logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

frank_carter_an...
slift_aeronef_1...
CD Reviews

Next!

Oez’n demotape (cassette)

Geschreven door

Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave covergroep Midlife die bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears) had opgericht. Maar met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. De band bestaat uit twee gitaristen (Bruno Vermote en Christof Vanhulle), saxman Lieven Depraet en tegenwoordig ook drumster Jo Laeremans (in eerste instantie was het een andere drummer).

De band kreeg in de streek al heel wat speelkansen en mocht enkele festivals doen (Ploezerock, Ratrock…). Intussen is de band meer en meer op elkaar ingespeeld en komt deze demo dan ook op ‘t goede moment.
We horen vier tracks die opgenomen werden door Wouter Maene en dan nog vier live tracks vanop Ploezerock 2023. Voor de mastering van de tracks zorgde Chesko Vandekerkhof (Der Klinke).
Bij het beluisteren van “Abuse in Paradise” horen we muziek dat vrij klinkt, rechtuit en zonder veel franjes of ingewikkelde toestanden We wanen we ons eind jaren 70 en begin jaren 80 waar punk en beginnende wave bandjes songs in deze stijl maakten zoals bijvoorbeeld Vice Squad, The Germs of X-Ray Spex. Tekstueel ‘Direct in your face’ zou ik zeggen. En bij een aantal songs werkt dat goed. Op “Abuse in Paradise” horen we een sound dat mooi homogeen klinkt.
Op “Basic” horen we meer gelaagdheid en diversiteit. Een baslijn vormt de intro en de song wordt verder mooi uitgewerkt. De tekst doet de rest.
“Freak” heeft een fijn refrein met een ritmische zang van Saskia die voor het verschil zorgt. Ook de drum, de sax die voor de sfeer zorgt samen met wat fijne gitaarklanken zorgen voor een mooi resultaat.
“Lovesong” (opgenomen door Gus Gouldsbrough) is een alternatief liefdesliedje met gitaarwerk dat mij qua sfeer en structuur wat aan “Submission” van de Sex Pistols doet denken. Voor de rest heeft het niets gemeen met eerder genoemd nummer. Het is gewoon een wat voorspelbare doch degelijke track.
Op de live-kant van de cassette krijgen we eerst een intro van Luc Dufourmont die de band aankondigt. Daarna komt “Who Cares” waar ze met de titel verwijzen naar de lijfspreuk van Steenie (de vroegere baas van Café Den Deugniet). Een nummer waarmee ze sfeer kunnen maken tijdens optredens. “War” is een nummer met potentie: mooi opgebouwd met een sfeervolle intro. Luister naar de samenhang van drum, gitaar, bas en sax. Daarna volgt het punkgedeelte van de song om vervolgens terug te eindigen in de stijl van de intro. Mooi gedaan. Een topnummertje.“Greedy” kan mij tekstueel bekoren maar muzikaal blijft het iets minder hangen.

Deze demo geeft een goed beeld weer wat je van de band kan verwachten en waartoe ze tot op heden in staat zijn. Er zit potentie in die met nog wat groeiwerk, productie en ervaring alleen maar kan verbeteren en tot nog betere resultaten kan leiden. En live is het altijd een feestje.

Punkrock
Oez’n demotape (cassette)
Next!

Beordeling

Ironborn

After The Flood

Geschreven door

Ironborn begon ooit als een coverband, maar omdat het publiek de eigen songs net zo hoog waardeerde als de covers, lieten ze die laatste al snel achterwege. Deze heavy emtalband bracht in 2017 een eerste EP uit, die lovende reviews kreeg. Onder meer door de coronapandemie duurde het tot dit jaar vooraleer de band hun eerste full album ‘After The Flood’ kon voorstellen aan het publiek. Voor de mix zat er met Lander Cluyse (Amenra, Oathbreaker, King Hiss, Allöchtöön, Serial Butcher, ..).
Misschien hebben de recente overstromingen er iets mee te maken, maar we zien ‘flood’ nu regelmatig opduiken in titels van songs en albums. Toch is de verwijzing meestal symbolisch.

