Botanique, Brussel - concertenreeks

Botanique, Brussel - concertenreeks 2024 Girl ultra, maandag 27 mei 2024, Rotonde, 20h (uitgesteld) Crumb, Zzzahara, dinsdag 28 mei 2024, Orangerie, 20h Faux real, dinsdag 28 mei 2024, Witloof Bar, 20h Babe rainbow, woensdag 29 mei 2024, Rotonde, 20h Food…

logo_musiczine_nl

Trix, Antwerpen - events

Trix, Antwerpen - events 2024 - 30 & 31 aug: Summer bummer festival 2024 - 09 sept: Hollow coves (ism Live Nation) - 13 sept: Jxdn (ism Live Nation) - 17 sept: Ski mask the slump god - 21 sept: 20 jaar Trix - 24 sept: Northlane, Novelists, Ten56 - 25 sept:…

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

fat_white_famil...
Jane's Addictio...

Pull the pin Aanbevolen

Geschreven door
&

Dit is alweer de zesde cd van Stereophonics. Doch het zijn vooral de eerste twee die ons zijn bijgebleven wegens een geslaagde combinatie van melodie, sterke songs en een rauwe sound. Vanaf het derde album begonnen sporen van bloedarmoede op te treden. Op hun albums stonden nog wel een aantal boeiende songs, maar deze waren alsmaar moeilijker te vinden tussen het overwicht van slappe en stroperige ballads, slijmballen van songs die zodanig op onze zenuwen werkten dat we spontaan de neiging kregen om onze Stereophonics platen bij het grof huisvuil te zetten. Het slechte nieuws : dit soort songs staat hier weer op. Het goede nieuws : ze zijn in de minderheid. Finaal hebben we er maar drie geteld, de ongelukkige singlekeuze “It means nothing” (te plat en te goedkoop) en de melige draken “Daisy lane” en “Stone”.  Volgens de bijgeleverde bio zou “Daisy lane” een Nick Cave-achtig nummer zijn, maar geloof daar vooral niks van.
Tot zover de missers. Verder kunnen we u met plezier vertellen dat Stereophonics een stevige en gebalde rockplaat afgeleverd hebben. Het begint veelbelovend met een vlijmscherp “Soldiers make good targets”, een gemene rocksong die zowaar enkele Nirvana trekjes vertoont. Uiteindelijk blijkt dit wel de beste track van het album te zijn, maar ons hoort u niet klagen want de rest is ook bijzonder te pruimen, zoals een potig “Bank holiday monday” en een hevig rockend “I could lose ya”. Het prima “Ladyluck” is zo’n typische Stereophonics” song, een geslaagd huwelijk van melodie en stampende rock, net als “Drowning” en “My friends” waar de rauwe stem van Kelly Jones meermaals voor vonken zorgt.  Jones zingt meer dan hij zaagt, en dat is op de vorige drie platen wel eens anders geweest.  In “My friends” en “Crush” duikt zelfs een vleugje Oasis op, de betere momenten van Oasis weliswaar.
Deze ‘Pull the pin’ is dus wel degelijk het resultaat van een geslaagde reanimatie van de Stereophonics maar is vooralsnog geen ‘Performance and cocktails’, hun beste tot hiertoe. Dit nieuw album mag wel gerekend worden tot het betere werk van deze Welshmen. Hiermee vegen ze toch een beetje de zonden van hun vorige werk weg. 
Balans : 10 jaar bezig en een drie op zes. Dat kan nog net, maar bij de volgende is het alweer erop of eronder. Bij ons hebben ze alvast terug aan krediet gewonnen, gezien ‘Pull the pin’ ruimschoots onze verwachtingen overschrijdt.

Aanvullende informatie

  • Band Name: Stereophonics
  • Muziekgenre: Pop/Rock
  • Label: V2
  • Datum: 2007-10-03
  • Beoordeling: 3
Gelezen: 1342 keer
Meer in deze categorie: « Life In Cartoon Motion Anonymous »