Het Canadese collectief Arcade Fire van Win Butler & Régine Chassagne, is op tien jaar tijd een grootse band geworden ! Het spelenthousiasme van de neofolky/indie band zagen we nog met hun debuut in het Koninklijk Circus tijdens Les Nuits Bota ; intussen is de band gegroeid en hebben allerhande stijlen en stemmingen zich in de sound vermengd en komt de band met grootse projecten.
‘Reflektor’ verscheen een goede drie jaar na ‘The suburbs’ en heeft een reeks subtiel uitgewerkte, toegankelijke singles uit. De sound klinkt uitermate spannend , broeierig en brengt gevoelsaspecten als euforisch , opgewekt, loos gaan en introvert, ingetogen, onheilspellend tesamen.
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt . Het spontane , speelse en losse van de beginperiode maakte plaats voor professionaliteit. Nog steeds overtuigen ze met consistent , evenwichtig en standvastig materiaal , die de kunst van het songschrijven hebben.
Ook live hebben ze dezelfde lijn. Waar het succes op een groot podium wel eens kon rommelen en onverschilligheid, gelatenheid en vermoeidheid binnen slopen, is de band deze valkuilen nu voorbij , zijn ze zeer goed uitgerust en is elk optreden er één om tegenaan te gaan. Maar goed ook , als je de status hebt gekregen als één van de meest belangvolle en hipste bands van de laatste tien jaar . Muzikaal hebben ze dan ook een broeierig, dynamisch, dromerig geluid dat indierock, folk aan psychedelica, disco, kitsch en bombast linkt.
Een totaal concept is het geworden , een visueel spektakel van videowalls , schermen , mime, confetti en een extra podium , die de nummers naar een hoger niveau moeten tillen .
En dié nummers hadden wat om zich , met een pak mensen en hun instrumenten: blazers, violen, troms, accordeon en ga zo maar . De songs werden mooi uitgediept en twee uur lang konden we genieten van Arcade’s Fire muzikale wereld, die hun veelzijdigheid onderstreepte.
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, die net een gepast laagje bombast en kitsch kunnen verdragen .
In het begin moest de geluidsafstemming nog wat gebeuren, maar daar zal het Sportpaleis als zaal wel voor iets hebben tussen gezeten . “Normal person” en “Rebellion lies” misten op die manier finesse en gevoeligheid , maar met “Joan of arc” en “Rococo” kwam het allemaal goed. We hoorden wat voor een ruimte de instrumentatie kreeg, de aanzwellende opbouw, de tempowisselingen en de afwisselende en aanvullende zangpartijen. Oog voor elk detail , dat op z’n plaats viel!
De herkenbaarheid van hun materiaal was goed verdeeld en hield duidelijk het enthousiasmerende publiek bij de leest , met singles als “The suburbs”, “Ready to start”, “We exist” , “No cars go” en “Afterlife” . Régine Chassagne kwam in de spotlights met het zwierige, groovy “Haiti”, die ergens Talking Heads deed opborrelen; ze kreeg zelfs een second stage toebedeeld op “It’s never over (oh Orpheus)”.
Arcade Fire kon het uitermate boeiend houden. “Sprawl II” refereerde wel ergens aan Blondie en een stomend furieus “Reflektor” - waarop het uitgebreide ensemble zich nog eens lekker kon laten gaan - sloot het sterke optreden af .
Een pastiche op “ça plane pour moi” volgde . Tja , elke internationale band heeft wel ooit van dit nummer gehoord , zo te zien . Na een stevige “Power out (the neighborhood)” volgde aanstekelijker werk door de groovy tunes .
De spontane bende is duidelijk een wereldband geworden , die met “Wake up” iedereen nog eens deed recht veren en de “ooh en de aahs” door de zaal lieten galmen.
Arcade Fire gaf een zinderend optreden, blonk uit in kwaliteit en deed zijn naam alle eer aan!
Organisatie: Live Nation
Binnen de muzikale rockgeschiedenis neemt het Amerikaanse Frantix wel een heel special positie in! Het viertal uit Colorado ontstond begin jaren tachtig als een unieke punkband met een nogal chaotische live-reputatie.
Frantix maakte in de paar jaren die het bestond twee EP’s en een democassette. Al deze uitgaves vind je samen met enkele live tracks op deze verzamelaar. De groovy, ietwat bombastische muziek van Frantix wordt gekenmerkt door de combinatie van stuiterende bas en simpele drums met de ouderwetse punkstrot van Marc Deaton.
De teksten en de muziek matchen perfect en ademen een authentiek, nihilistisch punkgevoel uit de lang vervlogen eighties uit. Oude punkfans zullen met “Face Reality”, “My Dad’s Dead”, “New Questions” en “Paths Unknown” ongetwijfeld vingers en duimen aflikken.
Even opmerkelijk is hoe het de band nadien verliep.
Frantix evolueerde namelijk in de grungeband The Fluid en zou de eerste groep zijn die tekende bij het befaamde Sub Pop-label. Hoe het de jaren nadien met grunge en het label verging, is bekend...
Dat rockbands beter worden na vele honderden optredens doorheen de jaren, bewijst het drietal van Screaming Females. Dit punk/indierockgezelschap uit New Jersey ontstond net geen tien jaar geleden en maakte sindsdien vijf full albums. Toch is de band bij het muziekkennende publiek vooral berucht vanwege haar energieke live optredens.
Zelf zijn wij geen superfan van het studiomateriaal van de band rond frontvrouw Marissa Paternoster, de productie klonk daarvoor veel te lo-fi. Wij waren echter wat blij dat men voor de opnames van dit live album ene Steve Albini inschakelde. Het is klaar als pompwater: deze muzikale legende maakt het verschil en weet de rauwe, energieke, swingende en groovy live-benadering van Screaming Females mooi op plaat vast te leggen. Het zijn vooral de oudere songs van de band die nu veel sneller en heavier klinken en ons nu wel weten te imponeren. Tracks als “Boyfriend” en “Starve The Beat” zijn trouwens twee tot drie minuten langer dan de studioversie doordat ze vakkundig opgebouwd worden en enkele gerichte solo’s bevatten.
Daarnaast hoor je bij songs als “Leave It All Up To Me”, “Foul Mouth” en “Buried In The Nude” dat deze band door het vele touren perfect weet wanneer het tempo, het volume en de intensiteit van de songs aan te passen. “Live At The Hideout” is zo een schitterende registratie van twee concerten die begin dit januari in een van Chicago’s meest befaamde rockcafés plaatsvonden.
De vierde cd van het sympathieke duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), is er terug eentje die onstuimigheid, gruizigheid en melodie samenbrengen. Een ‘back to basics’ sound , die onversneden, rauw , broeierig en intens klinkt, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen en een samenzang .
Waar het duo op de vorige cd de songs wat meer diepgang verleende , wat wel een logische stap was , is nu alle ballast overboord gegooid , tot de producer toe , en gaan ze compromisloos en zonder franjes te werk . Een ‘do it yourself’ aanpak , waar we op ongedwongen wijze uitkomen de nummers de energie, de hooks en de power te geven, met een huppelende en dartelende ritmiek; de eerste songs geven al meteen het goede voorbeeld, een kort “Welcome home”, “Everything all at once” en “An animal”, verder hebben we het strakke , stevige ritme op “The perfect mess” en “Don’t get caught” . Er wordt vaart terug genomen hoor en een paar dolen wat rond .
Maar Blood Red Shoes staat nog steeds garant voor een gezellig onderonsje en potige rock’n’roll!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft verschillende muzikale invalshoeken, waarbij ze gaan van furieuze noiserock, rammelrock, lofi tot garagerock’n’roll . Nu gaan ze wat dieper in die Amerikaanse rootstraditie en voegen ze op gretige wijze er een laagje pittige rock’n’roll aan toe , die soms een brede instrumentatie toebedeeld krijgt. De songs zijn opwindend, energiek , dynamisch , bruisend , groovy , zwierig of nemen wat gas terug en zijn eerder sfeervol en dromerig . De 8 nummers, die makkelijk rond de vijf minuten draaien klinken ontspannend , speels , losjes in de bloes en aangenaam. The Men blijft verrassen . Erg vermakelijk plaatje dus!
Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die de laatste vijftien jaar teruggrijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica, dwz lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Het leken wel bezwerende jamsessies. Op de nieuwe plaat kan je natuurlijk niet omheen die hechte , sterke drie – eenheid , en de cd van negen songs ervaren we al een verademing binnen die massieve sound , gezien ze ietwat gematigder te werk gaan , en de songs durven refereren naar het ietwat toegankelijke ‘Let them eat cake’ door die ‘60s dromerige sound .
Openers “Cloudwalker” en “Ghost” hebben zeerzeker die link en verder hebben we dat op “Mountain” en “Entropy” . Op “Kvaestor” , “The magic & the wonder” en “Hell pt 7 – victim of rock” zuigt het trio je volledig mee op in hun kenmerkende stofferige, logge, massieve sound .
Motorpsycho is en blijft een buitenbeentje en intrigeert opnieuw met prachtig cd werk! Ook live een must-see!
Onze Modfather Paul Weller en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een eivolle AB (zijn dertiende passage alweer, the Jam en Style Council inbegrepen) en legde er meteen de pees op.
Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten! Meer dan twee uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de sound and vision jaren. Ze werden in ijltempo in de maag gespiest en werden danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte. “Foot of the Mountain”, “Pieces of Dream”, “Changing Mood”, “Stanley Road” en “Changing Man” zijn absolute hoogtepunten. ‘La tache de beauté’ kregen we met een eerder melige “Be Happy Children”.
Na “Sonic Kicks” was er een tevens beklijvend ‘unplugged’ moment, gevolgd door een stevige portie onversneden rock. Zijn talrijke generatiegenoten in het publiek werden ook nog eens extra verwend met een gebalde en punky greep uit the Jam.
Eindigen deed Zijne Eigenzinnigheid met ‘Start’. De Man Van Weinig Woorden is en blijft een van de betere en meest bezielde muzikanten die op deze aardkloot vertoeft.
DE SETLIST: Green / The Attic / Kling I Klang / Sleep of the Serene / By the Waters / That Dangerous Age / Study in Blue / Dragonfly / When Your Garden’s Overgrown / Around the Lake / Twilight / Drifters / Paperchase / Be Happy Children // Akoestisch: Out of the Sinking / No Tears to Cry / All I Wanna Do (Is Be With You) / All on A Misty Morning // Elektrisch: Moonshine / From the Floorboards Up / 22 Dreams / Stanley Road / Foot of the Mountain / Wake up the Nation / Fast Car/Slow Traffic / Echoes Round the Sun / Whirlpool’s End // Broken Stones / Art School / In the City / Pieces of Dream // Start!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Vestrock 2014 - Dik in the pocket!
Vestrock 2014
Het Eiland
Hulst
Mijn eerste bezoek aan Vestrock was een aangename verrassing! Heel gemoedelijk en sympathiek festival in Hulst (NL) met beperkte capaciteit (max. 7500 toeschouwers mogelijk) maar met tal van leuke en zeer uiteenlopende optredens en randactiviteiten. Waar vind je trouwens nog gratis toiletten en kraantjeswater voor iedereen? Waar wordt aan de ‘persmensen’ nog kosteloos drank en broodjes geboden? Hoewel het niet evident was de ‘persruimte’ te vinden! Toch hoedje af voor zoveel spontane goedheid…
De diversiteit was al meteen duidelijk bij het bekijken van de programmatie van de 5 podia of tenten. Zo werd in de Vestrock University een brok absurde humor geserveerd door enerzijds Bart Chabot (NL) en anderzijds door onze eigenste Kamagurka. In de Club Acoustic mocht ondermeer Bent Van Looy zijn nummers op een ‘intieme’ manier brengen, al zou dat later op de avond niet echt een succes blijken (meer daarover lees je verderop). En op de ‘Silent Stage’ werden geluidsloze DJ-sets verzorgd door specialisten als Bodyspasm, Kid Noize, DJ Sandstrom, Mark with A K enz. Best wel vreemd maar ook grappig om tal van mensen met hoofdtelefoon op, massaal te zien dansen en meejoelen zonder dat je zelf ook maar 1 noot muziek hoort of mee bent in het ritme van de ‘rave’.
Op Ibiza en andere dance paradijzen zou dit fenomeen schering en inslag zijn, in Hulst was het toch even wennen…al kende het initiatief veel succes gezien de sporadische wachtrij voor het gebruik van een hoofdtelefoon.
Maar ondergetekende was gekomen voor de real stuff ofte live music on stage! Op deze tweede dag van Vestrock. En daarvoor moest je bij de Jupiler stage of Sena stage zijn : 2 evenwaardige podia naast elkaar waar de belangrijkste acts, bijna zonder verloren tussentijd, hun kunnen mochten bewijzen.
Wie nu precies deel uitmaakte van de Vestrock Allstars was me niet onmiddellijk duidelijk. Allicht een paar plaatselijke vedetten of muzikanten die om de één of andere reden een speciale link hebben met het festival…Feit was dat hun rock met country invloeden die ze brachten me niet kon overtuigen en al snel mijn aandacht verloor.
Geef mij dan maar het optreden van de illustere Thomas Azier, een jonge kerel uit Nederland die blijkbaar was uitgeweken naar Berlijn om van muziek zijn hoofdbezigheid te maken en onlangs zijn debuutCD ‘Hylas’ uitbracht. Dhr Azier, die in eigen land meerdere talentenjachten won, stond garant voor een interessante mix van dance, electro en synth pop die me soms deed denken aan de band Hurts met hun duidelijke electro invloeden uit de ‘80’s. Daar waar het publiek aanvankelijk vrij afwachtend reageerde kwam er na een tijdje toch beweging in de eerste rijen en werkte het enthousiasme van de 2 heren op het podium (Thomas Azier en nog 1 andere knopjesdraaier) aanstekelijk genoeg om enkelen aan het dansen te krijgen. Het moet gezegd de kerel heeft wel wat talent, een heldere stem en hij gaat helemaal op in zijn optreden. Nummers als “Ghostcity”, “Red Eyes” en “Verwandlung” klinken afwisselend fris en poppy maar ook soms dreigend, donker en ‘zweverig’ . Het nummer “Sirens of the citylight” was een waardige en zeer dansbare afsluiter van een verrassend optreden.
Blijkbaar stond de sound tijdens de set van Azier vrij luid want achteraf hoorde ik dat Bent Van Looy, die op hetzelfde moment een unplugged optreden gaf, na enige tijd (5 nummers om precies te zijn) oordeelde dat het welletjes was en er gewoon de brui aan gaf aangezien zijn gevoelige nummers (enkel te beluisteren via koptelefoons) niet tot hun recht kwamen en het hele opzet van het optreden in praktijk niet haalbaar was.
Rond 21u30 was het de beurt aan Blaudzun, die natuurlijk het voordeel hadden een thuismatch te spelen en dat was meteen duidelijk aan de publieke belangstelling.
De 8-koppige band met als leider Johannes Sigmond, een toch wel speciale kerel met ‘joodse’ kapper en gitzwarte baard, trekt meteen stevig van leer! De menigte reageert van bij de aanvang heel enthousiast en kent stuk voor stuk de nummers. “Streets of Babylon” en “Flame on my head” zitten vrij vroeg in de set en zwepen de menigte op de goedgevulde weide meermaals op. Door de intensiteit en de diversiteit aan instrumenten (viool, banjo, trompet, accordeon, enz…) doet de groep me bizar genoeg soms denken aan dEUS, al houdt enkele verdere vergelijking hier wel op.
Er wordt vanzelfsprekend vooral geput uit de laatste 2 succesvolle CD’s : “Solar”, “Elephants”, “Who took the weel” en “Hollow people” zijn stuk voor stuks muzikale pareltjes die er vlot ingaan bij zowel het Nederlandse als het Belgische publiek. Afsluiter “Promises of no man’s land” zorgt voor de kroon op het werk en voor een eerste massaal hoogtepunt in Hulst! Knap en oprecht concert!
Benieuwd hoe Daan het er zou vanaf brengen in het buitenland, al ligt Hulst vlakbij de grens en is het eerder een mengelmoes van Nederlanders en Belgen. In Vlaanderen is Mister Stuyven ondertussen welgekend en ligt zijn meest succesvolle periode zelfs al een tijdje achter de rug! In Nederland is hij veel minder een gevestigde waarde en is het werk van zijn laatste CD ‘Le franc belge’ toch minder gekend.
De set komt dan ook moeilijk op gang, juist omdat in het begin geput wordt uit nummers van de recentste CD. Maar vakman Daan kent zijn wereld en besluit na “La crise” zijn oudere werk en vooral zijn elektronische werk van stal te halen om het optreden wat meer vaart en schwung te geven. En met succes! Nummers als “Exes”, “The player” en “Addicted” worden zichtbaar beter onthaald en kunnen rekenen op veel meer respons uit het publiek. Daarna schakelt de band nog een versnelling hoger en wordt gebruik gemaakt van een ‘elektronische’ ontsteking om het vuur helemaal in het optreden te krijgen. “Victory”, “Swedish designer drugs” en “Housewife” krijgt iedereen vooraan het podium in beweging. Daan zelf blijft er opvallend ‘nuchter’ onder en steekt een zoveelste sigaret op. Als toegift horen we nog “Icon” en “The kid”.
Vestrock 2014 wordt tenslotte keurig afgesloten door White Lies, een indie rockband uit de buurt van London, die al sinds 2008 aan de weg timmert onder invloed van oa. het vroegere Joy Division, Ultravox en Echo & The Bunnymen en in de stijl van recentere band als Editors.
Hun succes is de laatste jaren gestaag toegenomen en dat resulteert bijgevolg af en toe in de status van headliner op kleine en middelgrote festivals als Vestrock. Deze zomer zijn ze nog aan het werk te zien op Rock Zottegem en Rock Werchter. Op Pinkpop stonden ze dit jaar ook!
Zanger Harry McVeigh en zijn gevolg besluiten op safe te spelen en openen meteen met een aantal gekende nummers zoals “Farewell to the playground”, ”There goes our love” en “To lose my life”. Ik hou wel van zijn typisch en herkenbaar stemtimbre, al vond ik hem vorig jaar tijdens de Lokerse Feesten (als vervangers van Beady Eye) sterker voor de dag komen. Door de ingevallen duisternis viel ook de knappe licht en lasershow positief op. Na het krachtige openingstrio werd een beetje gas teruggenomen en volgden ondermeer “Mother Tongue” en “Streetlights”. Door de ligging in het centrum van Hulst en het stevige geluid, vermoed ik dat alle inwoners hebben kunnen meegenieten van de set.
In de 2de helft van het optreden was het wachten op krakers als “Bigger than us”, “Strangers” en “Big TV”…maar toen in de verte de bliksemschichten alsmaar frequenter en intenser zichtbaar werden, besloot ondergetekende toch maar wijselijk zijn biezen te pakken en richting Lokeren (hometown) terug te keren…
Een klein uur later werd ik thuis getrakteerd op een oorverdovend privéconcert waarbij immense hagelballen voor de percussie (en perforatie!) zorgden en een natuurlijke lichtshow de hemel als achtergrond bombardeerde. Ramprock 2014 was een feit! Een kort maar krachtig schouwspel waarvan de sporen op mijn auto en dak duidelijk zichtbaar zijn. Bent Van Looy zou er niet kunnen mee lachen…ik ondertussen wel…zei het een beetje groen ;-)
Organisatie: Vestrock
Church Of Ra - BASH!
Church Of Ra - Amenra, The Black Heart Rebellion, Oathbreaker, Treha Sektori, Syndrome, Hessian
Er werd ons een lel van jewelste verkocht. Het grootste underground exportproduct landde zowaar in Gent . In een uitverkochte Vooruit met vooral in het zwart gedoste liefhebbers waarvan de helft een t-shirt van Amenra droeg kom je meer dan snel tot het besef dat Amenra van een enorme internationale aanhang mag genieten.
Syndrome is het muzikale project van Mathieu Vandekerckhove, de gitarist van Amenra. Syndrome klinkt beangstigend, maar steeds pakkend. Een meeslepende kruisbestuiving tussen de Lynch-soundtracks van Angelo Badalamenti, de laptop-composities van Justin Broadrick en flarden Neurosis. We kregen meer dan genietbare soundscapes en dito visuals voorgeschoteld met een feedback die je ingewanden heerlijk dooreenschudden. Dit belooft dus voor later wanneer Mathieu Amenra zal vervoegen.
De gelaagdheid van Oathbreaker viel ook best te pruimen. Deze donkere hardcore grijpt je meteen naar de strot en onder een immens kapsel stond het frele zangeresje te krijsen als een ware heks. Probeer absoluut niets te begrijpen. Zijn er zelfs lyrics?
Amenra. Deze chrsitelijke adepten van de Egyptische zonnegod kwamen dus met de vingers in de neus nogmaals bewijzen dat de streek van Kortrijk barst van het talent. Amnera heeft al 5 full-albums op zijn kerfstok (respectievelijk ‘Mass I’ tot ‘Mass V’), maar heeft daarnaast ook een hele resem split releases met bands uit hun eigenste Church Of Ra, waaronder bovengenoemde muzikanten.
Basis zijn van die klanktapijtjes met de kunst om perfect met dissonanten om te gaan. De ene explosie volgt na de andere, Colin staat met de rug naar het publiek zijn donkere visuals te bewonderen en gaat te keer als een volleerde excorsist die absoluut geen concurrente naast zich dult. Hun ietwat trage postmetal doom sludge valt meteen je middenrif aan en zuigt zoveel energie dat je met open bek de zaal moet verlaten. Ontsnappen is gewoonweg onmogelijk. Het minimalistische en monotone maakt de nummers ergens inwisselbaar, maar vreemd genoeg is dit een pluspunt. Je wil steeds meer.
Colin co is er ingeslaagd om het grootste deel van het publiek redelijk knock out achter te laten, zeker na de apotheose waar leden van de andere bands uit Church of ra even het podium kwam vervoegen. Hoogtepunten zin legio , bijvoorbeeld ‘ a mon ame’. Dieptepunten konden onmogelijk vastgesteld worden. Een van de meest verpletterende live bands die ik ooit mocht meemaken.
Allen in 17 oktober naar Box waar ze samen met hun ook al Westvlaamse supertalenten Steak Nummer Eight voor iets meer dan een emotionele tornado zullen zorgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Moaln Rokt 2014 - Sympathiek mini festivalletje
Moaln Rokt 2014
Machelen Statie
Machelen-Zulte
In Machelen had de sympathieke herberg De Avonden op Pinksteren ‘Moaln Rokt’ geprogrammeerd, een gezellig mini festivalletje dat op aardig wat opkomst mocht rekenen. Ook de weergoden waren Moaln Rokt gunstig gezind. Daar waar er op verschillende plaatsen hagelbollen met de omvang van een kloeke tennisbal de boel aan flarden scheurden, kwam het overtollige vocht in Machelen vooral uit de tapkranen in plaats van uit de lucht.
Ook al hadden de organisatoren helaas naast The Rolling Stones gegrepen omdat deze toevallig op een onbeduidend festivalletje in Nederland moesten spelen, kwam men toch met een leuke affiche op de proppen, met vier bands die een flinke aanhang meebrachten en die er een geslaagde avond van maakten.
Scott & Alien deden het met compromisloze bluesrock en hadden op het einde een ferme versie van de geweldige AC/DC blues “Ride On” in pacht. De zanger bracht de song niet zozeer met een Bon Scott stem, maar eerder met een Angry Anderson persiflage, de volgeschilderde brulboei van Rose Tattoo die destijds ook heel even in de running was als opvolger van Bon Scott.
Het zal die gasten van Wix waarschijnlijk worst wezen dat hun vorm van metal dezer dagen niet zo hip meer klinkt. Zij kozen immers resoluut voor old school hardrock die ver weg staat van al die satanische toestanden die het metalgenre tot op vandaag al meermaals in het belachelijke gedreven hebben. Van dark metal of black metal -of hoe ze die dingen ook noemen- was er geen sprake, dit powertrio kwam immers over de brug met goeie ouwe hardrock uit de school van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden, AC/DC en Motorhead. Wij meenden zelfs een flard Rory Gallagher te bespeuren, en wij houden enorm van Rory Gallagher. Wix kwam er bijzonder goed mee weg, dit klonk fel ,gedreven, luid en robuust. Hier stond een hechte band op het podium met drie ouwe rockers die elkaar perfect aanvoelden en daar zelf het nodige plezier aan beleefden.
Arsenic had een beetje meer moeite met de richting die men uit wilde. Een paar bandleden hadden zo te horen het voltallige oeuvre van Sum 41, Blink 181 en A Day To Remember thuis in de kast staan en de zangeres had dan weer een hoog Avril Lavigne gehalte (qua uitstraling dan, wij vermoeden niet qua bankrekening). Op het podium vonkte het soms, maar even vaak botste het en de vocals zaten niet altijd even lekker in de mix. Er zat wel potentieel in dit groepje, maar mede door de zenuwen kwam dat er niet altijd uit. Te braaf en te statisch, besloten wij. Een beetje meer loos gaan op het podium zou geen kwaad kunnen, een inspuiting met wat onverdund rock’n’roll serum net voor het optreden zou in hun geval wonderen doen.
Als headliner had men Horses On Fire geboekt, een band met al aardig wat (internationale) live ervaring, en dat was er aan te horen. Hun set was potig, stevig en ging steeds de goede richting uit, namelijk rechtdoor. Op hun jongste plaat ‘Any Kind Of Storm’ heeft producer Stephan Misseghers nog iets te veel Dreft Ultra gebruikt om de sound op te poetsen, maar op een live podium stonden de paarden pas echt in brand. Hier mocht het terug allemaal wat hitsiger, harder en kloeker. Hun gespierde versie van ons favoriete Beatles nummer “Helter Skelter” was uiterst energiek, wij hebben die song nog door geen enkele band krachtiger weten aanpakken.
Dit was van begin tot eind een knaller van een optreden. Nu moet het de betrachting worden van Horses On Fire om hun ijzersterke live sound ook in de studio te evenaren, laat dit de uitdaging zijn voor de volgende plaat. Misschien even bij Steve Albini aankloppen.
Organisatie : Herberg De Avonden en Comité Moaln Statiefeesten
Eindhoven Psych Lab 2014 – zaterdag 7 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Na een welverdiende nachtrust starten we deze dag met iets van eigen bodem: Dans Dans. Een zijproject van Bert Dockx volgens sommige, want Bert is vooral bekend van Flying Horseman. Maar voor mij is dit véél meer. Dit is de speeltuin van een fantastische gitarist. Bij Dans Dans heeft hij genoeg aan 2 extra muzikanten die hem begeleiden. Maar het is de gitaar die hier wonderwel klinkt. De hoekige bewegingen en de zenuwachtigheid die hij uitstraalt maakt het alleen maar specialer. De verschillende invloeden zijn niet te benoemen. Ik hoor Jazz, Blues, Funk, Soul, Surf,… Het houdt niet op. 3 topmuzikanten die er een muzikaal feest van maken. Volledig instrumentaal ook, ondanks de mooie stem waarmee hij gezegend is. Bij ieder nummer is er een terugkerend thema dat af en toe terug komt, maar daartussen klinkt alles geïmproviseerd, gevarieerd en gewoon fantastisch. Het publiek, dat talrijk is opgekomen, is ook zeer enthousiast. De eerste topper van de dag.
Terug naar de realiteit nu. Of toch niet, want daar is Nissennenmondai. Japanse psychedelica, of zo was het toch aangekondigd. Ik zag ze enkele jaren geleden aan het werk en ik herinner mij van toen een indie-rock band met een schreeuwerige zangeres. Maar de tijden zijn veranderd. Want ze schotelen vanavond iets totaal anders voor. Een 45 minuten durende electro-trance trip werd het. Met een heel beperkte drum, een basgitaar en een elektrische gitaar, samen met een vakkundige drumcomputer. Meer moet dat niet zijn. Het eerste nummer klokt af op 15 minuten en zet de toon voor de gehele set. Elementaire beats, drum en bas en een voorzichtige gitaar, voor 45 minuten. Een bevreemdende, donkere trip die ondanks die heel rudimentaire klank , toch het voltallige publiek lijkt te bevangen. De tweede topper van de dag is opgestaan.
Disappears is nu aan de beurt. Zij stonden ook hoog op de affiche, maar lossen voor mij niet helemaal de verwachtingen in. Soms wat psychedelisch, soms wat noise, maar over het algemeen toch vrij middelmatig. Naar mijn aanvoelen werd alles wat ongeïnspireerd en met weinig enthousiasme gebracht. Het was zeker niet slecht gespeeld, maar ze zinken een beetje weg in vergelijking met de bands van gisteren. Hun sound leunt het meest aan bij die van The Oscilation, maar dan een tandje kleiner.
Tijd nu voor nog wat ouderwetse psychedelica, The Wands. Deze Denen hebben de perfecte look om deze muziek te spelen: lang haar, te groot hemd met een verschrikkelijk motief. Wat moet een mens nog meer hebben? Muziek natuurlijk, en die is ook goed. Ze klinken zoals ze eruit zien. Klassiek alsof ze rechtstreeks uit de jaren ’70 komen overgewaaid. Een groovy bas en drum, vlotte solo’s en een stem met ongelofelijk veel galm. Is het dan niet wat weinig origineel, hoor ik u denken? Ja, maar als het zo goed en leuk gebracht wordt, dan is er voor mij geen enkel probleem.
Föllakzoid gooit het over een andere boeg. Het meest prominente zijn de bas en drum, die er stevig op inhakken. De muziek is niet zozeer op de solo’s gebaseerd, maar ze pikken perfect aan bij de muziek. Ook de stem is niet het meest aanwezige. De stem is zeer diep en brengt zeer weinig variatie. Het zijn de instrumenten die de nodige variatie geven. Af en toe wordt er eens heel stevig op het gaspedaal gestaan en gaat het tempo serieus de lucht in. Maar het gaat nooit extreem hard. Een mooie set.
Tijd nu voor nog een ‘zijproject’: Pink Mountaintops. De leden van deze band komen uit Godspeed You…, Black Mountain, Sleepy Sun,… Dat kan niet slecht zijn dus. De gelijkenis met Wooden Shjips is niet ver te zoeken, vooral door de looks van Stephen McBean, de frontman zanger en gitarist van de band. Maar muzikaal is er wel een groot verschil. Pink Mountaintops klinkt op en top Amerikaans. Ik hoor niet alleen psychedelica, maar vooral southern rock en af en toe wat Neill Young. Ze klinken heel anders dan de andere bands, wat voor een aangename afwisseling zorgt. Maar al bij al blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Als je ziet uit welke muzikanten deze band bestaat mag je volgens mij toch wat meer verwachten. Maar de som van delen is niet altijd groter dan het geheel.
Psycheledica uit Afrika nu. In navolging van Tinariwen zijn er enkele ander nomadische bands uit de grond verrezen. Eén daarvan is Terakraft. Ze behoren tot dezelfde school, dus horen we psychedelische bluesy songs met een Afrikaanse inslag. Muziek die het best is bij warme temperaturen, dus dat komt perfect uit. Ze brengen een mix van Afrikaanse en Westerse muziek. In tegenstelling tot Tinariwen zijn de solo’s hier iets minder snedig. Ietsje minder Jimi Hendrix en iets meer Afrikaans. Maar bovenal een goeie set die je zwevend en bedwelmd achterlaat.
Voor het eerst sinds het begin van de dag nog eens een intrumentale band: Radar Men From The Moon. Tevens ook de eerste en enigste Nederlands band op de affiche hier. En wie zij er ook nou weer dat die Nederlanders Chauvinisten waren? Deze jongens schipperen tussen post-rock, psychedelica en stonerrock. Ideale muziek voor in de wagen. Alsof je naar een lange roadtrip staat te luisteren. Ze baseren alles op een heel aanstekelijk ritme dat vooral de eerste rijen in de zaal tot danspassen lijkt te doen bewegen. De set blijkt ook heel goed opgebouwd. Het optreden gaat crescendo. De intensiteit neemt toe en het ultieme slotakkoord doe het publiek helemaal ontploffen. Hier zaten er blijkbaar velen op te wachten: een optreden dat naar de keel grijpt en niet meer los laat. Ik was ook wachtende en deze jongens hebben geleverd.
Recent nog aan het werk gezien in het café van De Zwerver, nu het grote podium voor heel wat meer volk: The Growlers. Typische psychedelica uit het Zuidwesten van Amerika, ook wel Californië genaamd. Jaren 70 surfmuziek. The Growlers zijn gezegend met een zanger die een heel eigen stemgeluid heeft en die enkel bij deze muziek past: zeer hoog en zeer nasaal. Een bos krullen en een flitsende zonnebril maken het plaatje kompleet. The Growlers swingen als een tiet. Ze klinken soms, om een of andere reden carnavalesk en ook een gezonde portie humor is hen niet vreemd. Een zomers gevoel bekruipt je en voor je het weet sta je ook als een halve gare met je heupen schudden op deze aanstekelijke muziek. Met af en toe een kreet houdt de zanger je bij de les en houdt hij er de sfeer in. Negatief kunnen deze gasten volgens mij nooit klinken. Het positivisme spat in het rond. Je waant je op het strand met je lange haren in de wind en het zand tussen je reet.
Tijd om weer wat donker in ons leven binnen te laten want het moment is aangebroken dat SUUNS het podium mag betreden. Suuns biedt een mix van elektronica en psychedelica aan, psychetronica zo u wilt. Hoewel het nu overkomt alsof de sound te vergelijken valt met Nissennenmondai, is dit toch iets helemaal anders. Want in deze muziek zit er heel wat meer variatie en is het instrumentarium ook wat uitgebreider: 1 man die instaat voor de elektronica, 1 drummer en 2 gitaristen waarvan 1 de zang op zich neemt. De nadruk ligt hier ook echt meer op een psychedelische toon en op goeie gitaarsolo’s. De basgitaar wordt dus volledig vervangen door donkere en diepe elektronica. Het geeft de muziek een grotere klankkleur en maakt dat Suuns een volledig eigen geluid creëert. EN dat is altijd goed, een band met een eigen smoel. Ook hier wordt de trance opgewekt en wordt je omarmd om mee te stappen in de trip die Suuns heet. Een reis die ik met alle plezier heb meegemaakt en die mij naar hogere sferen heeft gebracht.
En daarmee zit de nacht er voor mij op. Door het noodweer van die avond in mijn thuisdorp, zag ik mij genoodzaakt om iets vroeger te vertrekken om er zeker van te zijn dat ik schadevrij was gebleven thuis.
Eindhoven Psych Lab was een aangename ervaring en één die ik graag volgend jaar opnieuw zou willen meemaken. Een festival met een visie en een genre dat mij aanspreekt en die ruimte biedt aan heel wat groepen om hun kunsten eens te toon te spreiden. Ik zou dus zeggen: Tot volgend jaar.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Eindhoven Psych Lab 2014 – vrijdag 6 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Voor het eerst wordt er in Eindhoven een festival rond moderne psychedelische muziek georganiseerd, een showcase zo je wilt. Niet toevallig gebeurt dit in samenwerking met het Liverpool International Festival of Psychedelia, het grootste festival binnen dit genre in Europa.
Omdat het verkeersprobleem rond Antwerpen nog steeds niet is opgelost, ondanks de vele plannen en voorstellen, kom ik rijkelijk te laat aan. Maar gelukkig heeft de organisatie aan mij gedacht, of heeft deze band ook Antwerpen moeten passeren om in Eindhoven aan te komen, want de eerste band die ik echt wou zien spelen speelt later, meer bepaald net op het moment in arriveer. Een leuke en aangename meevaller na een leuke tocht.
Die eerste band is Cosmonauts. Zij zijn voor mij een mooie opwarmen in de grote zaal. En raar maar waar, de dag start met psychedelische muziek. Maar wat maakt nu eigenlijk of muziek psychedelisch is of niet? Voor mij persoonlijk is het repetitieve in de muziek. Niet te snel, in trance raken, je naar andere werelden laten vervoeren door de muziek. Opbouwen naar een climax, die niet altijd tot volledige ontploffing komt. Muziek om in te verdwalen, te ontdekken, te verkennen, te voelen. Iets speciaals dus. De Cosmonauts zijn daar een mooie exponent van. We horen een rudimentaire drum, die het tempo gestaag aangeeft, maar toch de nodige kracht in zich draagt en de muziek probleemloos voort stuwt. Een solo hier en daar zorgen voor variatie. Op de stem zitten de nodige effecten. De beentjes en hoofden worden al wat losgeschud. Af en toe hoor ik ook een vleugje new-wave in de muziek. Hoera daarvoor. Comonauts moeten het meer van kracht dan van subtiliteit hebben, maar als opwarmer kan dit tellen.
Over nu naar de kleine zaal, waar Terminal Cheesecake mag aantreden. Deze heren bestaan al sinds 1988 en zijn daarmee één van de eerste oudere bands in de line-up. Met een pauze van 18 jaar (van 1995 tot 2013) hebben ze wel niet het meeste jaren op hun teller. Sinds 2013 is de zanger van Gnod ook hun zanger, en dat maakt het allemaal nog specialer voor mij. We zien dus 5 oude grijsaards het podium betreden. Terminal Cheesecake klinkt verrassend gevarieerd. Het ene nummer is pure psychedelica. Van ritmeveranderingen bijna geen sprake. Een bezwerend geluid die in menig tipi’s sjamanen naar hogere sferen zou gebracht hebben. Andere nummers hebben dan weer een groot hard-rock-gehalte, zelf punk. De zanger klinkt zeer uitdagend en de snedige solo’s maken alles af. Waar ze zich nu het meest op richten? Ik zou het niet weten, want door technische problemen konden ze maar een stuk later starten. En in de Main Lab staat alweer een andere band te wachten.
En dat is The Oscillation. Wat onmiddellijk opvalt is de heel goeie drumster. Ze heeft een heel vlotte stijl van spelen die soms een beetje jazzy aanvoelt. Ze straalt een hele grote naturel uit. Een heel standvastig ritme dat de hele set onderbouwd. Ze wordt bijgestaan door 2 jonge Britse gasten , één op bas, de andere op elektrische gitaar. Keyboards en zang. Hier is er wel veel plaats voor subtiliteit, in plaats van enkel hard te gaan. De ondersteunende elektronische beats zorgen voor een meeschuddend publiek. Maar het geheel blijft sloom en moerassig klinken en zo heb ik het graag. Geen hooks en catchy tunes, maar meanderende solo’s. Losgeslagen, zonder ooit volledig uit te breken. Altijd onder controle. Psychedelische krautrock, zo zullen we het dan maar omschrijven zeker. Voor zij die nog een willen zelf kijken hoe dat allemaal klinkt, ze zijn deze zomer te zien op Yellowstock in Geel.
Na een korte lunchpauze is het opnieuw tijd voor Britten, maar dan met een grote staat van dienst: Spectrum. Als die naam je niets zegt, dan misschien wel Spacemen 3. Hun voormalige frontman is nu de frontman van Spectrum. En dat is duidelijk te horen. Engelsen dus die al lang bezig zijn en de klappen van de zweep ondertussen met hun ogen toe kennen. Traagheid is het codewoord, waarmee ze een mooie atmosfeer creëren. Keyboards en zang voeren in het begin van de set het hoge woord. Op die stem deze keer een minimum aan effecten, een zeer pure klank. De gitaar, bas en drum blijven rustig op de achtergrond. Ze zijn het schoolvoorbeeld van Engelse psychedelica: geen gitaarsolo’s die de show stelen, maar de gehele band als één grote stroom laten klinken, allemaal om die sfeer op te wekken. Het is voor veel bands een uitdaging om dit soort muziek een heel optreden lang boeiend te laten klinken, maar Spectrum slaagt erin. Naarmate de set vordert wordt het gaspedaal langzaam maar zeker ingedrukt. De set is perfect opgebouwd. De spaarzame solo’s zijn er boenk op. Ze tonen niet dat ze snel kunnen spelen, maar wel hoe je gevoel en finesse kunt tonen op de gitaar. Het laatste nummer is een ode aan Suicide, de band, niet de daad. En dan kan het nooit slecht gaan. Een ware masterclass dit optreden. Hoed af.
Het verschil met Anthroprophh kan niet groter zijn. Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.
Het moment is aangebroken. De heersers van de moderne psychedelica maken zich op om de main lab te bespelen. Wooden Shjips heeft er een hele trip op zitten. Enkele jaren geleden stonden ze nog in Oostende in café Manuscript te spelen, nu zijn ze headline op het grootste psychedelisch festival van de Benelux. Wooden shjips zijn 4 goedgeluimde hippies. Met hun in in aluminiumfolie ingepakte keyboards, een fluoriserend T-shirt, een langharige en langbaardige zanger met een hagelwitte gitaar. Er kan geen twijfel over bestaan, het zijn nog echte hippies. Het beeld past perfect bij hun muziek. Hun muziek bestaat uit een stevig opgebouwde basis van bas en drum, een aanvullende keyboardsound en een gitarist die zingt, maar toch vooral met zijn gitaar solo’s mag spelen om vingers en duimen van af te likken. Die solo’s zijn gevoelig, gecontroleerd, zingend, emotioneel en scheppen de sfeer. De bas en drum klinken monotoon en bieden bijzonder weinig variatie, maar dat is hier perfect. Ze roepen de trance op die nodig is om deze muziek volledig te beleven. Een waardige headliner en blij te zien dat ze ook een groter publiek aankunnen.
Normaal was het nu de beurt aan Theeth of the Sea. Maar door problemen met hun wagen zijn ze er niet geraakt.
Daarom nu al Hookworms, de tweede headliner van dit festival. Hun naam en faam gaat hen vooraf. Ik had er al heel wat over gehoord, maar ze nog nooit live aan het werk kunnen zien. Eindelijk is het zover. Hookworms klinkt heel anders dan de andere bands die ik vandaag al zag. Ze geven een heel moderne wending aan de psychedelische muziek. De nummers hebben een ongelofelijk rotvaart in zich. 5 jonge Britse gasten. En alles wat ik over deze band heb gehoord blijkt de waarheid. Ze zijn broeierig, uitdagend, beukend, verfrissend, jong, interessant. Zelfs bij de (schijnbaar) rustige nummers spatten de vonken er gewoon af. De zanger heeft een scherpe, schreeuwerige stem die perfect gedijd bij hun sound. De rest speelt onrustig en gejaagd. Een ware headliner voor mij. Maar de halfvolle zaal op het einde van de show doet vermoeden dat niet iedereen het met mij eens is. Was Wooden Shjips dan toch de ware headliner? Voor mij niet.
