We krijgen een handvol sfeervolle , ingetogen, dromerige luistersongs van het Limburgse collectief Bonfire Lakes . Hun EP bevat vier subtiel uitgewerkte , mooi uitgebalanceerde songs door het gitaargetokkel , de banjo , de roffelende drums en de kleurrijke toetsen . De songs hebben door die rootsamericana tune een herfstige indruk , wat nog wordt beklemtoond door de man/vrouw zangpartij.
Dit is een uiterst aangenaam EP’tje waar ook Gianni Marzo van Marble sounds/Isbells met plezier een handje toestak .
Info http://www.facebook.com/bonfirelakes
Wie houdt van de weirde sounds van Mauro zal zeer zeker z’n gading vinden bij dit gezelschap The Guru Guru . Natuurlijk kijken Jesus Lizard , Deerhoof om de hoek. Hun songs kunnen eenvoudigweg beginnen als een leuk melodieus riedeltje , maar al gauw ontspoort het en krijgen we een nerveuze noise/psychotic/psycherock golf over ons heen, vol tempowisselingen; onverwachtse wendingen en allerhande experimentjes met hun instrumenten .
Ook vocaal durven ze erop los schreeuwen . Rustig achterover leunen zit er dus niet bij , maar de heren houden het op de vijf songs, uitermate boeiend door al die verrassende wendingen en die broeierige spanning.
Avontuurlijke , overtuigende EP … Grab your balls & dive in!
http://theguruguru.bandcamp.com
Het is alweer van 2012 geleden sinds hier nog een artikel over Soviet Grass verschenen is. Dit was toen in de hoedanigheid van een bespreking van hun Demo Ep. Toen sprak ik al over de komst van een echte Ep en jawel eindelijk is hij hier!
De Ep opent sterk met “Hot Chains” een nummer dat we al een aantal keren live konden horen. Het moet gezegd zijn, de Ep versie klinkt behoorlijk strak. Dit is deels het werk van Filip Tanghe, ook wel gekend van zijn werk bij Balthazar. Zijn invloed is ook duidelijk aanwezig in de manier waarop de nummers groeien doorheen de cd.
Zo start “Easter Eggs” bijvoorbeeld behoorlijk rustig maar is de opbouw van het nummer zeer sterk en klinkt het zelf zeer catchy. Uiteindelijk huist de cd maar één oud nummer. “Like a Zebra” is een iets tragere versie dan ik gewend ben vanop de demo maar daarom zeker niet minder. Het klinkt volwassener en over de compositie is meer nagedacht, de climax in het nummer komt hierdoor ook beter tot zijn recht.
Het laatste nummer geeft een meer gemoedelijke blues achtige sfeer weer en mocht voor mijn part echt nog een stuk langer zijn. Je voelt het genot dat de band haalt uit het samen spelen en hierdoor is het dus een perfecte afsluiter voor de Ep.
Het was zowat 5 jaar geleden dat wij de baardrockers in hetzelfde Vorst Nationaal nog aan het werk zagen. En een beetje jammer, haast niks is er veranderd. De setlist was nog nagenoeg dezelfde, met uitzondering van een drietal nieuwkomers (“I Gotsta Get Paid”, “Flyin’ High” en “Chartreuse”) uit die fameuze, door Rick Rubin geproduceerde laatste plaat ‘La Futura’. Eigenlijk hadden wij stiekem gehoopt dat ‘La Futura’ een wat meer prominente plaats zou innemen in het hele gebeuren, want het is een verdomd sterk en levendig album. Maar ZZ Top hield er aan om vast te houden bij de klassieke greatest hits opzet waarmee ze nu al meer dan twintig jaar de wereld rond trekken. Als je bij één band de term ‘voorspelbaar’ mag bovenhalen, dan is het ZZ Top wel.
Maar goed, het zijn natuurlijk klasbakken en hun muzikale bagage is nog groter dan hun imposante baarden. Als geen ander wist het trio die zompige sound te produceren, Billy Gibbons gromde nog als de besten en zijn gitaar klonk ook nog altijd lekker smerig. Dusty Hill baste als een jong veulen en mocht met zijn gemene stem ook weer de all-time favorite “Tush” naar zijn hand zetten. De vertrouwde simultane pasjes, ook weer één van die handelsmerken, waren ze heus nog niet verleerd en de eeuwige zonnebrillen zijn waarschijnlijk gewoon op hun hoofd vastgegroeid.
Voor ons klonken de heren nog steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen en was zonder meer één van de hoogtepunten van de avond. Nog zo eentje, “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd, hoewel drummer Frank Beard op een gegeven moment even niet bij de les was en compleet naast het ritme klopte (’t is ook maar een mens, en bovendien al een jaartje ouder).
Natuurlijk ging Vorst Nationaal uit zijn dak bij “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” (met die leuke witte wollen gitaartjes) en “Sharp Dressed Man”, om een millionseller als ‘Eliminator’ kan men nu eenmaal niet omheen. Die songs waren stuk voor stuk wereldhits in de jaren tachtig en zorgden toen gelukkig nog voor de nodige portie gemene rock tussen al dat eighties plastiek. Ook in Vorst bleek dat dergelijke tijdloze songs nog niks aan kracht hebben ingeboet en voorzien waren van een hoge kwantum vet alsook van een stel nijdige en vlijmscherpe solo’s van de immer coole en wederom fantastische Billy Gibbons.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig, zeer voorspelbaar en half op automatische piloot, maar altijd weer interessant omwille van die zompige southern-sound die doordrongen is van de blues. De fans wisten perfect wat ze mochten verwachten, en dat kregen ze ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zz-top-25-06-2014/
Organisatie: Gracia Live
The Pains Of Being Pure At Heart doet het deze toer zonder zangeres en toetsenist Peggy Wang. Maar daar hebben ze een goede oplossing voor gevonden in de vorm van Jessica Weiss. De zangeres van hun voorprogramma Fear Of Men deed het daarna ook met Pains Of Being Pure At Heart. Deze combinatie zorgde voor de nodige vermoeidheid bij haar.
Met Fear Of Men heeft Jessica Weiss enkele rustige indiepop nummers klaarstaan. Het begint al met “Alta”, dit gelukzalig beginnend nummer zet meteen de toon. In het publiek lijkt iedereen blij te worden van deze muziek. De gitaren en drum komen zeker niet naar voor bij dit viertal. Alhoewel er soms eens gebruik gemaakt wordt van een gitaarsolo. Bij “Inside” komt dit het meest naar voor, stevige gitaren waardoor je alsnog wakker wordt. Want hoe goed de muziek ook is, na een tijdje is het wat eenheidsworst en krijg je een nood aan vernieuwing.
Die komt er in de vorm van Pains Of Being Pure At Heart. In tegenstelling tot het concert van Fear Of Men zit niemand nog op de tribunes en staat de zaal afgeladen vol. Deze ‘hangar’ leent ook perfect aan bij de muziek die ze spelen. Vlak naast het water met de zon die nog net komt binnenpiepen creëert dit meteen een aangename sfeer voor het concert.
Jessica Weiss is weer paraat en samen met Kip Bernam vormen ze een gouden combinatie. Beginnen doen ze met “Until The Sun Explodes” dit nummer past perfect in de sfeer van de zaal. Tijdens dit nummer blijft de zaal vollopen en dan volgt “Heart In Your Heartbreak” dit zet meteen de toon voor de rest van het concert. Een powerpopconcert waarbij niemand stil kan blijven staan.
Ze spelen heel wat steviger dan op CD, en dit komt hen zeker ten goede. Zanger Kip Bernam heeft wat Liam Gallagher allures doordat hij zijn regenjas aanhoudt en het tot aan zijn kin dichtgeritst heeft. Hierdoor krijg ik het warm in zijn plaats, want heet komt het zeker. Na “Come Saturday” ontploft de tent. Iedereen begon te dansen, zelfs het doekje in de drum en dit blijft duren tot lang na het concert. Aan alles zie je dat dit het laatste concert is van hun tour, ze zijn perfect op elkaar ingespeeld en iedereen heeft er zin in. Toen het laatste nummer “Pains Of Being Pure At Heart” gespeeld werd. Kwamen er nog drie bisnummers, maar dit bleek niet genoeg. Want het publiek vond dat “Belong” nog ontbrak. Na hun eerste bisronde kwam dan een tweede met enkel “Belong”. Dit deed het publiek nog een laatste keer helemaal gek gaan.
Na het concert gaven ze zelfs nog een signeersessie en nam de band tijd om een praatje te slaan met het publiek.
Pains Of Being Pure At Heart zorgden ervoor dat het eerste nummer van hun set waarheid werd. Toen het concert gedaan was, verdween de zon ook uit de lucht. Het leek dus alsof ze zo strak gespeeld hadden dat ook de zon geëxplodeerd was.
