AB, Brussel programmatie + infootjes

AB, Brussel programmatie + infootjes Concerten 2024 26-06-24 – Thievery corporation (Org: Gracia Live) 27-06-24 – Guano apes (Org: FKP Scorpio) 27-06-24 – Chelsea Wolfe, Kaelan Mikla 28-06-24 – WITT, Pothamus (ism Hogeschool PXL) 29-06-24 – Belle & Sebastian…

logo_musiczine_nl

Trix, Antwerpen - events

Trix, Antwerpen - events 2024 - 30 & 31 aug: Summer bummer festival 2024 - 09 sept: Hollow coves (ism Live Nation) - 13 sept: Jxdn (ism Live Nation) - 17 sept: Ski mask the slump god - 21 sept: 20 jaar Trix - 24 sept: Northlane, Novelists, Ten56 - 25 sept:…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Slowdive
Acid Mothers Te...
CD Reviews

PJ Harvey

The Peel sessions

Geschreven door
Wat was dat toch met die John Peel ? Alle artiesten die bij hem langskwamen om een BBC sessie op te nemen bleken zichzelf te overstijgen, dit uit dankbaarheid of uit respect voor de invloedrijke radio DJ, de ontdekker van vele bands dewelke zonder hem waarschijnlijk ergens in de goot zouden blijven hangen zijn.

Ook PJ Harvey is tussen 1991 en 2004 meerdere keren in de studio van Peel langs geweest om er enkele van haar meest intense opnames te maken. Harvey wil met deze CD de grote Meneer Peel eren en heeft zorgvuldig de meest intense momenten uit alle sessies geselecteerd. Zij voegt er meteen een dankwoord aan toe op de binnenhoes van deze sterke compilatie waarin ze benadrukt dat ze het allemaal voor hem heeft gedaan. PJ Harvey is op haar best wanneer ze haar songs intens en met veel vuur en overgave brengt. En dat is hier zeker het geval. Harvey haalt het beste uit zichzelf, haar band klinkt rauw en frontaal. Essentiële tracks als ?Sheela-na-gig?, ?Oh my lover?, ?Naked cousin? en ?Water? staan hier op in ongekuiste versie alsook een verrassende oude blueskraker als ?Wang dang doodle? waarin Harvey haar stem tot Janis Joplin hoogtes verheft. Op ?Snake? gaat ze helemaal loos, ze krijst alsof ze in de kont wordt genaaid, en de daaropvolgende song ?That was my veil? is dan weer een zalvende akoestische mijmering. Beide songs zijn opgenomen tijdens dezelfde sessie in `96, nota bene. ?This wicked tongue?, opgenomen in november 2000 drijft op nerveuze distortion gitaren en contrasteert op zijn beurt met de ingehouden pracht van ?Beautiful feeling?, die andere song uit dezelfde sessie.

Dit is PJ Harvey op haar best. Met dank aan wijlen John Peel.

Beordeling

Chris & Carla

Fly high brave dreamers

Geschreven door
Chris Eckman en Carla Torgerson hebben hun eigen band The Walkabouts en creëren ruimte voor hun duo-project. Ze laten de Seattle grunge volledig terzijde en brengen met hun band snedige en ingetogen donkere, broeierige gitaarrock, met country- en folk invloeden.

Solo hanteert het duo een sfeervolle aanpak. Het zijn subtiele en mooi uitgewerkte popsongs, breder omlijst of uiterst sober gehouden. Vocaal pakt het duo het afwisselend aan of vullen ze elkaar aan. De songs zijn opgedragen aan Arthur Lee en Grant McLennan.

De semi-akoestische songs van het duo met elektronica, piano, toetsen, klokkenspel, melodica en een jazztrompet, brengt hen binnen de huidige folkelektronica. Het zijn pareltjes van songs; ?Whatever it takes? is één van de hoogtepunten. Fijn plaatje van een fijn duo.

Beordeling

Cold War Kids

Robbers & Cowards

Geschreven door
Cold War Kids is een beloftevolle band uit LA. Het smaakte naar meer toen een tweetal maand geleden de EP `We used to vacatio verscheen, een handvol songs van de getalenteerde zanger/songschrijver Nathan Willet. Het waren melodieus broeierige songs die de aandacht trokken door diverse tempowisselingen, een opzwepende percussie, sfeervolle en bedreven piano- en gitaarpartijen en een overtuigende zang.

De debuutcd ligt alvast in het verlengde. De nummers klinken subtiel, voelen fris en hyperkinetisch aan en balanceren tussen intimiteit en dynamiek. Rode draad blijft de sterke opbouw. Cold War Kids ligt ergens tussen Cave, Starsailor, Ben Folds en Gomez.

?We used to vacation?, ?Hang me up to dry? en ?Hair down? zijn de meest krachtige songs. Intiem en sfeervoller en intiem klinken ?Passing the hat?, ?Saint John?, ?Pregnant?, ?Red wine, succes!? en ?Rubidoux?. ?God, make up your mind? ruikt het sterkst naar Nick Cave. ?Tell me in the morning? en Hospital beds? lijken me de sterkste songs.

