Graspop Metal Meeting 2014 – zondag 29 juni 2014 - Black Sabbath, we gaan jullie missen!
Graspop Metal Meeting 2014

Na een ganse nacht toch lichtjes te hebben kunnen opwarmen na de regenachtige zaterdag was de afsluitende dag aangebroken. Dit jaar stond ik niet zo vroeg op het terrein en dus de 1^e band die mij weer in trance mocht brengen was  Cynic in de Marquee. En hierbij ging ik overduidelijk de mist in, want ik dacht echt dat Cynic brutale death metal voortbracht…niets was minder waar, want dit bleek een progressieve death metal band te zijn. En qua death metal heb ik eerlijk gezegd weinig gehoord, behalve dan toen de drummer opeens enkele riffs uit zijn lichaam perste, maar voor de rest was het meer een mengeling van jazz en progressieve rock dat ik hoorde. Tot op heden weet ik nog altijd niet met welke band ik hen verwisselde, maar feit is dat ik dit optreden weinig kon appreciëren, waarschijnlijk ook omdat ik zware metal had verwacht…

Stilletjes aan keerde ik terug richting hoofdpodium want Black Label Society was aan zet…de gitaarexpert Zakk Wylde kan ik soms smaken, maar het is lekkere rock/metal die gans de weide rustig kan doen ontwaken. Die man kan ongelofelijke riffs uit zijn gitaar toveren en de sound zat heel goed. Goeie nummers waren te horen zoals “Destruction Overdrive”, “Suicide Messiah” en “Stilborn”. De verplichte guitaarsolo van Zakk was uiteraard ook weer van de partij en met zijn vingers toonde hij hoe het moest.

Ziekelijke teksten over amputaties, necrofilie en rottend vlees, dan moesten de mensen een plaatsje reserveren in de Marquee, want daar stond Shirenc plays Pungent Stench geprogrammeerd. En er zit een gans verhaal achter deze band want deze Zwitsers zijn reeds gesplitst in 1995 en 2007 om telkens terug te komen. Sinds 2013 toeren 2 van de 3 originele bandleden opnieuw maar dan onder de naam Shirenc Plays Pungent Stench, uiteraard ook een naamswijziging wegens diverse rechten die niet mogen verbroken worden. De set bestond enkel uit nummers van hun 4 eerste albums “’For God Your Soul…For Me Your Flesh”, parel “Been Caught Buttering”, “Club Mondo Bizarre (for members only)” en “Masters of Moral – Servants of Sin”! De rauwe death/grind is geen hapklare brok, dus als je geen sterke maag hebt was dit niks voor jou. Voor mij was dit dan een hoogtepunt.

Rap rap richting hoofdpodium 1 ging door mijn hoofd, want old school metal band Anthrax ging eraan beginnen! Met het wegvallen van Megadeth bleef er dit jaar maar 1 band van de BIG 4 over en de toeschouwers zullen het zich niet beklaagd hebben! Metal is voor sommigen een religie en Ian, Benante, Bellon, Donais en zanger Belladonna zijn daar een levend bewijs van. De set werd afgetrapt met “Among the Living” van het gelijknamig album, gevolgd door “Caught in a Mosh” die werkelijk als een bom insloeg, net zoals “Indians”. De mannen stonden stil bij twee artiesten die helaas niet meer onder ons zijn, maar die nog steeds mensen op gebied van metal inspireren. Een grote foto van zowel Dio en Dimebag werden geposteerd op het podium en de duivelshoorns gingen in de lucht als hulde aan deze metal pioniers. Naar mijn gedacht konden daar nog enkele foto’s extra aan bijgezet worden, maar blijkbaar waren dit 2 mannen die hen nauw aan het hart lagen. Kippenvel moment dus! Het feestje was nog niet ten einde want “I Am the Law” en de obligatoire cover “Anti-Social” van Trust en deze van AC/DC getiteld “T.N.T.” sloten deze geweldige show af! Hoedje af voor deze mannen.

Op hoofdpodium 2 waren de metalcore fans klaar om het stof te doen opwaaien want Bring Me the Horizon was paraat. De stomende metalcore raakte iedereens kleren en de moshpits, circle pits en uiteraard de wall(s) of death werden ingezet. Denk dan maar vooral aan nummers als “The House of Wolfs”, “Chelsea Smile” en opener “Can You Feel My Heart” waarmee deze Engelsen je naar de strot grepen. Lekker opzwepende prestatie hoor.