Organisatie: Democrazy, Gent
Brian Jonestown Massacre is een cultband. Zanger Anton Newcombe een cultfiguur. Gezien zijn drugverslaving in de jaren ’90 en begin jaren 2000 is het een wonder dat hij anno 2014 nog in leven is. Ok, hij is wat verzwaard en afgeleefd, hij ziet er 60 uit en is er 47, dat wel. Maar dus wel nog steeds in leven en volledig afgekickt. De drugs heeft zijn andere grote verslaving, muziek, voorgoed van de troon gestoten. Naast touren en platen maken met BJM, heeft Anton ook een goed oog voor nieuwe muziek en startte hij daarom zijn eigen platenlabel.
Eén van die artiesten op A Records is Les Big Byrd, een psychedelische band uit Stockholm, die het voorprogramma verzorgden van het uitverkochte concert van The Brian Jonestown Massacre in De Botanique op 24 juni.
Psychedelische bandjes, zo zijn er veel in hipsterstad Stockholm, maar eerlijk: dit was een van de betere openers die wij ooit al gezien hebben. In een halfuur tijd speelden ze 4 nummers, waarvan vooral het derde nummer, dat in het Zweeds gezongen werd, het meeste indruk maakte. Voor het optreden stonden ze nog gezellig naar Uruguay-Italië op groot scherm in de bar te kijken. Ook zij zagen hoe Suarez in Chiellini’s oor beet. Of het een met het andere maken had weten we niet, maar twee van de vier groepsleden stonden wel geschminkt als een vampier op het podium. En bijten deden ze, heerlijk bijten. De lat hoog leggen voor de hoofdact, dat zien we graag.
Klokslag 21u was het tijd voor The Brian Jonestown Massacre. Zoals eerder gezegd dus een cultband. Ze werden vooral bekend door de documentaire (of was het nu een film?) over hun verzonnen rivaliteit met The Dandy Warhols. Ze wouden een soort Amerikaanse versie van de Blur-Oasis starten, en zetten The Dandy’s voortdurend in het zeik, uit jaloersheid op het succes van hun stadsgenoten. In de documentaire, DIG!, is, naast een hele hoop verwijten aan het adres van The Dandy Warhols, ook te zien hoe Anton zijn leven laat kapot gaan aan de drugs, bandleden op het podium de band verlaten en de band gearresteerd wordt voor, je raadt het nooit, drugsbezit. Maar Anton Newcombe ervoer ook de ‘positieve’ aspecten van het druggebruik: ze maakten hem uitzonderlijk creatief, met als piek 1996; drie albums in 1 jaar tijd en stuk voor stuk pareltjes.
Nu doet ie het dus clean. En heeft ie oude bandleden terug verwelkomd. Matt Hollywood, de man die BJM verliet op podium, is terug en ook Joel Gion, hun eigen Bez, je herkent hem aan de bakkebaarden, is dat al een tijdje. Naast Anton en Matt, had je ook nog Frankie Teardrop Emerson, Ricky Maymi en soms ook nog de keyboardspeler op gitaar. 5 gitaristen dus, in de Orangerie werd een heuse lawaaimuur opgetrokken.
Anton en band kozen voor een marathonset van dik twee uur, ook al werd op voorhand slechts 1u een kwart aangegeven. Puttend uit 13 albums en ongeveer even veel EP’s kozen ze voor een mix van snellere nummers, die vooral aantoonden hoe goed hun vermeende rivalen van The Dandy Warhols niet naar hen hebben geluisterd en ‘tragere’, Velvet Underground-achtige nummers. Ze worden niet voor niks The Velvet Underground van de jaren ’90 genoemd. Het begon sterk met de naar ‘Flick Of The Finger’-ruikende opener “What You Isn’t”, een nummer uit ‘Revalation’, hun jongste plaat en “Who”, the best Dandy Warhols song not by The Dandy Warhols. In de categorie Velvet Underground: “Anemone” en “Got My Eye On You”, dat vroeg in de set al iemand deed crowdsurfen, vermoedelijk door de opzwepende, uitdagende manier waarop Joel Gion het refrein zong.
Er zaten best wel een aantal dipjes in de set, vooral tijdens de nieuwe nummers halverwege de set snakte een deel van het publiek naar het einde. Wanneer ze dan plots hun persiflage van The Dandy Warhols, jep, het wordt in DIG! als een obsessie van Anton voorgesteld, “Not If You Were The Last Dandy On Earth” speelden, leken ze te beseffen dat het publiek vooral uit de bol wou gaan. Ze haalden de zanger van het voorprogramma op het podium om “Vad Hände Med Dem”, een nummer in het Zweeds, te spelen. Hij pepte het publiek op en we moesten spontaan aan uitspraken van Jan Mulder over het spelbeeld op het WK 2014 denken. Hij ging er namelijk volledig in op en bracht, met Mulder’s woorden, meer ziel, animo en overwinningsdrang in het statische, niet-interactieve voorkomen van vooral Anton en Matt Hollywood, de twee leadzangers. Met hun laatste twee nummers gingen ze verder op dat energiek elan met een uitmuntend “Oh Lord” en een fantastisch “When Jokers Attack”, dat een van de langste, doch met hun 5 gitaren meest epische outro’s had die wij ooit al gezien hebben. Zo nam het over de hele lijn bekeken ‘goed’ concert op het einde toch nog de wending van een ‘onvergetelijk’ concert.
En zijn ze nu eigenlijk beter dan The Dandy Warhols? Jazeker.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-big-byrd-24-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brian-jonestown-massacre-24-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Hellfest 2014 – zondag 22 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-22
Ben Van Eck en Yentl Stée
Hellfest 2014 – dag 3 – zondag 22 juni 2014
Deze dag besloot ik toch weer de koene ridder te spelen ( er stond geen volk en ik wou galant overkomen) dus ging ik langs de reguliere ingang een kijkje nemen. Gelukkig had de security z’n lessen getrokken en werd niet iedereen meer grondig gefouilleerd van kop tot teen. Eerste band van de dag was het Franse Azziard. Echt bijster veel kan je daar niet over zeggen, muzikaal was het nogal een grote eenheidsworst en allesbehalve origineel. Het werd wel goed neergezet en ze brachten een best genietbare edoch vergeetbare show.
Yentl
Volgende op het lijstje was Blacklodge en die waren toch wel het vreemde eendje in de bijt. Gelukkig houdt ondergetekende van vreemde eendjes en was de dansbare Industrial black metal van deze Franse jongens van topniveau. Uitgedost met injectienaalden in plaats van de “kijk hoe krieg ik ben” spikes zetten ze een verschroeiende set neer met lekker dansbare beats waar het publiek toch wel raar van op keek. Het publiek dat bleef staan ging echter volledig uit de bol en terecht ook. Beste black metal scene, de wereld heeft nood aan meer zo’n bands dus berg je zelfbeklagende DSBM-projectje maar op en begin er aan.
Yentl
Wat een medelijden had ik met deze mannen. Och god dertig man stond voor het podium toen de Crushing Caspars opkwam: het vroege uur en het geconsumeerde bier van de vorige dag zal daar wel iets mee te maken hebben. “Credit where credit is due, though”: de Duitse hardcore-punkers lieten zich niet uit hun lood slaan en brachten een sterke, energieke set die het publiek wel kon bekoren. Er werd, ondanks het vroege uur, zelfs een erg grote moshpit gestart rond zittende mensen; ook de eerste keer dat ik dat zie op een metalconcert.
Af en toe probeert de frontman zelfs wat crowd participation af te dwingen, en hij bedankt ook uitvoerig de weinigen die de moeite hebben genomen naar hen te komen kijken. De bands energie en motivatie zijn uiteraard ook niet onuitputtelijk, en de band vervalt dan ook redelijk snel in gewoon op een staccato manier de setlist af te werken, zonder veel breakdowns of tempoveranderingen. Ook hun podiumpresence is navenant: werd er in het begin nog duchtig gesprongen en bewogen op het podium, was dit naar het einde van de show al een stuk minder het geval. De band verliet dan ook nogal snel het podium onder een matig applausje.
Nochtans brachten ze best lekkere hardcore-punk: erg meezingbare en opzwepende riffs die goed samengaan met de typische hardcore lyrics over opkomen waar je in gelooft en je niet uit het lood laten slaan door tegenstand. Ik heb al minder kwaliteitsvolle hardcoreshows gezien voor honderd keer zoveel volk, en ik durf dan ook met redelijke zekerheid voorspellen dat deze mannen nog gaan groeien en enige naambekendheid binnen het genre zullen weten te vergaren. Al bij al geen slechte manier om wakker te worden en de dag te starten, zo'n hardcore optredentje met een cider in de hand.
Ben
Één van de bands waar ik toch wel het meest naar uit keek was de eigenzinnige atmosferische black metal van The Ruins of Beverast. Zelf had ik ze nog niet live kunnen aanschouwen maar ze worden her en der als perfect beschreven dus de verwachtingen stonden hoog gespannen. Eerst leek het alsof ze die niet zouden inlossen aangezien de set nogal vrij tam begon en de band er precies niet echt zin leek in te hebben. Naarmate de set vorderde evolueerde dit echter in een zeer positieve richting en overtroffen ze zelfs mijn verwachting. Het enige jammere was wel dat er teveel licht was voor een band als dit, dit is immers een band die je een donker krocht moet zien. Als ze eens in België spelen zal ik wel gaan zien denk ik.
