuimt deze zomer menig festival af met ‘The Great Scam’ onder de arm, met voorsprong het zwakste en minst beklijvende album uit zijn intussen 5 platen tellende discografie. Het eerste deel van de set bevatte nogal wat nummers uit dat recentste album, wat niet meteen bevorderlijk was voor de feestvreugde. Het rond een flauwe woordspeling opgebouwde “Nothing Else To Do” en het makke “Breaking Away” zijn wat dat betreft bevoorrechte getuigen. De live reputatie van Admiraal Freebee lijkt daarentegen nog redelijk intact na een lange periode van afwezigheid, en dat is niet enkel de verdienste van de entertainer en de ietwat schunnige would-be filosoof in Van Laere. Met Senne Guns op toetsen en de stoïcijns bassende Jasper Hautekiet (zoon van) injecteerde de geboren Antwerpenaar zijn gloednieuwe band met een ferme dosis jong muzikaal talent, maar hét geheime wapen op het podium bleek uiteindelijk toch de tweekoppige blazerssectie te zijn die aan zowel nieuwe nummers als oude krakers een extra punch gaf. En van oude krakers gesproken, die werden netjes opgespaard tot op het eind. Met “Einstein Brain”, “Oh Darkness”, “Rags ‘N’ Run” en “Ever Present” slaagde Admiral Freebee dan toch ruimschoots in zijn opzet: zichzelf en het publiek warm laten lopen voor de iconische slotact.
Begin vorige maand zag het er even slecht uit voor het fanlegioen van Neil Young & Crazy Horse (****). Aan de vooravond van een uitverkochte Europese tour diende de 70-jarige bassist Billy Talbot wegens een milde hartaanval het Crazy Horse kamp tijdelijk te verlaten, en met de annulatie op Pukkelpop 2013 nog vers in het geheugen was het maar de vraag of de nukkige Canadees deze keer wel een waardige vervanger zou vinden voor één van zijn viervoetige maatjes. In de persoon Rick Rosas, een gevierd sessiemuzikant en ooit lid van één van Young’s tientallen andere begeleidingsbands The Restless, werd uiteindelijk een waardige noodoplossing gevonden. Rosas stond er in Lokeren wat onwennig en kleurloos bij, maar dat de man samen met de oorspronkelijke drummer Ralph Molina een stevige fundering kan bouwen die zelfs Young’s meest brutale gitaarerupties kan trotseren staat buiten kijf.
Zoals gewoonlijk was het podium terug een maatje of tien te groot voor Dinosaur Sr. en zijn maats. Een handvol vierkante meter, meer hebben deze veteranen niet nodig om met gekromde rug en zonder veel oogcontact hun noeste arbeid te verrichten. Met een wapperende piratenvlag in aanslag en geflankeerd door een levensgroot beeld van het indianen opperhoofd Crazy Horse als fictief extra groepslid staken de heren van wal met het monumentale “Down By The River”. Dit nummer neemt zo al epische proporties aan op het debuutalbum van de band, ‘Everybody Knows This Is Nowhere’ (‘69), maar de fabelachtige versie van 28 (achtentwintig!) minuten met Young’s expressionistische gitaarspel in de hoofdrol deden in Lokeren elke rechtgeaarde muziekrecensent prompt naar de gepaste superlatieven happen. Ook de daaropvolgende countryrocker “Powderfinger” kreeg een uitgesponnen en erg doorleefde versie mee, en nam meteen alle twijfels weg over het herstel van gitarist Frank ‘Poncho’ Sampedro. Voor de iets jongere lezers, Sampedro is de man met de handblessure die ons vorig jaar opzadelde met het gedrocht Major Lazer als ‘vervanger’ van Neil Young op Pukkelpop. Met Young als de wat nors ogende dirigent voerde Sampedro in Lokeren een fysische uitputtingsslag, laverend tussen ervaring en improvisatie wat maakt dat er wel elke avond andere versies van hetzelfde nummer worden opgediend.
