zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Les Nuits Botanique 2021 - Bachar Mar-Khalifé - Dance en Trance, wat een variatie!
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-14
Erik Vandamme

Op zijn debuut 'Oil Slick' (2010) en albums als 'The Water Wheel' (2018),  'ON OFF'(2020)   toont de Frans-Libanese multi-instrumentalist en componist Bachar Mar-Khalifé (*****), z’n muzikale veelzijdigheid aan, van rock, dub, dabké tunes, electro en soms zelfs latin music.  Het concert ging door in de Orangerie, met zitplaatsen.. De zaal was overladen vol waardoor sommigen gewoon op de trappen gingen zitten.
De sfeer zat er vanaf de eerste tot de laatste seconden in. In onze notitieboekje schreven we 'Indrukwekkend, onvergetelijk, magische avond' . Dit optreden was van een ongelofelijke schoonheid, onaards, van het ene naar het andere oorgasme. Wat een intens, gelukzalig gevoel. Dance en Trance, wat een variatie! , wat Bachar Mar-Khalifé ons meer dan anderhalf uur voorstelde.

Ingetogen start Bachar op piano, hij wordt begeleid door een percussie virtuoos en gitarist/contrabassist van uniek allooi. Mooi allemaal. Alle registers worden open getrokken en er ontstaat een wervelstorm van deze instrumenten, piano, gitaar en drum. Vuurwerk waardoor de grond onder onze voeten davert. Hierop stil zitten is onmogelijk, het luide en lange applaus duidt aan dat ook het publiek genoot met volle teugen.
Bachar spreekt zijn publiek aan door gezapige kwinkslagen, en  blijkt dus op de koop toe een charismatische klasse entertainer te zijn.
Hij wordt geruggesteund door zijn muzikanten die op percussie/drum en gitaar/bas  hoogstaande magie realiseren. Op een bepaald moment gaan de muzikanten zodanig intens en oorverdovend tekeer alsof de Apocalyps is ontbonden in de Botanique. De respons van het publiek bedwingt Bachar letterlijk tot tranen. Wat een emoties! Het is poëtisch, filmisch wat we horen en zien.
Bachar brengt na een uur , opnieuw, een ingetogen stukje op zijn piano, aangevuld door zijn muzikanten die moeiteloos op de song inpikken; het bewijst hun uitzonderlijke virtuositeit. Daarna trekt Bachar het potje compleet open, het publiek staat nu recht en begint wild te dansen. Een wervelende finale in een veelkleurige sound.

Bachar Mar-Khalifé  bezorgt ons een onvergetelijke, formidabele set en avond! Hij klinkt met z’n muzikanten uitbundig en emotievol. Schitterend.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears - Buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-13
Erik Vandamme

Born Bad Records is een Frans label gevestigd in Parijs. Dit label legt de focus op bands die buiten hun comfortzone durven treden, het pad verbreden, hun genre verlaten, en zelfs muzikaal naar absurditeit lonken.
Nieuwsgierig ? check gerust eens de website: https://www.bornbadrecords.net/
De drie bands, Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears, die vanavond op Les Nuits Botanique in de Orangerie staan , beantwoorden perfect aan het vooropgestelde profiel.
Ze doen hun zin , dat was duidelijk , de ene succesvoller dan de andere. De Orangerie was goed volgelopen en de liefhebber van die postpunk adepten, kwam hier volledig aan zijn trekken.

Volgens de biografie grasduint Bryan's Magic Tears (***1/2) in de sound van bands als Pavement en Dinosaur Jr. , en geeft het een eigen smoel. De leden staan mooi op veilige afstand van elkaar, een statische houding weliswaar, en doen je wegdromen met hun lekkere aanstekelijke gitaarriedels naar die jaren '90. In de instrumentatie en vocals horen we alles wat in dezelfde lijn . Wat meer variatie was niet slecht !
De combinatie van een magisch mooie mannelijke en vrouwelijke stem zorgt echter voor een beetje meer kleur in de set. Hun zwevende sound biedt een hypnotiserende inwerking en doet ons geboeid luisteren en lekker genieten. Leuk setje.

Le Villejuif Underground (*****) op z’n beurt biedt meer variatie sen steekt meer schwung in de set. De band rond Nathan Roche heeft een soort punk attitude, die regelgeving uitgomt. De heren spelen op indrukwekkende wijze, en Nathan beschikt over vocals die je in vervoering brengen.
Dit is lekkere groovende postpunk, klaar voor een gitaarfeestje ; absurditeit , humor en bittere ernst gaan hand in hand samen. Nathan is een klasse entertainer en de band amuseert zich kostelijk. Improvisatie en experiment zijn niet veraf in de sound, het publiek geniet en ondergaat .
‘When Will The Flies In Deauville Drop?’ is een onvoorspelbaar plaatje door de experimentele combinatie van pop, garagerock, country en zelfs disco. Live klinken deze elementen zeerzeker door ; aanstekelijk allemaal , mede door Nathan’s aanporrende insteeks aan het publiek, dat wild aan het dansen slaat.
Een klein uurtje lang werden  we dus ondergedompeld in dit avontuurlijk postpunkfeestje . Grenzen verbleken . Deze French touch van het genre smaakte naar meer !

Vox Low (*****) straalt nog wel spelplezier uit, maar de absurditeit en humor is hier tot een minimum. Hiet trekt men de kaart puur muzikaal en wordt eerder een donker pad ingeslagen, met een vleugje krautrock.
Duivelse beats uit hun keyboards horen we, waarop stil staan onmogelijk is. Het publiek gaat compleet uit de bol, en de zaal verandert in een kolkende massa alsof het 1980 terug is.
Maar Vox Low klinkt allesbehalve gedateerd, de krautrock is eigentijds , aangepast en klinkt verdomd ingenieus en uitgekiend.
De band heeft het publiek mee , dat voelen ze aan. Ze drijven het tempo nog op ; niemand staat nog stil .
Je mag ze terecht omschrijven als 'de acid-houseversie van The Jesus & Mary Chain’, die surft tussen 60's rockabilly en koude, minimale techno’, wat we ook lezen in de bio.
Je wordt in een hypnose gebracht en je danst, danst en danst …
Een bijzondere verschroeiende set van Vox Low kregen we, die het elan van deze avond perfect samenvat, met name buiten de comfortzone kunnen treden van de doorsnee postpunk op Franse wijze.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021 - Mansfield.TYA + Silly Boy Blue - een wereld kleurrijke contrasten
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Erik Vandamme

Toen we nog jong en onervaren waren stond een zondagavond garant voor een dansje in een praat café om de schoolweek aan te vatten; met kleine oogjes in de klas zaten we er dan op een maandagochtend. We namen het er graag bij. Soms echter blijkt dat feestje veel meer te zijn dan gewoon uit de bol gaan, neem nu het optreden van enerzijds Silly Boy Blue en anderzijds Mansfield. TYA. Dansen werd er zeker gedaan … we kwamen vooral terecht in een wereld kleurrijke contrasten.
Als een kind in een speelgoedwinkel die van de ene verwondering in de andere terecht kwam, zo voelden we ons op deze zondagavond in de Orangerie tijdens Les Nuits Botanique.

We citeren even uit de biografie: 'Silly Boy Blue is een 22-jarige Franse schrijver-componist-zangeres. Denk Angel Olsen meets Billie Eilish meets Fever Ray. Gefascineerd door de werelden van David Bowie en Lana Del Rey schrijft ze hartverscheurende tieneranthems, en deelt in haar muziek post-adolescente gevoelens onder de ogen van haar popiconen.'
Een stelling die de lading dekt, want opvallend veel jongeren schuiven een beetje dichter aan het podium om dit opkomende icoon Silly Boy Blue(****) aan het werk te zien ; ze combineert breekbare songs – ze ontroert met haar fluwelen stem - met aanstekelijke, dansbare songs , die een poppy tune hebben , zonder echt kitsch te gaan klinken. Ze spreekt een ruim publiek aan , net zoals haar helden Lana Del Rey en David Bowie.
Zonlicht en donkere gedachten vormen de rode draad doorheen deze set die lekker aan de ribben kleeft, en waarop je niet kan stil blijven staan. Het publiek reageert dan ook zeer enthousiast en danst zich de benen uit het lijf, of - zoals we zagen bij een meisje in de zaal – het publiek pinkt emotievol een traan weg.

We schreven het al ‘een wereld kleurrijke contrasten’ ging voor ons open vandaag. Bij Mansfield. TYA (*****) kwam het zelfs nog meer tot uiting. Het duo start hun set eerder bevreemdend, door een viool klank, die je koude rillingen bezorgt. Mansfield.TYA verlaat de  comfortzone van dans, chanson en elektronische muziek. Voortdurend wordt je op het verkeerde been gezet, hun aanpak zorgt eerst voor een springende massa waarbij de zaal ontploft om daarna eerder ingetogen, intimistisch de gevoelige snaar te raken. Telkens net lang genoeg om de aandacht scherp te houden.
In een oogwenk vloog het hier allemaal voorbij. Beide muzikanten zijn top instrumentalisten en evenzeer klasse entertainers, die hun publiek voortdurend aanspreken en -porren. Ook de vocals raken, vooral bij songs die aanleunen bij het Franse Chanson.
De Orangerie verandert meermaals in een kolkende massa dansende lichamen. Een kleurrijk feest dat met een knal wordt afgesloten in de bisronde.
Mansfield. TYA . bracht een fijn avondje hartverwarmende muziek, die emotie deed opborrelen en de dansspieren aansprak. Wat een variatie! Zo hebben we het graag.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/mansfield-tya.html

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/silly-boy-blue-12-09-2021.html

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Roselien - Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar wel naar iets dat me raakt en een zekere soul heeft

Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum in de komende EP ‘Seventh Ascension’, waarin ze Funk, R&B, grooves en jazz invloeden versmelt met drum samples van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen, nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde; om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ins en outs van muziekproductie en werkte ze hard aan haar vaardigheden als muzikant, beatprogrammeur en zangeres. Haar emoties en strijd komen tot uiting in de vier nummers, die niet alleen zelfgeproduceerd zijn, Roselien speelt elk instrument in dat je op de EP kunt horen. 
Roselien opende voor artiesten als Meshell Ndegeocello, Gregory Porter, The Jones Girls, Bilal en Gabriel Garzon Montano, Roselien bracht haar betoverende live show naar The Jazz Cafe, Rich Mix, LayLow, Kansas Smitty's, The Lexington en Piano Smithfield's, maar ook naar Brusselse zalen als Ancienne Belgique, Le Botanique, Reflektor in Luik en de Rotterdamse zalen Bird en Lantarenvenster.
Haar laatste release ‘Loving’ werd in première gebracht door Erica McKoy op Worldwide FM en geremixt door Kaidi Tatham (ooit "the UK's Herbie Hancock" genoemd). Naar aanleiding van de release van ‘Seventh Ascension' dat op 17 september op de markt komt via NEWS, hadden we een fijn gesprek met Roselien. Ook de invloeden en de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.