Yentl
Dordeduh wordt vaak Negura Bunget zonder Negru genoemd, op het eerste zicht is dat nogal logisch aangezien het ook wel degelijk leden uit bovengenoemde band zijn maar daar stopt het dan ook. Dordeduh overtreft namelijk Negura Bunget enorm naar mijn mening. Ik had de eer om ze al eens live te zien en toen was hun soundcheck langer dan hun set (en nog werkte de helft van de instrumenten niet naar behoren). Hier was dit gelukkig anders en werkte alles perfect. Het was een zeer goeie show waar vooral de ingetogen momenten de beste waren.
Yentl
Repulsion kwam, zag en overwon. Dat viel dus nogal vrij binnen de verwachtingen. Nogal wiedes aangezien ze als één van de grindcore pioniers gezien worden alhoewel ze maar één album hebben. Waar de songs dus vandaan kwamen ga ik al niet moeten uitleggen. Al van de eerste noten zette het Repulsion het publiek in vuur en vlam maar naarmate de set zijn einde naderde begonnen ze jammergenoeg een beetje te slabakken en begon ik mijn interesse te verliezen. Wel jammer want voor de rest was de show subliem.
Yentl
Van Black Tusk wist ik niet echt wat ik moest verwachten, muzikaal vind ik ze best wel goed maar de nummers blijven nooit erg lang hangen bij me. Ze worden ook nogal vaak voorgesteld als een Kylesa rip-off wat niet geheel onterecht is trouwens. Live is het echter een andere koek, waar Kylesa zich vooral kenmerkte door ingetogenheid kenmerkte Black Tusk zich door energie en passie. Ik heb zelden een band zoveel plezier zien hebben tijdens het spelen van een show en die energie straalde ook over op het publiek want die gingen lekker hard op één van de weinige pits die je in The Valley kon aanschouwen.
Yentl
'I feel like a proud, fat dad', zo verwoorde Trevor, de frontman van TBDM, zijn dank aan het publiek. Trevor had de overvolle tent tot bijna doodvallens toe aangezweept om te moshen en te moshen tot ze er bij neer zouden vallen. En ‘credit where credit is due’: de moshpit strekte zich uit van de ene kant van de zaal tot de andere, om de twee voorste pilaren, waar nog gewoon publiek stond te kijken, heen. Ook niet iets dat zomaar om het even welke band gedaan krijgt. Het feit dat dat bovendien zoveel stof veroorzaakte dat mensen met t-shirts over hun mond rondliepen vond de Trev behoorlijk hilarisch.
Aanvankelijk had ik TBDMs succes altijd toegeschreven aan het feit dat ze de grootste gemene deler waren tussen melodic death metal en metalcore, waardoor ze dus van twee walletjes konden eten qua publiek. Nu ik ze voor het eerst live heb gezien, weet ik dat hun succes vooral te danken is aan de waanzinnig intense liveshows die die mannen kunnen neerzetten. Snel, strak en chaotisch; zo staan die mannen te spelen. Wat nou melodie? Gewoon lekker raggen op die snaren en eronder een constante stroom dubbelbasgeweld van de drummer. Heerlijk simpel, heerlijk effectief en het publiek smulde ervan.
Nochtans was het begin van de set zeker niet perfect: het geluid zat nog niet helemaal goed, en het publiek reageerde maar lauwtjes op de eerste twee nummers. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat velen gewoon de tent in waren gevlucht op zoek naar wat schaduw, want het was echt wel verschroeiend heet op de wei. Het kotje zat dan ook stampvol. Na de eerste twee, drie nummers raakte het publiek al snel in vervoering. Ikzelf stond er wat bij en keek ernaar: het was een vrij eentonig optreden, maar wel één met veel energie en veel ambiance. Dik ok dus. Toch jammer dat ze die heerlijke cover van The Rolling Stones' “Paint it black” niet hebben gespeeld...
Ben
Dark Angel was oorspronkelijk voor mij de meer dan waardige vervanger voor Megadeth, beter nog, ik was blij dat Megadeth niet kwam opdagen en nog blijer dat Dark Angel in de plaats kwam. Die vreugde verdween echter als sneeuw voor de zon zodra ze begonnen spelen. De set zelf was al behoorlijk middelmatig maar vooral het barslechte geluid (zelfs voor mainstage-normen) gooide nogal roet in het eten. De stem van de frontman was ook allesbehalve in goeie conditie dus uiteindelijk werd het vooral wachten op Behemoth in plaats van genieten van Dark Angel.
Yentl
Behemoth in het stralende zonnetje op de mainstage, ik zal er toch nooit aan kunnen wennen. Het was dan ook eventjes vrezen of ze dezelfde sfeer gingen kunnen oproepen als in een tent. Daar kan ik gelukkig positief over zijn want ze zetten een gigantisch vette show neer en ze bewezen nog maar eens dat Behemoth anno 2014 nog steeds een monument binnen de metal is. Het enige waar ik een beetje teleurgesteld in was was de songkeuze, er werden enkele nieuwe nummers gespeeld die zeker niet slecht waren maar ik miste pakweg nummers zoals “Shehamforash” en “Lucifer”.
Yentl
It's dusk and legends take the stage. Twintig jaar na de release van hun monumentale In the Nightside Eclipse en na jaren afwezigheid in de scene komt Emperor nog eens terug naar het podium. Voor de uneducated reader: Emperor heeft doorheen de jaren een beetje een cultnaam vergaard in de black metal wereld. In the Nightside Eclipse staat makkelijk naast andere klassieke albums van Burzum of Mayhem die mee het genre hebben helpen vormen zoveel jaar terug, en in tegenstelling tot pakweg De Mysteriis Dom Sathanas is de tijd Nihghtside Eclipse wel goed gezind geweest: het is nog steeds erg goed beluisterbaar en zet een donker, onheilspellend sfeertje neer dat je nu enkel nog vindt in het atmospheric black metal genre. Zeggen dat fans een beetje enthousiast waren toen de band aankondigde dat ze het hele album back-to-back gingen spelen is dan ook wel een erg groot understatement.
Geen idee hoeveel volk er aan de andere podia stond toen Emperor opkwam, maar dat kan toch niet erg veel geweest zijn: mensen stonden rij aan rij en scandeerde al 'Emperor' een kwartier voor de show begon. Oorverdovend applaus was de bands deel toen ze het podium betraden, en dat is niet eens een hyperbool. Aanvankelijk zat de mix niet helemaal perfect (gitaar te stil, bas te luid), maar tegen dat Cosmic Keys passeerde was dat euvel al verholpen en speelde de mannen een zeer secure show. Dat er weinig werd afgeweken van de plaat zelf hoeft geen negatief punt te zijn: de plaat is zo goed en zo bekend bij het publiek dat veel afwijken van het origineel het optreden enkel slechter zou gemaakt hebben.
De onheilspellende, moeilijke te definiëren sfeer die het album weet op te roepen kwam live redelijk goed over. Op zich is dat al geen sinecure: atmospherische black metal op een mainstage in plaats van in een kleine, donkere tent spelen is wat onwennig, maar Emperor komt er redelijk mee weg. In tegenstelling tot veel andere black metal bands weet Emperor die sfeer ook puur op muzikale manier te brengen. Deze heren hoeven zich niet te bedienen van corpsepaint, vuur of armbanden met ellenlange pinnen op om hun stempel op het gemoed van het publiek te kunnen drukken. Toch blijft het een wat rare ervaring om moshpits te zien ontstaan op een plaat die je normaal alleen in het donker beluistert.
Al bij al dus een zeer geslaagd optreden: de levende legende die Emperor toch al (bijna) is, weet een dijk van een klassieker nagenoeg perfect live te brengen; en dat 20 jaar na datum.
Ben
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2014 – zaterdag 21 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-21
Ben Van Eck en Yentl Stée
Hellfest 2014 – dag 2 - zaterdag 21 juni 2014
Vandaag besloot ik al mijn galantheid buiten te schoppen en liet ik mijn vriendjes lekker aanschuiven terwijl ik de speciale ingang nam waar direct door kon. Dit zorgde ervoor dat ik niet enorm vroeg op voorhand moest vertrekken voor toch een pareltje, namelijk Hark. Niet zo lang geleden bliezen ze ondergetekende weg met hun laatste telg ‘Crystalline’ en het was dan ook de vraag of ze dit live konden neerpoten. Dat deden ze wel zeker en de energie spatte er vanaf ook al was het belachelijk vroeg. The Valley zelf was ook al behoorlijk goed gevuld geraakt en alhoewel het publiek nu niet direct bewoog zag je wel dat ze genoten.
Yentl
Mercyless was de volgende op het programma ( aangezien ik te lui was om tot aan de warzone te wandelen). In Frankrijk zijn deze gasten vrij geliefd maar ik had er nog maar van gehoord toen ik zag dat ze op de affiche stonden. Muzikaal spelen ze een beetje in het verlengde van pakweg Loudblast maar een pak minder interessant. Het zou nu niet zo erg geweest zijn was die middelmatigheid een rode draad geweest door hun show maar helaas was het nog een stukje erger. Ronduit saai is een betere term. Na enkele nummers begon het zodanig tegen te steken dat ik het gewoon afgetrapt ben, de bar leek interessanter.
