Het Britse Cloud Boat verdient zeer zeker meer erkenning als we er de tweede cd op nahouden ... Tja , als je te vinden bent voor London Grammar , dan is deze band de moeite. Het gezelschap rond Tom Clarke en Sam Ricketts brengt een reeks sfeervolle, dromerige popelektronica, waaroverheen de hemels bezwerende zang van Clarke waait . Maar om de hoek sluipt grauwe, duistere postdubstep , die ergens mystiek is en een verlatingsgevoel inboezemt.
Een etherische sound die ergens aan This Mortal Coil doet denken . Uiterst gelaagd materiaal, een perfecte mix tussen elektronica , gitaren en vocals. “Prelude” en “Hideaway” dompelen ons meteen in die aparte sfeer , “The glow” heeft door de rollende beats en de gitaarriedels een broeierige spanning en de closing final “All of my years” en “Hallow” intrigeert sterk. Cloud Boat houden we alvast in het oog!
http://www.cloudboat.co.uk
Als bij hun debuut werden de snedige en harde riffs van hun ‘alternative hardness’, zoals ze zelf hun muziek omschrijven, gewaardeerd . Ook bij deze tweede dompelen de heren ons onder een stevig rockende crossoversound , die ergens een 90s Clawfinger doet opborrelen, door de pompende, ronkende, hakkende wissels.
Net als bij hun debuut schuwt men hier de keys en sampling niet, die de sound wat wensen te verbreden , maar niet steeds een meerwaarde zijn. Maar ok, los van dit , is en blijft Traffic Jam een ruig , potig , gebald clean bandje , die met “Say no more”, “Will I ever” , “Shadow”, “2 many” en “Wish you were” sterk overtuigen.
http://www.trafficjam.be
Trailers is gegroeid uit het vroegere Youngblood, Limburg . Op hun debuut EP vinden we een boeiende afwisseling van onversneden energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks als “Lights”, “Mapmakers” en “That girl we all know” , die nog samen met “Vagrant” , een restant van Youngblood is; de lichthese , rauwere vocals zijn een meerwaarde in de songs. Nog interessanter klinken ze op het opbouwende, broeierige “Both hands” en “Vagrant” dus , die durven te exploderen . Tussenin nog het spannende hitsende “Just broken”, wat aantoont dat Trailers heel wat in z’n mars heeft , kwalitatief sterk is en frisse rock serveert .
Info http://www.trailersband.com
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 en zondag 27 juli 2014
Amphi Festival 2014
Tanzbrunnen
Keulen
2014-07-26 & 27
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq
Duitsland is wereldkampioen voetbal geworden. Maar ook voor gothic festivals moeten ze ginder niet onderdoen. In België zijn de meeste festivals in het genre opgedoekt (Sinner’s day, Eurorock, en ga zo maar door).
Er zijn ook geruchten dat het toekomstige Alt-Fest Northanmptonshire (UK) (half augustus) wordt geannuleerd.
Maar kijk, Duitsland kent deze crisis niet, veel new-wave liefhebbers hebben daar hun hartje verloren en het festival is dan ook internationaal …
Om dit te bewijzen, zijn bijna 16.000 mensen verwacht op de twee dagen aan de oevers van de Rijn in Keulen.
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 juli 2014 – dag 1
We starten ons programma met een stukje She Past Away. We kenden deze groep niet en we hebben maar even blijven luisteren. OK goed an sich, maar toch een beetje saai en overbodig…
Beter switchen naar Clan of Xymox : we hebben hen al verschillende keren gezien. Maar het blijft heel goed; zelfs na 30 jaren zijn Ronny Moorings en zijn trawanten sprankelend. Hun muziek cold-wave heeft echt nog niks ingeboet .
Het is altijd leuk om onze nationale teams te ondersteunen o.m. The Neon Judgement. Ze waren één van de beste bands deze dag. De Belgen klonken heel goed en hebben ook veel hits gespeeld. Een detail: naast de Belgen op het podium waren deze ook (massaal) in het publiek te vinden!
En het (new-wave) feestje ging vooruit met een stukje van Corvus Corax. Fun-gehalte van 7 tot 77 jaar. Altijd speciaal om Corvus Corax te zien met hun authentieke oude instrumenten die terug tot leven kwamen door een middeleeuws klankspel. Spijtig genoeg was ‘het mede’ eilandje bijna leeg.
Ohja, in het midden hadden ze zo een eilandje gemaakt waar de bezoekers rustig konden genieten van het uitzicht van deze prachtige locatie en je kon lekkere ‘mede’ drinken als honingwijn.
We zijn geen voorstander van het Staatenhaus (de zaal voor de tweede podium), bij sommige bands valt het geluid echt tegen. Maar van Zeromancer hebben we toch de laatste nummers gezien, en ze klonken goed. Zeromancer bracht als laatste nummer een cover van Depeche Mode , “Photographic” die lekker klonk , zelfs nog beter dan het origineel.
Met de hulp van een symfonisch orkest, klonk Blutengel briljant. En al misten we de speciale show met mooie danseressen deze keer, was het toch echt heel mooi. Moesten de danseressen erbij geweest zijn , ging waarschijnlijk de schoonheid van het geluid van het orkest wat op in de massa ...
Grote teleurstelling met Front 242. Na enkele jaren afwezigheid werd “Happiness” nog eens uit de kast gehaald als 9 minuten lange opener. Wat er juist is misgelopen, daar hebben we het raden naar … Na het 2de nummer werden strofes over de refreinen gezongen waardoor er niet meer in Rhytmus gebleiben werd. De tweede kans die ze kregen werd begonnen met “Take 1”. Al bij al is alles nog goed gekomen, maar de set werd ingekort met ongeveer 20 minuten. Spijtig genoeg werd de sfeer écht down … Ondertussen verscheen er een reactie van Front 242 op hun website:
“We would like to apologize for the technical problems we’ve encountered at the Amphi Festival this weekend. The digital mixing desks actually broke down. We want to thank the Amphi crew, personnel and technicians for their efficiency in trying to solve the problem which enabled us to perform part of our show. We are very sorry and truly hope that you will understand and forgive us. FRONT 242”
Onze zapping gaat door met Camouflage ; het begon heel goed (melodisch en de dansspieren aanspreken) maar werd al snel saai en een beetje déjà-vu (vergelijk met de doorsnee 80’s synthpop bands). Samenvattend, Camouflage was gewoon niet sterk genoeg.
Sterk was het optreden van Project Pitchfork. Superlatieven komen hier op bij hun show en set: superfantastisch goed dus! Misschien iets te weinig hitjes , maar we kregen dan meer nieuwe nummers (onder ander van de ‘Black’ album , verschenen in 2013). We hoorden dat ze hun waslijst 'hitjes' al gespeeld hadden de dag ervoor op de speciale editie die op de boot plaats vond.
Set List : Pitch-Black/IO/An End/The Queen of Time and Space/Timekiller/Acid Ocean/Alpha Omega/Endless Infinity/The Longing/Existence v4.1/Onyx/Rain/Midnight Moon Misery/Souls/Blood/Line/Fire and Ice/ God Wrote/Beholder/Rescue
Amphi Festival 2014 – zondag 27 juli 2014 – dag 2 - Post-punk is not dead !
