Best Kept Secret Festival 2014 – vrijdag 20 juni 2014
Best Kept Secret Festival 2014
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2014-06-20
Jonas De Waele

De tweede editie van Best Kept Secret Festival  bewees dat  het succes van vorig jaar geen toevalstreffer was. Opnieuw werd het publiek op een idyllische locatie verwend met uitstekende optredens en overheerlijk eten. Met Pixies, Franz Ferdinand en Elbow haalde de organisatie enkele fikse headliners in huis en als je de affiche daarnaast nog weet aan te vullen met enkele andere gevestigde namen (Belle & Sebastian, Mogwai, Midlake) en veel jong en belovend vers bloed op de kleinere stages, dan heb je je huiswerk vooraf goed gemaakt. Verder had de organisatie enkele kleine veranderingen op het terrein doorgevoerd. Zo waren de bars strategischer geplaatst, was er een extra podium voorzien(stage 5) en kon je nu gaan wildplassen tegen een zogenaamde ‘Pee Tree’, een urinoir vastgemaakt aan een boom.

Op stage 3 mocht Samaris het festival openen. Het trio uit IJsland bracht downtempo triphop die baadde in een ijl sfeertje. De zangeres klonk als Björk, maar dan met een minder groot stembereik. De instrumentatie die uit niet veel meer bestond dan een laptop en een elektronische klarinet, deed dan weer denken aan een combinatie van het klankenpalet van The Knife en Grimes. Veelbelovende referenties, maar de verlegen podiumprésence van de groepsleden en het gebrek aan goede songs  zorgde er helaas voor dat het optreden wat bleek uitviel.

De Canadeze Jessy Lanza speelde vervolgens op de gloednieuwe ‘stage 5’. De jonge deerne bracht een mix van R&B en dansbare elektronica en transformeerde de tent in een heuse danstempel. De bas mocht daveren en de beats vlogen je om de oren. Elke song kende wel één of meerdere memorabele hooks en de catchiness meter vloog bij elke song nog wat meer de hoogte in.  Desondanks klonken haar nummers nooit te glad, wat wellicht voor een groot deel te danken was aan haar fantastische soulvolle stem. Het was pas 4 uur in de middag, maar Lanza bracht onze biologische klok helemaal in de war. Haar muziek zou dan ook perfect passen in een zwoele nachtclub.

Terug naar Stage 3 om het Californische Cosmonauts aan het werk te zien. De vier mannen met lange baarden sponnen hun songs vaak uit, maar toch verveelde het nergens. De mix van psych rock en stonerrock  zorgde voor een heerlijke vibe die voor ons part nog wat langer had mogen duren.

Bij Broken Twins vielen we daarna helaas wat in slaap. De band die is opgebouwd rond  de Deense singer-songwriter Majke Voss Romme bracht uitgeklede en melancholische kamermuziek (altviool en subtiele synths), die echter nergens wist te prikkelen. In een zaal kan dit concept misschien wel werken, maar op Best Kept Secret was dit niet de muziek waarop wij zaten te wachten.

Toen we vervolgens op stage 2 vier mannen het podium zagen opkomen in plaats van de Deense Karen Marie Ørsted alias Mø, dachten we even dat we ons van stage hadden vergist. Helaas bleek dat de Deense haar kat had gestuurd naar het festival en dat het Nederlandse rocktrio Birth Of Joy haar last minute moest komen depanneren.  Geen slechte keuze, want de band zorgde misschien wel voor het stevigste rockfeestje van het weekend. Meer dan een gitaar, drums en een elektronisch orgel hadden ze daar niet voor nodig. De rockclichés vlogen ons om de oren, maar alles werd op zo’n hoog niveau uitgeoefend dat je ons achteraf niet hoorde klagen.

Het Londense trio Eaux speelde zweverige en repetitieve songs waarover zangeres Sian Ahern haar ijle stem drapeerde. De elektronische omkadering werd laagje per laagje opgebouwd en dat zorgde uiteindelijk voor een noisy geluidsmuur van beats en vage elektronica. Het was allemaal nogal statisch en echt goeie songs hoorden we niet, maar desalniettemin bleven we toch gefascineerd luisteren. Moeilijk dus om hier een sluitend oordeel over te vellen.