Roselien, voor onze lezers die je graag wat beter leren kennen, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf
Ik ben afkomstig uit Leuven. Ik ben al ongeveer sinds mijn 10ste met muziek bezig, de stijl is door de jaren heen geëvolueerd. Nu is het wat meer in de richting van R&B, jazz en soul muziek.

Volgens de biografie wordt je muziek omschreven als een mengeling van soul, jazz , R&B en elektronica. Klopt dit, of hoe zou je zelf je muziek omschrijven naar een promotor toe?
Dan zou ik toch zeggen een mix van Soul/Jazz tot R&B met een vleugje elektronica, zoals omschreven ja.

Waar komt de interesse voor die specifieke stijlen eigenlijk vandaan? En wat is jazz en soul dezer dagen?
Rond mijn 16ste kwam ik meer in de ban van o.a. Billy Holiday, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Thelonious Monk Rond mijn 18ste leerde ik dan eerder artiesten kennen als Meshell Ndegeocello, Erykah Badu, Jill Scott, Frank Ocean, Moacir Santos, Stevie Wonder. En dan ook meer Braziliaans Jazz zoals Jobim, Elis Regina, Joao Gilberto  Ik had daar een heel diepe connectie mee en ben prompt beginnen studeren. Die akkoorden beginnen analyseren en zo. Ik begon ook steeds meer ritmes te programmeren. Ik kan niet drummen, maar maak wel ritmes via de computer. Dat is waar ik mee bezig was. En ja daarop aansluitende, wat is jazz of wordt gedefinieerd als jazz? Voor mij is het misschien ‘vrijheid’ om te maken en spelen wat je wilt. Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar iets dat me raakt en een zekere soul heeft. Dat is ook heel subjectief, daarom is het bij mij vooral een combinatie tussen  interessante ritmes en harmonieën waar ik naar op zoek ben. Daarom spreekt muziek uit Marokko, Algerije of die Braziliaanse muziek me enorm aan. Dat ritme uit die landen. Het hangt er gewoon vanaf hoe hard het me raakt.

Wat me wel opvalt, de artiesten die je opnoemt zijn toch wel van een vroeger generatie; dat net die muzikanten en zo een jong meisje als jij zo aanspreken, verwondert me toch in bepaalde mate
Wat eind jaren ’70 tot begin jaren ’80 is uitgekomen triggert me enorm. Artiesten als  George Duke, Stevie Wonder en dergelijke raken me gewoon en zijn een enorme inspiratie, het is gewoon zo.. er zijn ook dingen van vandaag die ik heel goed vind hoor. Zoals Esperanza Spalding bijvoorbeeld. Maar waarom ik terug grijp naar het verleden? De jaren 70 en 80 waren tijden van voorspoed en vernieuwing. Er werden risico’s genomen, ook in de muziekindustrie. Vandaag de dag gebeurt dat veel minder.

In 2014 bracht je een eerste EP uit ‘Truth’ , ik vermoed dat die veel deuren heeft geopend? Je stond in het voorprogramma van o.a. Luka Bloom, Gregory Porter, Meshell Ndegeocello…
Die EP was zeker een succesverhaal, inderdaad. Ik had dat gewoon naar mensen en zo gestuurd, en daar is opvallend goede respons op gekomen, een verklaring waarom heb ik niet echt maar ik heb toen zeer mooie concerten kunnen spelen en in zeer mooie zalen gestaan, die heeft dus zeker bepaalde deuren geopend ja.

Je nieuwste ‘Seventh Ascension’ balanceert, naar mijn mening, tussen het soulvolle met een jazzy groove, en toegankelijk poppy (waar in mijn ogen niets mis mee is); mee eens of is dat te ver gezocht?
Ik ben niet echt bezig met in hoeverre het toegankelijk is of niet eigenlijk. Er is op zich ook niets mis met commerciële muziek, je hebt daar ook slechtere dingen tussen, maar artiesten als George Duke tot Stevie Wonder hebben ook toegankelijke muziek gemaakt die voor een groot publiek te begrijpen is. Ik ben daar ook naar op zoek, kwalitatief hoogstaande muziek maken die ook toegankelijk is voor een ruim publiek. En ik denk dat dit op de laatste EP zeker zo is.

Er schuilt ook iets weemoedig en van levensvreugde achter je muziek? Er zit zelfs een verhaal achter? Of heb ik het mis
Nee, dat klopt. Twee nummers gaan over mijn tijd in Londen. Een song als ‘Give me a Break’ is een soort reflectie over wat wil ik opgeven om mijn doelen te bereiken? Hoever kunnen we daarin gaan? En in hoeverre bewaak je uw mentale welzijn terwijl je dat doet? Daar gaat dat nummer dus vooral over. Het was een reflectie op bepaalde gebeurtenissen, het was financieel bijvoorbeeld ook heel zwaar en zo. Twee andere nummers gaan over een relatie die niet zo goed is verlopen. Een reflectie daarop dus. Dat ik het niet meer neem hoe ik word behandeld binnen die relatie en zo. Ja er zit zeker een verhaal achter.

Het zijn zware onderwerpen, maar toch zit er veel vreugde achter, dat valt me op.
Sommige zeggen me dat ik zeer vreugdevol overkom. Bewust is dat zeker niet. Muziek is ook een  soort troost of zo; Of een lichtpunt in die donkere tunnel. Zowel in mijn muziek, als dagelijks leven, kan ik soms wel somber of verdrietig zijn. In mijn muziek zoek ik dan een weg om terug dat licht te zien in het donker… waardoor ik weer verder kan in het leven.

Daardoor ben je ook een inspiratie voor andere mensen die zichzelf kunnen oplichten door je muziek.  Dat vond ik ook aan die plaat. Al reacties gekregen in die richting?
Nee, dat is natuurlijk voor iedereen heel persoonlijk hoe je daarmee omgaat. Maar bewust zeker niet eigenlijk, en ook niet echt reacties gehad in die richting. Ik heb wel al een reactie gekregen van iemand die zei zich te herkennen in de tekst van ‘Give Me A Break’, dat wel. En dat is wel leuk om te horen, omdat het een eerlijk nummer is.

Tot daar de algemene bevindingen Wat zijn de algemene verwachtingen?
Ik hoop dat we vooral heel veel kunnen spelen, dat hangt af van de situatie wat mag en kan uiteraard. Ik hoop dat de EP terug een uitnodiging kan bieden om zoals met de vorige heel mooie concerten en zo te kunnen doen. worden mensen daardoor geïnspireerd, dan kan het, is dat niet zo , dan kan het ook. Ik hoop vooral dat ik na deze release een manier vind om muziek te blijven maken die me raakt, mede door deze EP. Het is niet allemaal evident, maar ik hoop dus vooral dat ik een manier kan vinden om dit gewoon te blijven doen. En ook het juiste publiek te bereiken met de muziek die ik maak.

Wie is dan ‘het juiste publiek’?
Ik denk wel dat het een specifieke groep is omdat het toch in een bepaald genre zit. Een publiek dat soul weet te appreciëren. Als ik de juiste mensen vind die me naar dat publiek kunnen leiden zou dat heel mooi zijn. Of de juiste personen die de specifieke markt kennen. Ik denk dat het iets te niche is voor een ruim publiek wat ik doe, Of toch in Belgie. In UK of zo is dat helemaal anders omdat daar meer kennis is van zwarte muziek , mijn inspiratie komt voornamelijk uit die zwarte muziek. Nederland lukt ook nog, maar voor Belgie ben ik blijkbaar iets te progressief of zo.

Zijn er dan geen plannen om eerste in het buitenland door te breken vooraleer je naar hier afzakt?
Ik heb al een concert in Londen op 22 oktober. Op 25 september een release concert in Brussel, Volta. En 15 oktober een concert in Gent.

Wat soul betreft in België, is er toch een markt in Brussel? Eerder dan Gent of zo
Dat klopt, dat merk ik wel als ik daar speel.

Iets anders. Net zoals iedereen heb je ook wel geconfronteerd geweest met deze pandemie , hoe heb je die ‘overleefd’? als muzikant en mens? Veel nieuwe composities?
De eerste lockdown viel mee, ik werkte voor SABAM van thuis uit. Ik heb, doordat ik veel tijd had, veel nummers kunnen maken in die periode van de eerste lockdown. Tijdens de zomer ging het beter, en dan werd het winter en dan heb ik het toch wel even moeilijk gehad. Als er niets gebeurt, heb je uiteindelijk ook niets meer te vertellen. Ik had geen input meer, en dus niets meer te vertellen, en dat viel toch wel zwaar uiteindelijk.

In die tijden van corona , heb je ook streamings gedaan? Wat is je mening over deze oplossing? Hoe groot is de honger om terug live op te treden?
Ik heb wel enkele streamings gedaan, maar ondertussen ook al wat kunnen optreden en zo. Het eerste echte optreden was dan ook een zeer fijne ervaring, om terug contact te kunnen hebben met mensen zelf. Ik kijk vooral uit naar die andere concerten, en dat er wat volk op afkomt ja… de honger om echt live op te treden is dus zeer groot.