Yentl
HERDER IS HARDER. Deze slagzin wordt nu stilaan toch automatisch gekoppeld aan deze Nederlandse sludgy stoner doom band. De zanger won onmiddellijk al goeie punten door met een Beastmilk shirt het podium op te stormen waarna hij vervolgens als een gek het publiek begon op te jutten. De band zelf was een pak energieker dan het publiek maar dat mag want het was nog een beetje vroeg. Maar dat is niet het enige, er was voor een speciale gast gezorgd. De oorspronkelijke zanger Nico (die nu ergens in Australië woonachtig is) kwam ook een paar liedjes mee zingen. Allemaal leuk en wel maar stiekem vond ik het toch een beetje overbodig aangezien “de nieuwe” naar mijn mening een pak meer stembereik en podiumtalen had. Maar al bij was het een vette show.
Yentl
Ook bij Benighted kwam het Franse chauvinisme bovendrijven en stond The Altar lekker vol om een halfuurtje los te gaan op death/grind van topkwaliteit. Dat liep echter niet van een leien dakje, vooral bij de eerste nummers was het geluid zo erbarmelijk dat het bijna onmogelijk werd om zelfs te merken welke song ze speelden. Gelukkig werd dat geluid weer rechtgetrokken het moment dat ze “Let the Blood Spill Between My Broken Teeth” op het publiek los lieten en toen schoot het pas echt op gang. Vanaf dat moment tot afsluiter “Slut” was de gehele tent één wervelende stofwolk. Enig minpuntje was toch wel dat hun nieuwe nummer met Kvarforth er niet bij zat, zou wel leuk geweest zijn aangezien de man die dag toch ook aanwezig was.
Yentl
Ik liep eventjes te twijfelen of ik wel degelijk naar Mos Generator zou gaan. Op album weet de stonerrock/metal van deze heren me niet echt te raken maar aangezien Mgla toch niet ging spelen besloot ik om toch maar een kijkje te nemen. De show viel binnen de verwachtingen wat niet echt goed is aangezien ze niet echt bijster hoog waren. Muzikaal was het vrij middelmatig en ook de show was niet echt speciaal. Het publiek leek mijn mening te delen want naast wat volledig gerookte stoners stonden ze ook maar wat te gapen.
Yentl
Subrosa mag zich toch wel als verrassing als de dag rekenen. Ik was niet echt vertrouwt met het materiaal van deze band en het was dan ook een gok of ik ze ging zien of niet. Een goeie gok zo blijkt want dit was één van de beste shows die ik op het festival mocht aanschouwen. Subrosa bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen en brengt een soort van doom metal met violen. Geloof me het is vet en live is het nog vetter. Niet alleen muzikaal was het dik in orde, de band had de gehele tent in één of andere greep. Die show mocht gerust nog eventjes langer geduurd hebben.
Yentl
Incantation mag zich ook tot de verrassingen rekenen maar dan in de negatieve zin. Deze legendarische death metal band heeft al vrij veel klassiekers op z’n naam staan en dus waren de verwachtingen ook hoog maar die losten ze absoluut niet in. De set kwam nogal rommelig over, het geluid zat niet goed en de muziek raakte mijn koude kleren niet. Gedurende de volledige set was er werkelijk geen enkel moment dat ze me bij mijn keel grepen en lieten los gaan, integendeel, het meeste wat ze bij mij konden veroorzaken was een verveelde zucht.
Yentl
Voor Shining waren de verwachtingen ook hoog aangezien ze uit mijn hartverscheurende keuze tussen hen en Acid King als winnaar er waren uitgekozen. Deze losten ze jammergenoeg niet helemaal in. Het was een fijne show maar er was ook niet echt iets speciaals aan. Kvarforth was ook vrij tam, naast wat whisky naar de fotografen spugen en eens diep in de ogen kijken van een vrouwelijke compagnon van me was er niet echt iets noemenswaardig te vinden aan de set. Ik moet wel eerlijk toegeven dat de hitte in de tent mij ook serieus zijn parten speelden en waarschijnlijk er deels voor in staat waarom ik niet ten volle er van kon genieten.
Yentl
Het was voor mij al een tijdje geleden dat ik het knettergekke progressieve metalcore/mathcore gezelschap Protest the Hero aan het werk zag. Ik keek eigenlijk wel uit naar deze show want de vorige die ik er van zag was ronduit fantastisch. Jammergenoeg was het deze niet zo, de energie die in hun muziek was nergens te vinden gedurende de gehele show. In feite stonden ze gewoon letterlijk hun liedjes te spelen en dat was het zo wat. Enkel de grapjes van de frontman maakten het enigszins nog interessant om te blijven. Gelukkig snapten ze zelf dat ze echt geen goeie show aan het spelen waren want ze excuseerden zich en vertelden dat ze veel beter zijn op album, daar kan ik alleen maar volmondig ja op zeggen.
Yentl
Geen idee of het aan de combinatie zon- Kronenbourg lag of aan de show zelf, maar Status Quos set was een hilarische wervelstorm van halfgekende klassiekers meebrullen. Met tienduizend man “You're in the Army Now” en “Whatever you want” meekwelen was een wat foute, doch zeer genietbare ervaring. Dat had ik aanvankelijk niet verwacht: ik hield mijn hart een beetje vast wat oude knarren als Status Quo en Deep Purple nog zouden kunnen brengen, maar ik werd aangenaam verrast!
Naast al dat langharig, vuil geweld dat je normaal op een podium ziet, vielen de mannen van Status Quo een beetje uit de toon, met hun verfijnde kledingstijl en wat pedante gedragingen, maar dat heeft uiteraard ook z'n charme en z'n plaats op een festival als Hellfest. Het wat oudere publiek kon de show duidelijk ook wel smaken: ik heb heel wat oude mannen goedkeurend zien meeknikken en iets te veel vrouwen van boven de 40 hun heupen zien meezwieren tijdens het optreden. Her en der stonden er zelfs drie generaties broederlijk naast elkaar te genieten: de puber van 16 die voor het eerst mee mag, de motorrijdende vader van in de veertig en bompa die ook nog wel eens z'n jeugd wilt herbeleven; allemaal met een pint in de hand en een zwarte t-shirt aan, dat spreekt. Hartverwarmend, zoiets.
De set zelf was over het algemeen goed, maar wisselend van niveau per nummer. Openingsnummer “Caroline” bijvoorbeeld werd niet goed gebracht, was niet goed gemixt en kon ook maar weinig reactie uitlokken bij het publiek. Andere nummers bracht de band wel goed, maar zonder veel schwung of enthousiasme: de oude knarren stonden maar wat statisch op het podium. Naar het einde van de show toe, wanneer de eerder aangehaalde klassiekers de revue passeren, kwam de band en het publiek wel een stuk losser en kwam de sfeer goed tot z'n recht. Al bij al zeker geen slecht optreden, maar de vele jaren hebben blijkbaar bij Status Quo meer hun tol geëist dan bij bijvoorbeeld Deep Purple of Aerosmith.
Ben
Dit ging een beetje een pijnlijk optreden worden voor me, het was namelijk de laatste keer dat ik Brutal Truth ooit nog live ga zien aangezien dit hun voorlaatste Europese show was (Obscene extreme zal ik helaas niet halen). Dan Lilker stopt immers met muziek spelen en laat talloze bands dus achter. Dit liet echter zowel de band als het publiek niet aan hun hart komen en ze gingen dan ook volledig los op deze eigenzinnige grindcore titanen. Vooral frontman Kevin Sharp was weer in topvorm en liet het publiek volledig uit zijn hand eten. De set bestond uit een bloemlezing van zowat alles wat ze uitgebracht hebben en ze speelden het fantastisch. Hun laatste nummer was jammergenoeg net ietsje te kort aangezien ik mij net voor nam om mij nog een allerlaatste keer volledig te geven op Brutal Truth.
Yentl
'Un, dos, tres, quat' hoor ik al vanuit de verte, en even was ik vergeten of ik nu weer naar Sepultura, Soulfly, The Cavalera Conspiracy of naar een ander project van de Cavalera broertjes ging kijken. Doorheen de jaren heb ik de Cavaleras al zoveel keren zien spelen dat ik geen onderscheid meer kan maken tussen de verschillende bands ('was Blood, Fire, War, Hate nu van Sepultura, of....?') en eigenlijk hoeft dat ook niet: deze mannen maken gewoon eerlijke, simpele thrashmetal om op te feesten.
En feesten wordt er gedaan: pitje vragen is pitje krijgen. Het publiek reageert aanvankelijk enthousiast als ze de wilde dreads van de Braziliaanse frontman zien, maar zakt dan een beetje in en lijkt zelfs wat in te dutten. Tot op het moment dat de eerste twee nummers klaar zijn, meneer Cavalera een mopje maakt over het WK en dan bijna beleefd vraagt of er toch niet eens pitje moet gestart worden. En het publiek gaat daar gewillig op in: vanaf dat moment staat de pit nauwelijks nog stil, zelfs niet tussen de nummers in. Hoogtepunten in de set zijn o.a. “Refuse/ Resist” en “Rise of the Fallen”. Allemaal erg amusant, maar mijn neusje heeft het toch wat moeilijk met al dat bijkomende stof. Niet dat ik daar ook maar een malle moer om geef: genoeg afleiding.