Het album opent met “Bloodbound” en die song is met zijn klassieke, melodieuze heavymetal toch zowat het visitekaartje voor wat volgt. Deze song zit wat in hetzelfde straatje als pakweg Thorium, Tailgunner of Witchlords. Ironborn koos voor een heel eerlijk geluid op dit album: niet overdadig opgeblazen en opgepoetst en dus dicht bij hoe deze band live klinkt.
Een songtitel als “Prison Grounds” (naar één van de tenten op het festival Alcatraz) leert ons dat Ironborn blijkbaar de ambitie heeft om op dergelijke grote festivals te willen spelen, of misschien net niet. De song heeft een mooie intro, de gitaren gaan lekker tegen elkaar op en er is een catchy, meezingbaar refrein, maar het klinkt allemaal heel klassiek. De opeenstapeling van metal-clichés in de lyrics is een sneer naar ‘oude’ bands die telkens opnieuw op dergelijke festivals geprogrammeerd worden, maar die muzikaal niet meer relevant zijn.
Het akoestische en instrumentale intermezzo “Anpu” is niet echt nodig. De volgende song, “Guardian Of The Scales”, heeft al een eigen en heel degelijke intro. Hier horen we voor het eerst de grunts van gitarist Bjorn als aanvulling op de cleane vocalen van zanger Tom. Een aangename ontdekking. Zonder de grunts had dit een song van Nevermore kunnen zijn.
Op “Guardian Of The Scales” en zeker op titeltrack “After The Flood” blinkt de mix uit in perfectie. Deze laatste track is een eerste hoogtepunt van het album, met heerlijke gitaarsolo’s, een duidelijke songopbouw en interessante lyrics. Het instrumentale “Destiny’s Revenge” klinkt eigenlijk vooral als een heel straffe intro die niet verder werd uitgewerkt. Met een speelduur van iets meer dan twee minuten is het meer dan een kort intermezzo, maar misschien ook nog niet lang genoeg om het een volwaardige song te noemen.
Een tweede hoogtepunt op dit album is “Lillith”. Hier gaan de grunts en cleane vocalen mooi tegen elkaar op, wat een interessant duel oplevert. Om het af te maken zijn er epische gitaarsolo’s en een pittig tempo.
Het album wordt door Ironborn afgesloten met twee ‘oude’ nummers. “1568” werd al uitgebracht in 2018 als digitale single en “Into Darkness” in 2019. “1568” is een heel degelijke powerballad zoals in de hoogdagen van de hardrock en vroege heavy metal. Mooie (cleane) vocalen, goede lyrics (een heuse geschiedenisles) en hier zijn het nu eens niet de gitaren die de hele tijd de hoofdrol krijgen. “Into Darkness” laat horen dat Ironborn de mosterd al eens bij het vroegste werk van Iron Maiden gaat halen. Twee knappe songs om dit album mee af te sluiten.

Ironborn maakt op hun eerste full album keuzes die niet altijd voor de hand liggen. Maar wie enkel braaf binnen de lijntjes kleurt, geraakt ook niet ver. ‘After The Flood’ overtreft de ambities van deze bescheiden band en leert ons dat geduld, het koesteren van talent en doorzettingsvermogen van goudwaarde kunnen zijn.

Live 2023 Ironborn - Geduld werd beloond (musiczine.net)

Beordeling

Guestlist -single-

Geschreven door

De happy hardrockers van The Dirty Denims uit Nederland trekken door Spanje voor een tiendaagse tournee, maar eerst brachten ze nog een nieuwe single uit. “Guestlist” gaat over fans die graag op de guestlist zouden staan bij een optreden van The Dirty Denims of die de organisator van het concert daarvan proberen te overtuigen. Die boodschap wordt verpakt in een catchy hardrock-jasje dat het midden houdt tussen AC/DC en The Runaways.
Wie deze leuke hardrockers eens live aan het werk wil zien, kan op zaterdag 25 november naar de Harmonie in Oudenaarde, waar ze als support spelen van rockband The 925.
Wie snel een ticket bestelt, betaalt daarvoor amper 5 euro. En als dat nog teveel is kan je natuurlijk nog proberen om op de guestlist te geraken.

https://www.youtube.com/watch?v=_eRYY4UZc74

Beordeling

Electric Six

Turquoise

Geschreven door

De Amerikaanse rockband Electric Six tekende in 2003 voor een opmerkelijke radiohit (vooral op Studio Brussel) met “Danger! High Voltage” (met Jack White van de White Stripes als achtergrondzanger) en een iets minder grote hit met “Gay Bar”. Het leverde hen een plek op de affiche van Pukkelpop op en een langlopend abonnement voor het clubcircuit.
Na deze hit wisselden ze van label en voor Metropolis Records namen ze van 2006 tot 2018 elk jaar een album met één of meer singles op. Geen daarvan kwam inzake impact nog maar tot aan de knieën van hun eerste hit. Electric Six hield het tempo van een release per jaar nog vol met nog twee releases in eigen beheer.
Daarna volgde één jaar rust en dan volgde in 2021 het album ‘Streets Of Gold’, opnieuw voor Metropolis. En nog steeds geen nieuwe hit. Voor het nieuwe Metropolis-album ‘Turquoise’ nam de band van Dick Valentine nu twee jaar pauze en dat lijkt te lonen.

Op ‘Turquoise’ staan minstens drie nummers met het potentieel om uit te groeien tot een radiohit op Willy of Studio Brussel. De grootste kanshebber is het militante, licht-bombastische en uptempo “Panic! Panic!”. En die heeft dus ook nog eens het uitroepteken gemeen met “Danger! High Voltage”. Twee zelfs. En het is ook al een waarschuwing. Alle lichten staan dus op groen om de wereld te veroveren met deze song.
Behalve “Panic! Panic!” hebben van dit album ook nog het hitsige “Hot Numbers On The Telephone” en het springerige “Dr. K.” zeker een catchyness waar heel wat rockbands een puntje aan kunnen zuigen. “Dr. K.” gaat vermoedelijk over dokter Kowalski, de grondlegger van de diëten op basis van cholesterol, de eerste die een gezonde levensstijl zonder alcohol, sigaretten en andere feestelijkheden aanprees.
De andere songs van ‘Turquoise’ dan. “Skyrocketing” heeft een furieuze, veelbelovende intro, maar verzandt al gauw in dertien-in-een-dozijn-rock met prekerige lyrics. “Child Of Hunger” heeft een klassieke Amerikaanse hardrock-vibe. Toch blijf je twijfelen of de lyrics nu echt meelevend over een kind met honger gaan of dat het toch tongue-in-cheek/humoristisch is. Dat heb je dan als je al eens wat humor gebruikt. Hetzelfde geldt voor “Units Of Time”, waar de Elektrische Zes het pad van de singer-songwriter inslaan. Dat jasje past hen nu eenmaal niet.
Electric Six slaat ook een paar keer de bal helemaal mis. “Five Clowns”, “Born To Be Ridiculed”, “Staten Island Ass Squad”, de veel te rustig voortkabbelende titeltrack “Turquoise”, …. Ook openingstrack “Take Me To The Sugar” klinkt vooral klef, maar hij houdt wel woord, want hij leidt de luisteraar op dit album naar het trio van “Panic!Panic!”, “Dr. K.” en “Hot Numbers On The Telephone”.
Het album wordt afgesloten met “The Wheel Finds A Way”, met opvallende synth-beats in de intro. Een prima track, maar ook niet meer dan dat. Het maakt van ‘Turquoise’ een monster met twee koppen. Het toont dat Electric Six ‘het’ nog steeds kan. Als alle sterren mooi op een rijtje aan de hemel staan, kan deze band met drie nummers van dit albums opnieuw een nieuwe hit scoren. Hetzelfde album toont jammer genoeg ook dat flauwe grapjes en middelmatigheid evenzeer vaste waardes zijn bij deze Amerikaanse band.

Electric Six komt in het najaar naar de UK en naar Nederland, waar deze band vandaag nog net iets populairder is dan bij ons. België staat voorlopig niet op de concertagenda van Electric Six.

Beordeling

Cardinal (Belgium)

Take It From The Top -single-

Geschreven door

De Mechelse/Leuvense hardrockers van Cardinal hebben een nieuwe single.  “Take It From The Top” doet meteen denken aan de jaren ’80 van vorige eeuw, de hoogdagen van Bon Jovi, Europe en Extreme.  Deze puike single heeft een fantastische intro en een meeslepend ritme en refrein.
De productie was in de bekwame handen van Bob Briessinck (Phoenix Rebellion, Velvet Mist, Arson, Infantile, ...). Deze productie blijft mooi overeind naast die van andere bands die de jaren ‘8à doen herleven als Big Red Fire Truck. Het artwork van deze single kan ons maar matig overtuigen en een clip erbij was leuk geweest.
Op hun debuutalbum ‘I’ stonden al een pak veelbelovende songs en als deze single de voorbode is van het volgende album, dan wordt dat iets om naar uit te kijken. Ons advies voor Cardinal: take it to the top!

https://www.youtube.com/watch?v=DLybeF-vcRU&t=1s

Beordeling

N.E.L. & J.P.

Hamartia -single-

Geschreven door

De derde single van N.E.L. & J.P. is opnieuw een schot in de roos. Punkdichteres Nel treedt op “Hamartia” net iets minder op de voorgrond dan op “Zelfbeeld Van DenAldie” en ”HuidHonger” en dat versterkt de zuinige lyrics in overtuigingskracht. Volgens Wikipedia is hamartia een Oudgriekse term om de fatale fout in het karakter van een protagonist van een tragedie aan te duiden. Aristoteles beschreef het in zijn Poetica als de fout die de held ten slotte ten val zal brengen. Nel Mertens geeft er haar heel eigen draai aan.
Muzikaal klinkt dit bijzonder vol, dansbaar, modern en toch met twee voeten in het verleden, zoals Pesch of Silent Flag op hun beste momenten.
Er komt een EP aan en dat is iets om heel hard naar uit te kijken.