Zijn er plannen in het water gevallen (of net ontstaan) daardoor?
Ik zat in Londen, en ben in 2019 – net voor de corona begon – terug gekomen. Toen had ik nog niet echt plannen. Daardoor is het niet zo dat er een concertreeks in het water is gevallen bijvoorbeeld. Ik heb er dus niet echt grote dingen door gemist of zo.

Ik veronderstel dat de focus nu ligt op de nieuwe plaat live voorstellen, maar wat zijn los daarvan de verdere plannen?
Nee, die drie concerten. En de focus op het voorstellen van die EP, dat is het voorlopig.

Los daarvan. Zijn er nog eventuele andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb een EP gemaakt voor Vice City. Dat is een label , dat is meer een soort club muziek. Ik ga er drie nrs op uitbrengen. Ik moet nu dus ook leren DJ-en.

Ik pik even in op ‘andere projecten’, ik vind de muziek die je brengt ook vaak visueel, is er interesse om daar iets mee te doen voor film of TV Series of zo?
Zeker interesse daarin, ook al heb ik dat niet bewust opgezocht. Maar moest iemand me contacteren in die richting zie ik dat zeker zitten om daar iets rond te doen. Ik maak gewoon super graag muziek, als ik dus zo een uitnodiging krijg in die richting? Zeker.

Ik stelde de vraag omdat je plaat zeer visueel en filmisch is ook, ben je daar mee eens of zie ik dat verkeerd?
Dat het beelden oproept is uiteraard leuk om te horen. Bewust die richting uitgaan doe ik niet, maar fijn om te horen ja. Ik vind het zeer moeilijk om daar objectief naar te kijken eigenlijk. Ik heb die gewoon zeer instinctief gemaakt en dat zo goed mogelijk proberen doen. Ik heb daarbij dus niet echt een plan uitgewerkt hoe dat er moet uitzien of zo. In visueel opzicht.

Wat zijn je ambities? Is er iets een doelstelling die je voor ogen hebt?
Er is wel een punt waar ik me afvraag wat ik specifiek ga doen?  Ik wil eigenlijk terug gaan naar Londen en UK, ik ben er niet meer geweest tijdens corona en wil daar zeker naar terug. Voor de rest? Ik heb nu die Club muziek geproducet , misschien dat ik in die richting nog wat meer ga producen? Voorlopig is het dus twijfelen tussen meer club muziek gaan maken, of terug naar Londen verhuizen.. Mede doordat ik in mijn genre niet zo goed in België aan de bak kan komen, of moeilijker.

Eventuele ambities voor de Amerikaanse markt? Daar is soul toch wat meer geapprecieerd
Amerika is natuurlijk de markt daarvoor, ik ken echter Londen al goed en daar zijn voldoende mogelijkheden om verder door te breken. Als ik in UK, Nederland, Frankrijk en België mijn carrière kan uitbouwen ben ik al heel blij, Amerika hoeft niet per se.

Erkenning in eigen land is dan weer wel een ambitie?
Ik zou graag een grote hit scoren. Dan ben ik financieel binnen en hoef ik me geen zorgen meer te maken over geld. In België zou super zijn!

Het vaarwater in België is ook enorm groot uiteraard. Er zijn ook veel releases.  Je bent er specifiek niet mee bezig, maar hoe hoog ligt de lat voor jou?
Ik ben zeker ambitieus, ik wil leven van mijn muziek. Dat is voor mij zeker belangrijk. Muziek schrijven voor anderen, zelf optreden, gewoon dat ik er kan van leven.. Dat is zeker mijn grote doel en ambities. Ik geloof zeker in mijn capaciteiten. Als ik kijk naar mijn idolen hoe zij dat hebben gedaan? Moet dat ook bij mij lukken.

Je verdient het zeker en vast , alleen al op basis van die EP en zo. Hopelijk tot binnenkort op één of ander podium

Works Of The Flesh - Onze ambitie? Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren en … alles wat daarbij komt is mooi meegenomen


Works Of The Flesh  bestaat uit topmuzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend. Bij Works of the Flesh - die op Catacombfest Open Air hun allereerste concert speelden, lag dat toch even anders.
Zanger en frontman Tim De  Meyer schudt  met zijn rauwe, bulderende stem de aanwezigen die nog niet goed wakker waren, prompt wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer’ en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been. (verslag )
Deze samenwerking bewijst trouwens  dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City: https://www.facebook.com/AntwerpMusicCity/
Reden genoeg om hierover een fijn gesprek te voeren met Tim De Meyer, via ZOOM, dus niet echt tussen pot en pint. Maar de babbel voelde in elk geval aan als een leuk avondje samen op café in de Noorderkempen .
Het gesprek beperkt zich niet tot Works of The Flesh, we hadden het ook over de Antwerpse de Belgische metal scene.

Jullie zitten al een tijdje in de muziekwereld, bij uiteenlopend projecten; hoe is het idee rond ‘Works of the flesh’ ontstaan?
Het is allemaal wat ontstaan nadat Marginal er zowat mee ophield en tegelijkertijd Jolle en Beuk ook Butcher verlieten. Stevie, Jolle en Beuk (die dus samen in Suhrim hadden gespeeld en in Marginal) zijn dan wat beginnen jammen. De nummers die we nu spelen, liggen trouwens in de lijn van Stevie, Beuk en Jolle hun ding. Sommige dingen die te punk/crust waren voor Suhrim, of te Death metal voor Marginal kunnen ze in Works Of The Flesh gewoon kwijt. Dat is een drijfveer geweest om dit project op te starten. Ik van mijn kant kwam Jolle regelmatig wel eens tegen in music city in Antwerpen, en was regelmatig aan het zeuren om iets samen te doen (haha). Op mijn housewarming in Merksplas heeft Jolle me gewoon gezegd ‘hou je maar klaar, we hebben een nieuwe band en begin maar te repeteren’ (haha). Zo ben ik er ook in gerold. Niels is er ongeveer tegelijkertijd bij gekomen. Het geestigste is eigenlijk Niels ook op dat moment Abrahamic Liars aan het starten was met Jolle en Jozef (De Ridder, broer van Pieter van Off The Cross), en zo zijn Beuk en ik dan ook bij die band terechtgekomen (en Cin ook als extra zangeres) .

Ik dacht dat de band was ontstaan door de corona periode, maar dat heeft er dus niets mee te maken?
Nee, integendeel want we waren volop aan het repeteren. Corona heeft eerder een domper op de pret gezet inzake liveshows. We zouden al lang onze eerste shows hebben gespeeld, door Corona is Catacombfest onze eerste show pas geweest. Normaal stond er veel in de pijplijn, dat gaat nu dus nog komen. Binnenkort komen de aankondigingen, maar we gingen op een paar grote dingen spelen. Om een voorbeeld te geven, ze gingen in Wilrijk een project rond ‘de twaalf zware werken doen’ en net toen wij aan de beurt waren, was er die tweede lockdown. Dus nee, Corona heeft niet gezorgd voor het oprichten van de band, maar eerder dat het proces een vertraging heeft opgelopen.

Ik wil toch even inpikken op de bandleden binnen deze bijzondere band. Toch wel verschillende karakters uit verschillende werelden die elkaar vinden?
We komen wellicht allemaal uit – laat het zo stellen – andere milieus. Ik speelde bij Musth en nu nog steeds bij  Izah. En Niels kwam van bij Black Swarm en San Diablo. Maar we hebben allemaal toch diezelfde liefde voor stevige en goede metal gehad. Dat brengt ons toch samen. Iedereen heeft zijn eigen inbreng, ikzelf ben wat de ‘hardcore kid’ van de bende. Mijn jeugd ligt in de H8000 scene en zo in de jaren ’90. Jolle van zijn kant is altijd wat punk/death metal fan geweest. Beuk ook . Stevie die is begonnen als Black Metal fan, maar heeft dan een 100 graden draai gemaakt en is de meest soulvolle van de bende. Het maakt het allemaal wel leuk om zoveel verschillende uitgangspunten samen te brengen. Net al die verschillende invloeden maken deze band zo bijzonder en zo leuk om iets mee te doen eigenlijk. Er zit voldoende death/punk en crust in.

Dat heeft dus ook een invloed gehad op de sound van de band veronderstel ik?
Uiteraard, dat is het net. Doordat Stevie, Jolle en Beuk in  andere projecten soms ondervonden dat sommige nummers die ze wilden doen te punk waren voor de ene, en te Death metal voor de andere, konden ze bij Works Of the Flesh gewoon hun ding doen. We spelen gewoon death metal, crust, punk en in sommige reviews zijn we zelfs al hardcore genoemd. We doen gewoon waar we zin in hebben en dat maakt “onze sound”…

Dat vind ik persoonlijk zo prachtig aan jullie, ik verkies persoonlijk ook bands waarop je geen label kunt kleven. Helaas leven we in een wereld waar promotors of zo dat wel vragen. Dus. Hoe zou je naar die promotors toe je muziekstijl omschrijven?
Death Metal / Crust. Dat is de meest courante omschrijving van wat we doen. Ik denk dat dit best de lading dekt.
Vooral dan die old school death metal, die Zweedse sound. Als ze ons vragen ? zeggen we vaak Entombed meets Rotten Sound.

We hadden het er daarnet al even over. Alles komt na een kleine twee jaar weer een beetje los, eindelijk! Hoe heb je als muzikant (en mens) deze tijden doorstaan?
Mijn bubbel bestond eigenlijk uit Niels en Jolle. Dus hebben we tijdens die periode veel rond gehangen. Het was vaak dat wij samen het toch gezellig maakten. Tussen de lockdowns hebben we dan onze plaat opgenomen. Vlak na de eerste (of tweede, ik weet het niet meer juist) zijn de mannen de muziek gaan opnemen. Na de lockdown, toen het terug mocht, zijn we dan ook de zang gaan opnemen. Ergens was dat wel goed, we zaten in een fase dat we weinig hadden kunnen repeteren en waar ik persoonlijk nog wat aan het zoeken was: Hoe ga ik zingen, wat ga ik zingen, Die dingen. Op die opnames heb ik dan thuis wat zitten oefenen en zo kon ik aardig voorbereid de studio in. Ik wilde vooral anders klinken bij WOTF dan dat ik klink bij Izah of Musth. Bij Abrahamic Liars, een ander project dat ik doe, zal ik trouwens ook anders klinken. Dat doe ik ook heel bewust. Dit moest gewoon een soort rauwheid en oldschool gevoel hebben, wat ik bijvoorbeeld niet doe bij Izah. En dat is ook wel goed gelukt denk ik.