Soufly trekt namelijk ook andere figuren aan dan die ene kerel in een Jezuspak die midden in de pit staat en waar de camera zo gewillig omheen blijft draaien. De zuiderse drumbeats trekken ook een hele cohorte schaarsgeklede dames met hula-hoops en Poi aan. Mijn heupen beginnen van de combinatie zowaar spontaan mee te swingen. Niet dat de frontman daar voor veel tussen zat, overigens. Hoewel de muziek lekker doorbeukt en het oog duidelijk ook wat had, staat meneer Cavalera driekwart van de tijd met z'n ogen dicht te zingen op dezelfde vierkante meter voor z'n micro. Niet bepaald inspirerend.
Tegen het einde van de set komt daar verandering in: op 3 seconden tijd introduceert hij vier nieuwe mensen ('Familia') op het podium en die zorgen eindelijk voor wat podiumpresence. Afsluiten gebeurt uiteraard met “Roots, Bloody Roots”, zo'n klassieker die iedereen kan meezingen. Daarna wordt er nog eens geïnsinueerd dat de WK-finale wel Frankrijk- Brazilië zal worden, wordt “Maidens The Trooper” nog even ingezet en komt meneer Cavalera zowaar zelfs even van z'n plaats om op de catwalk 'Olé-olé-olé' in te zetten. Metalfans en voetbalfans voor één keer eens broederlijk zij aan zij en iedereen tevreden. Soufly was namelijk 'gewoon' een goed optreden: klassiekers, veel dansen en bakken sfeer; maar wel exact dezelfde show en uitvoering als al die andere keren dat je iets van de Cavalera gaat bekijken.
Ben
Monster Magnet was een enorm twijfelgeval voor mij, eigenlijk ben ik echt geen fan en er zijn maar een drietal nummers die ik eigenlijk nog ok vind. Toch probeerde ik het er op te wagen en besloot ik ze een kans te geven. Die kans was echter niet nodig, pas op ze speelden een goeie set en publiek vond ze fantastisch maar de muziek raakte mijn koude kleren niet. Spijtig.
Yentl
'Hey pa, je raadt nooit wie ik dit weekend ga zien op Hellfest: Deep Purple!'. Eén keer eerder heb ik mijn leven het genoegen gehad om mijn pa groen te zien uitslaan van jaloezie: toen Focus speelde op Once Upon A Festival een paar jaar terug. Aan beide bands kleeft ook eenzelfde soort zeemzoet aura van nostalgie en familiariteit. Ik associeer beide met als jonge dreumes 'muziekintroductie' te krijgen van vaderlief: samen luisteren naar zijn oude cassetjes in de garage.
Ik ging dan ook met een bang hartje richting mainstage. Levende legendes aanschouwen is vaak niet meer dan een ontgoocheling at best en soms zelfs gewoon een kurkdroge desillusionering. Laat me het nu maar al verklappen: niet zo met Deep Purple. Hoewel er nog maar twee leden van de oorspronkelijke bezetting overblijven en de collectieve leeftijd van de band gemakkelijk de twee honderd overschrijdt, was Deep Purples set luid en goed. De muzikale virtuositeit die hier op het podium staat, (h)erkent een kind zelfs. De ene na de andere klassieker wordt nagenoeg foutloos ten berde gebracht en de oude knarren stonden duidelijk met veel plezier en enthousiasme op te treden. De zangers stembereik is nog steeds enorm, en eens een Hammondorgeltje over een metalweide horen weergalmen is een bizarre, doch entertainende ervaring.
Die andere oude knarren, die en masse waren afgezakt naar de wei van Hellfest voor een dagje met stoeltjes en frigoboksen vol broodjes konden het duidelijk ook wel smaken. Het bejaarde koppel naast mij vertelt graag over hoe Deep Purple vroeger live was, inclusief sappige anekdotes over de muziekscene van toen (spoiler: ook toen werd er veel illegaals naar binnen gespeeld in de vorm van poeder of rook). Ze wisten me zelfs te vertellen dat hun shows vroeger zelfs minder goed waren, omdat de bandleden al eens wat te veel hadden gerookt/ gedronken en dan ook eindeloos doorsoleerden, of ze hun noten nu raakten of niet.
Dat is nu wel anders: de solo's vliegen je nog steeds om de oren, maar worden niet te lang uitgesponnen of met veel geëxperimenteer gebracht. Sommige mensen zouden het zelfs als 'tam' of 'braafjes' kunnen omschrijven, maar ik sta gewoon te genieten van de show en legendarische riffs als die van “Space Truckin” mee te neuriën. Het onvermijdelijke “Smoke on the Water” komt uiteraard helemaal op het einde en wordt massaal meegezongen door de tienduizenden metalfans, iets waar zowel de band als het publiek duidelijk z'n dank en appreciatie voor uitdrukte. Het is te hopen dat deze oude knarren zo nog een paar jaar verder mogen blasten.
Ben
Aangezien Infernus en “vrienden” (Gorgoroth) me echt niet meer kan schelen sinds hun laatste show die ik zag was hier de keuze snel gemaakt en ging ik naar Philip H. Anselmo & the Illegals. Echt bekend met de muziek van dit projectje was ik niet maar ik ben doorgaans wel altijd heel tevreden met de projecten van de man. Eventjes vreesde ik dat het een Pantera-cover setje ging worden (ik ben echt GEEN Pantera fan) maar die bleven gelukkig beperkt tot een tweetal nummers. Wel leuk om te horen was Agnostic Front en Superjoint Ritual cover. Ook het eigen materiaal is er om duimen en vingers mee af te likken. Hier gaat de invloeden van sludge tot death tot zelfs een vleugje grind, voor ieder wat wils dus. Ook leuk om te horen is dat het stembereik van de nu bebaarde Anselmo een stuk groter geworden is. Ondanks rugproblemen is hij ook nog niets van zijn flair verloren. Echt een goeie show.
Yentl
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Hellfest 2014 – vrijdag 20 juni 2014 – een geslaagde 9ste editie!
Hellfest 2014
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2014-06-20
Ben Van Eck en Yentl Stée
Donderdag 19 juni mochten we lekker vroeg opstaan om een 8 uur durende reis te ondergaan en naar waar anders kon dat zijn dan het Franse dorpje Clisson. De meesten onder jullie weten waarschijnlijk wel al dat ik niet ging voor de wijn maar wel voor het jaarlijkse stoner/metalfestival Hellfest die daar zijn woonst heeft.
Eenmaal daar aangekomen was ik wel onder de indruk over hoeveel werk men stak in de aankleding van het festival en dergelijke. Het leek ook alsof het festival z’n uiterste best deed om zo groen mogelijk te zijn aangezien we werden aangemaand om te sorteren (vreemd genoeg leek het meeste volk zich hier nog aan te houden ook). Ook het feit dat er ecologische toiletten waren leek best wel cool. Een beetje hypocriet werd het dan ook als je merkte dat 5 meter van de ecopot men een serieuze hoop tarmak over een best wel grote oppervlakte had aangelegd enkel en alleen om wat winkeltjes op neer te poten. Bon, genoeg de groene softie uitgehangen. Op naar het festival zelf.
Hellfest 2014 – dag 1 - vrijdag 20 juni 2014
Ook hier ga ik toch mijn beklag eventjes moeten neerleggen over de infrastructuur van het festival. Wegens het feit dat ik een heel vriendelijke jongen ben en ik mijn vrienden niet in de steek laat besloot ik ruim voor de eerste band begon met hen mee te gaan via de reguliere ingang (ik wist gewoon niet dat ik een aparte ingang kon gebruiken maar ik doe graag alsof dat ik galant ben). Ongeveer een twintigtal minuten voor Mars Red Sky begon in the valley kwamen we dan ook aan aan de ingang en zagen we dat er een duizendtal mensen stond aan te schuiven. Het duurde uiteindelijk een uur om een honderd meter af te leggen en binnen te raken. Om één of andere bizarre reden was het besluit genomen om iedere bezoeker te fouilleren terwijl de rest stond aan te schuiven in de drukkende hitte. Ik heb een tiental mensen zien afgevoerd worden door het rode kruis omdat ze onwel waren geworden of gewoon flauwgevallen waren. Er los over dus.
Yentl
Vrij pissig kwam ik dan ook halverwege de show van Weekend Nachos binnen in The Altar. Dat bleek de perfecte mood te zijn voor deze band want ze gingen hard. De mix van powerviolence en grindcore sloeg in als een bom op dit vroege uur en er was al een heuse mosh pit. De band zelf leek net ietsje minder wakker en alhoewel ze hun best deden zag je toch wel dat de vermoeidheid er in zat. Een tien minuutjes later had ik echter alle negatieve gevoelens die ik had opgedaan in die rij kunnen opdoen en daar was ik ze dan ook dankbaar voor.