De volledige set heb ik niet meegemaakt, want het grote vraagteken onder de bands was bezig met soundchecken in de Marquee. Ik heb het over Death (DTA), de laat maar zeggen coverband van de death metal legende genaamd Death waarbij de reeds gestorven Chuck Schuldiner boegbeeld was. Oké, Death zonder Chuck, wat zou dat geven…en tot wat ik al op voorhand tegen verschillende mensen had gezegd, ze hebben mij met verstomming geslagen! Wat een goeie prestatie van deze Amerikanen. De nummers waren allemaal klassiekers in de oren van de vele fans zoals “Flattening of Emotions”, “Leprosy” gevolgd door “Left to Die”, “Suicide Machine”, “Spiritual Healing” en “Crystal Mountain”. Iedereen heeft zijn favorieten en voor mij waren dat zonder twijfel: “Spirit Crusher”, “Zombie Ritual” en het machtige “Pull the Plug” waar de riff in je hoofd blijft spartelen ettelijke dagen na het aanhoren ervan! Straffe set die mijn appreciatie meer dan terecht verdiende!

Voor Mainstage 2 stond het al volgepropt met fans van de metal/hardcore van Hatebreed. Jamey Jasta en zijn troepen konden moeiteloos het publiek voor zich winnen en de aarde bewoog tot aan het einde van hun set. Een setlist opstellen kunnen zij met de ogen dicht, want hun nummers zijn van de eerste tot de laatste gevuld met de nodige break om iedereen zot te krijgen. “To the Treshold”, “Last Breath”, “Honor Never Dies”, “As Diehard As they Come”, “Never Let it Die”, “This is Now”, “I Will Be Heard”, “Destroy Everything” en “Everyone Bleeds Now”, ze sloegen allemaal een gat in je trommelvlies!

En ja, een mooie Wall of Death was onvermijdelijk. In de metaldome stonden oudgedienden van Metal Church te pronken dat ze ook present waren tijdens hun ‘Generation Nothing Tour 2014’. De heavy/power/thrash metal van de veteranen klonk lekker uit de boxen en jonger publiek was nauwelijks te spotten in de zaal. Met ook een palmares om u tegen te zeggen waaronder 10 studio albums was ik tevreden met welke nummers ze op de proppen kwamen waaronder “Badlands”, “Beyond the Black” en het nummer met de lekkerste riff uit hun biografie “Metal Church” genaamd. Lekker op het gemak headbangen, daar is niks mis mee mijn gedacht.

De laatste keer zal het vermoedelijk worden, want de leden van Black Sabbath worden er enerzijds niet energieker en jonger op, en anderzijds heeft het noodlot al toegeslagen bij gitarist Iommi, de man waar kanker is vastgesteld. Maar ze lieten het niet aan hun hart komen, en stonden met een glimlach op het podium. Over Black Sabbath moet ik niet veel informatie meer vertellen want ze worden niet voor niets de grootmeesters van het duister genoemd, met boegbeeld Ozzy als ware ‘Prince of Darkness’. Net zoals voorgaande jaren, toen Ozzy zijn opwachting maakte bleef een wrange smaak achter, en opnieuw was het dit jaar niet anders. Gelukkig heeft hij nog zijn speciale stemgeluid, maar toonvast bleef het andermaal niet…Butler & Iomme van hun kant konden pijnlijke slippers nog makkelijk wegmoffelen, maar Ozzy staat nu eenmaal vooraan de bühne. Anderhalf uur duurde hun set en ze was logischerwijs gevuld met pareltjes. Noem ze maar op: “War Pigs”, waarbij klootzakken als Stalin & Hitler mochten poseren op het videoscherm, “Snowblind” die Ozzy schreef als therapie, “Age of Reason” die kan refereren naar het wilde leven van de zanger die hem niet onder de zoden kreeg, “Black Sabbath” zelf met de rustige opbouw om opeens te exploderen in een ware gitaarsound, het aanstekelijke “N.I.B.” en “Iron Man”.
Afsluiten deden ze met meezinger “Paranoid” die de lichten de laatste maal op het publiek richtte om vervolgens de glimlach van Iommi voor altijd in je geheugen te prenten. Het was niet top, maar in vergelijking met de andere headliners kon er toch niemand aan tippen als je je richt op de carrière en successen. Het ga jullie goed mannen, we gaan jullie missen!! Voor sommigen zal dit wel een emotioneel moment zijn, want dit was in mijn ogen een soort afsluiting en tegelijk aankondiging van generatiewissel…*pinkt een traantje weg*