Voor deze tweede dag van het festival hebben we het kenmerkende publiek en is er de zon, die de black colour van de gothic scene kleur geeft …
En een zinsnede die de tweede dag oproept is deze hier ‘Post-punk is not dead !’ Ook varianten dark-wave, cold-wave, EBM of industrial komen ruim aan bod ; voor elk wat wils dus .
Op de twee podiums en in het publiek, zien we altijd wel dat tikkeltje modeshow ( check maar even de pics).
We starten met The Exploding Boy. Ze moeten zeker eens hun geluidsmix checken. Het werk dat ze op CD uitbrachten, kunnen ze niet live brengen. Het geluid van de elektrische gitaar overstemde de akoestische . Er werd niet echt gezongen , maar geroepen. Maw, het geluid ging dus volledig de mist in.
Gelukkig is de volgende band duidelijk beter Mesh. De artists uit Bristol leveren super goeie synthpop. Ze brachten heel goeie nummers als “ Taken for granted”. Kortom een schitterende afgewerkte show.
Op zo’n festival is er vaak een probleem van timing. De twee groepen waar Muriel speciaal voor gekomen was , waren zo goed als terzelfdertijd geprogrammeerd : London after Midnight en Apotygma Berzek.
We checkten even London AM . Net als Front 242 gisteren; hadden de Californiërs technische problemen vanaf het begin, o.m. de gitaar viel uit . Jammer genoeg konden we verder niet veel van hun show zien, doordat we Apoptygma niet wilden missen . Apoptygma Berzerk waren zeker een van de headliners van het festival. Een supersfeertje vooraan en iedereen op de eerste rijen was in dansstemming . Hun gekende nummers volgden elkaar op.
Minpunt : vooraan stond de bas veel te luid. We voelden de bas in ons lichaam trillen en de loodzware tunes beletten soms de intensiteit en subtiliteit van een song. De setlist was hoogst interessant met een “Unicorn”, “Love never dies” of “Kathy’s song”.
Een andere headliner was Die Krupps. Vooral Sébastien die de band uit Dusseldorf nog nooit aan het werk had gezien, houdt van hun ‘metal’ invloed.
Ook hier kampten ze met technische problemen na Front 242 en London after midnight; Die Krupps moest al hun eerste nummer onderbreken. Maar de zanger liet het niet aan zijn hart komen en interacteerde en maakte grappen met zijn fans!
“The dawning of doom” klinkt net als “Tier” van Rammstein, een bewijs dat zij niet de enigen waren. Die Krupps zijn op dit gebied pioniers.
We krijgen een goede, sympathiek show, ruim een 1h20 van EBM en metal. “Fatherland” of “To the hilt”zorgden voor pogo’s. Een groots moment!
Back to the new-wave/gothic style met Lacrimosa. Een kleine opkomst hier van oudere fans. En we hadden van deze band weer een schitterend optreden. Tilo Wolff beheerst zijn muziek. Ondanks de puike set en het compacte materiaal laat hij beter zijn vriendin niet meezingen, want zij zingt zo vals als een kat. Ok, dat belette nu niet dat Lacrimosa een mooie afsluiter was .
Verder kon het feest nog doorgaan met de after-party (DJ set) in het mooie Theatrium of op de boot cruise met DJ sets van de artiesten.
Tenslotte moet worden opgemerkt dat het festival plaatsvond in een prachtige omgeving; het publiek kreeg makkelijke mogelijkheden van drinkwater op verschillende plaatsen (controversieel soms met Dour Festival), en er was ook een gemakkelijke toegang voor mensen met een beperking.
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq – hulp vertaling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amphi-festival-2014/
Organisatie : Amphi Festival
Tomorrowland 2014 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Tomorrowland 2014
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2014-07-18 & 25
Davy De Vuyst en Johan Meurisse
Dit jaar viert Tomorrowland zijn 10e verjaardag. Speciaal voor deze gelegenheid heeft ID&T ervoor gezorgd dat er een dubbel feestweekend plaatsvond in het Provinciaal Domein ‘De Schorre’. In totaal 180.000 feestvierders van alle uithoeken ter wereld komen samen in het weekend van 18-19-10 en 25-26-27 juli. Net zoals de vorige jaren was de helft van de tickets voorzien voor de Belgen. De rest van de tickets werd wereldwijd aangeboden. Al de tickets waren in no time uitverkocht. Ook de voorziene 35.000 campingplaatsen van ‘Dreamville’ waren de deur uit.
Tomorrowland is op zeer korte tijd uitgegroeid tot dé vaste waarde van de dancefestivals. Jaar na jaar winnen ze de ene award na de andere. Een dikke pluim gaat hier naar ID&T en in het bijzonder naar Manu en Michiel Beers. De Belgische broers zijn de bedenkers van het concept van het festival en staan vandaag de dag nog steeds in de frontlinie.
Begonnen in 2005 als een 1-dags festival waar 10.000 man op afkwam. 2 jaar later kwam daar een tweede dag bij. Vanaf 2008 ging het snel bergop. Er kwamen toen meer dan 50.000 bezoekers. Het jaar nadien werden er dat al 90.000, bijna een verdubbeling. Het waren vooral Belgen, Nederlanders, Fransen en Engelsen die toen hun heil vonden in dit festival.
Nog een jaar later was het festival voor de eerste maal volledig uitverkocht. 120.000 mensen zakten af voor het tweedaags festival.
In 2011 is het festival uitgegroeid tot een 3-daags festival. Toen waren de 180.000 tickets in enkele dagen de deur uit. Vanaf 2012 was een Tomorrowland- ticket één van de meest begeerde dingen ter wereld. Alle tickets werden dan in no time aan de man gebracht.
Deze hype werd vooral gecreëerd door de organisatie zelf. Ze zette toen massaal in op sociale media. Er mag gezegd worden dat de aftermovie van Tomorrowland 2011 iedereen de gedachte gaf om ooit eens op Tomorrowland te willen zijn.
In 2013 deelde de organisatie mee dat het een tweede editie zou laten plaatsvinden buiten de grenzen van ‘De Schorre’. Het evenement Tomorrowworld zag het daglicht en zou plaatsvinden in september. Dit in de USA, Atlanta. Chattahoochee Hills mocht zich klaarmaken voor 3 dagen Madness.
Door de jaren heen werden de podia gekker, mooier, fantastischer, fabuleuzer… Er werd aan alle details gedacht, het totaalplaatje is het vast concept geworden van de organisatie. Ze blijven inspelen op alle zintuigen van de bezoekers. Geen enkele moeite wordt bespaard. Alles kan, mag en moet om het de ‘People of Tomorrowland’ zo aangenaam mogelijk te maken.
Zo kwamen we naar de 10e editie van dit jaar.
Het eerste weekend was het gelukt om op zaterdag aanwezig te kunnen zijn. De mainstage was nog groter dan anders. Alle wieltjes, raderen, stoom, vuur, het terugkerende grote gezicht… Na uren kijken, zag je nog details die je voorheen ontglipt waren. Aan het tweede grootste podia was er nu een vorm van skyboxen voorzien, waardoor er op 2 niveau’s kon gefeest worden. Iets wat per momenten duidelijk ook nodig bleek te zijn. De trend dat iedereen aan de mainstage feestviert, lijkt weg. Vele andere podia mogen meer en meer bezoekers verwachten. De nieuwe brug, door de hand van Arne Quinze, springt onmiddellijk in het oog. Het publiek mocht een boodschap via internet opsturen. De 210.000 boodschappen werden in het hout van de brug verwerkt. Het biedt een structurele oplossing aan de gemeente Boom, maar ook voor het festival heeft het zijn waarde getoond. De brug is er dan ook gekomen door een samenwerking tussen de artiest, de provincie Antwerpen en de organisatie van Tomorrowland.
Voorts worden alle neergezette trends van het festival doorgetrokken (uitstekende catering, magische podia, dansers en danseressen…) Nieuw dit jaar zijn de led-lampjes voorzien in de Tomorrowland-armbandjes. Deze bandjes werden per post opgestuurd als je een ticket kon bemachtigen. De led-lampjes werden tijdens bepaalde optredens geactiveerd. Het zien van alle brandende lampjes zorgde voor een extra dimensie.
Grote namen op zaterdag waren Afrojack, Netsky, Alesso, Tiësto en Hardwell. Laatgenoemden mochten het festival samen afsluiten tijdens een exclusief b2b optreden, iets waar voorheen nog nooit was gebeurd. De huidige én voormalige nummer 1 dj van de wereld brachten een episch slot aan een dag vol beats.
Het tweede feestweekend waren we aanwezig op vrijdag.
De eerste grote naam die we aan het werk zagen was Diplo. De 36 jarige Amerikaan is al sinds 2003 actief in het dj-wereldje. Hij is vooral bekend als 1 van de mannen achter Major Lazer, waarmee hij al een aantal wereldhits scoorde (“Get Free”, “Watch out for this”). Ondanks zijn lange staat van dienst, was het nog maar zijn eerste maal dat hij mocht een DJ-set verzorgen op de heilige gronden van Tomorrowland. Hij oogde wat zenuwachtig, hij was erg gefocust op zijn set, het was duidelijk dat hij het publiek iets extra wou bezorgen. Toen hij zijn bekender werk bovenhaalde , werd dat ook gesmaakt. Er kon al gesproken worden van een feestsfeertje. Tussendoor bleef hij vasthangen aan zijn roots: dubstep en house met reggae en hiphop invloeden. Een mooie entree in het indrukwekkend lijstje van mainstage artiesten.
Martin Garrix
De 18-jarige Nederlander was toe aan zijn eerste Tomorrowland. Hij is nog maar 2 jaar actief als DJ, doch behoort al bij het select clubje van toppers. De grote doorbraak kwam er met zijn single “Animals”. Wereldwijd veroverde hij menig nummer 1 plaatsen in de charts. Hierdoor kwam hij vanuit het niets op plaats 40 terecht van de DJ Mag top 100 lijst. Dit bezorgde hem al een plaats op een aantal grote festivals, nu ook op de mainstage.
Hij startte met een geslaagde intro, gevolgd door “Tremor”, zijn nieuwste hit in colab met Dimitri Vegas & Like Mike. Deze zette het publiek meteen in vuur en vlam. Zijn set zat vol met ups en downs. Dit zorgde ervoor dat de sfeer in het publiek per momenten helemaal weg was. Een uitschieter was als “Animals” begon. Hij maakt veel gebruik van vocals en stiltes. Hij bracht een progressive house set die in het tweede deel iets minder commercieel getint was. Laat het duidelijk wezen dat deze jongeman goed op weg is, maar nog ervaring mist om een publiek als deze naar een hoger niveau te brengen.
Avicii
De zon begon stilletjes aan zijn slaapje, als Avicii zich mocht klaarmaken om zijn set te starten. De zon had zijn slaapje niet echt verdiend, Avicii had beter een goed slaapje gehad. Hij oogde er erg vermoeid uit. Iets wat zich bij momenten doortrok in zijn set. Hij haalde zeer veel nieuw werk naar boven en speelde een zeer eigenwijze set. Dit werd met gemengde gevoelens onthaald door het publiek. De één kon het al beter smaken dan de ander. Toen hij zijn bekender werk (“Hey Brother”, “Addicted to you”) speelde, kon het grootste deel van het publiek dit meer appreciëren. Hij toonde respect voor zijn landgenoten , het trio Swedish House Maffia , die enkele jaren terug stopten, met enkele vocals van hun nummers (“Don`t worry”). Op het einde van zijn set kwam er een schuchtere bedanking van zijn kant uit de speakers en speelde hij net als vorig jaar “Wake me up” als laatste nummer. Dat zette het publiek terug aan het dansen. Een te trage set, met te weinig piekmomenten. Van de derde beste DJ ter wereld mocht er wel iets meer verwacht worden.
Armin Van Buuren
Een EDM grootheid maakte zijn opwachting op het hoofdpodium. De laatste 8 jaar is hij afwisselend de beste of de op 1 na beste DJ ter wereld geweest. Hij blijft al die jaren zijn trance roots trouw. Iets wat hem tot op vandaag siert, want net dat genre is minder populair aan het worden. Toch lukte het hem om met een (hard)trance set het publiek op meesterlijke wijze te bespelen. Tijdens zijn set warmden de lasers en de spyro vuren zich op om de rest van de avond het publiek te kunnen entertainen.
Hij speelde “Zombie Nation” van Kernkraft 400 en “Adagio for Strings” van Tiësto als ouder werk. Beiden waren wel in een nieuw jasje gestopt door collega trance DJ’s W&W. Ondertussen vroeg hij waar zijn trouwe ‘In State Of Trance lovers’ waren. Hij blijft deze podcast wekelijks maken. Binnenkort wordt nummer 700 in elkaar gebokst. Dit zal zoals gewoonlijk met de nodige bravoure gevierd worden. Zijn eigen bekender werk (“This is what it feels like”) werd met beide handen omarmd door het publiek. De man oogde heel gelukkig. Hij beleefde zijn uurtje als zeer intens.
Dimitri Vegas & Like Mike
De headliner op vrijdag was het Belgische duo Dimitri Vegas & Like Mike. Moeten deze broers uit Willebroek nog voorgesteld te worden? Vorig jaar beleefden de 2 het topjaar uit hun carrière. Ze werden verkozen tot 6e beste DJ’s ter wereld, ze verkochten 2 keer het Sportpaleis uit met hun eigen productie ‘Bringing Home The Madness’, ze naaiden de ene nummer 1 hit in de beatport-chart aan de andere, ze speelden hun set in alle uithoeken van de wereld… Dit jaar zetten ze gewoon dit elan verder. Ze kondigden al een nieuw Sportpaleis optreden aan en ze willen met deze show de wereld gaan rondtrekken.
Hun set op de mainstage begon als iets magisch. Het gezicht op het scherm kondigde hen met de nodige bravoure aan. Alle verzamelde mensen aan het podium hun armbandje lichtte terzelfdertijd en in dezelfde kleur op. De toon voor een subliem optreden was al gezet.
Vanaf het eerste nummer tot dat de laatste beat door de speakers knalde, was het publiek in extase. Een totaal ander concept dan wat ze in het Sportpaleis brachten, werd hier gespeeld en bijzonder goed gesmaakt. Al waren de vaste waarden van tijdens hun optredens ook aanwezig. Witte en groene lasers bespeelden het publiek, Mike (geflankeerd door Martin Garrix) deelde wodka uit aan de eerste rij van het publiek, de moshpit die gecreëerd wordt, champagne flessen leegspuiten …
Alle bekende nummers zaten hier of daar wel in hun set verwerkt, zoals “Tremor”, “Waves” (Tomorrowland 2014 Anthem), “Ocarina”, “Stampede”, …
Voor het laatste deel van hun set komen we woorden te kort. Het was adembenemend. De beats, het synchrone vuurwerk, de ene drop na de andere, bengaals vuur, de tonnen vuurpijlen die het luchtruim vulden… Dit spektakel is nog nooit vertoond geweest op Tomorrowland en daar zijn de Griekse broers samen met de organisatie verantwoordelijk voor. Waarvoor we hen uitermate bedanken!!
Stilaan mogen we beginnen spreken van een eigen “Dimitri Vegas & Like Mike sound”. Ze weten als geen ander dit publiek te bespelen. Ze spelen David Guetta als Mister Tomorrowland vlot naar huis en ze stoten 2 many DJ’s van hun troon als Belgisch Top DJ duo.
Deze mannen zijn op weg om nog beter te doen op de lijst van beste DJ’s ter wereld. Wat hun set op Tomorrowland betreft en in vergelijking met de andere set die we gezien hebben op dit festival, is er totaal geen concurrentie voor hen en draaien ze zichzelf vlot naar plaats 1 van de lijst! Schitterend! Veel succes jongens!
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’ – Tomorrowland - Een sprookjesachtig totaaldecor, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: ID&T – DP Communications - Tomorrowland
Boomtown 2014 – van The Chills naar Hitsville Drunks tot Wallace Vanborn – Heerlijke (pop) rock!
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-26
Johan Meurisse
Interessant is op deze laatste Boomtown avond eventjes in omgekeerde volgorde te starten! Gezien we de eerste band , het Nieuw-Zeelandse The Chills van Martin Phillipps , na 25 jaar, terug van zich laat horen, én zij, spijt voor wie ‘t benijdt , de top-act van Boomtown waren …
Wat zagen we verderop?
Op Belgisch vlak hadden we Wallace Vanborn. Het trio ging er , als afsluiter van het festival, stevig tegenaan en behield de ganse set een intense spanning in hun denderende retro/stoner/rock’n’roll, dat opwindend , gedreven en onstuimig gecontroleerd klonk . Bands als de Queens , Triggerfinger, Black Box Revelation en Kyuss zijn onherroepelijk met de heren verbonden. Ze lieten ruimte genoeg voor hun instrumenten met stevige, snedige, gebalde gitaarriffs en opzwepende drums. Op die manier creëerden ze een ‘wall of sound’ met killers als “Atom juggler”, “Cougars” , “Wasteland” en “Found in LA” .
Een sterk op elkaar ingespeeld trio die ons een uur bij de leest hielden met hun goed sch(e)urende sound , die we zeer zeker een warm hart toedroegen .
Het leuke combo The Hidden Cameras uit Canada namen de foyer van de Handelsbeurs in en stralen positivisme en vrolijkheid uit in hun songmateriaal . De heren in ontbloot bovenlijf, gehuld in rokjes en gouden erelinten , zorgden voor een speels, frisse , bruisende set van dansbare psychedelische indiefolk/punkfunk.
Een set in beperkt gezelschap weliswaar - populair bij onze Franstalige vrienden - , gezien de meeste belangstelling ging naar de mainstage op het plein; dat deerde band en de aanwezigen niet die er de ‘time of their life’ van maakten .Een ‘feel good’ vibe ervaarden we in de voetsporen van de Polyphonic Spree, waarbij de heren een reeks knap gearrangeerde composities speelden.
Een interessante ontdekking vanavond waren de Lieberson dames , die met een vierde lady Teen vormen. De toetseniste van het uit Brooklyn, NY afkomstige kwartet , maakte nog deel uit van Here we go magic , die we herinneren van een reeks spannend meeslepende, zweverige poppsychedelica en indiefolk. Die invloed was zeker te vinden in de band van de zusjes die naast hun stemmenpracht er ook wat americana en triphop aan toevoegden en op die manier een gelaagd broeierig, groovy en luchtig kleurenpalet afleverden.
Artistieke duizendpoot Mauro was afgelopen week in meerdere versies te horen op Boomtown o.m. met Gruppo di Pawlowski, Flat earth society en nu met Hitsville Drunks, z’n meest toegankelijk , lichtvoetig project. Uit deze Mauroworld toont hij zich dus van z’n melodieuze kant en leunt hij met de band van gerespecteerde leden het nauwst aan Evil superstars en Mauro & The Grooms.
De kunst van het popschrijven kwam hier duidelijk in de spotlight met een reeks catchy slepende , intens doorleefde rocksongs gedragen door z’n lichthese , gruizige stem . Live kreeg het materiaal een duidelijke push en was er ruimte voor solo’s; songs als “Clean adult fun” , “Don’t tell her” en “Can’t life with you” kwamen goed uit de verf, en er borrelden zelfs enkele covers op , van Roy Orbison (“Mystery to me”) , Olivia Newton-John (“Xanadu”), Nick Lowe (“Cracking up”) en zelfs eentje van Roland , die hij solo of met z’n band speelde . Een heerlijk genietbare set hadden we op ongedwongen , speels ontspannende wijze en een Mauro die graag als vanouds als een krolse kat(er) over het podium beweegt.
Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven. Sterk!
En dan kwamen we tot de final one van deze avond , The Chills , die al vroeg op Boomtown geprogrammeerd werden, en een must zijn voor elke indie liefhebber na al die jaren ! Een evenwichtige Phillips na een nogal bewogen leven, zo blijkt (zie interview fr site BD) .
The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomers droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s .
We kregen spijtig genoeg maar een korte bloemlezing in de hoogstens 1 uur durende set, gezien het vroege uur , waarbij kon teruggeblikt worden naar de heerlijke nostalgie van o.m. “Night of chill blue”, “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket”. Ook het indrukwekkende “Pink frost” kwam deels bovendrijven, naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Het enthousiasme droop er van af na al die jaren . Phillipps beschikte over een gretig spelende band die elk minuscuul geluidje van het oude Chills beheerste. De keyboardspeelster speelde af en toe viool , wat een breder klankenpalet bood .
Nergens klonk het geheel zwaarmoedig , nee , het was genieten op die zweverige , zwierige sound!
Vorig jaar kwam er een live album uit, een eerste teken van leven,! Phillipps ziet het na al die jaren terug zitten , is gemotiveerd en met de nieuwe band rond zich , mogen we materiaal verwachten. We hoorden ietwat vollere popsongs als “Silver bullets” en “Underwater wasteland”, waar die subtiele , verfijnde, beklijvende , pakkende tunes het handelsmerk blijven!
Deze relatief onbekende band (voor velen!) had vooral een publiek van veertigers , die het als een aangenaam weerzien ervaarden , want het laatste concert dateerde van in de Villa begin jaren 90 (de huidige N9 in Eeklo).
Ze zijn hier voor een drietal concerten in Europa . We hopen stiekem dat deze band later komt voor een ruim anderhalf uur durende set, waarbij we naast het nakende nieuw werk , die oudjes mogen horen als “Doledrums” , “Pink frost” , “Rolling moon” en “Kaleidoscope world”, gezien ze op de lijst stonden en dan een unieke kans krijgen om gespeeld te worden . Wil de Bota, Demo of andere organisatie bij hen even aankloppen aub …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-chills-26-07-2014/
Organisatie: Boomtown, Gent
De Touareg nomaden van het Malinese Tinariwen hebben het Afrikaanse land verlaten en brengen hun muziek momenteel vanuit de V.S. Ze zijn reeds toe aan hun zesde album . Muzikaal verandert er niet echt veel ; versta het niet verkeerd , het blijven nog steeds pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs die een bedwelmende , hypnotiserende retro/roots/world/woestijnblues sound hebben als vanouds, waarin een onheilspellende trance sluimert . De vrouwenstemmen zijn al een tijdje op het achterplan geraakt of zijn weggeëbd , die anders de sound nog wat hitsender en exotisch maakten , maar de gitaargrooves, de bluesy licks en worldpop laten je niet los.
Tekstueel vertalen ze het onrecht dat hen werd aangedaan en horen we het vroegere betere leven daar.
Tinariwen heeft al een sterke navolging met Tamikrest , Bombino , die wat meer muzikale invloeden laten doorsijpelen , maar dat belet niet dat deze vaandeldragers nog steeds door ons ten top worden gerespecteerd!
O is het onuitspreekbaar synoniem en het elektronisch speelgoed, klankenbord van de naar Berlijn uitgeweken Fin Mika Vainio. We krijgen op zijn zoveelste album intussen een klankenspectrum van soundscapes en ambiente lagen die een (licht) filmische dreiging hebben; ijle melodieën en een elektronicapracht in een digitale nevel . ‘Onthaasting’ Muziek om naar de sterrenhemel te kijken!
I Am Oak draait rond zanger/songschrijver Thijs Kujken die hier intrigeert met een korte reeks huiskamermuziek. Het zijn subtiel uitgewerkte composities , geleest op mans sing/songwriterschap , akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken. Bijkomende zangpartijen bieden nog meer soelaas.
Er schuilt ergens een Bony king of nowhere of een akoestische versie van Alt-J in het materiaal. Ze zijn wonderschoon en afgemeten , vooral de eerste helft van de cd . De tweede helft is uitermate sober gehouden , kortom een fijn te koesteren plaatje.
Ranzige stonerpunk uit Los Angeles met Ty Segall achter de productietafel, hier gaan onze oren van flapperen en onze mond van kwijlen. De baldadige nozems van Zig Zags hebben ergens een roestig spoor gevonden tussen garagerock, metal, punk en stonerrock en hebben daar een vlijmscherpe en smerige debuutplaat uit gesmeed. Met uitzondering van de vunzige hardrocker “Voices of The Paranoid” (Black Sabbath in een Thee Oh Sees bad) hebben alle nummers de duur van de ultieme punksong (ergens tussen één en drie minuutjes) en klinken ze rauw, ruig, vettig en brutaal.
De heethoofdige oplawaai “Psychomania” bijvoorbeeld duurt amper 47 seconden, ervaar het als een op hol geslagen specht die 47 seconden lang onophoudelijk tegen uw voorhoofd staat te pikken. Opener “Brainded Warrior” is de vuilste stonerrock die u dezer dagen kan tegenkomen en “The Fog” is heerlijke punkherrie die eindigt in Sabbath-land.
Zig Zags klinken als Fu Manchu die The Ramones onder handen nemen, of als Alice Cooper die bij Black Flag gaat zingen. Waanzinnig plaatje.
Zig Zags zullen op 23/09 door de Antwerpse Trix razen, samen met de geflipte southern rockers van Natural Child. Check that out !
Woosha! Strandfestival 2014
Woosha! 2014
Klein Strand Oostende
Oostende
2014-07-18 & 19
Geert Huys
Als strandfestival had Woosha zijn entree in de zomerfestivalkalender vorig jaar allerminst gemist. Met een sfeervolle en vlot bereikbare locatie (het Klein Strand in Oostende) én een erg professionele organisatie bulkt dit evenement van het potentieel, dus lijkt het in elkaar boksen van een aantrekkelijke affiche de enige nog resterende uitdaging voor de komende jaren. En als het even kan, een schietgebedje om de weergoden gunstig te stemmen.
De tweede editie van Woosha werd meteen een tweedaagse met start op vrijdagavond. De loden zon en de Vlaamse oerpunkers The Kids vochten als eersten een robbertje uit wie het snelst het publiek kon opwarmen. We pikten in bij Flip Kowlier (***) die zich op grondgebied West-Vlaanderen én met zicht op ‘het zeitje’ meteen erg in zijn sas voelde. Samen met zijn vier vaste muzikale moaten stak hij erg toepasselijk van wal met het luchtige reggaedeuntje “Zwembad”, en weg waren we voor een uurtje relaxte kleinkunst met Kowlier in zijn typische rol van zelfrelativerende lolbroek. Met rasmuzikanten als toetsenist Peter Lesage en multifunctionele snarenmens Lazy Horse achter zich weet de Izegemnaar zijn levensliedjes bovendien ook voor de muziekpuristen voldoende interessant te houden.
Alle anekdotes en leutigheden daargelaten, toch is Kowlier er de mens niet naar om een uur lang gratuite humor te verkopen. Met het emotionele hoogtepunt “Moeder Lieve Moeder” diende de feestvreugde opgebouwd tijdens “Mo Ba Nin”, “Bjistje In Min Uoft” en “Detox Danny” toch even plaats te maken voor bittere ernst. Kowlier & co schudden uiteindelijk het laatste zand van tussen de tenen met de onverslijtbare debuutsingle “Welgemeende” en het onvermijdelijke dronkemanslied “Min Moaten”.
“Als Werchter Classic met The Rolling Stones een groep geboren in ’62 naar België kan lokken, dan kunnen wij zoiets ook”, moeten de samenstellers van de Woosha affiche gedacht hebben. En zo geschiedde met de komst van Status Quo (****) als enige internationale naam en absolute top of the bill van de tweedaagse. Net als Jagger & co hebben deze Engelse veteranen inmiddels een carriére van 52 jaar op de teller staan én razen de heren met een rotvaart en veel goesting door hun imposante back catalogue.
De massaal aanwezige grijze/kale knikkers en bolle buiken knikten goedkeurend toen bleek dat The Quo vooral nummers uit hun glorieperiode tijdens de eerste helft van de 70ies op het menu hadden gezet. Met “Caroline”, “Paper Plane” en “Rain” serveerde de groep van meet af aan een paar onweerstaanbare staaltjes van hun uit duizenden herkenbare vierkwarts boogierock. Ook aan hun karikaturale imago blijven boegbeelden van het eerste uur Francis Rossi en Richard Parfitt na al die jaren zonder meer trouw: strakke jeans, witte gympies, de oude knoken in spreidstand en gas geven maar. Ook al denken de heren er ernstig over na om de gitaren binnenkort aan de wilgen te hangen, met een graatmagere Rossi in de rol van entertainer en Parfitt als één van de strakste ritmegitaristen van zijn generatie blijft de live reputatie van Status Quo nog steeds redelijk onaangetast.