We vonden het wat vreemd dat James Blake op de mainstage stond geprogrammeerd en we hadden wat schrik dat zijn diepe bassen verloren zouden lopen op het strand van Best Kept. En inderdaad, nummers als “Limit To Your Love” en “I Never Learnt To Share” klonken nog niet half zo intiem en intens als in zaal. Toch bleef James Blake ook op dit festival overeind en vooral met zijn immense stembereik bezorgde hij het publiek meerdere malen kippenvel.

We vonden het jammer dat we James Blake iets over halfweg moesten verlaten, maar we wilden nu eenmaal een goed plekje bemachtigen voor het optreden van Interpol in de grote tent.  Bassist Carlos Dengler vertrok na de release van het album Interpol en sindsdien mag Brad Truax live de honneurs waarnemen. Tussendoor maakte frontman Paul Banks nog een soloalbum, maar 2014 moet weer het jaar van Interpol worden. In september wordt hun vijfde plaat ‘El Pintor’ gereleasete en dat is natuurlijk reden genoeg om de band een hoge plek op de affiche te geven. De groep bracht in de Beekse Bergen een drietal nieuwe nummers, die zoals zo vaak bij Interpol nog even moet bezinken. Voor de rest werd er gretig gegraaid uit de tracks van de eerste twee albums. Opvallend dat de groep zowel “Our Love To Admire” als “Interpol” helemaal links liet liggen, maar weinig fans zullen daar om gemaald hebben.
In een dik mistgordijn kwam de groep het podium op en de ene na de andere klassieker passeerde de revue. In het begin zat de klank helaas nog niet helemaal goed- Banks klonk als een gespeend varken -, maar gaandeweg werd dat euvel verholpen. Hoogtepunten waren het ontzettende melancholische “Hands Away”, het grootse “Not Even Jail” en de stamper “Slow Hands”. En dan hebben we het nog niet eens gehad over “Obstacle 1”, “Evil”, “Narc”, “NYC” en “PDA”.
U merkt het al, een beest van een set. Tegelijkertijd was het ook wel een beetje een nostalgische trip down memory lane, die aangaf dat zelfs de band moet toegeven dat hun beste materiaal al een tijdje achter hen ligt. Hopelijk zorgt ‘El Pintor’ voor de wederopstanding.

Pixies is een grillige band, dat is wel het minste wat je kan zeggen.  Eind jaren ’80 begin jaren ’90 bracht de groep een handvol albums uit, waarvan de sound de blauwdruk zou vormen voor vele andere bands. De zacht-luid-zachtdynamiek van de groep inspireerde de grungescène die even later furore zou maken. In 1993 was het echter opeens gedaan met Pixies. In een radio-interview verklaarde frontman Francis Black, zonder vooraf de andere bandleden in te lichten, dat hij de groep opdoekte. In 2004 startte de band echter een reünietour, maar in de jaren die erop volgden was er geen sprake van nieuw materiaal. Begin dit jaar bracht Pixies na bijna een kwarteeuw toch nog een nieuwe LP uit. ‘Indie Cindy’ stelde echter ontzettend teleur en het nieuws dat Pixies zouden headlinen stemde ons dan ook niet meteen heel vrolijk. Op Best Kept liet de band echter zien dat ze nog steeds een flink stuk kunnen rocken. Vooral de oerschreeuw van Francis Black bleek een grote troef. De vele hits die passeerden, klonken niet altijd even strak, maar dat kon ons plezier niet bederven. “Crackity Jones”, ”Debaser”, “Here Comes Your Man”, “Monkey Gone To Heaven”, “Where is My Mind” en “Hey” zetten de wei zonder moeite op stelten. 

Samen met Caribou beëindigden we ten slotte onze festivaldag.  Dan Victor Snaith zal in oktober een nieuwe plaat op de wereld loslaten, die de lastige opdracht heeft om het geweldige Swim uit 2010 op te volgen. De Canadees, live bijgestaan door drie muzikanten, begon wat aarzelend aan zijn set, met nummers die eerder op de hersenen dan op de benen inwerkten. In het tweede deel werden we echter op onze wenken bediend met “Odessa” en vooral “Sun”, waarbij alle remmen toch nog losgelaten werden. Al bij al zeker een goed optreden, maar we hebben de man wel al betere liveshows zien geven.