Met het wegvallen van de normale afsluiter Megadeth was er een ‘surprise’ aangekondigd. Ik hoopte op Iron Maiden terwijl anderen al de Rolling Stones zagen afsluiten. Niets was minder waar, want het was een soort van dj-set die aangekondigd werd door Alex Agnew, zanger van Diablo Boulevard die trouwens donderdag tijdens de match van de Rode Duivels bezig was met hun show. Oké, alle mogelijke hits vlogen uit de boxen, verschillende grootheden inzake metal werden gehuldigd, en het vuurwerk werd ontstoken boven de hoofdpodia, maar…maar…ik denk dat de meesten toch liever een echte band hebben als afsluiter zoals voorheen aangekondigd. Ik kan wel begrijpen dat het geen sinecure is om in een korte periode een vervanger te vinden, maar ik denk dat er mogelijkheden genoeg waren.

Soit, Graspop, je blijft het beste festival in mijn ogen, waar ik jaarlijks smachtend naar uitkijk, dus weinig kunnen jullie misdoen. Metal op zijn best, niets meer niets minder! Nog 360 dagen en het is weer van dat J U bent bedankt!!

Hoogtepunten Graspop dag 3: Death (DTA), Shirenc Plays Pungent Stench, Anthrax

Organisatie: GMM, Dessel  

Graspop Metal Meeting 2014 – zaterdag 28 juni 2014 - Pro-pain, hard tegen hard!
Graspop Metal Meeting 2014

Carach Angren was voor mij de primeur vandaag om 11u30 in de metaldome. De symfonische black metal band uit ons buurland Holland heeft tot op heden vele zieltjes gewonnen waardoor er toch redelijk wat volk stond. Een 40-tal minuten duurde hun optreden en door hun prille carrière konden ze nog maar tappen uit 3 studioalbums waarvan hun debuut Lammendam uit 2008 de beste tot dusver is. Deze muziek is niet voor iedereen weggelegd want ik zag enkelen de zaal uitlopen zodra er een viool aan te pas kwam. Ja, het is nu eenmaal symfonische black metal en dan kan je dit tegenkomen. De duistere sfeer deed opnieuw wat raar op zo’n uur, maar ik kon het redelijk smaken.

Terwijl ik een vettige hamburger binnenspeelde stond Dagoba klaar op mainstage 2 om de grond te doen daveren. Ik had al eens van deze band gehoord, maar verdorie, ik wist niet dat ze zo lekker klonken. Deze Fransmannen spelen groove/industrial metal, maar mij neigde het toch meer naar metalcore. De breaks die in deze muziek terug te vinden zijn deden menigeen zijn hoofd lichtjes headbangen en hun benen wiebelen op het tempo. Leuk optreden en ik zal me toch eens moeten een cd’tje aanschaffen denk ik…

In de Marquee was het de beurt aan Necrophopbic, de black/death band uit Zweden die reeds actief is sinds 1989 en ondertussen al 7 albums hebben ontsproten die telkens goed door de media werden onthaald. Kon niet slecht zijn dacht ik, en op zich was het ook niet slecht, maar de muziek in de Marquee stond enkele decibels te stil om er een goed optreden van te maken. Spijtig, want deze muziek moet luid genoeg staan om lekker vettig te klinken.

De volgende act die op mijn programma stond was de technische death metal band Nile, een ware brute live band! Het 1^e dat opviel was het enorme drumstel van George Kollias die de blastbeats en breakdown om je oren smeten. De technische capaciteiten van deze mannen deden het publiek verstommen en als je dan nog nummers als “Sarcophagus”, “Black Seeds of Vengeance”, “Those Whom the Gods Detest” en “Hittite Dung Incantation” brengt dan kan het gewoon niet misgaan! Lekker strakke show.

Na deze brute band was het aan de power metal van Gamma Ray, uiteraard nog steeds met Kai Hansen die nog zanger was in één van de bands die in mijn beginperiode van metal hoge toppen scheerde nl Helloween. De klank was goed, de wil was aanwezig, maar toch miste ik dat beetje extra. Gelukkig hebben ze goeie nummers die mij sommige minpunten door de vingers laten zien zoals “New World Order”, “Master of Confusion” en “Land of the Free”. Maar voor mij was het toch meer genieten wanneer de oude nummers van Helloween op mij werden afgevuurd getiteld “I Want Out” en “Future World”. Leuk nostalgisch optreden die net dat tikkeltje miste spijtig genoeg.