Yentl
Met een gerust hart kon ik aanzetten naar The Valley waar Conan eventjes de sfeer helemaal mocht omgooien. Die hadden met Blood Eagle eerder dit jaar eventjes zowat het zwaarste album ooit uitgebracht en nu was het afwachten of ze dit live ook konden overbrengen. Het antwoord is een volmondig ja. Al toen de eerste riffs van “Crown of Talons” op de trommelvliezen inbeukten werd het duidelijk dat dit een show van jewelste ging worden en dat werd het ook. Jammergenoeg hadden ze een wel heel kleine set, amper een halfuurtje, wat eigenlijk te weinig is voor muziek als dit. Net toen ik er helemaal in begon te raken was het al dan voorbij dus bleef ik een beetje op mijn honger zitten. De volgende keer mogen ze gerust wat hoger staan.
Yentl
Volgende op mijn lijstje waren Brutality Will Prevail alhoewel ik die vooral ging zien omdat ik echt geen zin had om Crossfaith te horen die op dat moment één van de mainstages aan het bevuilen was. Niet dat ik ze slecht vind maar het feit dat ze rond de middag op de warzone spelen was toch wel een beetje minder. Voor mensen die niet weten wat ze zich nu moeten voorstellen moeten zich een klein open air podium voorstellen recht in de zon met weinig tot geen afscherming. Ohja en een berg stof, één en al stof. Ook is Brutality Will Prevail nu niet meteen de beste band ter wereld, hun naar de beatdown neigende hardcore is best wel fijn maar ook een beetje doordeweeks. Combineer dit met de hitte en je kan je wel voorstellen hoe het is. Het publiek trok hier zich echter geen moer van aan en ging lekker los. De band zelf speelde wel ok maar het kon beter, een beetje zoals de muziek dus.
Yentl
Impiety werd mijn eerste band in the temple deze editie (die er trouwens lekker cheesy uit zag met de gigantische 666 boven het podium). Alhoewel er voor ondergetekende weinig black op de agenda stond deze editie keek ik wel uit naar deze Blackened death/thrash furie uit Singapore. Ze hebben me nog een enkele keer weten teleur te stellen op album dus hoopte ik ook heel hard dat dit live niet ging gebeuren. Dit gebeurde dus wel. Het geluid was zelfs voor black metal termen abominabel, de instrumenten liepen volledig in elkaar waardoor er één grote geluidssoep ontstond waar er nauwelijks nog muziek uit te destilleren viel.
Live kwam de energie die ze op album hebben niet over. De band leek vooral z’n best te doen om er zo kvlt mogelijk uit te zien en faalde grandioos op deze mooie zomerdag. De middelmatige set in combinatie met het barslechte geluid zorgde er dan ook voor dat ik mij ging verplaatsen naar the altar om daar te gaan wachten op de volgende band. Vandaar klonk het trouwens ook niet beter.
Yentl
Blockheads, één van de vele Franse bands op dit festival maakte de zwakke show echter meteen goed. Opvallend is hoeveel volk deze band trok terwijl grindcore naar mijn mening toch altijd vrij ongeliefd gebleven is. Gelukkig was dit bij deze band niet zo zodat het publiek lekker elkaar kon kapot timmeren op de lekkere Death/grind van deze jongens. Het feit dat het kwik de hoogte in schoot en we allemaal stoflongen aan het oplopen waren kon niemand ook maar een moer schelen en zowat de gehele show ( 40min wat best lang is voor een grind show) bleef de gehele Altar een wervelende moshpit.
Ergens wel een beetje spijtig dat de frontman besloot om het publiek in het Frans aan te spreken terwijl er ook heel wat andere nationaliteiten aanwezig waren. Maar ah, nu ben ik aan het muggenziften. Het was gewoon vet.
Yentl
Als de Conan – Weekend Nachos switch al een grote verandering was het bekijken van Downfall of Gaia een ware copernicaanse omwenteling. De gevoelige mix tussen neocrust, sludge, post-metal en screamo ligt immers mijlenver weg van de furie die Blockheads kwam. Niet dat dit erg was want deze show mag gerust tot één van de toppunten van Hellfest gerekend worden. Ondergetekende kende de band wel maar was niet helemaal bekend met het materiaal wat een regelrechte schande mag genoemd worden. De band speelde goed, heel goed. De set was enorm intens en het was voor zowel het publiek als de band onmogelijk om zich niet emotioneel te laten meesleuren tijdens de show. Mocht gerust nog een drietal uurtjes verder gegaan zijn.
Yentl
Normaal hing hier een review van Loudblast gestaan hebben maar helaas zat the Altar zo propvol dat ik er gewoon niet meer bij kon, ik ben dan maar op mijn gemak richting de mainstage gewandeld om dan eventjes later M.O.D. op te pikken. Het verbaasde mij ( en de frontman zelve ook) dat er zoveel volk op afkwam. Best wel vreemd aangezien M.O.D. in feite eigenlijk altijd al een zwak afkooksel was van S.O.D. . Desondanks stond de mainstage 2 vol en begon er al van de eerste noot een heuse moshpit ondanks de belachelijk hete zon. De show op zich viel wel mee, de set bestond uit een mix van eigen materiaal en enkele S.O.D. nummers. Met nummers zoals “Fuck the Middle-East” werd de controverse ook niet geschuwd maar voor de rest bleef frontman Billy Milano nog vrij braaf.
Yentl
Het was voor ondergetekende al reeds van 2009 geleden dat hij Kataklysm nog aan het werk zag en ik keek dus erg uit naar deze show. In mijn herinneringen waren ze tijdens hun shows altijd lekker bruut maar deze show was het anders. Er werd vrij veel recent materiaal gespeeld en het neigde allemaal ietsje teveel naar de melodeath. De show op zich was wel goed maar was niet echt heel speciaal, combineer dit met een dronken pummel die eventjes besluit om willekeurig mensen aan te vallen (waarna hij hardhandig “gevraagd” werd om te vertrekken) en ik was het daar al snel beu.
Yentl
Lekker naar Godflesh gaan dacht ik dan, bleek dat ze nog niet aangekomen waren en pas na Electric Wizzard gingen spelen. Dan maar Watain gaan zien wat uiteindelijk geen slechte beslissing bleek te zijn. Ze speelden strak en brachten heel wat show zonder over the top te gaan. Ze kwamen deze keer ook wel degelijk ‘kwaadaardig’ over. Er werd ook heel wat ouder materiaal gespeeld en van het nieuwe album kwam er zeer weinig (dat ik herkende) aan bod wat door de fans in dank afgenomen werd. Ik hoopte stiekem dat ze “They Rode On” gingen spelen (waarschijnlijk de enige persoon in het publiek die dat wou) maar helaas.
Yentl
'Circlepit, circlepit, circlepit' ad infinitum. Hoe vaak kun je je publiek nu in godsnaam vragen om circlepits? En niet dat ze het niet vanzelf al deden hé! Nu goed, ik vergeef het ze graag, ons Candace, de frontvrouw. Voor zij die haar niet kennen: Candace is een bom van een wijf, rood haar, tattoo's, een stem om een kleine stier mee om ver te blazen en een podiumpresence die bijna opvallender is dan de muziek die de band produceert. Het soort vrouw waarvan je je oprecht kunt afvragen of je ze wel in je bed wilt: kan ik die wel aan? Peuzelt die mij niet gewoon op? I'd happily find out.
Het optreden zelf was trouwens steengoed, net als alle vorige keren dat ik ze al gezien heb. Veel tempowissels, rauwe, opzwepende lyrics en een hoeveelheid energie zowel op als voor het podium die niet veel bands kunnen oproepen. Met teksten over unity, family en loyalty en wat er allemaal met je zal gebeuren als je daar aan durft te komen, kreeg Walls de menigte dan ook lekker aan het dansen. De erg melodische, nagenoeg perfect gebrachte gitaren zullen er ook wel voor iets gezeten hebben, evenals de technisch zeer vaardige drummer die al de tempowissels in goede banen wist te leiden. Zeer meeslepend en opzwepend allemaal; een genot, zelfs voor iemand die normaal niet zo'n fan is van de hele 'corescene'.
De Warzone was dan ook terecht volledig volgelopen met dat andere type metalhead dat je op festivals tegenkomt: de hardcore/ metalcore crowd. Korter haar, veel petten, hardcore dancing inclusief windmills; u kent het soort wel. Overigens valt de crowd ook weer in twee uiteen: de jongere, magerdere gastjes die veel bewegen en doen, en daarnaast de bredere, vaak kaalgeschoren stoïcijnse mannen die hoogstens eens een mondhoek optrekken als response. Toch een raar volkje.