Hierna wilden we nog eens een kijkje gaan nemen bij The Haxan Cloak, maar helaas had die band net zoals Mø op het laatste moment afgezegd.

De eerste dag van Best Kept loste meteen onze verwachtingen in. Geen enkel optreden stelde echt teleur en vooral Interpol leverde een dijk van een set af. Enkel jammer van de afzeggingen van Mø en The Haxan Cloak, maar dat kon geen domper zetten op onze festivalvreugde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2014/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)

Afro-Latino Festival 2014 - Iedereen is van de wereld
Afro-Latino Festival 2014
Festivalterrein
Bree (Opitter)
20 t/m 22 juni 2014
Chandra Rowe

Palmbomen, cocktails uit een kokosnoot, een hangmat om in te liggen en reggae op de achtergrond terwijl de zon heerlijk over het land schijnt. Je kan er het vliegtuig voor nemen naar een tropisch eiland in de Caraïben, of je trekt naar het Afro-Latino Festival in Opitter. Het meest exotisch festival in België. Jaar na jaar kies ik voor dat laatste en dit is waarom:

dag 1 - vrijdag 20 juni 2014
Als we vrijdag de parking oprijden en ik zie de tenten en lichtjes van het festivalterrein, begint het al te kriebelen. Ik ben thuis! Mijn ticket inruilen voor een bandje gaat snel, toch te traag. Elk moment dat ik niet op deze weide sta is een gemist moment dat ik niet meer terugkrijg. Op de weide is het weer lichtjes aanpassen aan de ligging van tenten en dergelijke. De geur van het gras, mojito’s en sigaren zijn wel vertrouwd en ik voel oprechte blijdschap hier te mogen zijn.

De eerste tent waar ik neerstrijk is de Hakuna Matata waar Groovalicious aan een set bezig is van allerlei worldbeats. Samba, hiphop, reggae,…het is een heus allegaartje van sounds over de wereld en ik dartel vrolijk over de dansvloer.

Dat de organisatie op vrijdag een ander soort publiek probeert te trekken is al jaren duidelijk. In iedere tent staan Dj’s hun ding te doen en de charme van het festival lijkt op vrijdag steeds meer en meer te verdwijnen. Jammer. Ik ben misschien wel thuis, maar de vrijdagen hier doen jaar na jaar denken aan een lekkende kraan. Zeer vervelend, maar het is je thuis en gemoedwillig als ik ben, neem ik het er dus maar bij.

Ik trek verder naar de Island Jam waar TLP achter de draaitafels staat. De Island Jam was de voorbije jaren terug te vinden in een gezellige schuur, waar je even de benen goed kon losschudden. Door populariteit, een nieuw vrijdag- publiek en de groei van het festival, sta ik nu in een overvolle tent waar mensen springen op dub. Zucht! Gezien de reactie van het publiek was er niets mis met de set, maar voor mij is dit allesbehalve Afro-Latino. Ik ben even snel uit de tent als dat ik ben gekomen.

Aan de main stage is DLG bezig. Hun urban salsa, salsa vermengd met reggae en hiphop is al heel wat feestelijker, al ben ik nog niet helemaal overtuigd. Uiteraard voelen voeten en benen de beats en wil om te dansen, maar van volledige overgave kan ik niet spreken. Misschien moet ik de Hacienda eens proberen.

In de Hacienda wordt er volop gedanst, terwijl DJ Cisko de muziek verzorgt. Hier wordt salsa, merengue, cumbia,… geademd. Heerlijk! Jammer dat er te weinig volk is, want dit hier is het echte Afro-Latino. Dancing feet en smiling faces, daar draait het om en dat vind ik hier terug. Echt salsa dansen kan ik niet, maar met een mojito in de hand maak ik de ene acht na de andere, nu ben ik echt thuis.

Hier en daar wordt gefluisterd dat Farruko de moeite is. Aangezien dit het enige concert van de man in België zal zijn, waag ik me aan een gokje. Fan van Reggaeton ben ik altijd al geweest, het explosieve en energieke spreekt enorm aan. Dat Farruko eerder samenwerkte met Sean Paul zorgt dat ik een afwachtende houding aanneem, al geef ik hem het voordeel van de twijfel. “El talento del Bloque”  (zoals Farruko genoemd wordt) blijkt een mix van Sean Paul/Daddy Yankee en een vleugje Julio Iglesias. Dat het publiek wordt klaar gestoomd voor de komst van Daddy Yankee is meer als duidelijk, ik pas liever.