En we gingen opnieuw een band uit één der onze buurlanden bekijken nl Gojira uit Frankrijk. Als je nu aan de meesten vraagt welke band in een stijgende lijn zit in de metal hiërarchie dan zullen een groot deel Gojira met stip aanduiden. Normaliter gingen deze Fransen vroeger het podium beklimmen, maar wegens tijdsproblemen om op het afgesproken uur te spelen, werden ze gewisseld met Gamma Ray. Deze progressieve groove/death metal band kan tegenwoordig vlot overweg met het succes en ze blijven verbazen tijdens hun shows. Verschillende lagen van gitaargeluiden, een meeslepende stem en nummers om van te smullen, je zou voor minder tevreden zijn om deel uit te maken van hun publiek. “Explosia”, “Flying Whales” en “The Heaviest Matter of the Universe” gingen er met andere woorden in als een pita met looksaus! Super show.

Oh wat had ik graag W.A.S.P. en de extravagante zanger Blackie gezien, maar hetzelfde probleem als de dag voordien, een andere vette live band stond op hetzelfde uur geprogrammeerd! Jaja, het was tijd voor Pro-Pain, de beste band op dit moment, althans in mijn ogen. Er stonden al heel wat fans op de voorgrond van de Jupiler Stage en allemaal reeds met schuim op de lippen, dusja, het beloofde hard tegen hard te gaan. Pro-Pain is gewoon buitengewoon en hun shows zijn nog nooit tegengevallen voor mij persoonlijk en vandaag was het niet anders. Gary en co kwamen, zagen, en overwonnen en het volk ging er lekker tegenaan. Een ware hitjescarrousel met o.a. “Foul Taste of Freedom”, “State of Mind”, “Un-American”, “Neocon”, “Deathwish”, “Love/H8”, “Draw Blood”, “Fistful of Hate”, … en wie bekend is met de muziek van deze Amerikanen weet dat een moshpit van 40 minuten onvermijdelijk was! Opnieuw hebben ze mij bevestigd dat ik die-hard fan ben.

Trivium was ook weer van de partij dit jaar en opnieuw was hun optreden van een hoog niveau. De mengeling van thrash, heavy en metalcore stond pal en trok serieus wat toeschouwers. Ze hebben reeds 6 albums uitgebracht en telkens waren de commentaren van de pers verdeeld, iets wat niet te zien was dus aan de opkomst. Blijkbaar is dit ook zo’n band die je direct moet aanspreken of waar je volledig tegen bent. Soit, ik vond het niet slecht en de nummers “Strife”, “Black”, “Watch the World Burn” en “Anthem (we are the Fire)” werden uitstekend gebracht.

Na hun passage, ik vermoed 2 jaar geleden, mochten Fred Durst en zijn gevolg van Limp Bizkit opnieuw hun kunstjes komen tonen. En jawel, éénmaal gezien en dan mag je verwachten dat er met argusogen gekeken wordt naar hun optreden. En om direct met de deur in huis te vallen, het was een tegenvallende prestatie vergeleken met hun vorige komst. De hitjes stonden op de setlist met onder meer “My Generation”, “Rollin”, “Break Stuff”, “Nookie” en de covers “Faith” en “Behind Blue Eyes”, in feite een regelrechte kopie van vorige keer. Maar om het nog erger te maken scheelde er volgens mij iets aan de microfoon van Fredje en zijn medebandlid zag eruit als een wannabe samoerai ofzo…Hij wou wel de weide meekrijgen, maar dat gaat niet lukken als je de fans op de voorste rij een afdruk van je achterwerk laat zetten door op hen in te duiken…nee, 1 maal was blijkbaar meer dan genoeg.

Afsluiten deden we met de mix van rockabilly en metal van Volbeat…opnieuw zo’n band dat ieder jaar meer en meer succes kent. Spijtig genoeg was het opnieuw massaal aan het regenen maar dat kon de pret voor niemand drukken. Gans het optreden stond de weide vol, genietend van de set die doorspekt was van vuurbommen en  een leuke achtergrond vlag/decor. Aftrappen deden ze met “Doc Holiday” om gewoon constant verder te gaan op hun elan met “Hallelujah Goat”, hits “Sad Man’s Tongue”, “Heaven nor Hell” en “Fallen” die luidkeels werd meegebruld! Dat zanger Poulsen een fan is van Elvis en Johnny Cash mochten we ook weer geweten hebben en met zijn ‘korte’ hulde “Ring of Fire” werd dit opnieuw bewezen. Volbeat zorgde voor een heel warme set, was overduidelijk in zijn element en ze waren zichtbaar tevreden dat zoveel publiek hen stond toe te juichen! Leuke set die graspop dag 2 afsloot.

Hoogtepunten Graspop dag 2: Nile en Gojira en Pro-Pain!