Nu we toch bij de EP zijn aanbeland. ‘Overrompelend’ is wat me bij een eerste luisterbeurt nog het meest voor de geest komt, plus ook dat jullie Humor en bittere ernst perfect met elkaar verbinden; Je mening
We menen wat we doen, maar nemen het ook allemaal niet te serieus. Dat vat het mooi samen. We zitten al te lang in de scene om de vedette te gaan  uithangen of zo. Het moet gewoon plezant blijven. We zijn bijvoorbeeld met iets nieuw bezig, we gaan gloednieuwe shirts maken (toont een object voor een T-shirt in regenboog kleuren) Die regenboog kleuren is dus bewust. Om aan te duiden dat het niet altijd zwart en donker moet zijn, er mag wat meer kleur inzitten. We hebben gewoon teveel plezier, het leven is al zo kort.

Dat is ook het enige dat ik wat spijtig vond aan die EP, het is te kort. Ik veronderstel dat het de bedoeling is er wat meer mee te doen naar de toekomst toe?
Dat is gewoon hoe we zijn, onze live set ook. Je speelt dat nog sneller. We zijn ook volop bezig met nieuwe nummers, we wilden vooral de show in elkaar boksen om live te gaan spelen daarmee. Zodat het live gewoon klinkt zoals we het echt willen. Maar nu zijn Beuk en Steven aan het experimenteren met nieuwe nummers. Het is allemaal nog echt prematuur. Riffs en ideeën maar nog niet echt songs. Maar we wilden dus eerst dat onderdeel terug live gaan optreden, uitbouwen.

En daarover wil je nog niet teveel los laten?
We spelen volgende week op Pyrefest, we gaan in Gentbrugge spelen met de vrienden van Volière,  in Retie op Faster&Louder , Crossfest (festival georganiseerd door Off The Cross) in Trix gaat een gigaparty worden, en voor 2022 gaan er ook mooie dingen aangekondigd worden die we nog niet mogen loslaten nu ?

Jullie brachten, midden in corona tijden, een plaat uit… Hoe waren de reacties daarop tot nu toe?
We hadden die via spotify en zo uitgebracht, en  uiteindelijk ook op vinyl en cd. In eerste instantie gingen we dat allemaal in eigen beheer doen. Ik had echter ons album doorgestuurd naar Bruno van Ieperfest –zoals ik altijd doe als ik een bandje heb, want ik speel daar gewoon heel graag – en die wilde daar wel iets mee doen. We zijn dan bij het label Genet Records geraakt. Er zijn eigenlijk heel veel zotte dingen gebeurd met die plaat. Want de verkoop was immens, wat ons verwonderde doordat we nog niet live hadden gespeeld. Persoonlijk ben ik eerder iemand die iets koop als ik die band live hoor en zie. Het heeft misschien te maken met het feit dat werd opgeroepen om uw lokale scene tijdens de lockdown te steunen of zo? Niet alleen verkocht die plaat zeer goed, we zijn ook in die 666 nummers op Studio Brussel ‘de zwaarste lijst’ terecht gekomen met “Double Standards” , Ergens tussen Mastodon en Goijra. De respons is gewoon enorm geweest, op Radio Willy heeft Andries ons ook gedraaid met datzelfde nummer en Thomas van Psychonaut heeft ons dan in zijn Selektorweek op Stubru ook nog eens gedraaid. Dat doet iets met een band zo op een Nationale radio worden gedraaid, je ziet op spotify mensen een lijst samen stellen en plots staat dat nummer er ook tussen. We hebben zelfs al geld ontvangen van spotify (haha)..dertig euro , na over de 50 000  plays.. We noemen daardoor “Double Standards” dan ook onze radio hit (haha). We hebben dat op Frietrock en Catacombfest zo aangekondigd. Je merkt ook dat mensen dat effectief herkennen…

Heeft dat ook geen deuren geopend?
Of dat nu echt deuren heeft geopend, weet ik niet. Je merkt zoals ik al zei dus wel dat mensen je nummer herkennen… Maar ik denk niet dat we er rijk van gaan worden!  Dat is dan ook niet onze ambitie om er rijk of beroemd mee te worden of zo. We doen het vooral omdat we ons gewoon willen amuseren en graag in een bandje spelen. En omdat we gewoon graag met elkaar hangen, dat is altijd een goed excuus .  Het is gewoon een leuke bende om mee samen te komen.

Wat zijn dan wel de ambities als ik dat mag vragen?
Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren alles wat daarbij komt is mooi meegenomen,  we willen vooral spelen. Toffe shows, de eerste twee waren al fantastisch. Anderen terugzien bij die andere bands, zoals bij Catacombfest en Frietrock. Samen komen met gelijkgezinden. Dat zijn gewoon zeer toffe shows om te doen, zulke dingen vooral is onze ambitie.

Dus als ik het goed begrijp is Works Of The Flesh ‘’een plezant tussendoortje’’ of is dat wat kort door de bocht?
Ik zou het geen plezant tussendoortje noemen, zeker en vast niet. We hoeven er niet echt geld aan te verdienen, dat zal ook niet lukken. Maar we nemen het zeker serieus op. In die zin dat het wel goed moet zijn. We amuseren ons zeker. Motivatie nummer één is dat het voor ons alle vijf plezant moet blijven. We hebben op onze eerste shows wel heel veel verkocht, wat ook altijd fijn is om te zien. Dus we hebben zeker wel ambitie om er iets mee te doen, binnen een plezante omgeving waar iedereen zich vrij voelt.

Dus met andere woorden, jullie gaan zeker veel meer doen met Works Of The Flesh?
Zeker en vast gaan we meer doen. Op het moment is het gewoon even terug optreden en dat op ons laten afkomen, en daarvan genieten. Furore met die twintig minuten die we hebben dat heeft eigenlijk ook zijn kracht, twintig minuten binnen komen en gedaan, we kunnen dat veertig minuten doen maar het hoeft niet. Er komen dus nog nieuwe nummers, een nieuwe plaat; ik heb geen glazen bol, dus wanneer of hoe kan ik niet zeggen… maar het is zeker de bedoeling er nog iets meer mee te doen.

Op basis van die radio hit waar we het over hadden, neem nu dat je op basis daarvan iemand bij jullie aanklopt met een platencontract , met een Amerikaanse of world tour, alles erop en eraan? Zou je dat toch doen?
Als je zo een kans krijgt, doe je dat gewoon uiteraard. Er is Jan De Bie die ons promoot en enorm veel mails gestuurd heeft, toeren zit er sowieso in,  en ook in het Buitenland. Maar kijk, we amuseren ons gewoon samen… dat moet zeker zo blijven. Dat is gewoon de reden waarom we dit doen, en zullen blijven doen. Het moet plezant blijven, zonder meer. Met die vijf, dat is belangrijk. Ik wil niet dat we binnen vier jaar bij wijze van spreken aan onze zesde gitarist zitten. Works Of The Flesh zal gewoon ons vijf zijn, and that’s it! Dat is de voornaamste voorwaarde.

Is dat eigenlijk ook je persoonlijke doel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Persoonlijk wil ik toch eens op Graspop of Alcatraz staan, sowieso. Dat heb ik nog niet gedaan. Ik heb wel al in AB gestaan en zo met Musth, en ook Ieperfest en Rock Herk. Maar zo eens op Graspop of Alcatraz spelen? Dat is zeker een persoonlijk doel ja. Ik kan wat dat betreft niet voor de anderen spreken uiteraard. Wat hun doel is? Geen idee! Alles mag en niets moet. Dat vat alles samen.

Jullie zitten (of zaten) in nog vele andere projecten, valt dit te combineren met Works of the Flesh?
Naast Works Of Flesh  is er ook nog – zoals daarnet al even aangegeven  Abrahamic Liars - Niels zijn Black Metal project met Jozef (de broer van Pieter van Off The Cross) die speelde vroeger in Mästürbätör. En ook in Furia. Daar speelt Jolle gitaar i.p.v. bas. En Beuk, bas i.p.v. gitaar. Op plaat zijn dat allemaal duetten met gastzangers. Ik doe er een nummer op mee, en Cin (en wij gaan dus ook de liveshows voor onze rekening nemen). Daarnaast zijn er dus nog meerdere gastzangers op het album, waaronder bv Arne van Marche Funèbre, de zangers van Grafjammer en Wrang en nog veel meer gasten…  De band staat op 13 november op Unholy Congregation Pt.3 (https://www.facebook.com/events/893025064801651)

Daarnaast is er ook nog Izah, die leeft ook nog. Dat is eigenlijk een Nederlandse doom/sludge/post metal band. Daar is ook veel gebeurd. Enkele jaren geleden werd al het gerief van onze gitarist gestolen. We hebben een  crowdfunding gedaan met enorm veel respons op gekomen, dat werd zelfs op een moment door Johannes van Cult Of Luna gedeeld, waardoor we ook donaties uit Zweden etc kregen). Ondertussen was er een gitarist gestopt, die we nu ook al vervangen hebben. Dus op het moment dat we volop weer aan de nieuwe plaat konden beginnen werken, kwam dan covid-19… Gevolg: Ik kan al meer dan een jaar niet meer repeteren met die band omdat ik er niet binnen mag. We zijn met zes en je mag maar met vijf repeteren. Maar ook die band is dus nog steeds alive and kicking: https://www.facebook.com/IZAHband/

Als ik het goed begrijp , is het een beetje een versmelting van de scene in en rond het Antwerpse. Er leeft dus zeker iets daar – zoals ik in mijn intro al aangaf – maar ik krijg het gevoel dat het allemaal nogal ‘underground’ blijft … Alcatraz of Graspop lukt soms wel, maar niet altijd even gemakkelijk?
Op Alcatraz of Graspop mogen spelen is een erkenning, dat is zeker. We zouden daar graag spelen, uiteraard. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Alcatraz, omdat men daar heel veel doet voor de Belgische scene. Met die tent die ze nu zetten, met enkel en alleen Belgische bands de hele dag door, over drie dagen gespreid zelfs. En als je ziet dat die tent over het algemeen afgeladen vol staat, is dat zeker een goede zet. De laatste editie was zelfs bijna helemaal Belgische, Alcatraz heeft bewezen dat je een fantastische affiche kunt samen stellen met enkel inlandse bands, of toch ongeveer. We hebben bands als STAKE, AmenRa , Evil Invaders of Channel Zero die kunnen wedijveren met die absolute top in Amerika of zo. Die kunnen een volledige wei vol trekken als Belgische band. Dat we internationaal moeten kijken, want de Belgen verkopen niet? Dat heeft Alcatraz nu bewezen dat dit NIET zo is.