Op `Robbers & Cowards' toont het gezelschap z'n kunde. De cd bevat mooi afwisselend materiaal.

Beordeling

Explosions In The Sky

All of a sudden I miss everyone

Geschreven door
Het Texaanse Explosions In The Sky heeft een vierde cd uit, die meteen het ietwat ontgoochelende `How strange, forever' doet vergeten. Tja, hoe korter de titel van de cd hoe tegenvallend zeker bij het viertal?!

De vierde cd sluit nauw aan de voorbije eerste twee cd's `Those who tell the truth shall live, those who tell the truth shall live forever' en `The earth is not a cold dead place'. Een vertrouwd ingrediënt: een prachtige spanningsopbouw, aanzwellende gitaarstormen en de combinatie hard - zacht. Instrumentaal, filmisch en `een day after gevoel'. De betere postrock!

Een vleugje elektronica en pianogeluiden op z'n 65daysofstatic is een meerwaarde op de vierde cd, luister naar ?What do you go home to?? en ?So long, lonesome?; ?It's natural to be afraid?, lang uitgesponnen en mooi uitgewerkt, is alvast een song om in te lijsten in het oeuvre.

`All of a sudden I miss everyone' herneemt het oude stramien, en mag er dus wezen. Mooie plaat, wat meteen prikkelt voor een nieuwe fijne toekomst!

Musiczine

Beordeling

The Van Jets

Electric Soldiers

Geschreven door
The Van Jets wonnen in 2004 de Humo's Rock Rally. Een EP verscheen een jaartje later: Melodieuze retrogitaarrock'n'roll met vette, snedige gitaarlicks en

-soli, een opzwepende percussie en een overtuigende zang. ?Ricochet? was het uitgangsbord. Ze pakten zelfs ?Honey white? van Morphine avontuurlijk aan. The Van Jets refereerden aan The Datsuns en Iggy & The Stooges.

De debuutcd `Electric Soldiers' laat een viertal horen dat duidelijk is gegroeid. De sound is verfijnd, breder en rijker, luister maar naar songs als ?What's going on? , ?My love is dead? en de titelsong: doorleefd, broeierig, spannend en emotievol. ?I don't know why? en ?You!? openen de cd als ware rock'n'roll songs.

The Van Jets houden van een puur oprechte rocksound: dynamisch, subtiel en intens. Ze laten hun instrumenten spreken. Een vleugje QOSA en Millionaire stoort niet in hun melodieuze snedige sound. Smaakmaker is ?Run'n hide?, gekenmerkt door een schitterende opbouw, en die mooi is uitgewerkt met piano- en gitaarpartijen.

De plaat werd co-geproduced door Pascal Deweze en Aaron Prellwitz. `Electric Soldiers' wint per beluistering aan zeggingskracht. We hebben er een tof bandje band bij.

Beordeling

Cassius

15 Again

Geschreven door
Het Franse duo Zdar (Philippe Ceboneschi) en Boombass (Hubert Blanc-Francard) onderscheidden zich van hun Franse leeftijdsgenoten/popdanceduo's Air en Daft Punk. Ze sloegen op '15 Again' een meer eigen weg in en ontpopten zich als liedjesschrijvers, na het opmerkelijke house/discofunk debuut `1999' en het tegenvallende `Au Rêve'.

Het eerste deel van de cd laat een `nieuw' Cassius horen: ?Toop Toop?, aanstekelijk gezongen stomende pop(disco)dance, Rock number one? met Gladys (vriendin van Boombass), die groovende funksoul laat horen en Pharrell zong ?Eye water? in, wat fijne r&b en hiphop brengt in de `Cassius' sound. Een breder concept alvast!

Vanaf ?See me now? komt het `oude' frisse dansconcept naar boven en wanen we ons in een discotempel. ?See me now?, in een Le Knight Club version, komt uit de Daft Punk stal. ?Jackrock? is de sterkste house/dansstamper op de derde plaat, pompende beats en een trance gevoel. Het afsluitende ?Grie Guervos? klinkt het meest gewaagd met neurotische beats.

`15 Again' is een gevarieerde, afwisselend dancepopplaat en heeft meer in z'n mars dan de vroegere funkdiscohouse.

Beordeling

The Hot Puppies

Under the crooked moon

Geschreven door
The Hot Puppies is een vijftal uit Wales, onder songschrijver Luke Taylor en zangeres/componiste Becky Newman. Ze maken deel uit van een nieuwe lichting jonge vrouw-man bandjes als The Subways, The Long Blondes, Juliette & The Licks en The Pipettes.

The Hot Puppies zijn eigenlijk al zo'n zeven jaar bezig en hebben nu pas hun debuut uit. Een paar songs van vroegere EP's zijn herwerkt: ?The drowsing nymph?, ?Green eyeliner? en ?Baptist boy?, waardoor er eigenlijk maar sprake is van zevental nieuwe songs.

Ze brengen korte, catchy poprocksongs met een vleugje psychedelica door een neuzelend, neurotisch klinkend orgeltje (denk aan The Inspiral Carpets).

