Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.

Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.

Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.

De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.

Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.

Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.

Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.

Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.

Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records  )

Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.


Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.

Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.

Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.

Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.

Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.

Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.

Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.

Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.

We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.

Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet

Nicolas Van Belle  live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel

Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group

Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …

De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Punk 50 Y 2026 - The Kids - 50 Years The Kids - Mini Fest - Punk is in 2026 nog steeds springlevend! Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …
Punk 50 Y 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-14
Erik Vandamme

Vijftig jaar op de planken, deze The Kids, die ons onderdompelden in een potje nostalgie, een gezellig feestje van hun materiaal en een resem hits. Ze deden zelfs meer … Samen met de AB werd hun jubileum in een muzikale formule van een Mini Fest gebracht, waarbij plaats gemaakt werd voor jong geweld binnen de scene.
Na De Roma vorige week bliezen ze ons een tweede keer omver. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101990-the-kids-na-50-jaar-nog-steeds-enorm-relevant .
Op het uitverkochte festivalletje in de AB was er nog een fijn label marktje rond de bar en een boekenvoorstelling van wat Punk allemaal inhield en inhoudt. En één ding is zeker, punk is nu in 2026 nog steeds springlevend. Zeg maar dat The Kids het hebben gezegd …

In de Club rond half zeven stond toch al heel wat publiek voor Kotskat (****), een zootje ongeregeld rond de poëtische alleskunner Ronny Rens (Ronny Rex) en onder muzikale begeleiding van leden van Brorlab en Peuk. Een knettergekke set kregen we, punk met een hoek af. De teksten werden meer gedeclameerd dan gezongen; het maakte het project bijzonder. De muzikanten dreven het tempo op, het klonk waanzinnig op een bepaald moment. Iedereen ging uit de bol. Wat een oplawaai.

Woede een boosheid straalden de dames van HetZe (*****) uit in de AB Box. Een wild losgeslagen meute nietsontziende tijgerinnen stoven over het podium en porden het publiek voortdurend op.
Het publiek was eerst wat verbouwereerd, maar de 'all female band' wist iedereen moeiteloos te overtuigen door lekker opwindende riffs, knetterende drums en verbluffende vocals. Wat een energieke, stomende set.

Sunpower (*****) is een Brabantse punkband die binnen de scene een cultstatus heeft bereikt; ze bestonden 17 jaar en hielden er in 2019 mee op. In die lange periode speelden ze in allerhande clubs in binnen- en buitenland; hun optredens waren gekenmerkt door complete chaos.
Speciaal voor deze avond kwam de band nog eens bij elkaar, en dreef iedereen - inclusief zichzelf - tot pure waanzin. Crowdsurfing, een mosh pit en een heuse wall of dead waren niet vreemd. De beweeglijke frontman porde zijn publiek voortdurend aan; muzikaal werd het gaspedaal volledig ingedrukt. Van enig rustpunt was hoegenaamd geen sprake. Furieus, venijnig, als een horde wilde losgeslagen honden ging Sunpower tekeer. Wat een adrenalinestoten. Iedereen ging compleet uit de bol.
Of dit bij één optreden blijft, blijft een open vraag. Een vervolg mag zeerzeker!

Uiteraard kwam het overgrote deel van het publiek om 50 jaar The Kids (*****) te vieren. De band heeft intussen al bewezen nog steeds erg relevant te zijn. Na het vertonen van beelden doorheen 50 jaar The Kids werd de set al ingezet met enkele binnenkoppers van formaat zoals “Money is all I need” en “Do you wanne know”, meezingers van formaat. Verder kreeg je een “No Monarchy” en “Bloody Belgium”, songs die nog steeds gespeeld worden met pakken energie en gedrevenheid. Vooral de wisselwerking tussen de gitarist, de prille zeventiger Luc Van De Poel, en bassist Danny De Haes was een streling. Als jonge wolven porden ze elkander aan … Het jong geweld kan er nog iets van leren. Ludo Mariman was gewoon zijn strakke zelve, lange bindteksen zijn niet aan hem besteed, hij zong en spuwde zijn gal uit tot iedereen in de zaal overstag ging. Terwijl drummer Tim Jult zijn cimbalen gor mepte, het zweet op de lippen.
Een niet aflatende stroom punkanthems vlogen ons om de oren, als “I wanne get a job in the city”, “This is rock'n'roll” en “Facist Cops”, songs door de jaren die er nog steeds staan en een feestelijke stemming bieden.
“There will be no next time” kreeg wellicht de meeste bijval, gezien ze ermee een ruim publiek bereikten toen. Die  punkkaskrakers konden ons sterk bekoren.
Met een “Razor blades for sale'”, “Dead Industry” bleef de band doorstomen tot het eind. Op “Do You Love the nazi's” sprong een deel van het publiek - waaronder de frontman van Sunpower - het podium op en scandeerden de teksten uit volle borst. Mooi.
Uiteraard volgde een bisronde, met “If The Kids are United”. In de Roma bestormden de fans het podium niet, deze keer stond het vol met een uitgelaten zingende en dansende menigte, in zover dat Luc met zijn gitaar in een hoekje moest gaan staan, gezien het podium volledig bezet was van uitgelaten fans. Wat een sluitstuk, dat nog werd aangevuld met “Blitzkrieg Bop” van de Ramones.