Zijn we als Belg niet te weinig chauvinistisch?
Ja, dat is typisch Belgisch. Bands als Emmeth, of Aborted, die al in Amerika en zo voor volle zalen spelen,  zelfs als headliner. zijn ze hier nu pas aan het leren kennen… dat is toch gewoon van de kop gerukt. AmenRa heeft zes platen moeten maken eer er iemand echt begon over te babbelen, Oathbreaker heeft een jaar nonstop getourd voor iemand hier er enige aandacht aan schonk, en zo zijn er nog wel wat bands!!

Ik heb daarover een interview gehad, met FireForce die me wisten te vertellen als ze in Duitsland spelen voor een band, er spelen in het voorprogramma; als hier een Amerikaanse (middelmatige) band komt spelen,  staan ze ook in het voorprogramma, dat lijkt me zo onlogisch
Wat je dan ook ziet is dat de zaal regelmatig leeg loopt bij die Amerikaanse band, omdat het grote deel net komt voor die lokale act (en vaak dus hun vrienden) aan het werk te zien. Dat hebben we zelf ook al ondervonden, de goede lokale band trekt vaak nog het meest publiek.

Veel succes alvast met alles wat jullie doen. Hopelijk zien we elkaar ns bij een volgend live optreden

WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving

In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier 
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses  en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.

WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.

We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper!  We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.

‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide  aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Les Nuits Botanique 2021 - Jozef Van Wissem + Fleur De Feu - Een avond in een occult sfeertje
Les Nuits Botanique 2021
Rotonde (Botanique)
Brussel
2021-09-09
Erik Vandamme

Les Nuits Botanique is al jaren de ultieme ontdekkingsreis voor de fijnproever die graag buiten de comfortzone naar de toekomst kijkt van de populaire en alternatieve  muziek. Na de scan van de COVID safe pas, wat op zich een routine wordt als je o.m. concerten bezoekt, voelde het wel een beetje onwennig aan,  want we kwamen in een heel andere omgeving terecht dat we het laatste anderhalf jaar gewoon zijn. Je werd  namelijk door een soort ‘spacy gang’ geleid naar de Rotonde , en verder kwam je in de Orangerie terecht. En buiten stond de derde locatie Scéne Parc.
Wij zakten af naar Rotonde voor een avond occult sfeertje van Jozef Van Wissem en Fleur De Feu.

We citeren even de info van Les Nuits Botanique: ‘Dominique Van Cappellen-Waldock is de frontvrouw van Baby Fire en mede-oprichtster van managementbureau Une Fois, waarmee ze vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Met Fleur De Feu wil ze met een soort ceremonie alsnog de mensen eren die in het begin van de coronapandemie gestorven zijn en waarvoor geen publieke begrafenissen hebben kunnen plaatsvinden. Het wordt een symbolisch, spiritueel en sjamanistisch optreden.’
En dat laatste is het ook geworden, een soort intieme ceremonie waarbij Fleur De Feu (****) je door haar fluwelen stem, meeneemt naar verre oorden. Haar muzikanten spelen aangrijpende mooie klanken, die je een krop in de keel bezorgen. Vooraan het podium brandt een kaars, meer symbolisch dan dit kan het haast niet worden.
Doorheen de set hangt een sacrale sfeer , die je enkel tegen komt bij een ceremonie in de kerk. Op het einde van de set mogen aanwezigen op een blaadje een naam schrijven, die symbolisch wordt verbrand , als een eindpunt of  ter nagedachtenis aan een dierbaar iemand. Velen komen naar voor, en doen aan deze ceremonie mee.
Fleur De Feu bezorgt ons op deze wijze een pakkend optreden, waar de medemens wordt geëerd. Gedurende de set blijven de drie muzikanten en zangeres statisch, maar door de manier waarop ze hun songs vocaal en instrumentaal brengen, eer je de overledenen en kom je in een sfeertje van nimfen in het sprookjesbos die dat ook deden om de natuur te eren. Fleur De Feu eert de mens op de meest intieme wijze, intens mooi.

Helemaal alleen bewandelt ook luit virtuoos Jozef Van Wissem (****) diezelfde uiterst intens mooie weg op intieme wijze. Jozef Van Wissem is een man van weinig woorden, maar laat zijn betoverende muziek voor zich spreken. Jozef Van Wissem heeft het instrument de Luit in de 21ste eeuw geloodst, door het instrument op te waarderen. Hij profileert zich vocaal tot een verhalenverteller, net als de volleerde troubadours in de middeleeuwen, op een zodanig intense, sprookjesachtige wijze waardoor je in diepe gedachte verzinkt.
Het beeld is soms huiveringwekkend, je voelt de koude rillingen van de duisternis en harde realiteit over jou. Achter dat masker schuilt de kracht van die troubadour. En dat is nu net de verdienste van deze man die zijn verhaal zo pakkend kan vertellen, dat je als luisteraar er compleet stil van wordt.
Het daverende applaus op het einde van de set bevestigt dat iedereen stevig onder de indruk was van die intieme, ingetogen , verwoestend pakkende set . Hij zorgt voor barsten in je tere ziel.
Na de regulaire set kwam hij nog voor één nummer terug, zonder al te veel woorden. Een bevestiging van een avond in een occult sfeertje …

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/jozef-van-wissem-09-09-2021.html


Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)

Footprints 2021 - Vinger aan de pols op de jazz van morgen
Footprints 2021
Minardschouwburg
Gent
2021-09-03
Erik Vandamme

We citeren even de introductie op de facebook pagina van het evenement Footprints: Met Footprints heeft Gent er sinds kort een gloednieuwe jazzbeleving bij. Een reeks showcaseconcerten, waar je de Belgische jazzhelden van morgen aan het werk kan zien. Verwacht je aan een gedurfd, avontuurlijk programma met artiesten die jazz op hun eigenzinnige manier weten te benaderen. Een muzikale viering van de ontdekkingstocht.
Op 3 september stonden volgende acts op het programma: Schreel van De Velde - Serendip Quartet - Under the reefs Orchestra - Vitja Pauwels (solo).

Dat er, wat jazz betreft, al jaren iets bloeit in Gent is geen geheim meer. Een opvallend jong publiek genoot met volle teugen van het aanbod in de Minardschouwburg , een schouwburg nauw verbonden aan de Gentse Geschiedenis.

Schreel Van De Velde (****)
mocht de spits afbijten. Het duo - drum en gitaar - heeft in verschillende projecten zijn kunnen al bewezen. Samen ontstaat een magie. De heren vullen niet enkel elkaar aan, ze voelen elkaar perfect aan en dat binnen een set waar sfeerschepping en improviseren bovenaan staat.
De speelse wijze waarmee de band het publiek vaak op het verkeerde been zet, werkt trouwens heel aanstekelijk op de dansspieren. Je voelde de adrenaline door je, hierop stil zitten was onmogelijk.
Een kleurrijk, gevarieerd klankentapijt was het aanbod.

Serendip Quartet (****) is een naam die verwijst naar het Perzische sprookje van ‘De Drie Prinsen van Serendip’ door Amir Khusrau . Ze brachten met 'Queen of Fire' een plaat uit geïnspireerd op het verhaal van de vele vrouwen in de Democratische Republiek Congo die de afgelopen 20 jaar het onderwerp waren van aanslagen.
Emotioneel beladen klinkt en giert het, als ze de rauwheid van dit bestaan onderstrepen. Ook hier valt op hoezeer de muzikanten elkaar blindelings vinden. Weemoed, pijn en smart worden verbonden met deze songs waaruit hoop voortvloeit.
Serendip Quartet drukt ons met de neus op de feiten, zonder de beelden daarvan te tonen. Door hun muziek haal je wel die beelden voor de geest. Een heel confronterend optreden trouwens, dat dus je hart diep raakt en aan je netvlies kleeft. Sterk intens indrukwekkend dus.

Ook Under the Reefs Orchestra (*****) bespeelt uiteenlopende emoties van de luisteraar. Over hun in 2020 uitgebrachte schijf schreven we: ‘Under the Reefs Orchestra’ is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust brengt.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Under the Reefs Orchestra bestaat slechts uit drie muzikanten, gitarist Clement Nourry, baritonsaxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard. En toch voelt het aan alsof een gans orkest staat te spelen. Het trio verstaat de kunst van een bedwelmend, oorverdovend geluid. Dit trio verlaat de comfortzone van instrumentale muziek . Je verdiept in je gedachte en je wordt omvergeblazen. Een magische mooie trip dus.

Vitja Pauwels [solo] (****) bezorgde ons al enkele keren koude rillingen in zijn gitaar virtuositeit,  o.a. bij Naima Joris. Hij steekt zodanig veel gevoel in zijn gitaarspel, dat hij ontroert en je van je sokken blaast.
Of dat ook helemaal alleen op dat podium zou lukken? Jawel hoor, de man had verschillende gitaren bij zich, die elk een eigen insteek hebben. Wat een variatie.
Ingetogen momenten, met een haast akoestische inbreng, lekker alle teugels los vieren en lichtjes flirten met geluidsnormen. Hij raakt ons steevast, die je in een bedwelmende sfeer doet weg drijven. Heerlijk.
Vitja Pauwels etaleert niet enkel zijn talent als volbloed gitaar virtuoos, hij leeft zich uit op dat instrument, en dat maakt hem zo  bijzonder in de nieuwe lichting jazz.
Elke gitaarriedel speelt hij met zoveel gevoel dat je als luisteraar onder hypnose wordt gebracht en een gelukzalig gevoel krijgt. Op zijn eentje pakt hij ons letterlijk in met z’n kleurrijk (gitaar)klankentapijt. Schitterend!