De groep refereert nauw aan de sound van Blondie, Transvision Vamp (Wendy James), Four Non Blondes (Linda Perry), No Doubt (Gwen Stefani) als The Throwing Muses (Kristin Hersh) en Belly (Tanya Donelly).

`Under the crooked moon' bevat dertien fijne popsongs, de ene maal snedig, broeierig en dynamisch (?Terry?, Bonnie + Me?, ?Love or Trial? en ?Baptist boy?), de andere maal sfeervol en dromerig door akoestische gitaar, subtiele toetsen of een lichte orkestratie, zoals op ?Heartbreak soup?, ?Love in practise not theory? en ?How come you don't hold me no more?!?.

Overtuigend bandje!

Beordeling

The Black Angels

Passover

Geschreven door
The Black Angels hebben hun naam gehaald van de Velvet Underground song ?Black angel's death song?. Daarmee weten we al meteen waar we deze nieuwe band moeten situeren. Ze komen regelrecht uit een donkere kelder waar de V.U. hoogtij viert, maar waar ook The Bad Seeds, The Black Rebel Motorcycle Club, Joy Division, The Warlocks, The Gun Club, Green On Red en een overstuurde Sixteen Horsepower graag vertoeven. The Black Angels bedienen zichzelf van een hypnotiserende sound met droge drums, dreigende gitaren en diepe bassen die we tot in de onderbuik voelen. En niet te vergeten een zogenaamde drone machine, een instrument die de donkere ondertoon nog wat meer in de verf zet, zwarte verf wel te verstaan.

`Passover' is hun eerste langspeler en het is meteen een schot in de roos. Er zit spanning, dreiging en emotie in bezwerende songs als bvb. ?Sniper at the gates of heaven?, een onweerswolk die al even fantastisch is dan zijn titel, of ?Black grease?, een gemene adder met scherpe tanden. Er is ook de giftige blues in ?Better of alone? (als de Velvets zich ooit aan een blues zouden hebben gewaagd dan zou dit ongeveer zo hebben geklonken) en in ?Bloodhounds on my trail?, opgefokte blues zoals ook The Gun Club deze pleegde te brengen. The Black Angels zijn tevens niet bang van een snuif psychedelica die zich sluipend in ?Manipulation? nestelt, Hawkwind meets Joy Division zeg maar.

En alsof we nog niet helemaal omgekegeld zijn door deze majestueuze plaat, krijgen we als afsluiter het geweldige ?Call to arms?, een 10 minuten durende pure Velvet Underground punch, waarmee deze `Passover' ons tot de laatste seconde in de greep houdt.

Fenomenale plaat.

Beordeling

Air

Pocket Symphony

Geschreven door
Air, onder het Franse duo Jean-Benoit Dunckel en Nicolas Godin, heeft met `Pocket Symphony' opnieuw een lekker dromerige, wegzwevende loungy plaat uit. Subtiele, stijlvolle, filmische keyboardpartijen, soundscapes en trancegerichte dansbeats zijn de rode draad; een betoverend sfeervol geluid?een `midnightsummer lovedream sound', zoals JJ Burnel van The Stranglers (niet toevallig een Fransman!) het ooit omschreef. Postcoïtale muziek!

Air brengt dus al vijf cd's lang (de soundtrack van `The Virgin Suicides' inbegrepen) trippoplounge, wat een elegante schoonheid is van het duo. Naast de instrumentals en de paar eigen gezongen nummers zijn er twee songs met gastzangers: ?One hell of a party? met Jarvis Cocker en ?Somewhere between waking & sleeping? met Neil Hannon van The Divine Comedy.

Op ?Napalm love? en ?Mer du Japon? klinkt het duo iets forser en groovy.

Godin ging zelfs in de leer bij een Japanse meester die hem de kunst van de koto (Japanse harp) en de shamisen (driesnarig instrument, lijkend op een banjo) heeft bijgebracht.

`Pocket Symphony' is een goede cd maar Air is Air en blijft Air, en verrast niet echt meer.

Beordeling

The Go Find

Stars on the wall

Geschreven door
The Go Find is het muzikaal speeltje van Dieter Sermeus, die vroeger één van de bepalende figuren was van het onvolprezen Orange Black. The Go Find begon als nevenproject. `Miami ` was twee jaar geleden het eerste resultaat: fijne, sfeervolle indiepop met elektronica.

The Go Find is een volwaardige band nu. `Stars on the wall' is een logisch vervolgverhaal op het debuut: de songs nestelen zich in onze zenuwbanen, zitten goed in elkaar en hebben een repetitieve opbouw; dromerige pop, met akoestisch gitaargetokkel en een fikse scheut elektronica, onder een melancholisch, neuzelende zang. Indietronica!

Ze refereren aan de sound van The Notwist, Lali Puna en Styrofoam. Deze Antwerpse band heeft een licht verteerbare plaat uit, met een pak pareltjes als ? Beautiful night?, ?Dictionary?, ?New Year?, ?Adrenaline?, ?Ice cold ice? en ?We don't wanna?.

Beordeling

Pagina 369 van 373