Ben
By far het optreden waar ik het meest naar heb uitgekeken: de ongekroonde koningen van de Stonermetal passeerden op Hellfest dit jaar, en dat zullen ze wel tot in Nantes geweten hebben ook. Wie bedoel ik anders dan de (half)goden van Electric Wizzard? Het eerste dat namelijk dient opgemerkt te worden, was dat het een luid optreden was. Ik ben wel wat gewend, en Stoner moet ook echt wel luid gespeeld worden, maar dit was echt van een ander kaliber. Sommige mensen vertelden me zelfs achteraf dat ze zich fysiek slecht voelden tijdens het optreden en zijn weg gegaan omdat de bas zo hard sleurde aan hun middenrif. Daar is wel wat van waar, maar ik vermoed ten zeerste dat bepaalde tot zich genomen substanties daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Die substanties waren trouwens dat me als tweede opviel: de bass kon je al enkele honderden meters weg voelen en horen, en eens je nog wat dichter kwam viel vooral de penetrante geur van 'petards' op. Je moest zelfs zelf niet roken om high te worden in die tent. Ook geen verrassing op een Stoner optreden natuurlijk. Voor je echt naar het podium kon, moest je je dan ook eerst voorzichtig over en tussen een hele meute slapers/ stoners die aan de rand van de tent lagen proberen te manoeuvreren.
Het optreden zelf was trouwens het beste dat ik op die drie dagen gezien heb. Zonder ook maar een voet te verzetten en aan het gestage tempo van één noot per 10 seconden nam Electric Wizard je mee onder z'n gewaad voor een wandeling van een uur door het mythische landschap van de Stoner goden. Om het met een cliché te zeggen: het was geen optreden, maar een ervaring. Minutenlang meewiegen met de ogen gesloten om dan toch even uit de trip gezogen te worden, eens rond te kijken en te zien dat bijna iedereen ook met z'n ogen dicht staat mee te genieten; het is eens wat anders dan het gemosh en geheadbang van overdag.
Eerlijkheidshalve moet wel opgemerkt worden dat het geen perfecte performance was: het geluid had echt wel wat stiller gemogen, en Jus z'n vocals (want zang kun je dat niet echt noemen) klonken tegelijkertijd vreemd en niet donker genoeg. Vrienden merkten op dat het 'toch echt wel wat sneller had gemogen', maar die hebben duidelijk nog niet genoeg naar Stoner/ doom geluisterd om door te hebben dat dat niet de bedoeling is. In short: ik vond het persoonlijk een zeer intense, genietbare show, maar ik kan me perfect inbeelden dat dit soort muziek/ optreden niet voor iedereen is weggelegd.
Ben
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2014/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Een interessante ontdekking , een paar jaar terug, was EMA, band rond Erika M. Andersen. Zij wist grillige pop en elektronica samen te brengen in een reeks broeierige, sfeervolle nummers .
Op het vervolg zijn de nummers ietwat meer geraffineerd en zijn ietwat subtieler uitgewerkt. Er valt zeer zeker voldoende afwisseling te noteren in haar songmateriaal, en wave/gothic invloeden sijpelen door in electropopnumers en de handvol sfeervol dromerige, directe songs. “Satellites”, “So blonde”, “Cthulu”, “Smoulder”, “When she comes” en “100 years” tonen de veelzijdigheid van de dame aan .
Eigenlijk is alles wat we horen op die plaat wel raak , wat ervoor zorgt dat we hier opnieuw een overtuigende plaat hebben .
School Is Cool is z’n jeugdige onschuldigheid ontgroeid op de tweede plaat . De schoolboys hebben hun diploma op zak. Die onbevangen , sprankelende dynamiek hebben we nog op een paar songs , “The soothing sound of breaking bones” en “Your body & me”, met hun grooves en opzwepende percussie.
We hebben nu een verder uitdiepen van , een ontwikkeling die we al in enkele nummers op hun debuut ‘Entropology’ hoorden. “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” zijn er al twee die we meteen konden koesteren .
Hun intens broeierige, sfeervolle songs hebben tempowisselingen en zijn geënt op gitaar , keys , elektronica, strijkers en experimentjes.
Filosoof van de band Johannes Genard graaft graag in de menselijke ziel en houdt ervan zijn vocals wat te vervormen, waar nodig .
School Is Cool liet al altijd die gewaagde kantjes horen , wat hier verder werd geëxploreerd . ‘Nature Fear’ is duidelijk een volwassen album.
De muziek van de uit New Jersey afkomstige Real Estate klinkt heerlijk nazomers en rustig voortkabbelend. De band onder zanger/gitarist Matthew Mondanile kwam in de spotlights met hun tweede cd ‘Days’ (2012) die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. En nu is er de opvolger ‘Atlas’ , die niet direct een koerswijziging brengt in hun dromerige, zweverige gitaarpop.
Real Estate is een ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies , Th Chills , Pale saints en The Serenes in het hart draagt .
We horen tien nummers , die weinig of niet van elkaar verschillen , eigenlijk wel inwisselbaar zijn en geëent zijn op de songs “Had to hear”, “Past lives”, “Talking backwards” en de single “Crime”, die het sterkst zijn, zelfverzekerd , geïnspireerd klinken door die bedwelmende gitaarmelodieën, hun licht galmende inslag en neuzelende zang. De anderen zijn op hetzelfde stramien , kunstig gecomponeerd , licht sprankelend , rustig voortkabbelend en het beeld van de landerigheid van een zomerse vakantiedag oproepend .
Zomerse droompop , onderkoeld gevoelig , die niet verveelt , maar nu ook niet meer direct bovendrijft …
Best Kept Secret Festival 2014 – zondag 22 juni 2014
Best Kept Secret Festival 2014
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2014-06-22
Jonas De Waele
De derde en laatste dag van het festival beloofde alvast de meest zonnige te worden en met rustige acts als Angus & Julia Stone en Belle & Sebastian op het programma is dat alleen maar positief nieuws.
Ook de Australische singer-songwriter Ry X maakt rustige muziek. Zijn falsetto klonk een beetje zoals die van Justin Vernon en James Vincent McMorrow . Zijn muziek klonk kwetsbaar en groots tegelijkertijd en bleek het ideale ontbijt om langzaamaan weer op krachten komen.
Truckfighters verkocht ons daarna een dreun van jewelste met zijn stomende stonerrock. De mannen hadden er duidelijk zin in en voerden het tempo op het einde nog wat op. De Zweden amuseerden zich kostelijk en vooral de gitarist bleek een geboren entertainer. Tong ver uit de mond trok hij de raarste gezichten terwijl hij zijn instrument achter zijn nek geselde. Kyuss blijft de overtreffende trap van stonerrock, maar deze groep verdient zeker ook een plekje in de eregalerij.
George Ezra moet wel één van de meest gehypete artiesten van 2014 zijn en op Best Kept moest hij maar eens komen bewijzen dat dat terecht is. Helaas viel zijn set veel te licht uit, waardoor we verplicht zijn hem met een dikke onvoldoende naar huis te sturen. Zijn songs klonken ongeïnspireerd en zelfs zijn – dat moeten we ook durven toegeven – fantastisch doorleefde stem kon de boel niet rechttrekken. De 21-jarige Britse singer-songwriter lokte wel veel publiek naar de mainstage en zijn hit “Budapest” kon op immens veel applaus rekenen. Zijn songs zijn echter te traditioneel geschoold om echt relevant te zijn en we hoorden enkel flauwe aftreksels van muzikale helden zoals Bob Dylan, Johnny Cash en Woody Guthrie.
Maydien kwam verrassend genoeg het podium opgeklauterd met een full band. We horen de Nederlandse rapper graag bezig, maar dan wel graag met beats in plaats van met cheesy gitaarsolo’s. Snel door naar Cheatahs op Stage 5 dus.
Daar aangekomen zagen we echter een Nederlandse band aan het werk in plaats van de Britse shoegazers. Rats on Rafts bleek evenals Birth Of Joy een fantastische invaller. De mix van postpunk en wave vormde een spannend geheel en de vele tempoversnellingen hielden het publiek probleemloos bij de les.
The Horrors brachten dit jaar hun vierde LP genaamd ‘Luminous’ uit, waarop de band lichtvoetiger (cheesy 80’s synths) en poppier dan ooit klinkt. De puntige uitspattingen die hun eerste twee platen zo kenmerkten, zijn hier volledig op verdwenen. Live klonk de band gelukkige een pak scherper, maar toch zijn we nog altijd niet helemaal overtuigd van het nieuwe songmateriaal. Gelukkig passeerde halverwege het epische “Sea Within A Sea”, een beest van een song die uiteindelijk uitmondde in een wervelende krautrockstorm.
Op de mainstage mochten daarna Angus & Julia Stone en hun begeleidingsband een uur in het zonnetje spelen. Broer en zus brengen binnenkort een nieuwe plaat uit en probeerden vooral veel nieuwe nummers uit. Helaas viel dat materiaal wat tegen, waardoor we toch wat teleurgesteld waren. Het tweede nummer “For You” was het onbetwiste hoogtepunt van de set. Julia Stone betoverde de hele weide met haar prachtige stem en de hoop op een fantastisch optreden wakkerde meteen weer aan na een wel heel zoutloze openingssong. Maar vanaf dan ging het weer bergafwaarts met als absolute dieptepunt de ongeïnspireerde valiumversie van hun hitje “Big Jet Plane”. Zonder twijfel het saaiste optreden van het weekend.