Vrienden van me vind ik terug in de Island Jam waar ondertussen Ackeejuice Rockers de controllers hebben overgenomen. Tja, dance, dubstep,… met af en toe wat hiphop om het idee te creëren dat er nog aan Afro gedaan wordt. Commerce neemt het over van kwaliteit en bezieling, spijtig, zeer spijtig.

Daddy Yankee staat geprogrammeerd op het hoofdpodium om de 1^e dag af te sluiten. Openen met “Gasolina” doet de hele tent ontploffen, als Daddy Yankee dit anderhalf uur weet vol te houden, spreken we van een staaltje knap performen. Helaas, dansers op het podium moeten een ietwat matige vertoning maskeren. Ondanks een volle zaal en heel wat fans, gaat het optreden algauw vervelen. Ik baan me een weg door de drukte en zoek opnieuw de Hakuna Matata op.

Veel minder volk hier, bijna niemand zelfs, maar wel mps PILOT op het programma. Opnieuw een allegaartje van worldbeats, waaronder: Tropical Bass, Balkan, Oriental en Afrolectro. Ruimte zat om te dansen en voor de tweede keer vanavond weet ik weer waarom dit mijn favoriet festival is. De Hakuna Matata maakt veel goed, heel veel.

Buscemi is al jaren de vaste afsluiter op vrijdagavond. Tot ieders verrassing staat hij echter niet meer op het hoofdpodium, maar is moeten uitwijken naar de Hakuna Matata. Zeer vreemd allemaal. Ons niet gelaten, Buscemi werkt al jaren voor mij en dat is nu niet anders. Terwijl al de rest zich uitleeft in de overvolle Island Jam, geef ik me volledig over bij Buscemi. Pure loyaliteit van mijn kant en ook gewoon omdat het echt heel goed was. Hopelijk volgend jaar terug op main stage, waar hij thuishoort.

Mijn eerste dag zit er op, muzikaal was het teleurstellend. Maar na jarenlange ervaring weet ik dat morgen en overmorgen de moeite waard zullen zijn.

dag 2 - zaterdag 21 juni 2014
Hoe snel kan een mens zich klaarmaken voor een tweede dag op dit festival? Heel snel dus, ik kan niet snel genoeg op de weide zijn. Zonnetje hoog aan de hemel, mojito in de hand en reggae op de achtergrond. Zalig! Met vrienden zet ik me aan een tafel en we genieten van Deventer Vibes in de Hakuna Matata. Deventer Vibes brengt relaxte reggae en deze band is ideaal om de dag op gang te trekken. Hun set van 45minuten is net lang genoeg om positieve vibes in energie om te zetten. Als ze klaar zijn, weten wij ons ook recht te hijsen en op verder onderzoek uit te gaan.

De Island Jam herbergt weer heel wat jongeren en ik probeer overdag deze tent zoveel mogelijk te mijden.

Tijdens het festival kan je meedoen aan verschillende dance workshops, waaronder Zumba, salsa, enz. Ieder jaar maak ik de belofte om hier aan deel te nemen, tot op heden bleek het telkens een loze belofte en dat is ook deze zaterdag niet anders. Morgen is er gelukkig een herkansing.

De wereldmarkt op het festival is voor mij al even belangrijk als het festival zelf. Een heel jaar wordt er thuis voor gespaard en tijdens het festival wordt mijn spaarpotje leeggemaakt. Hangmatten, waterpijpen, djembé, kleding, sandalen,… ik kijk er mijn ogen uit en doe de ene aankoop na de andere. Of deze aankopen impulsief zijn laat ik het midden, dat zal de toekomst wel uitwijzen. Voor nu ben ik gelukkig.

Muziek, wereldmarkt en natuurlijk het aanbod in de wereldkeuken. Een voor een redenen om dit festival voorgoed in het hart te sluiten. Jaar na jaar kan je hier haast een indigestie opdoen, zo heerlijk is het eten, ik ben dus benieuwd naar wat er dit jaar op het menu staat. Hmm, om het over te brengen op een manier die je kan begrijpen. De Foodcorner doet denken aan de vrijdagen van het festival, ik ben lichtjes ontgoocheld en moet me content stellen met pasta, frieten of pizza. Het lijkt wel of een van mijn oudste vrienden onherkenbaar veranderd is het afgelopen jaar. De liefde is ondanks alles nog even groot, maar ik weet niet goed hoe ermee omgaan.