Op een tweetal niemendalletjes uit recente platen na bleef de Quo Jukebox onophoudelijk de ene luchtgitaar riff na de andere afvuren, met als hoogtepunt een soort marathon medley waarin boogierock pareltjes als “What You’re Proposing”, “Down The Dustpipe”, “Wild Side Of Life”, “Railroad” en “Again And Again” aaneen werden gerijgd. Na de obligate publieksfavorieten als “Down Down”, “Roll Over Lay Down” en “Whatever You Want” nam de groep uiteindelijk afscheid met covers van “Junior’s Wailing” (orig. Steamhammer) en “Rock’N’Roll Music/Bye Bye Johnny” (orig. Chuck Berry) waarmee ze de roots van hun primitieve bluesrock gingen opzoeken. Na de Quo party volgde nog een afterparty waar meer van dit lekkers werd geserveerd en de jeugd van een paar decennia geleden benen en heupen konden losschudden.
Tijdens de tweede festivaldag werd vooral het jonge volkje bediend dat al eens naar StuBru luistert en regelmatig vaderlandse bandjes De Afrekening in stemt.
Na lokaal talent Audience In The Street en het bluesy gitaargeweld van Horses On Fire was het de beurt aan Kenji Minogue (***). Het prettig gestoorde meisjesduo Fanny Willen en Conny Komen aangevuld met drummer Mista Pig beweegt zich ergens tussen kunst en kitsch, en bedient zich hierbij uitsluitend van sappige West- Vlaamse dialecttaal en woordspelingen. Hun overstuurde electropop à la Vive La Fête in overdrive is weinig origineel, hun absurde teksten en kleurrijke stageact in felle fluo pakjes zijn dat wel. De radiohitjes “Nomnom" en "Alwadamehetten" gingen er in als zoete (zand)koekjes bij het publiek dat uitdrukkelijk om encores schreeuwde maar er geen kreeg.
Het Leuvens vijftal Willow (**) zag er redelijk ongevaarlijk uit op dat grote hoofdpodium, en zo klonken ze ook. We hadden in 2010 al vragen rond hun bronzen plak op Humo’s Rock Rally, misschien ging de jury toen wat te nadrukkelijk op zoek naar een Belgisch afkooksel van Bloc Party en meenden ze in zanger Pieter-Jan Van Den Troost een nieuwe Kele te hebben ontdekt. Op Woosha stelde de band een pak nieuw werk voor uit hun te verschijnen tweede plaat waarop een onsmakelijke mix van foute electronica en pathos de bovenhand lijkt te zullen halen. Het contrast met eerder werk, waaronder de knappe naar 80ies gitaarpop lonkende singles “Gold” en “Sweater”, en de gebalde afsluiter “Weeping Giants”, was dramatisch groot. Willow v2.0 lijkt al voor de release toe te zijn aan een update.
We willen er wel iets op verwedden dat ook zonder de publieke steun van Sioen tijdens de preselectie van StuBru’s De Nieuwe Lichting een jonge belofte als Soldier's Heart (***½) de weg naar radio airplay en een breder publiek zou hebben gevonden. Het vijftal bestaat amper twee jaar maar heeft met het exotische “African Fire” al een Belpop classic op haar naam, en ook opvolger “New House” is even indrukwekkend. Hun minimale dreampop verraadt invloeden van Beach House, The Knife en Alt-J, maar hét (voorlopig nog) geheime wapen van de band is frontvrouw Sylvie Kreusch. Dress code, stem, en body language: alles aan deze meid is psychedelica ten top en heeft internationale allure! En passant werden “Broad Daylight” van Gabriel Rios en “Wicked Game” van Chris Isaak omgetoverd tot bubbelende electronica pop. Klasse!
Liefhebbers van Duystere muziekjes hadden al een tijdje strategisch postgevat in de tent voor de set van Marble Sounds (***). Spijtig genoeg had het resterende deel van het publiek minder boodschap aan de melancholische slowcore van deze band waardoor de breekbare liedjes niet zelden verzopen in geroezemoes. Gelukkig had het gezelschap singer-songwriter en zielsgenote Renée meegetroond naar Oostende, een vrouw dwingt nu eenmaal meer respect af dan zes heren. Met de frêle zangeres op het podium kreeg de fluisterpop van “Sky High” en “Leave A Light On” een extra dimensie en leek iedereen toch plots bij de les. Frontman Pieter Van Dessel is echter niet enkel een man van stille liedjes. We verdenken hem er immers van om zich regelmatig te goed te doen aan de back catalogue van Neil Young & Crazy Horse en My Morning Jacket, wat zich op Woosha vertaalde in occasionele gitaarduels met Isbells gitarist Gianni Marzo. Niettemin lijkt Marble Sounds voorlopig veroordeeld tot de intimiteit van het clubcircuit om muzikaal voldoende uit de verf te komen.
Daan (***) kreeg samen met zijn vijfkoppige band één concertuur toegewezen om op het hoofdpodium een passende soundtrack te verzinnen bij de ondergaande zon. Dat die soundtrack qua songkeuze redelijk eclectisch zou worden hadden we eerlijk gezegd wel verwacht, alleen spijtig dat de lichtman hierbij niets beter kon verzinnen dan een kakafonie van lichtflitsen die elke interactie tussen publiek en podium met pijn in de ogen onmogelijk maakte. Met de felle electropop van “Mirror” en het überfunky “Addicted” ging Daan eerst grasduinen in wat minder bekend werk uit zijn vroegere platen, om vervolgens uit te komen op een soort ‘best of’. Tot een feestje leidde dat aanvankelijk niet, want een eerste malse regenbui dreef een groot deel van het publiek de tent in. Daan antwoordde gevat met een flard van Eurythmics’ “Here Comes The Rain Again”, en lokte het publiek even later letterlijk terug uit de tent op het ritme van de pompende beats van “Swedish Designer Drugs” en “Housewife”. Mission accomplished dus voor Daan, al hadden we de indruk dat de man vanavond wat te vaak de automatische piloot had aanstaan.
Het jonge volkje waande zich vervolgens even op Tomorrowland met het drum’n’bass geweld van Laston & Geo, maar dat zinde de weergoden allerminst. De hemelsluizen gingen deze keer helemaal open, en het onweer dat hierop volgde betekende meteen het officiële einde van Woosha 2014. Net als het zeiknatte publiek mochten top of the bill acts School Is Cool en The Subs op bevel van politie en brandweer inpakken en wegwezen.
We onthouden dat Woosha goed op weg is om een muzikaal interessant blijvertje te worden op de festivalkalender, met strandsletsen en regenjas als meest aangewezen vestimentaire combinatie.
Org: Woosha – Dienst Toerisme Oostende
Boomtown 2014 - Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-22
Sam De Rijcke
In de schaduw van de Gentse Feesten hadden die van Boomtown alweer hun tenten opgeslagen op de Kouter. Met een sterke line-up gespreid over vijf dagen biedt Boomtown een ideaal alternatief voor de jeugd die het niet zo begrepen heeft op al die folklore- en tweederangscovergroepjes die iets verderop in de binnenstad de buurt onveilig maken.
Boomtown programmeert het kruim van de (alternatieve) Belgische rock naast een handvol goed bewaarde internationale geheimen die in een betere wereld een veel grotere aanhang horen te hebben.
De beste manier om de Gentse Feesten door te komen is dus eerst gaan genieten van de betere rockmuziek op Boomtown om zich daarna compleet lazarus te gaan drinken in de binnenstad.
In onze selectie voor vandaag hadden we Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic opgenomen. Graag hadden we ook nog iets meegenomen van de ruwe herrie van Idiots en de onbesuisde en overstuurde oerkracht van Raketkanon, maar helaas behoren wij tot dat groepje sukkelaars die nog niet aan verlof toe zijn en konden wij onmogelijk op dit vroege uur in Gent geraken.
De nog steeds piepjonge kerels van Steak Number Eight hebben ondertussen al drie ijzersterke albums uit die één en ander hebben losgeweekt in de wereld van de post metal. De band zit in hetzelfde vaarwater van Isis, Neurosis en Amen Ra en moet niet onderdoen voor de grote voorbeelden. Vooral de laatste plaat ‘The Hutch’ lijkt een perfect huwelijk tussen loodzware metal en vaak subtiele postrock met sfeervolle soundscapes.
Op Boomtown stond toch vooral een pompende metalband op het podium. Hun live set was eerder een frontale en keiharde smak in het gezicht van de boomtowngangers, de subtiliteit van ‘The Hutch’ was een beetje zoekgeraakt in de loodzware live mix. U kon dat jammer vinden, maar de ongebreidelde energie die zij tentoonspreidden maakte veel goed. Voor een open air festival als Boomtown was dit een geslaagde mokerslag, in een zaal zouden wij hen graag wel wat meer finesse aan de dag zien leggen.
Subtiliteit en bezieling was er wel te beleven met het hemelse Madensuyu. Voor de twee Gentenaars was deze thuismatch een extra impuls om er een begeesterend en ronduit indrukwekkend concert van te maken. Eerder dit jaar hadden zij ons al van onze sokken geblazen in de Kortrijkse Kreun, en hier in de Handelsbeurs staken ze nog een tandje bij. Hun set was een stuk bezielder, nog feller en nog beter, het thuisvoordeel zeg maar. We bespeurden de bezetenheid van Woven Hand, de gitaaruitspattingen van Sonic Youth en de dwarsheid en grilligheid van Grinderman. Stijn Degezelle was naarstig in de weer met het veroorzaken van striemende geluidsaanvallen uit keyboard en gitaar en PJ Vervondel manifesteerde zich als een fenomenale drummer, en daar was geen ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ drumsolo voor nodig, beste Mario Goossens. Wat een duo ! Wat een sound ! Pure ongepolijste klasse.
Neem Mogwai, zet er een beat en wat extra stroomstoten onder en je komt uit bij 65daysofstatic. De Britten hadden in het heetst van de strijd even te kampen met een jammerlijke stroompanne, die zij overigens zelf niet hadden opgemerkt, maar dat mocht geen domper zijn op de feestvreugde. Het Boomtown publiek lustte wel pap van hun instrumentale elektronisch getinte postrock en liet zich gewillig opzuigen door de trance-opwekkende songs. Met een flinke greep uit de gloeiende laatste plaat ‘Wild Light’ dienden zij het postrock genre een hoop extra zuurstof en elektriciteit toe en ook hun debuutplaat ‘The Fall of Math’, die aan zijn tiende verjaardag toe is, sprong eruit uit met enkele interplanetaire postrock kopstoten.
Energiek en heftig optreden van een driftige bende die steeds weer het genre nieuw leven weet in te blazen.
Organisatie: Boomtown, Gent
Dourfestival Dour 2014 – zondag 20 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-20
Jelle Berden
Dag vier op Dour sprankelde op papier misschien iets minder dan de voorbije dagen, maar toegegeven, dit was muzikaal gezien echt een absoluut topjaar. Vandaag onder andere Breton, King Khan & the Shrines, Joey Bada$$, Connan Mockasin, Kaiser Chiefs en Phoenix dus met de finish in zicht gooien we ons er nog één keer tegenaan.
Geen idee wat ik zo vroeg op dag aan de Cannibal Stage stond te doen, maar samen met mij stond daar BRUTUS, een Belgische metal band. Metal, maar toch met een andere insteek dan je doorsnee hardcore band. De band brengt psychedische stonerrock, nog steeds hard, maar goed, met een hemelse zangerer/drumster er bovenop
Joke is een Franse rapper, waarmee meteen het belangrijkste gezegd is. De man had best een goeie flow, maar ik had deze Dour al genoeg matige hiphop gezien om hier nog langer te blijven hangen.
Breton begon ondertussen ook al aan zijn optreden in La Petite Maison dans la Prairie , dus moest ik me gelukkig snel daarheen haasten. De groep brengt een soort soft electro en heeft enkele goeie songs achter de hand. Al komen die vooral van hun eerste plaat uit 2012. Op Dour klonk het geheel jammer genoeg vaak wat te hol, met te zware bass en te veel elctronica. Jammer want van dit optreden mochten we toch echt wel meer verwachten.
Het optreden van King Khan & the Shrines in enkele woorden omschrijven is eigenlijk onmogelijk, maar kom, here we go.. Volgens Wikipedia speelt de band garage rock en psychedic soul, maar ook dat dekt de lading bijlange niet. Qua outfits, gekheid en ambiance kent de groep geen gelijke. Het optreden gaat als een raket. Rock, funk, blues, soul en pyschedelica echt alles passeert de revue. De beste show van dit jaar en wat een zalige zot die King Khan!
Joey Bada$$ en Connan Mockasin stonden op hetzelfde moment geprogrammeerd, dus dat werd kop of munt. Bij kop mocht ik gewoon in de buurt van La Petite Maison dans la Prairie blijven rondhangen en wachten op Connan Mockasin. Bij munt kon ik me naar de Jupiler Boom Box begeven om daar Joey Bada$$ te gaan checken. Eindelijk wat hippe, nieuwe en alternatieve hip-hop op de Dour affiche! Later op de avond stond normaal gezien ook nog Tyler, The Creator gepland, maar die moest jammer genoeg verstek geven. Gelukkig hoefden we niet lang te treuren want Coely werd uit de hoed getoverd om de Boombox in vuur te komen zetten.
Soit. Kop. Connan Mockasin een rare snuiter noemen is een lichte understatement. De hele band straalt trouwens dezelfde leuke, creatieve eigenzinnigheid uit. Het optreden leek één grote psychedelische trip, die jammer genoeg verstoord werd door technische problemen. Gelukkig trok de band zich daar weinig van aan en zo was het slot zowaar nog beter. Prince leek nooit ver weg, volgens mij stond hij zelfs ergens om het hoekje goedkeurend te knikken.
Kaiser Chiefs zijn een echte festivalband, de Britse indie rockers staan garant voor een pokkegoeie live show met enkele felle meezingers en frontman Ricky Wilson als de absolute smaakmakers. En dat was ook dit jaar niet anders. Als een wervelwind raasde hij over het podium, op versterkers en in lichtmasten. Technici moeten het ontgelden, het publiek moest dansen. Zelfs in het Frans mende Ricky de massa, tot en met het slot! “Merci beaucoup et bonsoir!“ zo klonk het. Insgelijks jongen, insgelijks!