We gingen nog even poolshoogte nemen in de Club waar een zangeres haar stem schor schreeuwde, en de muzikanten een snedige set speelden. Colère (****) heeft zijn naam niet gestolen, een nietsontziende tsunami op het podium.
Het was een bijzondere punkavond. Colére speelde een wilde, woeste overtuigende set.

Zowel The Kids als alle andere bands bewijzen dat na 50 jaar punk nog steeds springlevend is … Rebellie lijkt, is voor eeuwig. Een knallend punkfeestje dus met onvergetelijke uppercuts.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen


Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open  
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.

Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.

Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !

Organisatie: Depot, Leuven

The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant

Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen  en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.

Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.

Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van  (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang

Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen.  Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje  experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!

The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”,  die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.

In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.

Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!

The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme

We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.

Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een  hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!

De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.

Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.

De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust  doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker

Ão (try-out) - Welkom in hun bezwerende sounds

Van 'één van de ontdekkingen van het jaar' in 2023, naar een Belgische parel die niet meer weg te denken is. De formatie Ão (*****) heeft op drie jaar tijd een mooie weg afgelegd. Ze brachten met 'Ao Mar' een sprankelend debuut uit dat op heel wat schitterende recensies kon rekenen. O.a. op Drift, Pukkelpop en op de Lokerse Feesten vorig zomer, wisten ze ons optimaal te overtuigen.
In een uitverkochte N9 stelde de band via een try-out zijn nieuwste voor 'Malandra'. 'Welkom in hun bezwerende wereld.

De sprankelende elektronische prikkels, de Zuiderse getinte gitaarriedels, de verbluffende percussie en de bijzonder beklijvende uitstraling van een charismatische, warme zangeres, die met haar indringende vocals ons hart doet smelten, het vormt de magische basis van AO, of dat nu met de songs van het debuut is of de nieuwere als “Me Condena”, “Malandra” .
Telkens voel je die 'vibe' en kun je efkes wegzweven. In muziek en stem van Brenda voel je emoties en weemoed. Het vieren van het leven, de pijn achterlaten, en alles een plaats geven, lijkt eerder de bedoeling te zijn.
Melancholische soundscapes en elektronica met allerhande weerhaakjes weten je weg te voeren. Intimiteit en intensiteit met elkaar verbinden. Het komt allemaal terug in die negentig minuten. De verhalen en de kwinkslagen die Brenda er zelf aan toevoegt in haar bindteksten, vormen een duidelijke meerwaarde.
De nieuwe plaat is, nog meer dan het debuut, gedrenkt in een dansbare groove en een badje van intens beleven. Het daverende applaus en het enthousiasme van het publiek, spoort de band aan tot een extraverte, wervelende mooie finale , die uitmondt in een korte bis. Een bijzonder slot van een even bijzonder boeiende avond.
Ão bewijst op deze try-out dat ze klaar zijn om een breed publiek te bereiken, meer nog, ze weten te ontroeren in een waas van melancholie en ons tot een danspasje te bewegen. Een emotioneel hypnotiserende, bedwelmende, bezwerende sound met een frontdame die er in haar vocals en uitstraling staat.