Op het hoofdpodium wist Bassekou Kouyaté &Ngoni Ba blijkbaar van mijn gemoed af, ik kreeg een uur lang zalige woestijn blues voorgeschoteld. Een streling voor het oor en de belofte aan hem en mezelf om eens terug thuis hier verder onderzoek naar te doen. De oerbanjo en andere instrumenten wekken beelden en emoties op die je enkel hier op Afro kan ervaren. In mijn hoofd reis ik doorheen het Afrikaanse land en al het moois wat het heeft te bieden. Bassekou Kouyaté blijkt een ware vondst!

Meteen worden we doorgestuurd naar de Hakuna Matata, waar Los Callejeros met cumbia en ska ons zal verwelkomen. Ska betekent vrolijk rondhuppelen en gewoon blij zijn. Natuurlijk zijn we aanwezig! Ska is voor ons de manier om je innerlijk kind te soigneren en nog eens vrij te laten. Met ongecontroleerde ledematen en overdreven grote smile bewegen we op de dansvloer. Ieder in zijn eigen wereld en toch allemaal samen, heerlijk als dat gebeurt.

We hebben slechts een kwartier tijd om even uit te blazen en een drankje te nuttigen, want zo dadelijk staat Macka B op het hoofdpodium. Heuse rootsreggae en de onvermijdelijke ‘yeah man’ en liefdesbetuigingen aan marihuana. Het is een alledaags cliché dat we met 2 open armen ontvangen. Zittend in het gras genieten we van de energie die de man overbrengt op de weide, ideale sfeer om terug op krachten te komen na het uurtje ska.

De volgende uren fladder ik een beetje over het veld, zoek ik de camping op of zet ik me neer met vrienden om me heen. In de verschillende tenten ga ik steeds met een half oor even luisteren, maar vind niets wat me echt kan bekoren. Mijn energie wordt opgespaard en is klaar om straks losgelaten te worden.

Velen bevinden zich in de Island Jam tent en ik besluit het nog een kans te geven. Begrijp me niet verkeerd, vanaf middernacht is het hier heerlijk vertoeven, maar middernacht is nog veraf natuurlijk. Lichtjes gedwongen waag ik me aan een danspas hier en daar, maar de sfeer zit niet juist en even later sta ik alweer buiten.

Gelukkig biedt dit festival ook een hoop randanimatie zoals Afrikaanse dans, Capoeira of Braziliaanse drum, waardoor je je nooit verveelt. Wederom zit ik in het gras en laat alles op me afkomen, meer heeft een mens niet nodig.

Staff des Leaders, een tienkoppige liveband brengt je in een vingerknip naar Kinsasha. Met zwoele soukous- en rumbaritmes waan je je onmiddellijk in de Congolese hoofdstad waar op straat wordt gedanst. Danspasjes die ik oppikte tijdens het bekijken van de Afrikaanse dans worden hier toegepast en zoals Gloria Estefan ooit waarschuwde: The rythm will get you!

Busy Signal zet op main stage de avond in. Terwijl iedereen wacht op de hit “Watch out for this”, concentreer ik me meer op het onbekende werk. De stem van Glendale Gordon is betoverend en ik ben dankbaar hier te zijn.  Hun cover van ‘One more night’ is ontzettend mooi, nooit gedacht dat Phil Collins zo mooi kon zijn. Er hangt ontzettend veel liefde in de lucht en die vibe voel je doorheen heel de tent. ZALIG! Met nog enkele covers vraag ik me af hoeveel nummers Busy Signal zelf de wereld instuurde. Hoe dan ook, het was een geweldig optreden en ik geniet nog even na, nog steeds verbaasd over Phil Collins om eerlijk te zijn. Ik denk zelfs dat ik een beetje verliefd ben geworden tijdens deze performance.