Organisatie: Footprints, Gent

Belgian Blast Festival 2021 - Een rollercoaster vol energieboosts
Belgian Blast Festival 2021
OC de Coorenaar
Desselgem (Waregem)
2021-09-04
Erik Vandamme

Blast From The Past Festival is uitgegroeid tot een begrip binnen de indoor metal. Op 11 december zal er zelfs een nieuwe editie plaatsvinden in Kuurne met o.a. Cyclone, Ostrogoth, Tokyo Blade en Sortilège. De affiche ziet er dus weer schitterend uit.
Meer info op https://www.facebook.com/events/1502036593280374  
Maar nu was er een heuse Belgische editie onder Belgian Blast Festival in OC De Coorenaar in Desselgem (Waregem). De opkomst was wat aan de magere kant, want er waren meerdere festivals die avond, o.a. Crammerock. Maar de afwezigen hadden, naar goede gewoonte, ongelijk. Want het was een topavondje …

De avond openen is altijd een moeilijke opgave, er stond nog weinig volk in de zaal maar dat kon Entheogen (***1/2) niet tegen houden om alle registers open te trekken. De band gaat als hongerige wolven tekeer op het podium, de riffs en de soli klieven door ons vege lijf en voor je het weet heb je een rollercoaster vol energieboosts. Entheogen gaf een goede indruk, we zien duidelijk potentieel maar helaas kwamen de vocals niet altijd boven de orkaan van muzikaal geweld. Er zijn dus nog werkpuntjes.

At The Front (****) timmert al enkele jaren aan de weg, en heeft ondertussen een sterke live reputatie opgebouwd. De band had blijkbaar lang stil gezeten door corona en dat was in het begin van de set ook te merken. Het geluid zat ook niet direct goed en de band kwam wat  traag op gang. Maar verder hadden we een geoliede machine, vooruit gestuwd door een erg beweeglijke, charismatische frontman die wild om zich heen slaat en zijn publiek aanport.
At The Front zet in een wervelende finale de puntjes op de 'i' en deed een muzikale aardbeving ontstaan in een ondertussen wat voller gelopen zaal. We genoten alvast  met volle teugen van hun energieke set!

Primal Creation (****) heeft een nieuwe plaat uit . We schreven over 'News Feed': Primal Creation bewijst met deze plaat  hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.  
Live creëert de band een wervelstorm van geluid, die de songs sterk doen uitkomen. De zaal was wat uitgedund, maar de beweeglijke (soms gevaarlijke) molenwieken van de frontman Koen Mattheeuws passen in het geheel . Ook is er een dosis humor in hun muziek !
Bovendien waren we diep onder de indruk van de gitaarriedels en de vlijmscherpe riffs van de gitaristen en de bassist, mooi aangevuld door de drums . Eénieder is belangrijk in de sound!
Hier kon, een moshpit ontstaan door het knallend en knetterend klankentapijt. Dit was een groovy thrash feest, waarop we stonden te headbangen.

Ook Fields Of Troy (*****) heeft ondertussen zijn kunnen bewezen. Wat hen zo bijzonder maakt, is een rollercoaster aan metal emoties die recht door je hart boren. Het is de grote verdienste van de muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. Een angstgevoel en innerlijk genot overvalt ons.
Fields of Troy legt de lat hoog. Louis gaat zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Hij bespiedt zijn publiek vervaarlijk. Een muzikale wervelstorm waarbij de demonen ons strak in de ogen kijken en die de poorten van de hel doen opengaan, waardoor we trillend op de benen totaal verweesd achterblijven..

Woyote (*****) roert in het metalwereldje. Mike Doling (behalve bij Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome
Met hun single “The Hard Way” en “Way of the Wolf” liet de band reeds van zich horen, en ook nu, op het podium bewees de band dat top muzikanten samen brengen niet per se hoeft te resulteren in een routineklus afwerken. Niet alleen waren we onder de indruk van de verschroeiende solo's , of de bedwelmende vocale inbreng, ook het spelplezier van deze band werkt uiteraard heel aanstekelijk op het ondertussen toch goed opgekomen publiek,  die lekker uit de bol ging . Stevig, sferisch en knallend hard klonk het.

Met After All (****) staat een levende legende op het podium van Belgian Blast Festival. De band is al bezig van de jaren '90 en heeft met de grote namen binnen de thrash metal scene op het podium gestaan.
After All heeft reeds vele personeelswissels doorstaan; de recente is de nieuwe zanger Mike Slembrouck wiens hoge vocals perfect past binnen het concept. After All doet wat ze moeten doen, een lekker strakke set spelen met alle thrash ingrediënten. Niks meer, maar ook niets minder.
Ze laten de muziek voor zich laten spreken. Persoonlijk hadden we graag wat meer variatie gehoord, toch ging het publiek stevig uit de bol. Een verschroeiende set. Missie geslaagd!

Ondertussen was het bijna middernacht toen afsluiter Cowboys & Aliens (*****) het podium betrad. De band hoeft ondertussen niets meer te bewijzen; al sinds 1996 zijn zij bezig. Ze waren de perfecte afsluiter van deze avond. Wat een energieke rollercoaster en gevarieerde sound.
Op Alcatraz verliet Cowboys & Aliens maar al te graag de comfortzone van stoner. Ook nu hoorden we dit. Er is de zeer charismatische frontman, die met grappen en grollen de sfeer erin houdt, en de muzikanten etaleren tonnen spelplezier. Sterke set bijgevolg!

Organisatie:  Blast From the Past Festival


Guy Verlinde - ‘Do it yourself’ … wat je zelf doet, doe je beter; ook al zit je te prutsen, prutsen is ook nodig om het licht te zien

Guy Verlinde is een bluesmuzikant die z’n sporen al heeft verdiend. Hij is voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de wieg van de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met ‘Standing in The Light of a Brand New Day’ bracht hij eind augustus zijn nieuwste solo plaat op de markt, wij hadden een fijn gesprek met Guy.

Laten we even terugkeren in de tijd. Je bent voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Hoe is alles begonnen - vertel eens meer over die projecten?
Ik ben begonnen met muziek toen ik 16 a 17 jaar jong was. Ik was al heel snel gepassioneerd door de blues. Zo ben ik van het ene groepje in het andere, het ene al meer succesvol dan het andere , terecht gekomen. Rond mijn 32ste, op een moment dat je al wat kilometers hebt afgelegd en eveneens op een moment dat je  weet  wat  niet wil, maar ook nog niet wat je wel wilt. Werd, het me al duidelijk dat ik vooral  mijn eigen ding moest doen. Ofwel werd ik een middelmatige blues muzikant die afgeleide koppies maakt van de grote helden; Ofwel  zou ik dus mijn eigen weg volgen, en dat was de eerste stap met The Mighty Gators in 2008. Dat was eigenlijk  onder de naam Lighthnin’ Guy & The Mighty Gators. Daar ben ik begonnen met slide gitaar en harmonica. We brachten een beetje een mix van Chicago Blues en New-Orleans blues. Die band is pijlsnel gegroeid, in ons eerste jaar in 2008 speelden we 32 concerten, waaronder een tour in Oostenrijk en we hadden toen ook een live plaat opgenomen.
Later kwamen de ‘growing pains’ zoals mensen die door omstandigheden de groep verlaten en dergelijke meer. Dat is trouwens een beetje het verhaal van alle bands. In die tien jaar, tussen 2008 en 2018 hebben we een heel mooi parcours afgelegd. Heel mooie platencontracten, de eerste keer in AB en Blues Peer, het zijn enkele hoogtepunten van de vele die we met die band hebben gehad. Die band is dus gaandeweg geëvolueerd van eerder ‘Chicago & New-Orleans blues‘ naar mijn eigen sound en eigen ding.
In 2015 besloot ik mijn eigen naam te gebruiken en werd de band Guy Verlinde & The Mighty Gators. De reden? Lighthnin’ Guy & the Mighty Gators was meer ‘party’ maar wat ik deed werd meer en meer persoonlijk, vandaar die naamverandering. Ik dacht, als Thorbjørn Risager en  Erja Lyytinen bekend kunnen worden met hun eigen naam, dan kan ik dat toch ook als Guy Verlinde.
The Houserockers van de andere kant, was een heel onverwacht succesverhaal. Er werd me gevraagd om op Kwadendamme Blues Festival een ode te doen aan Hound Dog Taylor. Met de bedoeling om dit te beperken tot  één optreden, maar dat viel zodanig goed mee, dat we vonden dat we daar iets moesten mee doen. We besloten ons volgende optreden in The Bordeline in Diest op te nemen en daaruit is de plaat ‘Plays Hound Dog Taylor’ ontstaan. Dat heeft een mooi leven beginnen leiden. Zo stonden we niet alleen terug op Blues Peer, maar speelden we ook in het buitenland zoals Noorwegen. De ode aan Hound Dog Taylor, mijn grote voorbeeld – ruwe slide Blues – was dus zeker een hoogtepunt op zich. In 2018 heb ik dat allemaal een beetje naast mij neergelegd om solo iets uit te bouwen. Omdat ik aanvoelde dat die akoestische muziek belangrijker werd voor mij.
Ik heb de beide projecten op een hoogtepunt neer kunnen leggen. Met The Houserockers heb ik nog een cd ‘How How How’ uitgebracht met nummers in de traditie van Hound Dog Taylor, maar dan eigentijds en met eigen composities. En met The Mighty Gators nam ik nog het album ‘X’ op. We hebben daarmee een tour gedaan, naar aanleiding van onze tiende verjaardag in de eerste helft van 2018. In de tweede helft werd het een ‘Farwell tour’. We hebben daarmee in OLT Rivierenhof, AB, De Roma, Cognac Blues Passions, …  gespeeld. De cirkel was gewoon rond.
In 2019 wou ik wat intiemer,  en van daaruit is mijn eerste solo plaat ‘All is forgiven’ ontstaan. En nu is er dus ‘Standing in the Light of a Brand New Day’.