Pics homepag @Patrick Blomme

Organisatie: N9, Eeklo

Je hebt zo van die bands die in eeuwigheid paraderen in de schaduw, zich daar zelfs comfortabel bij voelen, maar toch een zekere fanbase weten op te bouwen door de jaren heen. 
Neem nu de formatie Struggler. In de jaren '80 brachten ze een plaat uit die binnen underground middens nog steeds wordt gekoesterd 'It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn't Shake Hands'. Ze bleven verder werken, zonder zich echt in de spotlight te plaatsen van hun generatie genoten; ze verloren hierbij hun populariteit binnen de scene niet. In 2023 leek het einde gekomen, maar plots kregen we een berichtje of we hun nieuwe plaat wilden recenseren … 'Zugzwang', met name, een bevreemdend mooi meesterwerkje btw.
Eigenzinnigheid is altijd de rode draad geweest doorheen hun muziek.
De eerste song klinkt weemoedig, zacht, een tokkelende beat gaat verschillende kanten uit, wat een prikkeling; het is soms wel een muzikale chaos, die toch zijn weg vindt.
Zwoel, onaantastbaar en een rokerige stem die weet te raken. In de instrumentatie worden uppercuts uitgedeeld, rusteloos, angstaanjagend én toch met een portie rustgevoel.
Er gebeurt veel in het songmateriaal. Verrassende en onverwachtse wendingen sieren. Struggler maakt het de luisteraar niet gemakkelijk, de avontuurlijke aanpak met de comfortzone verlaten siert hen.
Een beklijvend mooi duet “The dead flowers” met Alexandrina Alves is één van de hoogtepunten trouwens. Verder “Hitch”, de titeltrack “Zugzwang” zijn mooie pareltjes, Struggler durft steeds opnieuw zaken uit te proberen. We werden meegevoerd naar een bevreemdend mooie wereld; dansbare beats en riffs worden gecombineerd met een crooner stem van een Leonard Cohen. Znger Rene Hulsbosch beantwoordt hieraan. Afsluiter “Again” is er een mooi voorbeeld van.
Verschillende genres zitten geworteld in Struggler’s muzikale avontuurlijke aanpak van postpunk en krautrock.

Tracklist: XIV - Summernight - Last but not least - The Dead Flowers - Hitch - Zugzwang - Again

Krautrock/postpunk
Zugzwang
Struggler

Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_.
De groep bevindt zich op het spanningsveld van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er verschijnt nu de eerste single van Cheap Cult via Bram Bostyn, ‘Juvenile obsession' is een nummer dat klinkt als een samenwerking tussen Mac DeMarco, Beach House en The Beatles. Een warme laidbacksfeer creëren ze. 'Juvenile Obsession ' is er eentje van drie singles die Cheap Cult dit jaar zal uitbrengen.
Ze balanceren tussen gevoeligheid en dansbaarheid, tussen toegankelijkheid en licht experiment. Een sprankelende klank, een warme stem en een zomerse tint is ermee verbonden. Aanstekelijk, dromerig, mooi , bijzonder.  Je wordt meegeleept naar een droomwereld.
Cheap Cult is een bandje om in het oog te houden en die een breed publiek weet aan te spreken. Ze ontroeren met een positive vibe.
https://fanlink.tv/cheapcult
Cheap Cult is:Joos Houwen voc/gtr - Hanne Torfs Keys - Arno Grootaers drums - Michiel Libberecht bass - Guillaume Navarro gtr

Dyscordia - We staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er moeilijk uit gezien.  De toekomst ziet e mooi uit, met de nieuwe plaat die eraan komt in 2027

Door de jaren heen heeft Dyscordia zijn plaats binnen de scene, zowel op plaat als live, meer dan verdiend. Na een moeilijke tijd, volgde vorig jaar een feest voor hun 15ste verjaardag en ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band geworden die alle moeilijkheden achter zich heeft gelaten en klaar is voor de volgende bladzijde. Op speelse, strakke, nietsontziende wijze daverden ze een klein uur lang over de hoofden heen op MENtal Fest in Roeselare. De lat lag erg hoog van begin tot eind.. Een epische knal van powermetal met twee charismatische zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen. We werden compleet omvergeblazen.
We hadden een fijne babbel met de band over het 15 jarig bestaan, het buitenlands avontuur, de plannen en de ambities.

Een terugblik, 2025 was al bij al een succesvol jaar? Jullie speelden in het buitenland? Hoe was de ervaring?
We hebben inderdaad in het buitenland kunnen spelen, we hebben naar Spanje kunnen gaan. Ons buitenlands avontuur was eentje om in de annalen van de band te schrijven. Voor ons was dit een heel mooie ervaring. We hebben er veel uit geleerd en hebben ook een paar machtige shows gespeeld. En we hebben er zeker Spaanse fans bij.

Heeft die ervaring deuren geopend?
Voorlopig nog niet echt, hopelijk wel. Het blijft moeilijk om als ‘onafhankelijke’ band door te breken of kansen te krijgen. Ergens zouden we kunnen overwegen om bij een label te gaan. Met die nieuwe plaat die eraan komt misschien… we hebben nu wel een fanbase in Spanje bijvoorbeeld..