Organisatie: GMM, Dessel   

Graspop Metal Meeting 2014 – vrijdag 27 juni 2014 - Slayer, tonnen respect voor hun set dit jaar!
Graspop Metal Meeting 2014

Na de winst van de Rode Duivels en een te kleine portie slaap was festivaldag 1 van Graspop Metal Meeting aangebroken. Suicidal Angels was de 1^e band die mijn aandacht kon trekken, een band die normaliter niet op de affiche stond, maar door de afzegging van Devil You Know kregen ze toch een plaatsje toegekend in de Metal Dome. De Griekse thrash was een agressieve brok gitaargeweld, drumcombo’s en duurde naar mijn gedacht wat te korte…maar het was alleszins een leuke opener voor mij!

Een goeie 5 minuten later stond de Duitse power metal formatie Primal Fear op mainstage 2…inderdaad, want dit jaar was GMM voorzien van twee hoofdpodia! Met reeds een 12-tal studioalbums in hun carrière hadden ze genoeg materiaal om voor elk wat wils uit de diverse albums te brengen. Denk daarbij aan “Final Embrace”, “When Dead Comes Knocking”, “Angels in Black” en meezinger “Metal is Forever”. Een aangename set, maar helaas ook afgehaspeld op automatische piloot…maar de fans van power metal stonden daar met dikke goesting.

Normaal gezien zou ik nu doorgaan richting Annihilator met Jeff Waters wegens zijn uitstekende gitaarriffs, maar als Napalm Death ongeveer tegelijkertijd optreed, dan moet bijna alles wijken. Oké, grind midden in de middag, ik heb het ooit al anders geweten, maar Barney, Shane, Danny & Mitch trokken zich daar uiteraard geen reet van aan. Opzwepend, brutaal en verdorie rechtdoor, zoals Napalm Death in feite altijd klinkt. Met hun laatste studioalbum die alweer dateert van 2012 getiteld ‘Utilitarian’ sta ik al opnieuw te popelen op nieuw werk, hun laatste EP uit april niet meegerekend uiteraard. Noem de beukers maar op: “Silence is Deafening”, “Suffer the Children”, “On the Brink of Extinction”, het überkorte “You Suffer”, topnummer “Scum” en uiteraard de cover van ‘Dead Kennedy’s’ getiteld “Nazi Punks Fuck Off”…geweldige set die iedereen in de Marquee liet afdruipen met tekort aan zweet hehe. Achteraf kon ik nog een klein stukje meepikken van Annihilator, maar het bleef enkel met het nummer “Phantasmagoria” van het album ‘Never Neverland’.

De zonnestralen waren van de partij want de weergoden waren ons toen nog goed gezind en dus ging ik dichter richting Mainstage 2 om Sepultura aan het werk te zien. De klassiekers, ja, daar heb ik veel kaas van gegeten, waardoor ik helaas minder fan ben van het nieuwere werk van deze thrashers. Maar als je kunt teren op hits als onder andere “Dead Embryonic Cells”, “Inner Self” en het almachtige “Arise”, dan kun je al weinig verkeerd doen, zeker als het dan nog een puik optreden is. Ook “Kairos” van het gelijknamige album, “Convicted in Life” van album Dante XII waren top. En uiteraard mochten geen nummers van “Chaos A.D.” ontbreken dus schalden de toppers “Refuse/Resist” en “Territory” uit de boxen. Het dak ging er nog een laatste keer af met meezinger “Roots Bloody Roots” en zo zat deze lekkere set er helaas alweer op. Damn, wat gaat de tijd veel te rap als je jezelf amuseert J

De mannen van Steel Panther stonden al te popelen om de weide in vuur en vlam te zetten, maar helaas lukt dat niet bij iedereen. Persoonlijk is dit echt mijn ding niet want de glam metal van deze haardossen klinken mij wat te clean…oké, de teksten gaan over het verwennen van vrouwen, het binnendraaien van vrouwen en natte liefdesgrotten, maar das in mijn ogen dan ook het enigste positieve…tja, smaken verschillen. Navraag leerde mij dat nummers als “17 Girls in a row” en “Party All Day (fuck all Night)” de uitblinkers waren van deze band.