The Houserockers zijn gesplit dacht ik, niet? En komt er ooit nog iets uit van The Mighty Gators?
The Houserockers zijn niet gesplit, op een bepaald moment moet je kiezen om er echt compleet voor te gaan. En iedereen was ondertussen ook bezig met andere projecten. Het was een mooie rit geweest. En we hebben het gewoon mooi afgerond. Maar is zeker geen split geweest. Het kan goed zijn dat we binnen enkele jaren er terug iets mee doen. Hetzelfde geldt voor The Mighty Gators, we kunnen dus niet zeggen dat we gesplit zijn. Beide projecten staan gewoon even ‘on Hold’. Misschien voor altijd, maar even goed ontspruit er binnen enkele jaren toch iets nieuw met diezelfde projecten.

Samen met Tiny Legs Tim sta je ook aan de wieg van de Gentse Blues scene, die nauw verbonden is aan de bluesclub Missy Sippy. Vertel daar eens iets meer over
Sommige dingen plan je in het leven, andere komen onverwacht spontaan op je af. In 2011, bij gebrek aan bluescafés in Gent, ben ik met een elektrische bluesjam begonnen. Ik had toen al wat maturiteit en wat naam gemaakt als Lightnin’ Guy. Samen met Tim ben ik begonnen met ook akoestische jams te organiseren. En zo zijn we in Hotsy Totsy beland, waar we Marie Follebout leerden kennen. Het was voor Marie tijd om haar eigen verhaal te schrijven. En doordat er bij die bluesjams zoveel animo was, is de Missy Sippy ontstaan. Logischerwijze zijn Tim & ik daar beginnen bluesjams en optredens organiseren. We hebben een hele nieuwe generatie blues muzikanten podiumkansen gegeven. Het verschil met andere bluesjams is dat iedereen met iedereen speelt ongeacht het niveau. Bij veel bluesjams willen de goede vaak niet spelen met de beginnelingen. Dat hebben we bewust willen vermijden. Dat heeft er wellicht voor gezorgd dat sommige mensen afhaakten, maar ook dat jonge mensen wel op het podium durfden komen. Daardoor hebben we een soort sfeer gecreëerd van ‘iedereen helpt elkaar’. Dat is op de dag van vandaag nog steeds zo. Neem nu Olivier Vander Bauwede waar ik nu in duo mee speel en ook veel gespeeld heeft op mijn nieuw album, is zo iemand die ik leerde kennen op de bluesjams. Hetzelfde met Toon Vlerick die ook naar de bluesjams is gekomen, hij heeft ook enkele jaren bij The Mighty Gators gespeeld. Hij speelt nu bij Absynthe Minded en andere projecten.
Weet je, ik heb altijd kansen gekregen als jonge muzikant waardoor ik het gevoel heb dat je zelf jongeren de kans moet geven. Dat is trouwens hoe de bluestraditie altijd gewerkt heeft. Daarom ben ik blij dat er nu een florerende blues scene is in Gent. Ik heb me wel een beetje terug getrokken, omdat ik voel dat het loopt en goed draait. Blij dat het nu nog steeds blijft lopen.

Is het geen groot voordeel dat je in Gent een grote florerende muziek scene hebt, zoals in de jazz, die open staat voor veel waardoor je daar ‘gemakkelijker’ (ik wik mijn woorden) iets kunt mee doen? Of zie ik dat verkeerd?
Ja, maar Gent stond vroeger  niet open voor blues. Ik heb bijna nooit in Gent gespeeld. Men keek een beetje neer op Blues in Gent. Het was meer de stad van de Jazz en alternatieve pop en rock muziek . Maar blues heeft het ook soms een beetje aan zichzelf te danken, omdat het zich soms wel profileert als bluesrock, bier drinken en platte ambiance. Terwijl Blues veel meer is dan dat. Daarom ben ik ook blij dat er in de Missy Sippy akoestische jams zijn geweest, waarbij we naar die meer Afro-Amerikaanse blues konden gaan. En minder de blues rock van ZZ Top of zo, waar niets mis mee uiteraard. Maar bluesrock staat toch dichter bij hardrock of classic rock dan bij de blues van Muddy Waters en zo. Er was dus weinig blues in Gent, maar doordat we die bluesjams op zo een bijzondere wijze deden, zag je dat plots studenten van het jazz conservatorium in Gent plots geïnteresseerd geraakten om naar die bluesjams te komen. Hun ogen vielen dan ook open wanneer ze jonge mensen heel wild op die blues zagen dansen. Terwijl jazz toch wat meer gereserveerder was. In het begin was het dus moeilijk, maar doordat er nu veel muzikanten zijn  die de blues energie ontdekten , kreeg de bluesscene een hele grote lift in Gent.

Leeft blues dan bij de jeugd, want ik heb altijd de indruk gehad dat jongeren toch eerder naar die Bluesrock gaan, zoals ZZ Top, en niet echt die Blues van Muddy Waters bijvoorbeeld? Of zie ik dat verkeerd?
Het klopt, toen ik veel naar de Banana Peel ging was ik altijd de jongste. Maar wat de Gentse bluesscene en Missy Sippy hebben bewezen, dat vele jongeren wel open staan voor bluesmuziek wanneer ze de kans krijgen om in contact te komen met goede bluesmuziek. Ik ken geen enkele club waar jonge mensen ‘s avonds gaan dansen op oude bluesmuziek. Meestal zijn het oudere mensen die pintjes staan drinken terwijl ze genieten van blues, daar is ook niets mis mee. Maar in Missy Sippy hebben ze dus die danstraditie kunnen doen heropbloeien. Wat er ook vaak over het hoofd wordt gezien is dat vanuit de Lindy Hop en de Swing dansscene er een ook een florerende blues dansscene is ontstaan waar koppels hele avonden op bluesmuziek dansen.  Dat wordt jammer genoeg nog te weinig gelinkt aan de globale bluesmuziekscene. Zo speelde ik in o.a. Rijsel, Antwerpen en Brussel voor een volle zaal dansers, die een hele avond dansten op trage bluesmuziek. Dit noemt men ‘Slow Drag’ avonden. Fantastisch om mee te maken, maar jammer genoeg te weinig gekend bij het traditionele blues publiek. En dat waren trouwens meestal jonge mensen, dus het stemt me hoopvol dat bluesmuziek niet zal uitsterven. Sommige clubs moeten enkel durven openstaan en leren hoe ze die jonge mensen kunnen bereiken, en daar is Missy Sippy heel goed in geslaagd.

Iets totaal anders. In 2010 werd je werkloos en koos je voor een leven als beroepsmuzikant, klopt dat? Was dat ook geen risicovolle beslissing, want echt rijk kun je met muziek niet worden in ons landje?
Ik ben daar ingerold. Ik was anders wel tevreden geweest wanneer ik naast mijn job in een band had gespeeld, vier à vijf keer had kunnen optreden in de maand, om de twee jaar een cd kunnen opnemen, en links en recht een festival kunnen spelen. Maar in 2009 verloor ik mijn job door de economische crisis, maar ik kreeg toen ook mijn eerste platencontract bij Parsifal. En na elf jaar te hebben gewerkt leek het me een goed idee om zes maanden te doppen en mijn album op te nemen. En ik ging er vanuit dat ik daarna een job zou moeten gaan zoeken. Ik ondervond vlug dat ik alles beter kon organiseren. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn eerste mails versturen om acht uur in de ochtend, terwijl de meeste muzikanten dit pas kunnen na hun job, het eten en zo. En dan is dat pakweg zes à zeven uur in de avond. In die zin heb ik een grote voorsprong op iemand die dit niet full time met muziek kan bezig zijn. Daarnaast zat ik vroeger in de socio-culturele sector, waar ik sowieso veel dingen heb moeten organiseren. Alles wat ik daar geleerd heb, gebruik ik voor mijn eigen muzikale carrière. Door meer tijd te hebben om te kunnen bellen en mailen, kreeg ik plots meer optredens. En ik kreeg veel steun van het platenlabel. Nico Mertens van Parsifal heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn muzikale carrière. Rijk zal ik er inderdaad niet van worden, maar ik kan er wel van leven. Op een gegeven moment komt ‘de kar’ in beweging, en is het gemakkelijker om die in beweging te houden dan die vanuit stilstand in beweging te krijgen. En sinds 2012 doe ik buiten de spotlight van de avond concerten ook schoolconcerten. En zo kon ik er op een gegeven moment van rond komen. Ik leef redelijk sober, dat helpt ook. Ik heb als muzikant al veel meer bereikt dan ik ooit had gehoopt: ik heb meerdere keren op Blues Peer en in de AB gespeeld. Ik hoopte om ooit één plaat op te nemen, maar dit nieuw album is ondertussen al mijn dertiende plaat. Ik kom misschien niet in de grote media, maar “I’m living the dream”. En dat is toch bijzonder.

Nu is er ‘Standing in the Light of a Brand New Day’. Ik vind het een zeer warme, aanstekelijke schijf, maar niet typische blues (dat is positief bedoeld ).  Je verlaat vaak de comfortzone van het genre. Is dat bewust of zie ik het verkeerd?
Ik beschouw mezelf nog steeds als een ‘bluesman’. Maar het eindresultaat is niet altijd een typische bluessong meer. Op een bepaald moment moet je keuzes maken en daarom ben ik blij dat ik steeds meer mijn eigen identiteit aan mijn muziek kan geven. Mijn liedjes klinken niet meer als de slide blues van Elmore James of de fingerpicking van bijvoorbeeld Mississippi John Hurt of Fred McDowell. Maar ik vertaal die slide en fingerpicking nu steeds meer naar mijn taal. En combineer die oude bluestraditie met mijn voorliefde voor bijvoorbeeld Wereldmuziek, Bob Dylan, Tom Waits, … De plaat toont vele facetten van mijn identiteit. Sommigen zullen ontgoocheld zijn omdat het geen typische blues plaat is, andere houden van die hele rijke mengelmoes van blues met een eigen inbreng van stijlen. Vroeger maakte ik genre albums, nu wil ik enkel nog Guy Verlinde platen maken. Op ‘All Is Forgiven’ wilde ik terug naar de basis met kleine uitgeklede akoestische songs. Maar nu had ik het gevoel dat ik klaar was voor een volgende stap, waardoor de songs terug wat meer aangekleed worden. De blues zit er nog in, maar zit nu wat meer verstopt. ‘Standing in the Light of a Brand New Day’ gaat over een nieuw begin, opgenomen in één van de moeilijkste tijden van mijn leven, maar wou er een positieve eigentijdse flow aan geven.
Kijk, als je iets maakt dat al ooit gedaan is, voeg je heel weinig toe. Vandaar dat ik bewust mijn eigen weg aan het gaan ben als songwriter. Ik kan proberen Muddy Waters na te doen, maar dan voeg ik niets toe en het zal nooit zo diep gaan als het origineel. Daarom kon ik mijn eigen originaliteit als Guy Verlinde ontdekken.