Dance/Elektro
Hamartia -single-
N.E.L. & J.P.

https://www.youtube.com/watch?v=gZTqCytdfhc

Beordeling

Oomph!

Richter Und Henker

Geschreven door

De Duitse band Oomph! zien we niet zo vaak op een Belgisch podium. Terwijl er muzikaal meer dan genoeg overeenkomsten zijn met het veel populairdere Rammstein en andere bands uit de groep van de Neue Deutsche Härte. Nochtans wordt aan Oomph! vaak toegeschreven dat ze een grote invloed gehad hebben op Rammstein. Dat is dan toch vooral in geluid en compositie, want Oomph! is heel wat minder expliciet en minder provocerend in de lyrics dan de band van Till Lindemann.
Oomph! heeft voor het eerst in zowat 30 jaar een nieuwe zanger en dat is het meest opvallende aan hun nieuwe album ‘Richter Und Henker’ (rechter en beul).
Zoals we ons Rammstein moeilijk kunnen voorstellen zonder Lindemann, zo kunnen heel wat fans zich maar moeilijk verzoenen met een Oomph! zonder Dero Goi. De nieuwe zanger – Der Schulz – zingt al lang bij gothic-band Unzucht. Hij doet op ‘Richter Und Henker’ hard zijn best om zo dicht mogelijk bij Dero Goi te komen en bij momenten lukt het hem om zijn voorganger te doen vergeten. De stem klinkt uiteraard wat anders, maar als geheel blijft deze Duitse band wel heel herkenbaar.

Over naar de songs. Anti-oorlogslied “Nur Ein Mensch” zal een bommetje zijn bij de komende concerten. Het geweldige “Schrei Nur Schrei” heeft een uptempo Tanzmetal-beat waar de rest van de Neue Deutsche Härte een puntje aan kan zuigen. De productie van de meeste tracks op dit album is opnieuw vet en zwaar aangezet, met strakke industrial-ritmes (een late erfenis van Front 242?) en daarover heel klassieke gitaarriffs gedrapeerd. Titeltrack “Richter Und Henker” heeft een wat slome intro, maar bloeit knap open en klinkt in het catchy refrein zelfs wat als Sabaton.
In de lyrics is Oomph! misschien weinig controversieel, er zit wel heel wat oprechte emotie en maatschappijkritiek in. Op dit album komt Oomph! het beste uit de verf als de lyrics gaan over angst of woede. Passie (“Soll Das Liebe Sein”) en verdriet (“Wem Die Stunde Schlagt”) vind je er ook op, maar daarmee scoren ze zo geen knappe doelpunten als met angst of woede.
“Sag Jetzt Einfach Nichts” heeft net als “Schrei Nur Schrei” een hitsig tempo en is voluit dansbaar en zelfs catchy. Hetzelfde geldt voor “Wut” (woede), waarop Joachim Witt mag meezingen. Witt is een overlever van de Neue Deutsche Welle, die nog interessantere Duitse muziekstroming (Rheingold, DAF, Grauzone, …) waaruit veel later dan de Nieuwe Deutsche Härte ontstaan zijn. Ook “Wu”t is voluit dansbaar en heeft toch dat lekker agressieve shredden.

Oomph! zakt op ‘Richter Und Henker’ een paar keer door het ijs. Als het tempo zakt (“All Die Jahre”, “Wo Die Angst Gewinnt”, …) maakt vooral Der Schulz niet het verschil zoals Dero Goi dat wel kon en wordt het wat melodramatisch.
‘Richter Und Henker’ is een moedige poging om een heel moeilijke hindernis te nemen. Na 30 jaar een nieuwe zanger aan boord halen levert gegarandeerd kritiek op bij de fans. Daar fietst het trio met een brede boog omheen door dit album te brengen met de rücksichtslose zelfzekerheid alsof het hun debuut zou zijn.

Beordeling

Doganov

Locked Up -single-

Geschreven door

Doganov bestaat intussen al 13 jaar. Voor wie hen (nog) niet kent: het is een Limburgs trio dat een mix van industrial, metal en ebm maakt. Naast enkele singles en een EP hebben ze in 2016 een full album (‘Conducting Chaos’) uitgebracht.
Momenteel staat er een nieuw album gepland voor dit najaar. “Locked Up” is de eerste single uit dat nieuwe album.
Met “Locked Up” krijgen we een stevig uptempo nummer voorgeschoteld. Het drumwerk is stevig en heel metal. Muzikaal zitten er heel wat stukken in die naar symfonische metal neigen. De synths zijn hier toch anders qua stijl en arrangement in vergelijking met hun vroeger werk. Maar je kan er eveneens ook elementen van Rammstein of Lord of the Lost in terug vinden. De wat ingetogen bridge vormt een mooie en sfeervolle pauze in het nummer dat ons de kans geeft om wat naar adem te snakken want het nummer neemt je namelijk meteen bij de keel.
“Locked Up” is een sterk nummer dat in vergelijking met ‘Conducting Chaos’ nog meer richting industrial metal gaat en wat verder weg van EBM en gothic.

Dark industrial metal/Rock
Locked Up -single-
Doganov

Locked up - DOGANOV (2023) - YouTube

Beordeling

Jean-Marie Aerts

Oh My -single-

Geschreven door

Jean-Marie Aerts is een icoon in België. Dit vanwege zijn bijdrage met TC Matic, Arno en talloze andere muzikanten alsook vanwege zijn productie- en studiowerk. Deze single is een ingekorte versie uit het album ‘Domeztik’ van vorig jaar. De bijhorende videoclip werd gemaakt door Walter Verdin.
Dit alles naar aanleiding van de man zijn 70ste verjaardag.
Op 15 september hield hij met heel wat muzikanten waar hij al mee samenwerkte een éénmalig concert. De line-up van de band, DJ DNA,  Wouter Berlaen, Kimberly Dhondt, Pieter Vandergooten, Patrick Riguelle en Wim Dewilde. Gasten die aanschuiven zijn o.a. Bert Ostijn, Raymond Van Het Groenwoud, Big Bill…
Op “Oh My” horen we een muzikant die nog steeds boeiend en relevant klinkt. De fantastische stem van Kimberly Dhondt maakt het nummer natuurlijk helemaal af.

Oh My -single-
Jean-Marie Aerts (JMX)
Green l.f. ant Records

Jean-Marie Aerts (JMX) feat. Kimb - OH MY - YouTube

Beordeling

Cultus Sanguine

Dust Once Alive

Geschreven door

Tussen 2001 en 2018 bestond de Italiaanse dark doom band niet meer en enkele leden zaten toen bij o.a. Monumentum. Nu komt Cultus Sanguine terug met een nieuw album. Ditmaal werden ze in de studio bijgestaan door sound engineer Carlo Meroni (o.a. Evoken, Necromass, Ostrogoth, Tygers of Pan Tang, Novembre,…).  

Het thema van dit album, is net als vroeger, niet meteen iets om vrolijk van te worden. Het album gaat over het zinloze van het bestaan en het saaie zich voortdurend herhalende dagdagelijkse leven. Nou daar word je niet meteen opgewekt van en hun muziek past uitstekend bij deze insteek. Bij het horen van de nieuwe plaat lijkt het wel of de tijd min of meer stil heeft gestaan ten opzichte van hun laatste werk. Ze gaan gewoon verder van waar ze gestopt waren.
Het fijne aan hun muziek is dat er voldoende afwisseling in zit en er vrij veel te ontdekken valt zoals tempowissels in de bridge of refrein, sfeerstukjes in de songs, langere intro’s of outro’s. Dat maakt het zwaarmoedige van hun muziek beter verteerbaar. Soms neigt het naar het zwaardere werk van Moonspell en andere op momenten bijvoorbeeld naar Candlemass of andere doom bands.
Naast de zware riffs steken ze ook wel voldoende melodie in hun songs met pianospel. Die piano geeft een wat gothisch karakter net als de overige Keys die onder de andere partijen gestoken worden. Het melodisch aspect maakt dat hun songs, die doorgaans een zestal minuten duren, kunnen blijven boeien tot het einde.

In totaal schotelen ze ons negen songs voor, goed voor bijna een uur muziek. Ergens klinkt het wel een beetje old school maar de manier waarop ze songs opbouwen onderscheidt hen toch van de grote meute. Daardoor verdienen ze zeker ook terug hun plaatsje in het gothic/metal universum. ‘Dust Once Alive’ is een geslaagde en erg beluisterbare plaat geworden. Voor wie niet vies is van een beetje treurnis en melancholie natuurlijk…

Dark, Doom, Gothic Metal
Dust Once Alive
Cultus Sanguine

Beordeling

Pagina 12 van 371