En nu we het toch over vrouwen hadden, boegbeeld Doro Pesch was geprogrammeerd op Mainstage 2 en dat zullen de mannen geweten hebben. Doro is zoals wijn, hoe ouder ze wordt, des te beter ze klinkt (en mss ook smaakt).Heavy/Power metal met een Duits accent, een resem hitjes en dito albums. Haar 1^e liefde was de band Warlock, waarvan ze blijkbaar niet meer mocht touren en nummers maken onder deze naam, waardoor ze nu haar eigen naam gekoppeld heeft aan de band. De vuisten gingen reeds de lucht in met het openingsnummer “I Rule the Ruins” gevolgd door “Rock till Death”. De vuisten gingen weliswaar nog hoger toen de tonen van klassieker “Burning the Witches” werden aangevat en 90% van de aanwezigen de teksten van buiten kon, wat uiteraard een tof meezing moment opleverde. Het beste werd gespaard voor de laatste momenten want “Für Immer”, “All We Are” en “Hellbound” deden het publiek nog eens een vreugdedans doen, ook al omdat een uitstekende cover van Judas Priest – “Breaking the Law” ten gehore werd gebracht. Jaja, ook op haar 50^e levensjaar kan Doro Pesch nog steeds metal uitstralen!

En we bleven huppelen tussen de twee hoofdpodia, want nu was Slayer aan zet. De voorgaande jaren heb ik telkens gezegd dat Slayer niet past op het hoofdpodium, maar de boel in de fik moet zetten in de Marquee, maar dit jaar kan ik het niet over mijn lippen krijgen. Ik maak altijd een top 3 van bands die ik zie op een festival, en deze Amerikanen zijn dit jaar mijn winnaar. En ze trapten meteen het gaspedaal in met “Hell Awaits” die tevens de hemel deed huilen van geluk. Inderdaad, ook de regen en wind kwam almighty Slayer aanschouwen. Blijkbaar hadden ze wroeging naar hun beginperiode want allemachtig, alle nummers die op de set stonden kwamen uit de jaren 80! Een kleine bloemlezing: “The Antichrist”, “War Ensemble”, “Seassons in the Abyss”, “Black Magic”, “Mandatory Suicide” en “Necrophiliac”. Van de eerste tot de laatste toppers in het thrashgenre!! En dan moesten nog de krakers “Reigning Blood”, “South of Heaven” en “Angel of Death” hun intrede maken! Ewel Slayer, tonnen respect voor jullie set dit jaar en volgende keer opnieuw van dat!

Door de heuse regenval moest ik toch wat gaan drogen waardoor ik Behemoth helaas niet voor het volle heb gezien. Deze black metal stelde mij nog niet veel teleur dus hoop ik dat de aanwezigen ervan genoten hebben.

Sabaton stond klaar op hoofdpodium 2 terwijl ik nog steeds stond te verkleumen in de vip en spontaan regenjassen en t-shirts aangeboden kreeg (waarschijnlijk ook te maken met het feit dat ik daar shirtloos stond wegens een te doorweekt shirt zoals nog enkele anderen daar)…maar vanop afstand kon ik via de schermen de power metal van deze Zweden redelijk goed zien. Uitzinnig veel volk stond daar vooraan, iets wat ook niet aan mij besteed is, aangezien ik voor deze band hetzelfde gevoel heb als Steel Panther, alleen gebruikten de Zweden wat meer spektakel op het podium aan de hand van steekvlammen die uit de grond stoomden. De fans, veelal jongeren op het eerste zicht, konden de muziek alvast smaken en gingen uit hun dak bij “Ghost Division”, “The Art of War”, “Primo Victoria” en “Swedish Pagans”. Een gemiste kans volgens mij persoonlijk, want Slayer verdiende vandaag de hoofdprijs, maar Sabaton trekt nu eenmaal meer fans. Op naar de volgende dag voor alweer een resem bands.

Hoogtepunten Graspop dag 1:  Napalm Death, Sepultura en Slayer!

Organisatie: GMM, Dessel  

Couleur Café 2014 – zondag 29 juni 2014
Couleur Café 2014

In vergelijking met de voorgaande dagen viel de hoeveelheid regen op deze derde en laatste dag van Couleur Café al bij al nog mee. Een stevige bui kan nog een sfeerschepper zijn op een festival, maar de druilerige lucht die zondag boven Brussel hing zeker niet. Het was dan ook wachten op een artiest die de weergoden zou kunnen bedwingen.

De eerste die dat mocht proberen was traditiegetrouw talent van eigen bodem en hij gaat onder de naam Little Collin. De Brusselaar deed met zijn met jazz en soul doorspekte popdeuntjes een verdienstelijke poging, maar de wolken wilden nog niet wijken.