Gelukkige bewandelde The Notwist spannendere paden. De Duitsers brengen nu al bijna 25 jaar een intrigerende mix van neurotische elektronica en gitaarmuziek en vormden één van de grootste inspiratiebronnen voor Radioheads ‘Kid A’. Met een nieuwe plaat onder de arm doen ze deze zomer enkele festivals aan waaronder dus Best Kept Secret. De band speelde zowel recent als ouder materiaal, maar slaagde er toch in om de set als een mooi geheel te laten klinken. Dansbare passages werden afgewisseld met ingetogen zangmomenten van Markus Acher en instrumentaal schoot de set alle kanten uit. De tent stond niet helemaal vol voor deze schitterende groep, maar dat kwam misschien voor een deel omdat België net aan zijn tweede match op het wereldkampioenschap voetbal was begonnen. Degene die de band gemist hebben krijgen een herkansing op Cactus Festival en op Dour Festival.
Belle & Sebastian moest vorig jaar noodgedwongen afzeggen voor Best Kept, maar met een jaar vertraging werden de fans van de band alsnog verwend op een schitterend optreden. Met de ondergaande zon als gezelschap klonk een song als “Another Sunny Day” dubbel zo sterk. De lieflijke luisterliedjes vielen op het strand als een warm deken om je heen. Zelfs de meest agressieve persoon moet haast wel rustig worden wanneer zanger Stuart Murdoch zijn zangstem bovenhaalt. De songs werden subtiel ingekleurd door zijn begeleidingsband en met een fris pintje had het publiek nu de kans om al even te bekomen van dit schitterende festivalweekend. De frontman haalde soms het tempo wat uit de set met zijn lange bindteksten, maar dat kwam de sfeer zo ten goede dat dat absoluut niet stoorde.
Fat White Family moest vervolgens voor het laatste echte feestje van het weekend zorgen. De Britse rockers brengen vuige rock met invloeden uit de psychedelica en hardcore. Een geschift harde en ontzettend gave show die onze laatste restjes energie uit ons perste.
Elbow was de afsluiter van dit fantastische festival en deed dat net als Sigur Ros vorig jaar voortreffelijk. Guy Garvey weet met zijn charisma probleemloos een hele weide in te palmen en met hun indrukwekkende repertoire kunnen ze evengoed een show in elkaar steken die dubbel zo lang duurt. Net als bij Belle & Sebastian brengt de band liedjes waarvan je meteen in een goed humeur raakt. De nummers van hun nieuwe plaat ‘The Take Off and Landing of Everything’ voelen nu al aan alsof je ze al je hele leven kent en de klassiekers van hun doorbraakplaat ‘The Seldom Seen Kid’ (“The Bones Of You”, “Grounds for Divorce” en “One Day Like This”) behoren tot het beste wat het laatste decennium ons qua muziek te bieden heeft.
Net als vorig jaar waren er weer veel bands die last minute afzegden, maar dat is iets waar de organisatie weinig of niets aan kan doen. Last minute vervangers zoals Birth Of Joy en Rats on Rafts waren bovendien meer dan degelijke invallers. Het goede weer, de strakke programmatie, de gezellige omgeving en de leuke sfeer maken van Best Kept Secret één van de leukste festivals in de Benelux en wij zijn er volgend jaar wellicht terug bij.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2014/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Best Kept Secret Festival 2014 – zaterdag 21 juni 2014
Best Kept Secret Festival 2014
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2014-06-21
Jonas De Waele
In het zonnetje en met iets warmere temperaturen dan gisteren ging de tweede dag van start. De Belgische band Amatorski bracht nog maar net een nieuw album uit (‘From Clay To Figures’) en speelde op Best Kept in de grootste tent dan ook voornamelijk nieuw materiaal, dat iets minder experimenteel en minder donker klonk dan de songs op voorganger ‘TBC’. Wat wel blijft is de wegdroomfactor van de muziek. Heerlijke set om rustig bij te ontwaken.
The Bots mochten daarna een halfuurtje stevig rocken op de mainstage. De twee piepjonge broers uit de VS zagen er met hun witte pakken net uit als twee oliesjeiks en hadden er duidelijk zin in. De oudste van de twee werd namelijk 21 jaar en mag vanaf nu legaal alcohol nuttigen in zijn thuisland. Je zou voor minder een feestje willen bouwen natuurlijk. De muziek klonk helaas als een flauw aftrekstel van The White Stripes en Arctic Monkeys. We hadden deze mix van garage- en punkrock al eens eerder en vooral beter gehoord.
Nils Frahm is geen evidente keuze voor een festivalact en het was dan ook bang afwachten of zijn intieme composities op Best Kept overeind zouden blijven. De nerdy Duitser met opgerolde broekspijpen en witte sokken werd echter meteen als een held onthaald. De meeste songs die hij speelde kwamen vanop zijn laatste LP ‘Spaces’, waarop hij zijn pianonummers injecteerde met bezwerende en experimentele elektronica, zonder zijn gevoel voor intimiteit te verliezen. Het werd een geslaagd optreden, maar toch kan je de man beter in zaal aan het werk zien dan op een festival.
September Girls bestaat uit vijf jonge, sexy vrouwen die noisy rock produceren. De ene na de andere vette gitaarmuur werd op het publiek losgelaten. De band deed ons wat denken aan Savages, nog zo’n vervaarlijke vrouwengroep die vorig jaar op de planken van Best Kept stond. De girl bands van tegenwoordig zijn duidelijk niet meer zo schattig als ze ooit geweest zijn.
Mogwai is een icoon in de muziekwereld en één van de belangrijkste bands die het genre postrock definieerden. Op dit moment zijn ze niet meer zo heel relevant, maar hun uitstekende livereputatie rechtvaardigt toch hun plek op de affiche. Op de songs van hun nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ legt de band de nadruk meer dan ooit tevoren op de synths, wat af en toe goed uitpakt, maar even vaak ook niet. Gelukkig kwamen ook enkele pure, rauwe gitaarsongs uit hun beginperiode aan bod. Vooral Mogwai Fears Satan maakte grote indruk. De band speelde zo luid dat er haast wel enkele trommelvliezen moeten gesprongen zijn. De band schakelde halfweg de song een versnelling lager, totdat je haast niets meer hoorde en bijna in slaap viel. En dan, uit het niets, produceerde Mogwai de luidste uitbarsting van het hele weekend. Dat de groep het niet enkel moet hebben van onverwachte explosies, bewees ze dan weer met “Hunted By A Freak”. De spookachtige melodie en bezwerende gitaareffecten brachten je in een diepe trance. Als de band zo’n straffe liveoptredens blijft geven, mogen ze van ons part nog enkele decennia blijven doorgaan.
In de groep Girl Band speelt er geen enkele vrouw. Dat is dan ook meteen het meest humoristische aspect van de band, want hun muziek klinkt bloedserieus. De nummers klonken stuk voor stuk heel rauw en de zanger schreeuwde zijn stem aan gort. Kurkdroge punk die maar bleef schuren en ons geen enkel moment rust gunde. De bandleden misten echter wat charisma en oogden daardoor wat knullig op het podium. Jammer, want met de sound en de songs zit het alvast goed.
Slowdive was misschien wel de band waar we dit weekend het meeste naar uitkeken. De shoegazers maakten begin jaren ’90 enkele fantastische albums, maar in 1995 kwam er helaas een einde aan het mooie liedje. Begin van dit jaar bereikte ons echter het heuglijke nieuws dat er een reünie aankwam en Best Kept maakte van de gelegenheid meteen gebruik om dit gezelschap te boeken. Een gouden zet, want de mix van shoegaze en dreampop klinkt nu nog altijd niet verouderd. De dromerige instrumentatie en engelenzang zorgde voor het ene na het andere hoogtepunt en gedurende drie kwartier waren we even van de wereld weg. Tranen in de ogen van zoveel pure schoonheid.
The Whytches schudden ons daarna weer goed wakker met zijn stevige en psychedelische garagerock. Qua uiterlijk en ook qua sound zijn ze misschien nog het best te vergelijken met The Horrors ten tijde van hun debuutalbum. Rauwe en donkere muziek waarmee we gaarne de nacht induiken.
Franz Ferdinand moest vervolgens voor een gigantisch feest aan de mainstage zorgen, en deed dat met verve. De ene na de andere hit passeerde de revue en het publiek zong en danste zich te pletter. De dansbare rock van de groep klonk ons echter al snel te eentonig in de oren en wij waren dan ook als één van de weinig niet overtuigd van het optreden. Ja, “Take Me Out” is een klassieker van jewelste, maar die andere 15 songs konden ons gestolen worden. De groep past nu al tien jaar hetzelfde trucje toe, maar blijft daar voorlopig mee wegkomen. Benieuwd hoe lang de band nog blijft meegaan, want voor ons is de houdbaarheidsdatum al lang overschreden. Een goed refrein maakt nog geen goede song.
Op de tweede dag van Best Kept Secret stond er voor ieder wel wat wils op het programma. We zagen heel veel goede optredens en één absolute uitschieter die luistert naar de naam Slowdive. Meer van dat morgen graag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2014/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Nederlands 
Français 