Op 3 oktober 2025 vierde de band hun 15-jarig bestaan met support acts At The Front en Aeveris in Kortrijk. Hoe is het verlopen; hoe waren de reacties? Inspiratie voldoende om door te gaan?
We hebben wat kunnen herbronnen, de laatste jaren hebben we heel toffe dingen gedaan. Intussen kunnen we melden: er komt dit jaar nog een live album uit van onze Anniversary Show op Grensrock, enkel op LP. Dit vooral voor de leden van de Dyscordia Army (onze fanbase) die al lang vragen naar live materiaal. We zijn ook volop aan het werken naar een vijfde album toe, en werken verder aan meer shows dit jaar. Als dat 15 jaar bestaan iets heeft geopend? Zijn het andere opties en mogelijkheden, na een tijd van herbronning. We gaan ons focussen daarop, en (hopelijk ) tegen eind 2027 een nieuwe plaat op de markt te brengen.

Zijn er zaken die je na 15 jaar anders zou aanpakken?
Niet perse , nee. Er zijn altijd dingen waarvan je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’ maar we kunnen niet terugkeren in de tijd. Laat ons stellen, we staan nog steeds evenveel achter de eerste de plaat als achter de laatste die we na al die jaren hebben uitgebracht, dus spijt van iets? Nee.. soms gaat er wel eens iets verkeerd, soms botst het .. maar we staan nog steeds achter elke beslissing die we hebben genomen, ook na 15 jaar.

Heeft de personeelswissels een ‘stop’ gezet op de doorgroei of waren er andere elementen die speelden?
Eerder die COVID periode, de plaat is uitgekomen in januari toen we gingen een tour doen met Doro, doorheen heel Europa. Dat is toen allemaal in het water gevallen. Wellicht hadden we zonder die COVID periode nu wel wat verder gestaan.. of toch meer internationaal onze stempel kunnen drukken, waardoor we ook in het binnenland nog meer erkenning zouden hebben gekregen. Het is dus eerder DAT aspect geweest dat ‘de doorgroei’ een beetje heeft afgeremd.

Ik vind het subliem hoe jullie blijven doorgaan, want de twee personeelswissels waren niet eenvoudig in te plannen, en … ook tegenslag toen.
In een vorige babbel zei je ‘we doen het veel te graag’. Doe je het nog altijd graag? Wat is de drijfveer geweest om door te gaan?
We doen dit nog steeds extreem graag, ja. Metal zit in ons bloed en dat zien we niet meer veranderen eigenlijk. Dus wat er ook op ons pad komt, metal zal altijd deel blijven uitmaken van ons leven. Het is de kwestie van de juiste man, op de juiste plaats te vinden en als dat lukt.. dan ben je weer vertrokken. Eigenlijk hebben we twee keer enorm geluk gehad met de mensen die we gevonden hebben om deze kleppers te vervangen. Het is niet enkel gitaar en drum die je vervangt, het heeft zeker voor een uitdaging gezorgd. Maar we vinden dat dit in beide gevallen, zeer goed is gelukt.

Het is eigenlijk algemeen niet eenvoudig … Je hebt een overaanbod aan bands én steeds minder podia om te spelen?
Het is inderdaad moeilijker geworden om op locaties te geraken, er kruipt veel meer werk in dan vroeger, dat valt zeker op. Je moet steeds meer je grenzen verleggen, eruit springen, om kansen te krijgen om ergens te mogen optreden. Er kruipt dus zeker meer werk in …

Als je spotifiy bekijkt, heb je fans overal; is sociale media belangrijker geworden om deuren open te gooien?
Sociale media is zeker belangrijk geworden, maar het blijft toch zo dat het aanbod groot is en dat je als organisatie maar een paar bands op een affiche kunt zetten, terwijl er minder locaties zijn dan vroeger – zoals aangegeven – maar de inbreng op sociale media kan wel een zekere soelaas bieden, sowieso. Hoe meer je post hoe beter. Het belangrijkste blijft tijd steken in muziek, je passie volgen en plezier eraan beleven. Kortom: Wij blijven sowieso muziek spelen samen, we halen er ook veel uit als we niet op een podium staan. In die zin zien wij al die AI-bullshit niet echt als een bedreiging. Wij blijven ons ding doen; als we de kans krijgen laten we zoveel mogelijk mensen meegenieten van wat ons drijft; en al de rest is onbelangrijk.

Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd een beetje ongerust was over de toekomst van Dyscordia …
Het voortbestaan van Dyscordia heeft inderdaad aan een zijden draadje gehangen. De combinatie van COVID met het verlies van 2 bandleden na elkaar, heeft er diep ingehakt. Maar nu kunnen we zeker zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen. Met de 6 mensen die op vandaag Dyscordia zijn, hebben we onze tweede adem gevonden. En we laten ons niet zomaar meer uit elkaar spelen. Als we kunnen klimmen, zeer graag! Gebeurt dat niet, so what. Het belangrijkste is dat we er plezier aan beleven. Dit willen we delen met iedereen, als ze daar voor open staan. Met deze bende hebben we al bijzonder veel plezier gehad, en er ligt er ook nog veel in het verschiet!

Even terug naar de nakende nieuwe plaat … Ergens in de toekomst… Vertel ons er wat meer over?
We hebben vier nummers afgewerkt, gaan ons live nog een beetje toespitsen op de vorige LP. We gaan dus noest verder werken , maar zijn nog niet zeker wanneer .. het zal dus eerder voor eind jaar 2027, in 2026 komt er al die live LP uit. Dat wordt ook een pareltje. We blijven dus gewoon doorgaan…

We hadden het er in onze vorige babbel ook over van hoe de laatste plaat ‘The Road to Oblivion’ iets meer episch en power metal klonk. De inbreng van twee nieuwe muzikanten beïnvloedt ook de sound. In hoeverre nu, een jaar later…
In feite schrijven onze nummers een beetje zichzelf, door de inbreng van alle leden. Het is dus niet zo dat we op voorhand zeggen: “dit nummer of deze plaat moet zo of zo klinken”. De stroom aan nieuwe ideeën en riffs is bij ons eigenlijk nog nooit opgedroogd, en dus schrijven we nummer na nummer. Samen vormen die dan steeds een album.

Een soort ‘concept plaat’ zit er niet in? of wel ?
Het zal voor de komende plaat wel een beetje zo zijn , maar we kunnen er nog niet teveel over vertellen …maar dat epische komt zeker en vast meer naar boven, zonder meer. De combinaties van onze gekende zangstijlen, en klassieke manier van muziek spelen blijft sowieso in die formule zitten.

Jullie staan op MenTalfest, een fijn festival met een sterke line up, de eerste editie was zelfs uitverkocht. Hoe voelt het om terug in eigen land te zijn? Een erkenning?
Het is een heel mooi festival, en het is altijd leuk om voor een volle zaal te kunnen spelen en zoveel volk voor jou te zien. We zijn dus zeker heel tevreden dat we hier terug mogen staan! Bovendien is Mentalfest steeds een puike organisatie, en op deze uitverkochte editie zal het heerlijk spelen zijn!

Een live plaat dit jaar dus? En verder werken aan nieuw werk tegen 2027.
Wat zijn de verdere plannen in 2026?
Inderdaad, zoals eerder gezegd komt dit jaar nog een live LP uit, en werken we verder aan het komende album dat we hopen te releasen in 2027.

Na 15 jaar hoeven jullie niets meer te bewijzen, maar op de lauweren rusten hoeft nu ook niet. Zijn er ambities, doelen die je voor ogen hebt?
De ambities zijn nog hetzelfde gebleven, meer nog ze zijn de laatste maanden – door ons 15 jarige viering o.a. en Buitenlands avontuur – nog extra aangewakkerd eigenlijk. Zo een tour in het Buitenland willen we zeker nog doen, ook al wordt het allemaal moeilijker . we staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er – zoals aangegeven – even moeilijk uit gezien.  Maar de toekomst ziet er terug mooi uit, met die nieuwe plaat die eraan komt in 2027.

Wens je nog iets toe te voegen? Doe gerust
We willen graag nog even onze fans bedanken en de Dyscordia Army, zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. We beseffen heel goed wat we hebben! Steeds opnieuw zien we het bewijs dat metal verbindend werkt. Laat er in onze maatschappij, en de wereld, nu net steeds maar meer nood zijn aan verbinding…  Wij blijven alvast ons steentje bijdragen voor meer metal in de wereld! En merci dat jij dit ook doet, Erik!!!

Pics homepag @Hughes Vanhoucke

Graag gedaan, het is steeds geweldig jullie live te mogen zien en te mogen interviewen. Laten we dit nog meer doen in de verdere toekomst ?