'Sun is shining', daar heb je een Marley voor nodig. Ky-Mani Marley, nog zo'n zoon van, stond voor een bescheiden, opvallend jonge menigte op het Titan-podium. Geflankeerd door een blonde booty shakende schoonheid, begroette Ky-mani gekleed in combat-vest zijn dreadlock army. Duidelijk meer war dan peace bij deze jongen en in nummers zoals “One time” vlogen de warriors, soldiers en AK's ons om de oren. Waar is de “One Love” van z'n vader gebleven? Die heeft hij blijkbaar voor zijn aankomend album “Love over all” gereserveerd en op de tonen van één van zijn nieuwe nummers brak dan eindelijk de zon door. Een teken van hierboven? Geen idee, maar voor Ky-mani wel het teken om over te schakelen op een reeks covers van de papa. “Iron, lion, zion”, “Is this love” en “Could you be loved” kregen het publiek helemaal op gang en konden de reggaehonger enigszins stillen.

Zij die maar geen genoeg kregen, konden terecht in de Univers-tent waar Protoje de Jamaicaanse vlag bleef zwaaien, maar wij zakten af naar het kleine Move-podium waar een man uit Ghana het mooi weer maakte. Blitz the Ambassador brengt hip-hop, doorspekt met soul en funk en overgoten met een heerlijk Afrikaans sausje. Gekleed in een maatpak uit traditionele Ghanese stof toont hij met trots zijn roots, maar ook zijn bewondering voor zijn grote voorbeelden 2Pac en Public Enemy steekt hij niet onder stoelen of banken. Met zijn in smoking geklede band slaagde deze man er zeker in om samen met het in beperkte getale aanwezige publiek een zomers feestje te bouwen. De matige opkomst blijft trouwens nog de hele dag opvallen, want waar het vorig jaar over koppen lopen was, blijft Tour & Taxis dit jaar grotendeels een lege vlakte.

Ondertussen waren de goedgemutste (letterlijk!) folkrockers van The John Butler Trio van start gegaan op het hoofdpodium. De Australiërs begonnen hun set weinig inspirerend en ondanks het loeiend gitaargeweld dat over het plein rolde kregen ze weinig beweging in het publiek dat na een tijdje zichtbaar uitdunde. Met enkele strakke solo's op gitaar en drum werd het optreden dan toch nog naar een hoger niveau getild en kende uiteindelijk zelfs nog één van de hoogtepunten van de dag toen frontman John Butler alleen op zijn elfsnarige gitaar het magistrale “Ocean”  bracht, een instrumentaal pareltje! Hierna was het publiek weer helemaal mee en met een reggae-getint meezingrondje werd het optreden dan toch met een positief gevoel afgesloten.

Terwijl de Univers warm liep voor de Frans-Congolese rapper Youssoupha haastten wij ons naar het Move-podium voor een optreden dat we niet wilden missen. The Soul Rebels zijn een achtkoppige brassband uit New Orleans die in Brussel vol trots hun stad kwamen vertegenwoordigen. New Orleans + brassband = party en dat was zeker ook deze keer het geval. De trompetten, saxen en trombones zaten er meteen bonk op en kregen de mensen die nu wel massaal aanwezig waren onmiddellijk aan het dansen. Na enkele opwarmers deden the Soul Rebels dan eindelijk waar ze het best in zijn, herwerkingen van bekende nummers. Onder andere Jay-Z, Bruno Mars, The White Stripes en Daft Punk werden onder handen genomen, maar ook “Tom’s Diner” van Suzanne Vega, “Under the bridge” van The Red Hot Chilipeppers en “It's a hard knock life” uit de musical Annie klonken zoals we ze nog nooit eerder hoorden.

Op weg naar Gabriel Rios pikten we nog enkele minuten van Alpha Blondie mee. Deze Afrikaanse reggaegrootheid kon heel wat volk trekken en bood het publiek een aangenaam rustpuntje op deze festivaldag. Ze konden rustig meewiegen en door de knieën zakken op deze klassieke, maar daarom niet minder goede, reggae. Gabriel Rios startte alleen op het podium van de Univers, met een heel ingetogen versie van “Voodoo Chile”, een cover van “Voodoo Child” van Jimi  Hendrix. Tijdens de daaropvolgende nummers werd hij vervoegd door een contrabas, een cello en drie blazers. Rios hield het echter bij eenvoudige, korte, rustig voortkabbelende liedjes die de grote tent niet konden vullen. Veel ging verloren in het rumoer van het publiek en gecombineerd met het zwak verlichte podium leek het aslof we door gefluisterde kinderliedjes in slaap werden gewiegd. Ontgoocheld hielden we het daarom na een half uurtje voor bekeken.