Tijd voor een ouderwetse portie indie rock. Blonde Redhead zag ik ooit, in 2001, al eens op Dour. In een ander tijdperk dus, een tijdperk waarin de band toch wel wat anders klonk. Sinds enkele jaren klinken ze softer, iets commercieleer misschien, zonder slecht te willen klinken. De band zal altijd wel experimenteel alternatieve rock blijven spelen, maar die klinkt de laatste tijd toch iets electronischer, iets gepolijster, maar dat kan dus helemaal geen kwaad. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar goed klinkt het wel. De schaarse belichting straalde dezelfde sfeer uit als de muziek. Wel benieuwd naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album.
En toen was de avond nog lang niet gedaan. Phoenix en daarna Boys Noize mochten The Last Arena afsluiten en elders kon er nog lustig met de benen gezwierd worden op onder andere een hip-hop set van A-Trak, Mr Oizo en Buraka Som Sistema. Maar voor mij zat de beste Dour in jaren erop, kapot, moe maar voldaan! Topfeest Dour 2014 écht, topfeest! Vier dagen aan een stuk sterke optredens gezien, vooral dan van de jonge garde, in een zalige ambiance, en dat alles met een lach en een traan, met regen, modder en zon. Meer van dat zou ik zeggen, volgend jaar misschien wel vijf dagen aan een stuk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2014 – zaterdag 19 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-19
Jelle Berden
Dag drie kondigde zich aan als een wat rustigere dag. Zoals steeds op Dour werd er weer een mooie mix gevonden van nog te ontdekken groepen, bands die net doorbreken en bands waarvan we soms denken, écht, treden die no? op. In diezelfde volgorde spot ik zo met het blote oog TRAAMS en Shigeto als ‘live nog niet aan het werk gezien’, dan Forest Swords en Jagwar Ma als de breakthrough artists en de oude rotten van Cypress Hill en Maxïmo Park om het lijstje af te sluiten.
TRAAMS is een Britse garage rockband en dat zullen we geweten hebben. Veel lawaai vroeg op de dag is meestal geen winnende combinatie, en in het begin van het optreden worstelden de jongens ook nog eens met het geluid. De zanger stond er wat tegen zijn zin en het publiek wist ook niet goed wat te denken van het energieke gitaargeweld. En net toen ik dacht dat TRAAMS begon open te bloeien, de muzikale stukken werden langer, geflipter en… beter, was het gedaan! Goed slot voor een voor de rest matig optreden.
In de Dance Hall stonden Soom T & Jstar op het menu. Soom T is een exentrieke, kleine vrouwelijk dub MC met een zeer herkenbare stem, en een heerlijke flow. DJ Jstar strooide de beats, van dub over reaggae tot punjabi en miss Soom T rapte daar vrolijk en onnavolgbaar overheen. Nog maar net wakker en al meteen op een heerlijk feestje aangekomen. Een echte aanrader!
Op nummer één van mijn to-do-list vandaag stond Forest Swords. Na een paar heerlijke EP’s en een meer dan uitstekende plaat ben ik onvoorwaardelijk fan van de totaal eigen sfeer en sound die de Britse jongeman creëert. Live wordt hij bijgestaan door een bassist terwijl hij zelf aan de knoppen draait en gitaar speelt. De band brengt een mix van donkere elektronica, duistere dub en magisch gitaarspel. Ze lijken wel een soundtrack te spelen van een nog te schrijven geweldige spooky western. Met een specifiek, angstaanjagend, overweldigend klankenpalet blazen Forest Swords je helemaal van je sokken. Checken die handel!
Ondertussen liet Shigeto zijn drumduivels los in de Jupiler Boom Box. Deze Amerikaan zit op het geweldige independent label Ghostly International en brengt elektronische muziek, .. Live drumde de man terwijl de computer z’n beats de tent instuurde. Geweldige ritmes zorgden voor een mengelmoes van electro, jazz en soul. Aan een geweldig ritme drumde Shigeto de massa in beweging, geen ontkomen aan.
In La Petite Maison dans la Prairie was het de beurt aan East India Youth, synoniem voor Willian Doyle, die een soort experimentele synth-electro pop brengt. De jongeman staat alleen op het podium met een micro, een paar instumenten en een grote hoop elektronica. Daaruit distilleert hij prachtig opgebouwde ambient songs die je langzaam overvallen. Laag voor laag bouwt hij iets op, speelt hij een stukje en zingt er mooi overheen. Na de plaat was ik niet echt overtuigd maar live was East India Youth al een pak overtuigender.
Cypress Hill kan je moeilijk een onbekende noemen in het hip-hop genre. De band verkocht, vooral in de jaren negentig, massa’s albums. Maft voor een band waar echt bijna iedereen maar één nummer van kent. Op Dour staan wel vaker wat vergane glories hip-hop artiesten, bezig aan een misschien wel laatste geldinzamelronde, maar dit optreden was echt overbodig. We weten ondertussen wat ze kunnen, en vooral wat ze niet kunnen. Aan de massa op de weide te zien dacht veel volk daar blijkbaar anders over, maar toch was ik al terug op weg naar de Boombox.
Daar stond BADBADNOTGOOD op het podium. Dit Canadese niet-zo-typische-jazz trio is één van de favorieten van LeFtO en al voor het tweede jaar op rij van de partij. Een pianist, drummer en bassist spelen, toveren en improviseren er een mix van dance, jazz en electronica. Nummers gaan minuten door en weten telkens weer het publiek te overtuigen en mee te slepen. Eén van de ontdekkingen dit jaar op Dour.
Jagwar Ma is een jonge Australische dance band die stevig de kaart van trekt van de experimentele psychedelica. Een scheut trip-hop, synth-pop of rock hier en daar en dat alles klinkt ongemeen goed en zwoel! Dansen moest je doen, en luisteren moet je doen, naar ‘Howlin’, hun debuutalbum!
Girls in Hawaii stond al voor de vijfde op Dour, de eerste keer ondertussen al 12 jaar geleden. Deze Waalse indie rockband is een vaste klant op festivals, en dat hoor je eraan. Hun eerste album deed het wereldwijd heel goed en zorgde voor een pak ervaring. Live doen ze me altijd heel hard aan Grandaddy denken, de light versie weliswaar, maar toch heel heel degelijk. De band kapte er om privé-redenen in 2010 mee, maar is sinds enkele jaren terug, een meer dan geslaagde comeback waarvan ook Dour dit jaar kon genieten.
The Hives mochten The Last Arena afsluiten en stonden tot mijn verrassing voor de allereerste keer op Dour. De Zweden staan immers bekend om hun uitstekende livereputatie. Misschien wel meer dan voor hun muzikale uitspattingen. Alles en iedereen moet mee met het explosieve gitaargeweld. Maar toegegeven hun zwart-witte kostuums en ongelooflijke arrogantie werken inderdaad wonderwel op het podium. Rock ’n Roll quoi! Uit de oude doos, met een grote ijdeltuit voorop. Technici verkleed in ninja’s die constant kabels moeten herleggen en gitaren aangeven, een crowdsurfende zanger die er echt helemaal tegenaan gaat. “We are the Hives, and you are not”, gaf hij ons nog mee, “so we will all have to live with that!”
Een derde dag Dour waarop vooral de jonge garde me helemaal kon overtuigen, Jagwar Ma en Forest Swords waren echt maft goed en oude hiphoppers mogen volgend jaar gewoon thuisblijven. Afgesproken?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Nederlands 
Français 