Los Rakas wacht ons op in de Hakuna Matata, met latin hiphop weten ze een groot publiek te overtuigen, waaronder ook mezelf. Ondanks mijn overtuiging heb ik nood aan betekenisloos dansen en voor het eerst geef ik toe aan de Island Jam.  Skarra Mucci en Deebuzz nemen het slotoffensief voor hun rekening. Door al het dansen zijn er haast gaten in mijn schoenen gebrand, mijn benen lijken noedels, maar het was het helemaal waard. De zon komt al op als ik huiswaarts keer en ik laat voorbijgangers weten dat MIJN Afro-Latino terug is!

dag 3 - Zondag 22 juni
Een dubbel gevoel vandaag, weten dat het de laatste dag is en tegelijkertijd beseffen dat zondag al jaren de beste dag is van het festival. Ik haast me zo snel ik kan terug naar Opitter.

Speciaal voor de match van de Rode Duivels is er een groot scherm voorzien op het hoofdpodium, simultaan loopt er een wedstrijd ‘show your flag’. Zowel de voetballiefhebber als de trotse Amerikaanse nemen het van me over en ik vergeet even dat er ook bands op andere podia staan. De sfeer tijdens de match stelt weinig voor, ik had me meer ingebeeld, zelfs na de verlossende goal. Iedereen blij, match gedaan en iedereen terug op zoek naar muziek.

Rakka in de Island Jam lijkt het enige wat de moeite waard is, maar dan beginnen ze weer dub op het publiek los te laten en ik vlucht haast uit de tent.

Per toeval vind ik vrienden aan het hoofdpodium waar de Rootsriders bezig zijn. De Rootsriders brengen een heuse tribute aan Bob Marley. Alweer een tributeband? Allesbehalve! Mitchell Brunings laat je haast geloven dat de enige echte op het podium staat. En ja, Bob Marley op een Afro-Latino festival kan cheesy lijken, maar als een hele tent uit volle borst “Three little birds” meebrult… KIPPENVEL! Omarmd door vrienden en het nummer ‘Redemption song’ geef ik me volledig over, zeg gerust mezelf verliezen. Het zijn deze momenten die een vriendschap mooi maken en betekenis geven aan mijn festival. Genieten is een understatement.

Het is nog even wachten op Babylon Circus en Pow Pow Movement, dus zoek ik Orquesta SCC op in de Hakuna Matata.

Salsa met een geweten! Mijn Spaans is zeker niet denderend, maar we krijgen tussen nummers door de nodige uitleg om te weten waar het nummer over gaat. Salsa met punkrock lyrics is misschien een juiste omschrijving. Een hele hoop instrumenten en een soort van salsa street credibility maken dit Orquesta SCC meer dan schitterend.

Absoute headliner is Babylon Circus, zij zullen het hoofdpodium in stijl afsluiten. Reggae en ska, een perfecte combinatie. Behalve ska durven ze ook gerust wat punk en zelfs Franse volksmuziek te brengen. Rondspringen, huppelen, lachen, shaken en je beste vriend aan je zijde om dit te delen. Het publiek vroeg na anderhalf terecht om een encore, die ze ook kregen. En zelfs toen was het nog niet voldoende, Babylon Circus was zonder twijfel het beste optreden dit weekend. De afwezigen hadden groot ongelijk!

Een half uur te laat voor Pow Pow Movement door Babylon Circus, al hoor je ons niet klagen. Pow Pow is al jaren de vaste afsluiter op zondagavond, ze weten in een mum van tijd de hele tent op zijn grondvesten te doen daveren. Geen enkel ander soundsystem weet ons op deze manier te doen feesten, tot aan de allerlaatste beat ervaar ik niets dan blijheid met honderden vreemden rondom me. Vanavond zijn we allen vrienden, iedereen is van de wereld. Traditiegetrouw vliegt heel de tent  van links naar rechts en van achter naar voor. Onderweg verliezen we onze schoenen, onze drank en wie weet wat nog, maar het is en blijft het beste moment, ieder jaar opnieuw! Geen idee tot wanneer het feest geduurd heeft, tijd was van geen belang meer. Wat we onthouden is dat Pow Pow Movement opnieuw laat zien dat zij terecht het festival afsluiten.  Op weg naar de camping bespreken we volgend jaar al, net zoals ieder jaar en komen we tot volgende vaststelling:  In het leven zijn er maar 3 zekerheden: dood, belastingen en Afro-Latino!

Organisatie: Afro-Latino Festival 2014