De plaat straalt ook veel warmte uit, niet alleen vocaal, maar ook instrumentaal. En toch hoor ik er ook wat weemoed in, klopt dit? 

Sinds maart vorig jaar is het leven ontwricht. Normaal werk je hard om vooruit te gaan, maar van maart vorig jaar werk ik nog hard om niet achteruit te gaan. En dat is heel moeilijk, want alle optredens vielen plots weg. Tussen maart en juli heb ik geen gitaar gespeeld, ik had gewoon geen fut. Er kwam zelfs stof op mijn gitaar. Normaal ging ik in mei 2020 een album opnemen, maar we mochten niet meer repeteren en ook niet opnemen. En daarnaast was er ook geen geld meer. In  juli 2020 mochten we terug even optreden. Maar niet voor lang, want in augustus vielen bijna alle optredens terug weg. Toen besliste ik om studiotijd te boeken, zonder te weten hoe ik het zou betalen. Zo heb voor het eerst een crowfundingcampagne gedaan. En de grote steun van de vele fans heeft me erdoor geholpen. Niet alleen dat, ik heb ook met heel veel bevriende muzikanten samengewerkt aan deze plaat. Zo staan er zeventien muzikanten op de nieuwe plaat. En die warmte waar je van spreekt, die kom door dat iedereen de studio zag als een soort lichtpunt in moeilijke tijden. Het was een moeilijke periode, vandaar dat weemoedige, maar eigenlijk is die plaat iets heel positief geweest. Het was een soort muziektherapie.

“In July” is dan weer zo een typische blues klepper, je waant je prompt rond het kampvuur of in een bruine kroeg. Is dat hoe je blues moet zien of is dat wat te clichématig bekeken? Wat is blues tegenwoordig
Dat is de laatste song op het album. Het album begint met een donkere sfeer bij “Breaking Dawn” met zware synthesizer. Die wordt weggeduwd door een resonatorgitaar, die het eerste licht evoceert. Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos. Zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen.
Wat mij vroeger als kind altijd dat zorgeloze gevoel gaf? Dat was het begin van de zomer. De school was gedaan, de vakantie begon, het was altijd goed weer, we gingen op reis, ... Dit liedje is de muzikale interpretatie van een zorgeloze dag. En ik wou ook een moment waar de chromatische harmonica van Olivier Vander Bauwhede een hoofdrol kreeg. In Missy Sippy en andere projecten speelt Olivier voornamelijk Blues mondharmonica. Maar hij speelt heel mooie chromatische mondharmonica dat we kennen van Toots Thielemans en hij studeert jazz harmonica in het conservatorium in Brussel. Met dat concept in gedachten hebben we samen dat nummer ‘In July” gemaakt. Het is een klein niemendalletje, maar een mooie afronding van de plaat.

Je hebt in Amerika – de bakermat van de blues gespeeld – ik meen in een interview te hebben gelezen dat je bewust koos om altijd in kleine kroegen te blijven spelen om je roots niet te verloochen? Kun je dat wat meer toelichten
Pas op, als ze me vragen voor het Koning Boudewijn stadion zal ik niet nee zeggen. Maar wat wel een feit is, als je een hele tijd in culturele centra en op grote festival speelt, dan verlies je het intimistische en directie contact met het publiek. Ik hou van in kleine veneus te spelen, omdat je dan dicht bij je publiek zit. Daarom heb ik dat vooral gedaan, omdat ik bang was dit te verliezen. De connectie met de mensen in de zaal vind ik heel fijn. Die kleine clubs zijn heel fijn om te spelen. Maar de grote podia op hun beurt zorgen er dan weer voor dat er meer deuren openen en je een groter publiek kunt bereiken.

Is het jouw ambitie om op die grote podia te staan en kan dat ook lukken met Blues?
Het is niet per se mijn ambitie. Maar wat er kan gebeuren is dat je opgepikt wordt als voorprogramma. Zo heb ik het voorprogramma gedaan van John Mayall in de grote zaal van Ancienne Belgique, dat uitverkocht was, en van Tony Joe White in een uitverkochte Roma. We hebben op Blues Peer gestaan, dezelfde dag als BB King. Soms verwarren mensen beroemd zijn met populariteit. Ik wil wel dat mijn muziek populair is, maar ik hoef niet persé beroemd te worden. Je ziet veel artiesten in de media komen, maar het gaat zelden over hun muziek. Ze zitten in spelprogramma’s en geven interviews over hun kledij of ontmaagding (haha). Ik wil dat het eerder gaat over mijn muziek, dan over mezelf als mens.  
Vandaag kun je als bluesmuzikant een groot publiek bereiken via bijvoorbeeld Spotify. Het nadeel is dat je met streams weinig geld verdient. Het is vooral de kunst om gelukkig te zijn op de plaats waar je staat. En vooral te kunnen vooruit kijken naar een plaats waar je graag zou willen naartoe gaan.  Sommige mensen zijn gefrustreerd, ook al staan ze op het toppunt van hun roem. Doordat ik het gevoel heb, dat ik al meer bereikt heb dan ik ooit verwachtte, is alles wat ik nu doe een cadeau. Ik ben vooral dankbaar. Je moet kunnen dankbaar en verwonderd blijven, maar er is natuurlijk niks mis met ambitieus zijn. Neem nu het nieuwe album. Ik kan er niets meer aan veranderen. Het is als het een papieren vliegtuigje dat ik in de lucht gooi, en ik weet niet waar het zal terecht komen en of het zal worden opgepikt door de grote media. Ik blijf ze sowieso goed vinden, ongeacht het aantal streams en verkoopcijfers. Het feit dat de plaat er is, is al een enorm succesverhaal. Voor mij hoeft die niet nr. 1 te staan. Is dat wel zo, zoveel te beter. Hahaha

In normale tijden speel je jaarlijks zo’n 150 concerten in binnen- en buitenland. Op diezelfde optredens verkoop je dan elk jaar zo’n 2000 cd’s/lp’s. Allemaal inkomsten die je misliep door covid-19. Zowel financieel als mentaal een zware streep door de rekening. Super dat je niet bij de pakken blijft zitten, is deze release een soort uitlaatklep om die moeilijke tijden een plaats te geven?
Normaal gesproken is alles één grote ketting. En die ketting is stilgevallen. Niet enkel de inkomsten uit optredens vielen weg, maar ik verkocht ook geen CD’s meer en ook zullen de SABAM de komende jaren lager zijn. Ik zal nog een paar jaar moeten vechten, om terug te staan waar ik stond. En dat dit album er is, is dankzij de crowdfunding van de fans. Zonder hun de steun was dit niet mogelijk geweest. Ik heb kunnen rekenen op mensen die blijkbaar geraakt worden door wat ik doe. Dat raakt me enorm.

Wat zijn de verdere plannen trouwens, deze plaat live gaan voorstellen?
Naast de duo concerten met Olivier, ben ik een nieuw band project gestart: Guy Verlinde & The Artisans of Solace. Op 21 september is de première in Luik en op 25 september staan we in de Minardschouwburg, Gent. Omdat het nieuwe album rijke drumpartijen en arrangementen heeft, vond ik het nodig om deze in een iets grotere bezetting live te gaan spelen. Het is trouwens ook iets nieuws voor de fans, ik kijk er naar uit. De tour duurt tot december, dan neem ik een pauze. En hernemen de optredens terug vanaf half januari. En hopelijk kunnen we in 2022 terug schoolconcerten spelen. Er staat veel op de agenda, maar tegenwoordig is het niet gemakkelijk om plannen te maken.

Met al je ervaring, welke goede raad wil je beginnende muzikanten die in je voetsporen willen treden, meegeven?
Ik zou zeggen, tot jouw muzikale kar begint te rollen, zorg zelf dat die in beweging komt. Doe het in het begin vooral zelf, want geen enkel professional gaat een kar vanuit stilstand in beweging brengen. Een manager of boeker kan vaart geven aan een kar in beweging en deze op mooie nieuwe wegen laten rollen, maar ze zullen je nooit uit een repetitie kot komen halen. Een boeker heeft twintig of dertig groepen en die werken per momentum. Eens een nieuwe cd en een tour er is, is er 100% focus. Maar eens deze voorbij is focussen ze op een andere groep. Je moet, gelijk welke genre je ook speelt, een ‘punk ingesteldheid hebben. Het gewoon zelf doen kan tegenwoordig relatief eenvoudig en goedkoop: je kunt zelf je muziek opnemen, zelf je muziek (online) verdelen, video’s opnemen, …  Veel jonge muzikanten staren zich blind omdat ze op de roster staan van een grote boeker. Maar die kar moet je echt eerst in beweging krijgen. Dat kan frustrerend zijn en het is keihard werken. Maar het is ook enorm rewarding, wanneer je kan beginnen optreden, een plaat kan uitbrengen en erkenning krijgt voor die liedjes die je in de zetel of op je kamer tot stand kwamen. ‘Do it yourself’ wat je zelf doet, doe je beter. Ook al zit je te prutsen, maar prutsen is ook nodig om het licht te zien (haha)

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met je nieuwe plaat en hopelijk tot ergens op een podium!

Pagina 1 van 107
FaLang translation system by Faboba