Dan maar gaan kijken wat het voor ons nog onbekende Suarez in de aanbieding had. Het overschakelen van de slaapverwekkende set van Gabriel Rios blijkt meteen een verstandige keuze, want hier klinkt frisse opzwepende lekker dansbare muziek door de speakers. Met een leuke mix van pop, rock en world brengt Suarez het soort muziek en ambiance waarvoor mensen naar dit festival komen. Suarez ontleent zijn naam aan de ontdekkingsreiziger Diego Suarez die Madagascar ontdekte, het land waar de meeste bandleden hun roots hebben. Laat dat u echter niet op het verkeerde been zetten, want deze band is op en top Belgisch! Dat ze in het zuiden van ons land al een stuk bekender zijn blijkt wanneer “L'indécideur'” van hun gelijknamige tweede album volmondig wordt meegezongen. Ook het rockende “Prends-moi” en de geslaagde cover van “Porque Te Vas” van Jeanette kunnen ons bekoren. Een zeer geslaagd en verrassend optreden.

Daarna was het tijd om onze funky boots aan te trekken, want op het hoofdpodium was het grote moment aangebroken. Geen probleem als u nog nooit van Bootsy Collins had gehoord, want niet één, maar minstens drie personen gaven ons tijdens de inleiding van het optreden een uitgebreid overzicht van Bootsy's palmares. Onder andere 'the young James Brown' kwam ons vertellen dat we een legende zouden zien, de man die funk heeft uitgevonden, een held die nog met James Brown en George Clinton heeft gespeeld, ... Who gives a funk, give us Bootsy! Aangevoerd door een master of ceremony in glitterend wit pak verscheen eerst The Funk Unity Band, gekleed in NASA-overals. Logisch, want Bootsy is playing with the stars! Als kind moet hij ooit in een ketel met discoballen gevallen zijn, want uiteindelijk verscheen Bootsy Collins ten tonele in een glinsterend pak, met dito hoge hoed en bril en met zijn iconische stervormige basgitaar rond de nek. 'We want the funk', 'We got the funk', Bootsy en zijn band waren hier duidelijk met één doel, een funking goed optreden geven. Toegeven, het is veel kitsch en veel show, maar het is ook zo dansbaar en fans van P-funk konden met volle teugen genieten. “Don't take my funk away” werd opgedragen aan soullegende Bobby Womack die twee dagen eerder overleed. Tussen de nummers door schuwden Bootsy en zijn danseres zich niet voor enkele kostuumwissels en duidelijk op dreef deden ze er alles aan om het publiek tot ruim voorbij hun speeltijd te vermaken. Voor wie het nog niet wist, funk is making something out of nothing.

Asian Dub Foundation lieten we even links liggen, want Magnus is terug van weggeweest. Na hun eerste plaat uit 2004 komt nu in september hun tweede plaat ‘Where Neon Goes To Die’ uit. Hun optreden op Couleur Café is het eerste op Belgische bodem of op het Belgische landsgebiedgedeelte, zoals Tom Barman het zo mooi kan zeggen. Samen met CJ Bolland en een clowneske Tim Van Hamel op gitaar serveert Tom ons na een duistere inzet een meer up-tempo set waarbij krakende elektronische beats en funky gitaarriffs met elkaar versmelten. Hun nieuwe single “Singing man”, maar ook het gekende “French movies” kwam voorbij, maar echt ontploffen deed Magnus nooit helemaal. Leuke achtergrondmuziek misschien bij een achtervolgingsscène of een politiereeks, maar wij bleven een beetje op onze honger zitten.

De avond afsluiten deden we met Jurassic 5, een hip-hopnaam die klinkt als een bel. Deze Californische rappers hadden hun grote succes in de jaren negentig en zijn dus niet meer zo heel jong, maar net als bij wijn kan een paar jaartjes liggen soms wonderen doen. Het zestal wist perfect hoe ze het publiek mee konden krijgen en via vingeraerobics en denkbeeldige motorfietsen (jawel!) ontstond er een leuke dialoog met de artiesten. De meeste indruk maakten ze met hun originele instrumenten, want naast de keytar bestaat er nu blijkbaar ook een LP-tar, een combinatie van gitaar en draaitafel. Centraal op het podium stond ook een draaitafel waarop een plaat van 1,5 meter doorsnede lag, waarmee de dj's ook konden scratchen. Terwijl in Brazilië de Grieken door Costa Rica naar huis werden gestuurd, scoorde Jurassic 5 op Couleur Café de winning goal met hun nog steeds frisse old skool hip hop. Peace out!


Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2014/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel