Les Nuits Botanique 2014 – Denai Moore – Only Real – Ásgeir : verwachtingen ingelost !
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders: in een zonovergoten Kruidtuin verkenden drie prille twintigers de grenzen van verschillende genres. Met Denai Moore en Only Real trok de organisatie de kaart van de ontdekking, terwijl Ásgeir de kans kreeg om zijn reputatie die hij heeft opgebouwd sinds zijn debuut in 2012 te bevestigen.
DENAI MOORE (UK)
De 21-jarige Londense met Jamaïcaanse roots noemt Boni Iver en Feist als haar grootste invloeden. Ondanks haar jeugdige leeftijd heeft ze al een eigen sound ontwikkeld, die ze zelf omschrijft als Foul (een cross-over tussen folk en soul). Haar timide verschijning op het podium is slechts schijn, want Denai palmt verrassend makkelijk de tent in met haar zwoele stem. Ze wordt begeleid op de piano en op de drums, maar blijft evengoed overtuigen als ze twee nieuwe nummers solo brengt (op de gitaar en zelf aan de piano). Met ”Gone” van het album Saudade als afsluiter bewijst Denai dat haar jeugdige leeftijd geen obstakel is om volwassen teksten te brengen.
ONLY REAL (UK)
De jongens van Only Real, in korte broek en met achterwaartse pet, lijken op het eerste zicht weggelopen uit een schooloptreden ergens halfweg de jaren negentig. Frontman Niall Galvin, een prille twintiger, brengt een kruisbestuiving tussen relaxte surf rock en rap. Inspiratie voor zijn verhalen haalt Niall uit zijn dagelijkse omgeving in West-London. Dat klopt misschien voor de afsluiter van de set ”Cinnamon Toast” maar bij een song als ”Cadillac Girl” moesten we toch ongewild denken aan zonnigere taferelen. Zelf beweert hij dat de band louter uit hemzelf en zijn laptop bestaat. Als voornaamste invloeden noemt hij Outkast en J. Cole en dat blijkt ook uit de helft van de nummers. Rappen gecombineerd met gitaar doet sommigen ook denken aan Jamie T. Geen slechte eerste beurt na hun ”first gig in Berlin, eh, I mean Brussels!”.
ÁSGEIR (IJSLAND)
Zanger Ásgeir Trausti nam zich de moeite om de band uitgebreid aan te kondigen met de melding dat ze uit IJsland kwamen en de meeste liedjes in het IJslands zouden zingen. Maar een blik in de bomvolle Chapiteau moet genoeg geweest zijn om te beseffen dat de meeste mensen wisten voor wie ze gekomen waren. En Ásgeir loste hun verwachtingen in. Het is ons nog niet duidelijk of het inherent is aan de IJslandse taal, maar van zodra je de klanken hoort, waan je je in een sprookjeswereld. Veel kans echter dat het komt door de présence van Ásgeir zelf, die sober maar met een enorm stembereik een paar prachtige samenzangen neerzette met zijn gitarist. Hier en daar werd de betovering soms verbroken door Engelstalige nummers, zoals het nieuwe ”Ocean” en ”Torrent” of ”King and Cross” waar de tempowissels en het oorwurmgehalte de koppeltjes uit het publiek, die tot dan vooral stonden knuffelen, aan het bewegen kreeg. Voor de gelegenheid schotelde hij hen nog een cover voor van Nirvana: ”Heart Shaped Box”, maar daarbij voelden we de magie die tot dan toe was opgebouwd een beetje wegsmelten. Gelukkig werd dat weer goedgemaakt met een solo bisnummer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Jungle - Jungle Boogie
Les Nuits Botanique 2014
We moesten nog decompresseren van een heel sterk optreden van Sharon Van Etten, maar niet getalmd, over naar de Orangerie voor de hype van het moment, Jungle. Je kent ze misschien van het vrolijke “Busy Earnin’”, dat veel airplay krijgt. Maar meer heb je er wellicht niet over gehoord, want dit Engelse duo heeft een EP uit, en dat is het.
Live was Jungle met zeven, met onder meer een percussionist, twee achtergrondzangers, een bassist en een gitarist, terwijl het producersduo in het midden van het podium keyboard speelde.
Het was dansmuziek, maar met een sterke bandinbreng: twee falsetstemmen, denk aan Sam Smith of The Bee Gees, met een jaren tachtig pop en soulgeluid: de uitgebreide percussie met congas en de opgehangen colaflesjes riep zelfs Gloria Estefan’s Miami Sound Machine op, en ook wel een beetje Hall & Oates.
Recentere referenties zijn The Scissor Sisters en Disclosure, zonder de flamboyante kant van die eerste band. Niet alle nummers bleven heel erg hangen, maar dit is zeker een perfecte festivalband, ze staan dus ook op Pukkelpop.
Of ze het publiek helemaal gaan meekrijgen of dat dit enkel bij het singletje zal reageren, is nog te bezien: dansbaar geluiden genoeg, maar dit Londense duo mist wel charisma en podiumpersoonlijkheid. Het zal dus van de nummers zoals “Busy Earnin’” moeten komen, en het onbekende nummer waar ze vanavond mee afsloten, dat nog sterker was dan die single.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jungle-25-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fugu-mango-25-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Victoria + Jean en The War On Drugs – doorbraak definitief een feit!
Les Nuits Botanique 2014
Ontdekking : Victoria + Jean – is een duo afkomstig van Stockholm en komt voort uit de relatie van de charmante zangeres Victoria en de gitarist Jean. Gegroeid uit de restanten van de verdwenen band Miele , wist men, de Rotonde al vroeg te overtuigen. Ze voelden elkaar perfect aan en de gitaar en de droge drums kregen een meer krachtige identiteit aangemeten . De lyriek , de wilde schoonheid en de sensibiliteit van de mooie roodharige Victoria boden een glansrol aan het materiaal en de set , die muzikaal ergens hangt tussen PJ Harvey ( door het brute karakter), Feist (de présence) , Janis Joplin (60s retro tint) en Dreseden Dolls (door het gracieuze, pompeuze, theatrale karakter).
In ieder geval waren Victoria + Jean een fijne verrassing, wat in goede aarde viel. Een fris concept boden ze aan , met een standvastige zangeres , die verschillende identiteiten uitstraalt en dus op die manier niet vies is van wat weirde persoonlijkheden. Band met een veelbelovende toekomst.
Doorbraak bevestigd - The War On Drugs is al enkele jaren bezig, debuteerde sterk met ‘Wagonwheel blues’ , maar de langverwacht doorbraak gebeurt nu pas nu met de cd ‘Lost in the dream’, dankzij de intrigerende prachtsingle “Red eyes”. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat intussen een geslaagde solocarrière tegemoet .
Vanaf het eerste nummer slaagt The War On Drugs rond Adam Granduciel erin om het talrijk opgekomen publiek in die indiesfeer te loodsen, door de prachtige “An Ocean In Between The Waves”, waar de vocals doen denken aan Tom Petty en Michael Stipe in z’n begindagen van R.E.M.
Tijdens het tweede nummer heeft de zanger z’n publiek bij de leest , interacteert met hen en doorbreekt de afstand door z’n subtiele humor. Energieke songs volgen , gekenmerkt van markante, nauwkeurige en krachtige gitaarsolo's die aan de Waterboys doen denken. De groep neemt ons zelfs mee naar hogere sferen die in de beste momenten aan Pink Floyd echoëden; de nieuwe single “Red Eyes” werd natuurlijk een onbetwistbaar hoogtepunt!.
De zanger-gitarist is de spil van de groep. Hij is omgeven door excellente , toegewijde muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op die manier zorgen voor een bezwerende trip. Wat een cohesie en samenhorigheid! Indrukwekkend ook hoe drummer Patrick Berkery het publiek bedwelmt en genuanceerd , beheerst te werk gaat in de krachtige passages. Daarna alterneert het concert wat en horen we wat kalmere, tragere nummers, “Suffering” en iets verderop “I hear you calling” (die hier soms aan Daniel Lanois doet denken) . Ze trokken zich opnieuw op en dan kwam je o.m. uit op een knaller als “Baby missiles”.
We hoorden een afwisselende, boeiende set van deze band uit Philly, Pennsylvania , die muzikaal verschillende richtingen uitging . The War On drugs heeft belofte gehouden vanavond.
Eventjes nagenieten kon niet , wat de security drong aan de pittoreske Rotonde te verlaten
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-25-05-2014/
François François - vertaling Malorie Moneaux + Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid
De wizzards van Coyne en C° The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.
We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes.
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn. Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .
Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes … Om je maar even een beeldvorming te geven van de sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers , een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.
De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m. “Look the sun is rising” , “The W.A.N.D.” en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan. Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands” en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”, terecht de muzikale noemer van dit optreden .
The Flaming Lips balanceren tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!
Support act waren The Young Knives uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Arno 65 years - Always look on the bright side of life - Celebration Time …
Les Nuits Botanique 2014
… Moet er nog zand of mossels zijn? … Arno vierde z’n 65ste verjaardag in Oostende en deed er nog een derde concert bovenop tijdens de feestelijkheden van Les Nuits Bota. Een dubbel feest dus, wat omgezet werd in een bijna twee uur durende set . Arno intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop . Ondanks tekenen van een gezegend pensioengerechtigde (?) leeftijd , is hij samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys aan zijn zoveelste jeugd toe en zijn ze echt nog niet echt versleten hoor . Tja , niet voor niks wordt hij mooi omschreven als een ‘jamais adolescent’.
Als je de laatste tien jaar muzikaal op een rijtje plaatst, hebben we nog steeds een hoop consistente platen , die hij op eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare, meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een ‘godverdomme’ tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelig met z’n grauwe , indringende stem. Hij en z’n publiek moeten en worden één. Een fijne afwisseling van z’n rijkelijk gevulde oeuvre , zoveel is zeker, met obligate verwijzingen naar TC Matic, zeker als je die laatste cd ‘Future vintage’ er op nahoudt.
We hadden te maken met een aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set.
We smelten bij die hitsende , broeierige , funkende, dampende ritmiek van nummers “We want more”, openingssong, “With you” en natuurlijk oudjes “The parrot brigade” en “Que pasa” .
De blues is in Arno verweven (remember o.m. de projecten Charles & Les Lulus, Charles & The White Trash European Blues Connection ), ontbreekt live niet en dringt duidelijk meer door op “No job, no rock” en “Meet the freaks” .
Zoals steeds is zijn band goed op elkaar ingespeeld en kruisen allerhande stijlen Arno’s melodieuze en grillige pad . Vlagen tango , chanson , ska , carroussel , hoempapa, wereldmuziek en variété draven aan. We ervaren de innemende emotie van “Lola” ( knipoog naar grootmoeder) en “Je ne veux pas être grand” ( wat hier een soundtrack gevoel ademt van Coppola’s ‘Once upon a time in America’ en ‘The cotton club’) ; de rockende world tunes van “Watch out boy” vullen aan en “Vive ma liberté” wordt in een hoempapa uitbundig kleedje gestopt. “Comme à Ostende” is er ook zo’n eentje en “Bathroom singer”, afsluiter van de avond , wordt gekenmerkt door het typerend cimbaalwerk!
Elke song is rauw, doorleefd, emotievol en gevoelig …”Les yeux de ma mere” wordt in alle intimiteit van stem en piano gespeeld . Ad Cominotto beroert op “Elle adore le noir” en Karavan , een achtkoppig a capellagroep van Afrikaanse origine, was het backingkoor op het groovy “Whoop that thing” en de indringende ‘bar crooner’ “You gotta move” , een negro spirital/gospel/’delta’bluersrocker.
En natuurlijk ontbraken de obligate Arno classics niet , “Olalala”, “Putain putain”, “Les filles du bord …” om het samenhorigheidsgevoel te bevorderen . Optimaal nostalgisch genot, die het Arno plaatje compleet maken.
Arno boeit op alle gebieden, heeft een recept in alle talen en speelt eenvoudigweg compromisloze, tijdloze rock. Sterk héél sterk! ‘Always look on the bright side of life’ gooit hij er laconiek tegenaan …Tja, die 65 jaar zijn hem van harte gegund!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Sumie – Rodrigo Amarante – Mulatu Astatke : worldtunes
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders in het gezellige Koninklijk Circus. Met Sumie kreeg een newbie de kans haar intieme droomwereld met de wereld te delen. Rodrigo Amarante is dan weer een valse nieuwkomer: hij stelde zijn nieuwe project voor maar heeft duidelijk al zijn strepen verdiend bij zijn vorige bands. En Mulatu Astatke, de man die al zowat veertig jaar aan de weg timmert van de Ethio-Jazz, genoot duidelijk van de recente herontdekking door een jong publiek.
SUMIE (Zweden)
De half Zweeds-half Japanse Sandra Sumie Nagano bracht in december 2013 haar eerste titelloze album uit, goed voor 33 minuten intimistische songs. Sumie begeleidt haar sobere muziek met eenvoudige akoestische gitaar. Alleen Speed Into en Midnight Glories worden subtiel begeleid door cello en viool. Als opener van de avond had ze de niet eenvoudige opdracht om de aandacht van het binnenkomende publiek vast te houden. Met haar zachte maar warme stem slaagt ze daar wonderwel in. De interactie met het publiek werd wel tot een minimum beperkt, zodanig lijkt de zangeres in haar eigen droomwereld op te gaan. Choquerende of verrassende wendingen moet je dus niet verwachten van Sumie. Het meest onverwachte van de set was misschien de laatste song die in het Zweeds werd gebracht.
Sommige luisteraars zullen het repetitieve en voorspelbare karakter van de nummers snel
moe zijn. Anderen appreciëren de delicate, soms zelfs breekbare nummers juist omdat ze pretentieloos zijn en even tijd en ruimte doen vergeten.
RODRIGO AMARANTO (Brazilië)
Denk bij Brazilië eens niet in de eerste plaats aan samba, maar aan poëtische teksten van een bebaarde singer-songwriter. Rodrigo Amaranto, die in zijn thuisland zijn strepen al verdiende met zijn vorige bands Little Joy en Los Hermanos, is met de cd Cavalo (uit in 2013) aan zijn eerste soloproject bezig.
Daar waar Los Hermanos nog zogeheten MPB of Música Popular Brasileira bracht, verkent Amarante in Cavalo meer dan een genre. ‘Hourglass’ is een energieke popsong met elektronische invloeden. Bij nummers als ‘Irene’ en ‘Fall Asleep’ zakt het tempo dan weer en zien we hem als het ware tokkelen in een wiegende hangmat op een zwoele zomeravond. De variatie tussen de nummers blijkt ook door het switchen tussen Portugees, Engels en zelfs Frans. Amarante zoekt de contrasten bewust op ("Enough lullabys, time for some up tempo numbers”) en slaagt er zelfs in het publiek in beweging te krijgen. Toch blijft de dominerende ondertoon van het album dromerige, intieme folk van iemand die steeds onderweg lijkt, zoals hij zelf zingt in ‘Je suis l’étranger’.
MULATU ASTATKE (Ethiopië)
Voor de hoofdact van de avond zat het Koninklijk Circus goed vol. Opvallend jong publiek eigenlijk dat kwam opdagen voor de man die eigenhandig de Ethio-Jazz op de kaart zette. We vermoeden dat zijn bijdragen aan de soundtrack van de film ‘Broken Flowers’ (2005) hier voor iets tussenzit, want zijn eerste opnames al van in de jaren zestig. De energieke zeventiger die zijn muziekopleiding genoot in Londen en Boston, is erin geslaagd om jazzmuziek te doen rijmen met Ethiopische folkmuziek en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Amatu aan de toetsen, Amatu aan de vibrafoon (solo), Amatu op de conga’s, afwisseling troef en de meester genoot zichtbaar van het enthousiaste publiek. Toch leek hij niet in de eerste plaats zichzelf in de picture te willen spelen. Een grote rol was namelijk weggelegd voor de uitstekende muzikanten die hem begeleidden op de trompet, de sax, drums en cello. Dansbare jazz, het bestaat!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Is cynisme een vorm van eerlijkheid? Deze vraag zou kunnen gelden voor Andrew Eldritch, de leider van The Sisters of Mercy. Afkomstig uit Leeds heeft Eldritch in de jaren '80 geschiedenis geschreven als fundament van de 'gothic rock' . Sinds meer dan 20 jaar brengt hij (bijna) niks nieuws meer maar houdt het hem niet tegen om continu op tournee te gaan om de nostalgie van zijn glorieuze periode op te fleuren .
Een paar jaar geleden was deze aanpak duidelijk in-populair. Volgens de 'puristen' deed hij het alleen voor het geld. Ondertussen heeft de golf van '80s revival' ons opnieuw overspoeld en noteren we enorm veel bands, waaronder The Cure, Gary Numan, Front 242 en zelfs The Chameleons Vox die enkel tours maken om alleen oude nummers spelen. Was Eldritch dan een visionair ?
Weg met deze extra-muzikale overwegingen : men moet erkennen dat de concerten van de 'Sisters' toch nog steeds een grote menigte aantrekken.
Vanavond is de Ancienne Belgique (opnieuw) uitverkocht ; het publiek bestaat vrijwel uitsluitend uit fans van veertig of vijftig, en specifiek uit het noorden van het land.
Zoals gebruikelijk zijn er steigers op het podium, waarachter drie laptops zijn geplaatst. Maar het belangrijkste element van het decor is de rook. Het is dan door de dikke rookwolk heen, op de intro van « More » dat Eldritch plaatsneemt op het podium. Deze keer draagt hij geen provocerende fluo gele t-shirt, maar wel een zeer elegante zwarte jas. Hij heeft een grijzende sik en draagt natuurlijk zijn onafscheidelijk donkere bril.
Aan zijn zijde, de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo. Ze geven een meer 'metal' dimensie aan de originele nummers. Op sommige momenten bedekken de gitaren de vocals, waardoor Eldritch gedwongen wordt te schreeuwen om te worden gehoord.
Het eerste hoogtepunt is ongetwijfeld "Alice": deze klassieker wordt hier tot in de perfectie gespeeld: de mix is perfect en de lichtshow indrukwekkend. Het publiek zingt alle lyrics en wanneer Eldritch zijn microfoon naar het publiek richt voor de finale, zingt iedereen « Alice, don't give it away! ». Bekijk dit moment op video: http://youtu.be/9Vca1-eBgEQ
Daarna komen ze in een dip terecht en hebben we het zwakste deel van het concert. De titels zijn minder bekend ("Still", "Crash And Burn") en ze doen een cover van Red Lorry Yellow Lorry « Gift That Shines ». Na een obligate sigaretpauze, keert Eldritch terug zonder zijn jas voor een explosieve ending, met « Flood II » en « This Corrosion ». Er is minder rook en Eldritch is verrassend actief op het podium. Hij beweegt veel, communiceert met het publiek en het is bijna alsof hij blij is om daar te zijn ...
De twee encores worden dan uitstekend gespeeld en de sfeer is goed . "Lucretia ..." en "Vision Thing" zijn perfect en "First And Last And Always" nog beter. Bekijk de video : http://youtu.be/JCxDgxksR-I
Dan, een cover van « Misirlou » van Dick Dale & The Del Tones, een instrumentale uit 1963, die een tweede leven dankzij Pulp Fiction kende. Het hoge tempo is een perfecte introductie op dé hit van, de Sisters bij uitstek : "Temple of Love", die in de korte versie gespeeld wordt.
Over het algemeen, een puike prestatie. Overtuigend in elk opzicht. Een mooie hechtheid rond de nummers die voor altijd in ons geheugen zullen blijven. Na vele jaren van lethargie, ervaren de Sisters een hernieuwde kracht én dat is goed!
De support band, Losers, uit UK / Australia / USA, gaf een interessante show. De muziekstijl was een soort cross-over van electro-rock en prog-metal die doet denken aan Nine Inch Nails, The Rasmus en Porcupine Tree. Aanbevolen !
Setlist The Sisters of Mercy : More – Ribbons - When You Don't See Me - Blood Money – Alice - Crash and Burn - Gift That Shines (Red Lorry Yellow Lorry cover) – Still - Amphetamine Logic Arms - Dr Jeep / Desolation Boulevard - Top Nite Out – Valentine - Flood II - This Corrosion
Encore: Kiss the Carpet - Lucretia My Reflection - Vision Thing
Encore 2: First And Last And Always - Misirlou (Dick Dale cover) - Temple of Love
Philippe Blackmarquis Vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-sisters-of-mercy-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/losers-22-05-2014/
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2014 - Solids – The Amazing Snakeheads – Royal Blood - Dirty Ass Rock’n’Roll!
Les Nuits Botanique 2014
Wederom keuze genoeg op Les Nuits Bota vanavond, maar zij die hun rock’n’roll het liefst in onversneden vorm opsnoven, moesten in de Orangerie staan. Wij dus.
Uit Montreal, Canada kwam het gitaar/drum duo Solids, wiens gruizige indie-rock met nogal wat decibels door de Orangerie scheurde. Een sound die meermaals naar de alternatieve nineties teruggreep, naar de driftige en ongekuiste rock van Dinosaur Jr, Superchunk en Sonic Youth. Gitarist Xavier Germain-Poitras had een Parquet Courts t-shirt aangetrokken, wisten we meteen ook welke hedendaagse referentie we konden aanhalen. Hun bedrijvige noise-rock was misschien niet echt gezond voor onze reeds zwaar geteisterde oren, maar met songs als “Haze Away” en “Cold Hands” mogen ze altijd onze limieten komen aftasten.
De Schotse wildebrassen van The Amazing Snakeheads tapten hun wellustige garage rock rechtsreeks uit een whiskyvat. De begeesterde en bezeten frontman Dale Barclay liet middels een handvol oerkreten zijn demonen de vrije loop en geselde zijn gitaar op een al even geniale als onzachte manier. “I’m a vampire” predikte hij, we geloofden hem volkomen. De bandleden van op de debuutplaat ‘Amphetamine Ballads’ had hij om ongekende redenen al de laan uitgestuurd, maar de smerige klank die zijn verse rekruten teweegbrachten was ronduit geweldig.
De songs kwamen rechtstreeks uit het vagevuur en wij werden compleet omvergeblazen door die brandende en doorleefde sound. Vooral een overenthousiaste bassist wist de duivelse uitspattingen van Barclay met diepe en dreigende bastonen te ondersteunen. De adrenalinestoot “Here it comes again” kende u misschien al, maar de slangenkoppen wisten de ganse tijd genadeloos in ons nekvel te bijten met sluimerende songs als “Where is my knife” en “Memories” , op deze laatste zelfs met een geniale saxofoon die naar de Beefheart school is geweest (een school waar de grootste weirdo’s op de eerste rij zitten).
Hun bezielde set leek wel een sollicitatie naar de kandidatuur voor de volgende Tarantino soundtrack, bevlogen en met een vette dosis waanzin. Een revelatie, zonder meer. Amazing !
Voor het duo Royal Blood ging het ook al snel de laatste maanden. De band werd opgepikt door NME en mocht ook aantreden in het fel gegeerde Later with Jools Holland, een unieke kans die ze volop benutten, het duo liet er een verschroeiende indruk na en de bal ging al gauw aan het rollen.
Nieuwe hype dus, maar terecht, volkomen terecht verdomme. Royal Blood sneed ons volledig de adem af met hun splijtende rock in de beste traditie van Queens Of The Stone Age en Jack White, met moordende riffs en explosieve songs. Het vergde welgeteld vier snaren en een basic drumstelletje om de Orangerie op zijn kop te zetten.
En natuurlijk een stel potige songs, Royal Blood heeft die, met op kop “Come On Over” en “Little Monster”, en ze gaan er nog ver mee komen.
Het doet deugd te mogen vaststellen dat wanneer andere duo’s het laten afweten (The Black Keys met name die op ‘Turn Blue’ in een diepe coma verzonken zijn), er al direct ander gedreven schorremorrie klaar staat om de fakkel over te nemen.
Royal Blood, beste mensen, heeft dat met verve gedaan en wordt door ons een gouden toekomst voorspeld.
Ga dat zien op de laatste dag van Rock Werchter in The Barn, weliswaar in de vroege namiddag, er zal nog flink wat prut in uw ogen zitten en bier in uw kop, maar u zal snel wakker zijn.
De aanwezigen die een uurtje daarvoor in slaap gevallen zijn op de geitenmelkfolk van Oscar & The Wolf zullen niet weten waar ze ’t hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazing-sneakheads-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/solids-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/royal-blood-22-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Champs - Blaudzun: Intimiteit en extravertie troef
Les Nuits Botanique 2014
Druk verkeer in Brussel leidde ertoe dat we iets later waren en dat Champs al even bezig was. Deze band bestaat uit twee broers en profileert zich binnen de sing/songwriting en neofolky. Met hun sound leunen ze op die manier nauw aan bij Fleet Foxes en The Shins. Natuurlijk was de 60s stijl van Simon & Garfunkel aanwezig , wat resulteerde in een reeks dromerige , ingetogen songs.
Aangezien Blaudzun de hoofdact was van de avond kon Champs hun volledige band niet meenemen. Dit was zeker niet jammer, want hierdoor komen hun stemmen er beter uit, zo klonk "My Spirit Is Broken" veel beter. De ene broer heeft iets mee van Billie Joe Armstrong. In hun muziek is hier weliswaar niets van te horen. Mooie frêle samenzang maken hun concert tot wat het is: een intiem concert dat perfect in de Rotonde past. “ Savannah” was een prachtige afsluiter. Mijn frustratie er later te zijn was meteen weggewerkt.
Na deze veertig minuten durende set was het even wachten op Blaudzun, het alter ego van Johannes Sigmond. Toen ik de zaal inkijk zag ik tot mijn verbazing zeer weinig jongeren. Het was ook niet lang wachten tot ik de eerste Nederlanders tegen het lijf liep. Zelfs in België komen ze dus hun landgenoot steunen. Dit deert Blaudzun wel niet, want eenmaal hij op het podium staat spreekt hij Frans of Engels en laat hij het Nederlands voor wat het is. Hij zit nog steeds in het buitenland op die manier.
Blaudzun heeft er voor gekozen om veel nummers te spelen van het nieuwe album "Promises Of No Man's Land". Dit is een goeie keuze, want veel nummers van dat album hebben iets weg van Arcade Fire. Al gauw gooit Blaudzun zijn grootste hit in de ring. "Flame On My Head" zorgt ervoor dat de zaal voor een eerste keer ontploft.
De nummers zijn groots, de muziek bombastisch en de groep bestaat uit acht leden. En ja de leden houden het leuk en fijn, zo dicht bij elkaar opgesteld met die volle, rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie op het podium.
Blaudzun zoekt zich een weg en probeert zich aan te passen; "Wolf's Behind The Glass" onversterkt op ukelele, toont de variatie en de soberheid aan , wat de intimiteit aanwakkert. En op die manier horen we de verschillende invalshoeken , een intens broeierige “Halcyon”, een zwierige “Elephants” , een ietwat donkere “Wastelands” en verderop een opbouwende “Any cold wind”. Het frisse “Promises of No Man’s Land” brengt iedereen in beweging en met het leuke "Hollow People" eindigt Blaudzun zijn set.
Het gevoel toont een ietwat dezelfde formule , maar hij zorgt steeds voor een bepalende push die het concert sterkt .
Live is Blaudzun een verademing om te zien, zeer goeie muziek, veel meezingers en een "Zach Galifianakis" look-a-like die toch voortdurend vrolijk rondspringt.
Laten we afspreken om Blaudzun de volgende keer te programmeren in een grotere zaal waar zijn muziek nog meer tot zijn recht zal komen, maar intussen ervaarden we die intimiteit en knusse gezelligheid, wat mooi meegenomen was!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Hotte Britse soul en electro pop acts kunnen op veel bijval rekenen
Les Nuits Botanique 2014
Vreemde eend in de bijt was Kadebostany, een merkwaardig gezelschap uit Zwitserland dat een cabaretachtige, licht burleske show bracht waarin een zangeres die een beetje klonk als Adele, een elektronische percussionist en twee in fanfarekostuum uitgedoste koperblazers de hoofdrol vertolkten. Die gaven aan “Walking With A Ghost” en “Heroes” een gezapig, licht weemoedig Beirut orkestsfeertje mee. Zouden er dan toch nog liefhebbers van de Balkan bestaan in het Alpenland van melk en chocolade? Helaas werd ditzelfde kunstje telkens herhaald in het vervolg van de set. Aan goede wil, gezonde excentriciteit en inzet geen gebrek dus, maar vernieuwend, laat staan memorabel werd dit nooit.
Niet alleen in de spurt voor ‘kapsel’ van Les Nuits Botanique editie 2014 stond de concurrentie niet eens op de foto, ook live demarreerde Ella Eyre, een amper twintig jarig Brits soulwonder (in wording), met de vingers in de neus weg uit het overbevolkte muziekpeloton. Op de nieuwe single “Deeper” gooide ze al vroeg in de set haar troeven op tafel: als een volleerde diva vulde ze met haar krachtige soulstem en kwieke uitstraling niet alleen het podium maar de ganse tent… mochten Erikah Badu en Tiae Turner een vruchtbaar lesbo koppel zijn, dan was Ella Eyra hun wettige erfgenaam. “Tell Me That You Want Me, Tell Me That You Need Me” raasde door de tent tijdens “Waiting All Night”, het succesvol drum&bass samenwerkingsproject met het hippe Rudimental. En ook met “Good Luck”, het nummer van Basement Jaxx waarmee het volgens Ella Eyre allemaal begon, gaf ze een inkijk in haar interessant gevulde adresboekje.
De Chapiteau gaf onderdak aan een getalenteerde jongedame met de juiste looks, performance én songs om de charts verder te bestormen.
De viool is hét handelsmerk waarmee het Britse Clean Bandit haar luchtige electro pop van een ernstiger, zeg maar klassieker randje voorziet. Niet dat we daarom tijdens hun live set getuige waren van veel klassiekers in wording. Het debuutalbum ‘New Eyes’ van dit jonge kwartet is deze maand pas verschenen en op het podium was het duidelijk nog wat onwennig zoeken om de juiste balans te vinden. Niet dat ze daarom minder op handen gedragen werden door het jonge publiek, dat voor een portie zomerse verstrooiing tussendoor met Clean Bandit aan het juiste adres was.
En dan, gans op het eind van de set, dat herkenbaar viool introotje dat de intussen lichtjes grijsgedraaide feelgood doorbraaksingle “Rather Be” zo herkenbaar introduceert… een onvervalst hoeramoment steeg in de tent op. De dames van Clean Bandit stonden er zelf glimlachend en met de nodige verwondering naar te staren.
Een nogal voorspelbaar concert dus waarbij de onschuldige summer vibes al bij al nog veel wisten goed te maken op een voor de rest nogal weinig overtuigende en ongeïnspireerde set.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2014
Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat dit waarschijnlijk de eerste maal is dat ik aanwezig ben op Les Nuits. Waarom dat zolang heeft geduurd? Geen mens die het weet. De eerste kennismaking was een beetje chaotisch. Vanavond worden een hele rits Belgische groepen verwacht. Het ticket is voor alle zalen geldig, dus op sommige plekken was er geen doorkomen aan. Goed plannen dan maar.
Nuit Belge
Starten doen we met Alaska Gold Rush in de Rotonde, veruit de gezelligste zaal van de Botanique. 2 man die vrolijke indie-rock brengen. Vriendelijke jongens ook. Een beetje onbeholpen bij de bindteksten, maar dat maakt het alleen maar mooier. Ook muzikaal klinkt het soms zo. Goeie ideeën, met enthousiasme gebracht. Maar iets te weinig verrassing. Maar de Rotonde was enthousiast, dus ik ook.
Even een glimp opgevangen van School is cool. Laat het mij zo stellen: ik ben niet de grootste fan. Wat ik echter te horen kreeg is een band die aan het volwassen worden is. De songs hebben meer diepgang en zijn niet steeds weer gestoeld op de happy folk-sound. Hier en daar ontwaar ik zelf wat kraut-invloeden. Maar veel tijd is er niet, want de volgende band staat al te wachten.
En dat is My little cheap dictaphone. In Wallonië een ware topband, in Vlaanderen schandalig over het hoofd gezien. Een band die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Maar nu eindelijk weet waar er succes te rapen valt. Goed geluisterd ook naar Archive, met momenten. Wat in het Franstalig deel van ons land nooit slecht is voor de commercie. Een goed geoliede machine die catchy songs produceert op commando. De volgelopen Orangerie is aan het smullen, uit de hand van de band. Een mooie introductie.
Snel snel naar Madensuyu. Grootheden in het alternatieve milieu in Vlaanderen. De Rotonde loopt weer aardig vol, maar ik kan gelukkig snel binnen om de fenomenale intro niet te missen. De tribale sound van uit het begin van hun carrière heeft plaats gemaakt voor een meer industrieel geluid. Het bezwerende is vervangen door het opzwepende. Ideale muziek om een opstand te beginnen. Best niet te veel spelen na de opkomende verkiezingen dus. Opnieuw een straffe prestatie van de 2 frisse Gentse jongens. En ik gebruik de term fris met de nodige dichterlijke vrijheid. Want de Rotonde word gevuld met de gitzwarte sfeer die deze band oproept.
Het is nog niet gedaan in de Rotonde of de Chapiteau roept ons alweer. Opnieuw een grote band in en uit Wallonië: Vismets. Ze komen deze avond hun nieuwe, nog te verschijnen album ‘Abracadabra’ voorstellen. Op 23 mei ligt hij in de winkels. Ook zij bewijzen dat er in Wallonië catchy, poppy nummers worden gemaakt. Hun nieuwe plaat bulkt er blijkbaar van. Nummers die probleemloos stand houden naast grote Engelse en Amerikaanse bands.
Maar dat is niet hoe ik mij deze band herinner. Wanneer er dan eindelijk wat oude nummers worden gespeeld voel ik de liefde weer opkomen. Het voortreffelijke “Voodoo Guru” zet de toon. Een psychedelische donkere toon, geen pop, geen radiogevoelige hit, maar een weergaloos nummer dat aantoont dat deze band van vele markten thuis is.
Ik heb liefst de oude markt. Maar het blijft voor het overige vrij Britpoppy klinken. Al helemaal omdat ik niet naar de zanger kan luisteren zonder aan Jarvis Cocker te denken. Wanneer ze los gaan klinkt het ook een beetje als Pulp. Er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden. Maar toch, iets meer psychedelische krakers aub in plaats van poppy deuntjes. Mij zal je niet zien spurten om de nieuwe cd in huis te halen. Maar ik moet wel eens dringend die oude gaan halen.
Eindigen doen we met zalige rust, in de vorm van Amatorski. Ze staan garant voor verstilde pracht. Een Duysterparel aan het Belgische firmament. Alhoewel er tegenwoordig al wat keer pit in zit dan vroeger, kun je ze moeilijk hard noemen. Maar hart zijn ze wel, want daar mikken ze recht naartoe. Ze knipogen af en toe naar de XX, vooral de trage beats die af en toe onheilspellend opdoemen. Maar ze behouden toch volledig hun eigenheid. Verandering moet geen verloochening zijn van de eigen sound. Dat bewijzen Amatorski deze avond. Hoed af, en dan snel weer aan om de regen te trotseren in het huiswaarts gaan. Ga in vrede.
Maar dat was zonder de waard gerekend. En die heet The Experimental Tropic Blues Band. Zij hadden de leukste verrassing van de avond in petto. Om geheel toepasselijk deze Nuit Belge af te sluiten hadden ze op geheel eigen wijze een ode aan alle Belgen ineen gebokst: ‘The Belgians’. Soms moet een mens het niet ver zoeken. Met beelden van alles goed en slecht in België en die perfect aantonen dat we toch een heel speciaal landje je zijn, zweepten ze het publiek op. Jean-Pierre Van Rossem, Van den Boeynants, Dutroux, Boudewijn, Albert 2, Brel, Arno, Toots,... Noem maar op. Alles flitsend gemonteerd om die stortvloed aan muziek te ondersteunen. Want niet alleen de show, ook de muziek was van hoog niveau. Een bonte mix van blues-rock, punk, rock 'n roll,... Het hele arsenaal wordt opengetrokken en de band scheurt er aan een gewelddadig tempo door, het publiek meeslepend op deze wilde rit.
De Rotonde davert en de opstand is bijna een feit. Het slotakkoord wordt onderbroken door een persoonlijke boodschap van Plastic Bertrand: “Le Rio, le loi, la liberté”. Hoeveel surrealisme kan je in één land, in één zaal, bij één band krijgen. De slotwoorden vatten de gehele avond perfect samen: We are the Belgians! En we mogen er verdomd trots op zijn!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Een weekje nostalgie in de AB! Na Steve Hackett, de gitarist van Genesis en vóór The Sisters of Mercy speelt Yes, ‘dinosaurussen’ van progressieve rock uit de jaren '70. Op het programma, drie volledige albums uit hun discografie: Close To The Edge ('72), Going For The One ('77) en The Yes Album ('71).
De band is bijna dezelfde als die van twee jaar geleden: Steve Howe op gitaar, Geoff Downes (ex-Buggles, ex-ASIA) op keyboards, Alan White op drums, Chris Squire op bas. In 2011, ook in de AB, had een zekere Benoît David de rol van Jon Anderson, de oorspronkelijke zanger, overgenomen. Dit jaar is het een nieuwe 'lookalike', een Amerikaan, Jon Davison (Glass Hammer, Sky Cries Mary) die nu het plaatsje opeist én … opnieuw is de gelijkenis weer indrukwekkend.
Het kwintet komt het podium op met « The Firebird » van Igor Stravinsky en op het scherm worden foto's en de cover van « Close To The Edge » geprojecteerd. Ze beginnen het album te spelen, dat in feite uit drie lange stukken bestaat. De muziek is bekend: het is een mix van progressieve, psychedelische, jazz-rock, met unieke vocale harmonieën.
Met het album ‘Going For The One’ wordt de format van de nummers meer 'toegankelijk'. Ze zijn korter en melodieuzer. Dit is zonder twijfel mijn favoriete Yes album. De weergave van juweeltjes "Wonderous Stories", "Awaken" en "Parallels" is gewoonweg ongelofelijk !
Na een pauze van 20 minuten, keert de band terug voor ‘The Yes Album’, het album dat uit 1971 dateert en de klassiekers « Yours is no disgrace », « Starship Trooper » en « I've Seen All Good People » bevat. Steve Howe speelt ook hier een schitterende solo op akoestische gitaar, "Clap", waarin zijn finger-picking techniek op het hoogste niveau uitblinkt. Dan is er "A Venture", een song die ze vroeger nooit live hadden gespeeld, om tot slot af te sluiten met "Perpetual Change".
Als encore, een laatste meesterwerk, "Roundabout", de single uit 1972. Als conclusie : het was een echte muzikale marathon van 3 uur, mogelijks iets te lang, maar wat een genot om te zien dat deze muziek nog steeds haar plaats heeft in de beste zalen, en dit zonder enige commerciële formatering. Ik denk toch veel aan Jon Anderson, die ik tijdens het concert veel gemist heb.
Aan degenen die nieuwe dingen willen ontdekken, stel ik voor om naar het uitstekende werk van Steven Wilson te luisteren, solo of met Porcupine Tree: dit is iemand die de muziek van de jaren '70 heeft geassimileerd en er een nieuwe stijl heeft van gemaakt, perfect aan het geluid van vandaag.
Setlist :
Intro : The Firebird Suite (Igor Stravinsky)
1. Close to the Edge
Close to the Edge
And You and I
Siberian Khatru
2. Going For The One
Going for the One
Turn of the Century
Parallels
Wonderous Stories
Awaken
3. The Yes Album
Yours Is No Disgrace
Clap
Starship Trooper
I've Seen All Good People
A Venture
Perpetual Change
Encore:
Roundabout
Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yes-21-05-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique
Hoe zou ik de muziek van deze mannen het beste omschrijven? Hip-Hop, Funk, Dub, Reggae en Jazz, maar dit dan in zijn meest speciale vorm. Chinese Man is geen Rap-Groepje zoals alle andere! Deze Trip-Hop band is opgericht in 2004 en is een product van Chinese Man Records die ook het voorprogramma Deluxe en Taiwan Mc op hun naam hebben staan.
Het podium was bezet met een vrijwel grote bende. En Nee! Dit waren niet allemaal rappers die elk hun zegje wouden doen maar bijna allemaal muzikanten. Een trompettist, een saxofonist, 2 Dj’s, een drummer, een contrabassist, een bassist en een gitarist. Ik was al deels gerustgesteld toen ik al deze instrumenten op het podium zag staan. Dit zou geen ordinaire Hip-Hop show worden.
Wij waren zelf het meest vertrouwd met het album ‘Racing With the Sun’, een topplaatje met heel exclusieve sounds. Zoiets hadden we nog niet veel gehoord, dus deze show kon niet echt anders dan boeiend zijn. De beelden op de achtergrond waren ronduit fantastisch. Trippy animatiefilmpjes, beter dan dat kan ik het niet verwoorden. Zelf de keukenscène uit de film ‘Asterix en Cleopatra’ moest eraan geloven. Als je het niet kent moet je dit maar even checken. Dit paste dan ook perfect in hun set! Verder waren de songs “Morning Sun”, “Miss Chang”, “Racing with the Sun” en “Get Up” toppers van formaat en lieten deze de zaal uitbarsten in een dansende bende! Sfeer verzekerd!
Ik kan u meedelen dat dit optreden dik in orde was. Hoewel er af en toe wel eens te veel van dat ‘Ge-rap’ tussen zat. Maar dat waren we al snel terug vergeten toen ze er nog een paar van hun pompende beats tussen voegden. We waren voldaan en we hadden goed kunnen feesten. Meer hebben wij helemaal niet nodig!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Les Nuits Botanique 2014 – Traams – Joycut – Hospitality –Uitstekende tripartite !
Les Nuits Botanique 2014
Een beetje sneu. Vandaag hadden wij al lang Les Nuits aangestipt in onze agenda omwille van The Julie Ruin, de huidige band van punklegende Kathleen Hanna, ex- liefje van Kurt Cobain, wilde frontdame van nineties culthelden Bikini Kill en full time feministe. De documentaire The Punk Singer schetste een prachtig portret van dit icoon en wij wilden haar maar al te graag aan het werk zien, temeer omdat het vorig jaar verschenen ‘Run Fast’ een lekker en verscheiden plaatje is. Vandaar dat het des te jammer was dat Kathleen Hanna ten gevolge haar strijd met de ziekte van Lyme op strikt doktersverzoek alle huidige concerten moest annuleren.
Om het leed wat te verzachten (of erger te maken, hangt er van af hoe je ’t bekijkt) had Amber Papini, het charmante zangeresje van Hospitality, een tot op de draad versleten Bikini Kill T-Shirt aangetrokken, een sympathiek gebaar als je ’t ons vraagt. Muzikaal zat Hospitality echter mijlen ver weg van de rauwe in-your-face punk van Bikini Kill. De band grossierde eerder in een fijne soort indie pop die, mede dankzij een handvol aardige gitaarsolo’s, best vermakelijk was maar toch iets te weinig scherpe randjes vertoonde. Onze gedachten dwaalden wat af naar Belly, Throwing Muses en The Breeders, hoewel deze laatste er op een podium dikwijls een (al dan niet bruisend) rommelpotje van maakten, wat je Hospitality dan weer niet kon aanwrijven. Een ietwat te nette sound misschien wel, maar wij onthouden een paar okselfrisse indie-songs als “Nightingale” en “I miss your bones” en we kunnen u toch, zonder verplichtingen weliswaar, het aangename album ‘Trouble’ aanbevelen.
De eigenlijke invallers voor The Julie Ruin waren voor ons nobele onbekenden, de Italianen van Joycut. De band bombardeerde zich meteen met hun trippy sound tot de verrassing van de avond. Ze brachten spacy post-rock met zowel seventies als eighties kleurtinten en vaak psychedelische uitstapjes, en zetten daar een groovy, doch niet opdringerige, beat onder. Naast een hoop opborrelende elektronica en een in echo gedrenkte gitaar was een prominente rol weggelegd voor heerlijk opzwepende drums en percussie. Wie referentiepunten zocht kwam uit bij een zweem Battles, een portie fluïde Pink Floyd, een scheut Jagwar Ma en zelfs een graantje Ozric Tentacles. Maar iets anders had ook gekund, want deze band kwam toch vooral met een eigen sound over de brug die ergens in de verre ruimte is ontstaan. Een set kosmische en zweverige videobeelden versterkten nog de sonische effecten van deze trip. Mocht u een flinke joint binnen bereik gehad hebben, u was waarschijnlijk een halt uurtje buiten uzelf zelf getreden. Wij deden het met een pintje.
Een heuse ontdekking, wij hebben prompt ter plaatse hun album ‘Pieces of us were left on the ground’ gekocht voor, ochére, 5 EURO. Had u ook kunnen doen, maar u was er niet. Doch uw was de enige niet, we hebben de Orangerie zelden zo mager gevuld gezien als vanavond. De meeste aanwezigen op Les Nuits voelden zich aangetrokken door de mietjesfolk van Hercules & The Love Affair in de Chapiteaux, ’t zijn simpele geesten.
En dan was er nog Traams, een band waarvan wij al wisten dat het een pienter en scherp indierock- groepje was, we mochten hen eerder dit jaar al aanschouwen als support act van Madensuyu in de Kreun, we waren ten zeerste overtuigd dat we ginder maar meteen de sterke debuutplaat ‘Grin’ aanschaften (op vinyl dan nog wel, wij doen graag eens ouderwets). Nu bleek dat dit prompte trio er zelfs nog is op vooruitgegaan, hun set in de Orangerie was nog beter, nog feller, nog gretiger. Twee dagen geleden hadden we hiernaast in de Chapiteaux de geweldige Cloud Nothings al gezien, bij Traams troffen we diezelfde bezieling en gedrevenheid aan. Traams is net als Cloud Nothings en Parquet Courts een groepje die in ware Steve Albini stijl de ramen aan diggelen slaat met scherpe, snedige gitaren en furieuze songs die ons doen herinneren aan Nirvana, Fugazi en Pavement. Van ons kregen zij ook de prijs van meest energieke band van avond. Die gasten vlogen er in met de goesting van een losgelaten dekstier die in 30 dagen geen lekkere koe meer heeft gezien. Naast quasi de volledige debuutplaat trakteerde het vinnige trio ons ook op een drietal veelbelovende nieuwe songs waarbij de razend knappe afsluiter “Cissa” ons nu al ongeduldig doet hunkeren naar de volgende plaat.
Fantastische avond gehad, ook al baalden wij een beetje op voorhand door het afzeggen van The Julie Ruin. Maar zo kan een mens onverwachte nieuwe ontdekkingen doen, Joycut met name. Onthouden, die naam. En wij die dachten dat ze in Italië alleen maar getatoeëerde voetballers, gedrogeerde coureurs en corrupte politici hadden.
We wensen Kathleen Hanna veel beterschap en beloven dat we er de volgende keer weer zullen staan, nu zij nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/traams-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joycut-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hospitality-20-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