Na al dat het geweld zit de dag er nog niet op. Want er is nog tijd voor Gnod. Zij mochten de kleine zaal afsluiten, en dat zullen we geweten hebben. De laatste keer dat ik ze zag hadden ze een verrassing in petto: een volledig elektronische set. Gelukkig bleven we daar deze keer van gespaard. Want de band komt volop tot zijn recht in een volwaardige bezetting. En daar werden we deze keer op getrakteerd. 6 man op het podium (5 en 1 vrouw om precies te zijn) waarvan één saxofoonspeler. Een meer dan volgelopen zaal voor hen en de hitte die de sfeer ideaal maakt voor deze muziek. Een broeierige sfeer voor een broeierige band. De zanger van Gnod is bijna niet herkennen in vergelijking met deze namiddag. Hij lijkt een staat van dronkenschap te hebben bereikt waarbij een normale mens niet meer kan functioneren. Maar bij hem roept het de duivel op. Hij schreeuwt zich de ziel uit zijn lijf. Eén lang nummer dat niet wordt afgebroken. Bas en drum funderen en de rest bouwt laag na laag verder aan die perfecte sound. Op deze manier is Gnod een band die je live moét gezien en beleefd hebben. Een ode aan geniale chaos en geschiftheid die wonderwel samenvalt, begeesterend, verleidend en verscheurend. Hard en gemeen krachtig, maar ook heel helend voor de ziel. Eén lange trip die aan de ribben blijft kleven die ik lang zal meenemen, tot diep in mijn slaap. Voor mij dé topper van vandaag.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Dat er nog veel death metal liefhebbers rondlopen in West-Vlaanderen is al lang duidelijk, wederom werd dit bewezen toen ik richting Club de B te Torhout stapte om het bordje ‘sold out’ te zien hangen aan de ingang. Dat wil zeggen een goeie 350-koppig publiek met afwisselende leeftijden die het kwik gingen doen stijgen daar en om hun lichaam en ziel over te dragen aan de gebroeders Tardy en kornuiten van de Amerikaanse death metalband Obituary! Hun laatste studioalbum dateert reeds van 2009 getiteld ‘Darkest Day’, maar deze mannen hadden hun stempel reeds op deze aardbol gedrukt met klassiekers als ‘Slowly We Rot’, ‘Cause of Death’ en ‘The End Complete’.
Als voorprogramma waren 2 Belgische bands aangeduid nl. Bones en Predatoria die waarschijnlijk doodcontent waren om dit op hun muzikaal cv te mogen bijvullen dat ze het podium hebben gedeeld met Obituary. Soit, beiden hadden een redelijke set, maar dat was uiteraard maar een soort van amuseke. Want om ietsje voor tien uur begonnen de Amerikanen aan hun optreden wat de menigte naar binnen zoog als het ware en het al een kleine bakoven werd…
Obituary - De gedrevenheid en passie kon je van hen aflezen en als je een band het podium ziet betreden met een grote glimlach op hun smoel dan weet je dat ze de boel in de fik gaan steken en dat ook zij, net zoals de fans, uitkijken naar dit moment. De gitaarklanken van Peres, Andrews en bassist Butler effenden de weg voor de fantastische strot van John Tardy. Van hun laatste album kende ik de nummers niet zo goed, maar ze hakten er lekker in, de moshpits draaiden op volle toeren en er vloeide meer zweet dan bier in de zaal…
Het eerste hoogtepunt kwam er met het nummer “Chopped in Half”, gevolgd door andere krakers zoals “Internal Bleeding”, “Evil Ways” van het album ‘Xecutioner’s Return’, het logge “The End Complete” en het instrumentale “Redneck Stomp” die de nekspieren stimuleerden. Zonder het te beseffen tikte de tijd onvermoeid door want mijn favorieten van deze avond getiteld “Threatening Skies” en “Turned Inside Out” waar de smerige grunts van Tardy echt goed tot zijn recht kwamen waren er bal op!
Afsluiten deden ze uiteraard in stijl en natuurlijk met een bomnummer als “Slowly We Rot” die de boel nog een laatste keer in de fik zette…
Een strak optreden van een fantastische death metal band die zowel op plaat als live door merg en been gaat! De setlijst was perfect opgesteld en het publiek heeft zichtbaar genoten van deze sterke prestatie van Obituary. Dank u wel Strike vzw voor deze memorabele avond! Stay brutal J
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/obituary-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bones-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/predatoria-06-06-2014/
Organisatie: Vzw Strike , Torhout
Wij dachten altijd dat dit het nevenprojectje was van Stephen McBean, maar ‘Get Back’ is inmiddels het vierde album van Pink Mountaintops, terwijl hij er met Black Mountain nog maar drie uit zijn stoner-mouw heeft geschud, dus wat is nu eigenlijk het nevenproject ?
Eigenlijk maakt het niet zo veel uit, als hij op deze manier muziek blijft maken zit het goed. Terwijl McBean met Black Mountain eerder de stoner richting uit gaat, zitten The Pink Mountaintops wat meer in indie-rock land, en met de sterke nieuwe plaat ‘Get Back’ hebben ze daar ook nog een krautrock sausje over gegoten.
De keyboards die toch wel duidelijk aanwezig zijn op ‘Get Back’ hebben het niet gehaald tot op het podium, het krautrock sausje lag er deze keer dus niet zo dik op. De songs van ‘Get Back’ kregen een eerder back to basics benadering, maar dat kleedje paste hen wel. Bij “Trough All the Worry” gingen Pink Mountaintops wat aanleunen bij Neil Young & Crazy Horse, elders hing er dan wel een eighties geurtje in de lucht. Wij onthouden toch vooral bruisende versies van de sterkhouders van die nieuwe plaat, songs als “The Second Summer of Love”, “Ambulance City” en “The Last Dance”.
Met Pink Mountaintops heeft McBean een kloeke band rond zich verzameld die hier een aardige pot indie-rock stond te spelen. Niet zomaar een zijsprongetje dus. Wij kijken toch al graag uit naar McBean’s volgende passage in onze contreien, en dan met met Black Mountain, waar hij de stoner knop van zijn gitaar volledig kan opendraaien.
Maar met Pink Mountaintops heeft hij ons ook al bijzonder tevreden gesteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pink-mountaintops-06-06-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