Het feit dat een goed drie kwartier ver in de set Young & co amper twee nummers op de teller hadden staan zaaide langzaam maar zeker enige verdeeldheid onder het publiek. De moderne consument die kwam voor een vlotte opeenvolging van de ‘hits’, als die er al zijn, leek eraan voor de moeite en liet de aandacht gaandeweg verslappen richting een gesprek met de buurman of ging snel even de mailtjes checken. Voor de devote fans die zich uren lang kunnen laven aan Young’s expressieve gitaarexploten was dit dan weer een feest tot morgenvroeg. Wij voelen ons, voor alle duidelijkheid, eerder verwant met de tweede groep, al valt er zeker wel wat te zeggen over sommige songkeuzes die de immer eigenwijze Canadees had gemaakt. Als je gedurende ruim 2.5 uur amper 15 nummers veil hebt, dan lijkt elke verkeerde songkeuze er immers één teveel. Tijdens het nog te verschijnen “Standing In The Light Of Love” konden de twee ferm uit de kluiten gewassen zwarte achtergrondzangeressen dan wel hun liefde voor een stevig potje soul etaleren, een onmisbare bijdrage tot de catalogus van Young is het nummer zeker niet. Ook toen een orgeltje voor de voeten van Sampedro uit het plafond kwam neergedaald tijdens het ronduit flauwe “Living With War” leek maar één verdict mogelijk: overbodig.
Maar eerlijk is eerlijk, tegenover die paar missers die de dynamiek van de set niet altijd ten goede kwamen stonden dan weer een aantal aangename verrassingen. Uit de alom verguisde Crosby, Stills, Nash & Young comeback plaat ‘American Dream’ (‘88) werd “Name Of Love” gelicht, een zondermeer aangenaam weerzien met een melancholische rocker die Young voor het eerst in ruim een kwarteeuw nog eens van onder het stof haalde. Nog een pak indrukwekkender was het potige “Love To Burn”, waar de wetenschappelijk moeilijk te achterhalen alchemie tussen de groepsleden nagenoeg het kookpunt bereikte. Geen spek voor eenieders bek, maar voor wie de trip volledig uitzat was de uitslag duidelijk. Passie-langdradigheid: 1-0. En wat te denken van “Barstool Blues” uit ‘Zuma’ (‘75), dat na een valse start werd stilgelegd en de immer zwijgzame Young zowaar een cynische sneer richting zijn roadie slingerde toen die kwam aandraven met een fout getunede gitaar. ‘People will want their money back if we play these guitars. Anyway, if I’m singing the song, it’s already out of tune’. Het was een zeldzame poging tot interactie met het publiek, én een typisch staaltje van Young’s aangeboren gevoel voor zelfrelativering.
Dat er tijdens elk concert van Neil Young een intiem kampvuurmoment wordt ingelast is intussen genoegzaam bekend, en ook hier liet de Canadees misschien een kans liggen om écht te scoren. Natuurlijk behoren Dylan’s “Blowin’ In The Wind” en de enige echte hit “Heart Of Gold” tot het muzikale wereldpatrimonium, maar Young unplugged kan zoveel meer zijn dan dat.
“Cortez The Killer”, een episch relaas geïnspireerd door de Spaanse verovering van de Nieuwe Wereld, is door de jaren heen uitgegroeid tot één van de absolute sterkhouders in Young’s live repertoire én tekende in Lokeren meteen ook voor het laatste echte hoogtepunt van de avond. De felle garagerock van “Rockin’ In The Free World” leek meer dan het traditionele slotsalvo van deze tour, het zal later misschien de geschiedenis ingaan als het ultieme credo waarmee de veteranen tijdens hun wellicht laatste wereldtournee afscheid hebben genomen van hun publiek.
Tijdens de afsluitende bisronde had de muzikant in Young inmiddels plaats geruimd voor de milieuactivist die van elke gelegenheid gebruik wil maken om zijn boodschap wereldkundig te maken. “Be The Rain” en “Who’s Gonna Stand Up And Save The Earth” waren dus allicht niet bedoeld als muzikale hoogstandjes, maar eerder als een warme oproep tot het verkleinen van eenieders ecologische voetafdruk. Tja, waarom niet? Young gaf eerder op de avond immers al zelf het goede voorbeeld door aan de eerste paar duizend festivalgangers een bio-katoenen T-shirt kado te doen met daarop het opschrift ‘Earth’. Koppel daaraan het al even veelzeggende ‘Protect’ op het bezwete shirt van Young, en je hebt een al even simpele als krachtige boodschap voor het collectief geheugen. Het publiek een geweten schoppen zonder preek: Bono, eat your heart out!
Het verjaardagskado van Neil Young & Crazy Horse aan de Lokerse Feesten bleek er één met veel pieken en een paar missers. Zeker, de meningen waren verdeeld, maar een gegeven paard en al zeker geen Crazy exemplaar kijk je nu eenmaal niet in de bek. Of hoe artistieke eigenzinnigheid en sociale bewogenheid het uiteindelijk hebben gehaald van een al te nadrukkelijke neiging tot crowd-pleasing.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-05-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
